Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας

Την Κυριακή 13 Μαρτίου 2016, το απόγευμα, στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Δημητρίου Σιάτιστας, τελέσθηκε μέσα σε κλίμα κατάνυξης ο Κατανυκτικός Εσπερινός της Συγχωρήσεως, προ της εισόδου στην Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή, όπου χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος.
Κατά την διάρκεια της Ακολουθίας του Κατανυκτικού Εσπερινού, παρέστησαν κληρικοί της Μητροπόλεως καθώς και πλήθος πιστών.
Οι πιστοί έλαβαν την ευχή του Επισκόπου τους, αντάλλαξαν μεταξύ τους τον ασπασμό της συγχώρεσης και τις ευχές για καλή Σαρακοστή, όπως ορίζει η τάξη της Αγίας μας Εκκλησίας.
Στην εσπερινή ομιλία του, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος, αναφέρθηκε στην περίοδο που εισερχόμαστε, της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
«…Αυτό που χαρακτηρίζει το χριστιανό, είπε, είναι η αγάπη και η συγγνώμη. Δεν μπορείς να αγαπάς αν δεν συγχωρείς. Και δεν αγαπάς ούτε το Θεό ούτε τους ανθρώπους παρά το δικό σου θέλημα. Και η συγγνώμη βγαίνει χωρίς δυσκολία απ’ την καρδιά που αγαπά το Θεό και επειδή αγαπά το Θεό αγαπά και τον αδελφό του.
Έτσι μπαίνουμε σε ένα στάδιο πνευματικού αγώνα και καλούμεθα να ετοιμάσουμε τον εαυτό μας, να τον συμμαζέψουμε. Και η Εκκλησία μας, μαζί με αυτά, μας καλεί να εξετάσουμε τον εαυτό μας και να προετοιμαστούμε.
Αγάπη – Συγγνώμη – Εξομολόγηση είναι τα βασικά δεδομένα αυτής της περιόδου. Χωρίς αυτά, όχι σαράντα, ογδόντα μέρες να νηστέψουμε μας είναι άχρηστες. Είναι πολύ σημαντικό, να το καταλάβουμε αυτό. Όσες μέρες και να νηστέψω χωρίς συγγνώμη και αγάπη, είναι άχρηστες. Δεν με ωφελούν σε τίποτα και ίσως με βλάπτουν. Γιατί καλλιεργούν την υποκρισία μου. Φαίνομαι στους άλλους ότι νηστεύω, αλλά εγώ γράφω στα παλιά μου τα παπούτσια, του Θεού το θέλημα. Και ο αγώνας του πιστού ανθρώπου, αυτός είναι. Και η εξομολόγηση δεν είναι τίποτα άλλο, παρά η αποκατάστασή μας στο Σώμα του Χριστού, στην Εκκλησία του, την οποία ενότητα την έχει διασπάσει ο εγωισμός δια της αμαρτίας μας.
Ο πιο μεγάλος Σταυρός, όσων είμαστε πνευματικοί, είναι η δυσκολία των Χριστιανών μας να συγχωρήσουνε. Αλλά πόσο πιο απλά να τους πούμε ότι, δεν είστε καν χριστιανοί, ακόμη και αν κοινωνείτε χωρίς συγγνώμη και χωρίς αγάπη.
Δεν υπάρχουν δικαιολογίες, γιατί όλα δείχνουν μια καρδιά που δεν είναι αγαθή, μια καρδιά που προσπαθεί, και το Θεό να τον εμπαίξει, και να τον κοροϊδέψει, αλλά στην ουσία κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας.
Η εξομολόγηση δεν είναι για να πάμε να πούμε τα συνηθισμένα πράγματα, τα οποία θα τα επαναλάβουμε στην άλλη μας εξομολόγηση, γιατί τα έχουμε επαναλάβει στην καθημερινότητά μας. Τότε, δεν είμαστε ειλικρινείς στην εξομολόγησή μας και είναι μια εξομολόγηση χωρίς μετάνοια και με πολύ εγωισμό. Να φανώ στο Θεό ή στον Ιερέα καλός, που εξομολογούμαι, αλλά όμως το θέλημα του Θεού δεν θέλω να το κάνω. Και αυτό είναι πραγματικά το μεγάλο σκάνδαλο. Ερχόμαστε να εξομολογηθούμε, αλλά χωρίς μετάνοια. Ο Θεός ξέρει τις αμαρτίες μας. Αυτό που ζητά είναι να δει τη μετάνοιά μας, γιατί αυτή είναι μία πράξη δική μας.
Και αυτή είναι η βασικότερη αιτία, που ο κόσμος μας δεν αλλάζει. Γιατί δεν αλλάζουμε εμείς οι ίδιοι. Γιατί ο χριστιανός είναι το αλάτι, αλλά αυτό το αλάτι έχει χαλάσει και είναι άχρηστο και όχι μόνο δεν σώζει αλλά συνεργεί στο σάπισμα της κοινωνίας μας.
Και γι’ αυτό είπα, ότι, είναι η ώρα να αρχίσουμε να ξεχωρίζουμε. Ο χριστιανός ζει στον κόσμο, αλλά «δεν είναι εκ του κόσμου». Διότι υποτασσόμενος στον κόσμο και στην νοοτροπία του, τότε πλέον έχει χάσει τη χάρη του Θεού. Και πορεύεται και μόνος του και μπερδεμένος. Και γι’ αυτό δεν έχει χαρά στη ζωή του.
Σήμερα, όπως πάντα, ο διάβολος πολεμά την Εκκλησία. Η Εκκλησία πάντοτε παράγει Αγίους. Και τώρα τελευταία, ο Θεός μας χάρισε πολλούς Αγίους, για να μείνουμε τελείως αναπολόγητοι. Ο Θεός με τους Αγίους μας καλεί σε μετάνοια. Δεν έχει νόημα να θαυμάζω τους Αγίους, να μιλάω για τους Αγίους, αλλά να μην μιμούμαι τους Αγίους στην ταπείνωσή μου ενώπιον του Θεού, στην υπακοή μου στο θέλημα του Θεού. Και μέσα στην Εκκλησία υπάρχει ενότητα και τάξη.
Έτσι, λοιπόν, δεν μπορεί να είναι γνήσια η εξομολόγησή μας και αυτό φαίνεται καθαρά, γιατί δεν αλλάζουμε. Γιατί δεν είμαστε ταπεινοί. Ο Τελώνης της Παραβολής, αυτός δεν έδειξε το Φαρισαίο. Εμείς σήμερα παριστάνουμε τους τελώνες, για να δείξουμε τους Φαρισαίους. Και αποδεικνυόμαστε ότι, εμείς είμαστε οι Φαρισαίοι. Διότι ο Τελώνης ξέροντας τις αμαρτίες του δεν έκρινε απολύτως κανένα. Εμείς κρίνουμε τους πάντες. Γιατί, ακριβώς, μας λείπει η ταπείνωση, μας λείπει η αγάπη. Είμαστε μπερδεμένοι….
Με την αγάπη κερδίζεις τον άλλον, όχι με την κριτική. Με την σιωπή και την ταπείνωση κερδίζεις τον άλλον. Με το να ζεις ταπεινά και όχι με το να επιδεικνύεσαι, γιατί έτσι χάνεις και τον Θεό τον ίδιο, που μας είπε: «μάθετε από μένα ότι είμαι πράος και ταπεινός τη καρδία».
Και είστε εσείς πρώτοι, που πρέπει να ξέρετε γιατί πάτε να εξομολογηθείτε, και πάνω από όλα πρέπει να είστε αποφασισμένοι για τη συγνώμη και την αγάπη, ακόμα και στους εχθρούς σας. Αλλιώς δεν έχει αξία η εξομολόγησή σας, και θα μας πει ο ίδιος ο Χριστός, «δι υμών το όνομα του Θεού βλασφημείται εν τοις έθνεσι». Εξ αιτίας σας. Δεν είναι καθαρή η εξομολόγησή μας, όχι γιατί δεν λέμε την αλήθεια, αλλά γιατί δεν έχουμε πραγματικά μετανοήσει, γιατί, όπως σας είπα, δυσκολευόμαστε να συγχωρήσουμε. Και εμείς οι πιστοί χριστιανοί, εκείνο το λόγο που λέει: «εάν μη αφήτε…, ούτε ο Πατήρ ο ουράνιος θα αφήσει τα δικά σας παραπτώματα…», δεν τον υπολογίζουμε και συνεχίζουμε μία πορεία φαρισαϊκή, που διώχνει τους ανθρώπους και όχι μια ταπεινή πορεία που ελκύει τους ανθρώπους.
Το γνώρισμα όλων των μεγάλων Αγίων μας ήταν ότι, ήταν πολύ αυστηροί στον εαυτό τους και πολύ επιεικείς στους άλλους ανθρώπους. Εμείς είμαστε πολύ αυστηροί στους άλλους αλλά πολύ επιεικείς σε μας. Κι αυτή είναι η πλάνη μας…
Να ζήσουμε, λοιπόν, την Μεγάλη Τεσσαρακοστή με όλο της το ευλογημένο και πολυδύναμο πνευματικό περιεχόμενο που μας προσφέρεται. Και αυτό θα το δούμε στη ζωή μας ο καθένας. Πρέπει να γινόμαστε καλύτεροι. Ο Άγιος Μάξιμος λέει: «κάθε φορά που μπαίνεις στην Εκκλησία πρέπει να γυρίσεις πίσω καλύτερος. Να ’χεις ανεβεί ένα σκαλοπάτι». Αλλά εμείς πολλές φορές, ενώ ανεβαίνουμε τα σκαλοπάτια της Εκκλησίας κατεβαίνουμε μέσα στην Εκκλησία πολλά σκαλοπάτια, γιατί πολλές φορές ούτε το χώρο σεβόμαστε ούτε τίποτα… Για ποιον πάμε στην Εκκλησία; Πάμε για τον Θεό; Πάμε να μαζέψουμε τον νου μας; Πάμε για την προσευχή μας; Ή πάμε να δούμε για να πούμε; Ο Τελώνης δεν έβλεπε τίποτα, ούτε τον Φαρισαίο που τον έδειχνε και γι’ αυτό έγινε δεκτός από το Θεό. Και εδώ, αγαπητοί αδελφοί, μπαίνει το τελικό ερώτημα. Μας ενδιαφέρει να είμαστε δεκτοί από το Θεό; Ή μας ενδιαφέρει να γινόμαστε δεκτοί από τους ανθρώπους; Αυτό είναι το ερώτημα, που πρέπει όλοι μας να απαντήσουμε…
…Πρέπει να επαναστατήσουμε στον εαυτό μας. Αυτή είναι η μόνη επανάσταση που θα μας σώσει. Να γίνουμε άλλοι άνθρωποι. Διαφορετικά είμαστε το αλάτι, που όχι μόνο δε σώζει αλλά βοηθάει στο σάπισμα παραπέρα.
Να ευχηθούμε, λοιπόν, αγαπητοί αδελφοί, ευχηθείτε και εσείς για μένα, να ζήσουμε αυτή τη Μεγάλη Σαρακοστή όπως την θέλει ο Χριστός, όπως την όρισε η Εκκλησία, με συγγνώμη, με αγάπη, με ταπείνωση, με προσευχή και με συμμετοχή στις ακολουθίες της Εκκλησίας μας. Αλλιώς δεν θα είναι Σαρακοστή, γιατί αυτά είναι τα γνωρίσματά της. Αν αυτά δεν τα ζήσουμε, τότε δεν είναι Σαρακοστή. Είναι κατ’ ευφημισμόν.
Έτσι, λοιπόν, να το προσπαθήσουμε, για να μας λυπηθεί ο Θεός, να του εκφράσουμε την αληθινή μετάνοιά μας, διότι το είπαν και οι Πατέρες μας, τότε που έπεσε η Κωνσταντινούπολη. Για έναν λόγο, είπαν, «έπεσε για τις αμαρτίες μας». Και για έναν λόγο υποφέρει η πατρίδα μας. Για τις δικές μας αμαρτίες και δη των χριστιανών, διότι εμείς θα μπορούσαμε να αλλάξουμε τον κόσμο, αλλά για να αλλάξουμε τον κόσμο πρέπει να αλλάξουμε εμείς, κατά το θέλημα του Θεού, χωρίς «ναι μεν αλλά» και χωρίς κρατούμενα.
Ας κάνουμε, λοιπόν, μια επανάσταση στην προσευχή μας, με αγάπη στην συγγνώμη, στην ταπείνωση, και τότε ο Θεός, θα δείτε ότι, θα σκύψει και θα μας προσέξει».

Την Κυριακή 28 Φεβρουαρίου 2016, στην Ιερά Πόλη του Μεσολογγίου στο Πνευματικό Κέντρο της Ι. Μητροπόλεως, πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση του βιβλίου του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλου με τίτλο: «ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΑΓΩΓΗΣ».

Το βιβλίο »Προβλήματα Αγωγής» είναι ένα καλαίσθητο βιβλίο με 254 σελίδες, που περιλαμβάνει 10 απομαγνητοφωνημένες ραδιοφωνικές εκπομπές του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλου. Εκδόθηκε στο Μεσολόγγι από το Βιβλιοπωλείο της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας «Φάρος Ορθοδοξίας».

Τα σκίτσα στο εσωτερικό του βιβλίου προσφέρθηκαν από την αγιογράφο κ. Μαρία Κοττά, ενώ τα έργα του εξωφύλλου και του οπισθοφύλλου είναι από τον ζωγράφο κ. Χρήστο Γαρουφαλή.

Στον πρόλογο του βιβλίου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Κοσμάς, γράφει τα εξής: «Στο βιβλίο με τίτλο, «Προβλήματα Αγωγής», ο σοφός και αγιασμένος Ιεράρχης, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος, παρουσιάζει, αναλύει και αντιμετωπίζει θεόπνευστα τα προβλήματα της αγωγής, φωτιζόμενα από το φως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.
Ο άγιος Σισανίου και Σιατίστης γνωρίζει, όσο λίγοι, τα προβλήματα της αγωγής των παιδιών, προσέφερε και προσφέρει τον εαυτό του στη διακονία της νεότητος.»

Τα θέματα των δέκα απομαγνητοφωνημένων ραδιοφωνικών εκπομπών, που αναπτύσσει ο Σεβασμιώτατος, είναι:
1.Τι είδους οικογένεια θέλουμε;
2.Η λαθεμένη πορεία.
3.Ο θάνατος του εγωισμού.
4.Η σημασία του διαλόγου.
5.Η τήρηση του μέτρου.
6.Πτυχές της ανθρωπίνης κρίσεως του γάμου.
7.Προϋποθέσεις χαράς στον γάμο.
8.Παραδείγματα ορθοδόξου πνευματικότητος.
9.Η ταπείνωση ως έκφραση αγάπης.
10.Παθογένειες της οικογένειας.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ
ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΑΤΙΣΤΑΣ

Μάρτιος 2016

Ἕνα κάθε μήνα

Ἀγαπητοί μου Ἐνορίτες,

Ὁ Κύριός μας ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἀναφερόμενος στήν τελευταία ἡμέρα τῆς παγκόσμιας ἱστορίας εἶπε χαρακτηριστικά: «Δεῦτε, οἱ εὐλογημένοι τοῦ Πατρός μου, κληρονομήσατε τήν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπό καταβολῆς κόσμου•… πορεύεσθε ἀπ’ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τό πῦρ τό αἰώνιον τό ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλω καί τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ•…». (Ματθ. ΚΕ΄ 31-46) Εἶναι ἡ ἀπόφαση τοῦ τελευταίου μεγίστου καί ἀδεκάστου παγκοσμίου Δικαστηρίου. Εἶναι ἡ τελεσίδικη ἀπόφαση τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Εἶπε χαρακτηριστικά: «Ἐάν πράξατε κάτι καλό στόν πλησίον σας, σέ μένα τό κάνατε. Ἐάν ἀδιαφορήσατε γιά τόν πλησίον σας, γιά ἐμένα ἀδιαφορήσατε. Ἐάν ἀπό ἀγάπη πράξατε κάτι στόν πλησίον σας, αὐτή ἡ συμπεριφορά σας ἀπευθύνεται πρός ἐμένα, τόν Ἰησοῦ Χριστό. Ἐάν μή ἔχοντας ἀγάπη δέν πράξατε κάτι στόν πλησίον σας, σέ ἐμένα δέν τό κάνατε».
Ἀσφαλῶς δέν εἶναι καθόλου τυχαῖο, πού ὡς κριτήριο πάντων τῶν πράξεων τῶν ἀνθρώπων ἔθεσε τήν ἀγάπη πρός τόν συνάνθρωπο, τόν ὁποῖο τιμητικότατα ταύτισε μέ τόν ἑαυτό του.
Ἀπευθυνόμενος ὁ Κύριος πρός τούς ἀνθρώπους ὅλων τῶν ἐποχῶν, ἰδιαιτέρως τῶν ἐσχάτων καιρῶν λέγει τά ἑξῆς ἀποκαρδιοτικά: «Διά τό πληθυνθῆναι τήν ἀνομίαν ψυγήσεται ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν». (Ματθ. ΚΔ΄ 12) Τί ἄραγε ἤθελε νά μᾶς πεῖ μ’ αὐτόν τόν λόγο;
Βαδίζοντας ὁ κόσμος πρός τό τέλος τῆς ἱστορίας του, οἱ ἄνθρωποι θά θέλουν νά ζοῦν ἄνομα, χωρίς τό νόμο τοῦ Θεοῦ. Ὡς συνέπεια, ὅμως, αὐτοῦ τοῦ τρόπου τῆς ζωῆς, θά ἐπέλθη ψυχρότητα στήν μεταξύ τους ἀγάπη. Θά γίνουν ἀτομιστές, θά ἐνδιαφέρονται μόνο γιά τόν ἑαυτό τους καί καθόλου γιά τούς ἄλλους. Αὐτές οἱ παγωμένες σχέσεις τῶν ἀνθρώπων, κατ’ ἀρχήν θά ἐπιφέρουν μία ἀδιαφορία γιά τά προβλήματα καί τόν πόνο τῶν ἄλλων. Ἔπειτα θά ἀκολουθήσει ἡ σκληρότητα, ἡ ἀγανάκτηση, ἡ ἐπιθετικότητα, ἡ πάλη, τό μίσος, ὁ πόλεμος, ἡ καταστροφή!
Ἤδη στήν ἐποχή μας ζοῦμε τέτοιες καταστάσεις. Ζοῦμε τίς προκλήσεις τῶν ἐχόντων καί τήν ἀγανάκτηση τῶν ἀπόρων. Τήν ὑπεροψία τῶν κρατούντων καί τό μίσος τῶν ἀρχομένων. Τήν σκληρότητα καί ἀφιλανθρωπία τῶν πλουσίων καί τήν πύρωση καί ἐκδικητικότητα τῶν πτωχῶν.
Οἱ ἄνθρωποι δέν ζοῦν πλέον ὡς κοινωνία ἀλλά ὡς ἀντίπαλες κοματιασμένες ὁμάδες, ἕτοιμες νά συγκρουσθοῦν ἀνελέητα. Καί αὐτό γιατί; Ἐπειδή ἀνάμεσά τους δέν ὑπάρχει ἡ ἀγάπη.
Καί προσπαθοῦν φιλότιμα, ἄς ποῦμε, οἱ διάφοροι κοινωνιολόγοι καί φιλόσοφοι καί τεχνοκράτες καί οἱ ποικίλοι ἐνδιαφερόμενοι, νά βροῦν τά αἴτια καί τίς ἀφορμές καί τούς λόγους, γι’ αὐτήν τήν ἀκοινώνητη καί ἐχθρική κοινωνία, καί δέν μποροῦν νά καταλήξουν κάπου, μέ σκοπό νά διορθωθεῖ ἡ κατάσταση. Καί οὔτε θά τό βροῦν.
Ἡ πραγματική αἰτία, ἀγαπητοί μου, βρίσκεται κρυμμένη μέσα στούς λόγους τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, πού λέει ὅτι, ἡ ἀπουσία τῆς ἀγάπης ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους, ἡ ὁποία τούς θερμαίνει, εἶναι ἐπακόλουθο τῆς ἀνομίας. Εἶναι ἐπακόλουθο τῆς ἀπουσίας τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ, τῆς διαγραφῆς του ἀπό τούς ἀνθρώπους. Καί τοῦ νόμου καί τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ. Δέν ἔχουν κατανοήσει οἱ ἄνθρωποι οὔτε θέλουν νά κατανοήσουν ὅτι, ἡ ἔλλειψη τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ ἀποφέρει τήν ἀποδιοργάνωση καί ζουγκλοποίηση τῆς ἀνθρώπινης κοινωνίας. Καί επιμένουν σ’ αὐτήν τήν ἀποστασία.
Ὁ αὐτονομημένος ἀπό τό Θεό ἄνθρωπος νομίζει ὅτι, ἐρήμην τοῦ Θεοῦ καί τοῦ θελήματός του, δηλ. τοῦ νόμου του, θά μπορέσει νά δημιουργήσει μία πραγματικά ἀνθρώπινη κοινωνία. Θά θέσει νόμους δικούς του, θά εἶναι αὐστηρός πρός τούς παραβάτες, θά προστατέψει τούς ἀδύναμους, τούς μικρούς, τούς εὐπαθεῖς. Θά ἀναδείξει μία κοινωνία «ἀπό τούς ἀνθρώπους γιά τούς ἀνθρώπους», χωρίς τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ!!! Θά κάνει τή γῆ παράδεισο! Αὐτός εἶναι ὁ ὑπερήφανος ἄθεος δυτικός πολιτισμός. Τίς πάμπολλες προσπάθειές του τίς γνωρίζουμε.
Βιώνουμε, ὅμως ταυτόχρονα, καί τίς οἰκτρές ἀποτυχίες του. Ζοῦμε τήν ἀπανθρωπιά, τή βία, τήν ἀναλγησία, τήν κακία καί τήν ἐχθρότητα. Περιμένουμε μέ ἀγωνία καί τόν ἐρχομό τοῦ ἀπόλυτου «ἀνόμου», τοῦ ἀντιχρίστου. Ἐκεῖ θά παρατηρήσουμε καί τήν ἀπόλυτη ἀπουσία τῆς ἀγάπης ἀπό τίς κοινωνίες. Καί ἀλλοίμονο στούς ἀνθρώπους, πού θά τόν ἐμπιστευτοῦν ὡς Μεσσία, ὡς σωτήρα τους!!!
Ἄν θά θέλαμε νά ἰδοῦμε γιά λίγο τά πράγματα μέ σχήματα, μέ εἰκόνες, θά σᾶς ἔλεγα νά φαντασθοῦμε ἕναν τεράστιο τροχό μέ ἕνα πλῆθος ἀπό ἀκτίνες, ὅπως τοῦ ποδηλάτου. Στό κέντρο εἶναι ὁ Θεός καί στήν κάθε ἀκτίνα τοῦ τροχοῦ κινεῖται ἕνας ἄνθρωπος. Ὅσο περισσότερο ὁ ἄνθρωπος τηρεῖ τόν νόμο τοῦ Θεοῦ, τόσο πλησιάζει πρός τό κέντρο, πρός τόν Θεό. Ὅσο δέν τηρεῖ τόν νόμο τοῦ Θεοῦ ἤ τόν ἀπορρίπτει ἐντελῶς, τόσο ἀπομακρύνεται ἀπό τόν Θεό. Ἀλλά, ὅσο οἱ ἄνθρωποι πλησιάζουν πρός τόν Θεό, πρός τό κέντρο τοῦ τροχοῦ, τόσο πλησιάζουν καί μεταξύ τους. Ὅσο ἀπομακρύνονται ἀπό τό κέντρο, ἀπ’ τόν Θεό, τόσο ἀπομακρύνονται καί μεταξύ τους.
Ἡ ἀπομάκρυνση αὐτή ἀπό τόν Θεό ὀνομάζεται ἀποστασία – ἀνομία καί ἡ ἀπομάκρυνση αὐτή ἀπό τούς ἀνθρώπους μεταξύ τους ὀνομάζεται ψυχρότητα ἀγάπης, μέ ὅλα τά ἐπακόλουθά της, πού εἶναι ἡ αἴσθηση τῆς μοναξιᾶς, ἡ φοβία, ἡ κατάθλιψη, ἡ ἀνία, ἡ ἀνασφάλεια, ἡ εὐκολοπιστία στόν τυχόντα «Μεσσία», ἡ ἀπελπισία, ἡ φυγή ἀπ’ τήν πραγματικότητα, τό μίσος, ἡ αὐτοκτονία. Δυστυχῶς εἶναι ἀλήθειες καί γεγονότα, πού τά ζοῦν ὅλες οἱ ἀποστατημένες κοινωνίες ἀπό τόν Θεό καί τόν νόμο του.
Ἡ λύση, ἀγαπητοί μου, εἶναι μία. Εἶναι νά πλησιάσουμε «λόγῳ καί ἔργῳ» πρός τόν Ἅγιο Τριαδικό Θεό, τόν Δημιουργό μας. Νά τηρήσουμε τό λόγο Του, τίς ἐντολές Του. Νά σταματήσουμε τίς ἄνομες πράξεις. Νά πλησιάσουμε τόν ἐνανθρωπήσαντα Θεό Λόγο, τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ὁ ὁποῖος μέ ἀπεριόριστη ἀγάπη εἶπε αὐτόν τόν παρηγορητικότατο λόγο: «Δεῦτε πρός με, πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι, κἀγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς». (Ματθ. ΙΑ΄ 28) Ἐλᾶτε κοντά μου ὅλοι ἐσεῖς οἱ κουρασμένοι καί οἱ φορτωμένοι ἀπό τά ποικίλα προβλήματα τῆς ζωῆς καί Ἐγώ θά σᾶς ἀναπαύσω!
Ἡ ζωή μας κοντά στό Χριστό εἶναι πραγματική ἀνάπαυση καί παρηγοριά καί εἰρήνη καί μακαριότητα!
Μία κοινωνία πού προσπαθεῖ νά τηρεῖ τό νόμο τοῦ Θεοῦ εἶναι κοινωνία ἀγάπης!!!

Τό εὔχομαι μέ ὅλη μου τήν ψυχή νά γίνουμε κοινωνία ἀγάπης.

ὁ Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Λ. Βασιλείου

ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ
Μητροπολίτου Σιατίστης ΠΑΥΛΟΥ

Δέν ξέρω ἐάν ἐδῶ πού φτάσαμε ὑπάρχει ἐλπίδα καί ἔξοδος ἀπό τή δύσκολη ὥρα πού περνᾶμε. Ἐάν ὑπάρχει ὅμως ἕνα ἐνδεχόμενο ἐλπίδας, αὐτό μόνο ἀπό τό λαό μπορεῖ νά προέλθει, ἐάν μπορέσει νά συνετισθεῖ, ἐάν μπορέσει νά μετανοήσει, ἐάν μπορέσει νά ἀναλάβει τίς εὐθῦνες του.
Οἱ ἐξουσίες στάθηκαν ἀδύνατες, γιατί ὑπῆρξαν λίγες σέ ποιότητα. Οἱ κατά καιρούς ἐξουσίες πού κυβέρνησαν αὐτό τόν τόπο, στάθηκαν ἀνίκανες καί ἕνα καθαρό μάτι διαβλέπει ὅτι δέν ἔχουν πλέον τήν δυνατότητα νά βοηθήσουν τήν Πατρίδα. Ἐάν μποροῦσαν θά τό εἶχαν κάνει.
Ὄχι δέ μόνον δέν ἔκαναν καλό, ἀλλά ἔκαναν κακό, γιά τήν ἀκρίβεια κακούργησαν ἐναντίον τῆς Πατρίδας καί τοῦ λαοῦ. Τό κακούργημα δέν εἶναι μόνο ὅτι τόν κατάστρεψαν οἰκονομικά, ἀλλά τόν διέφθειραν ψυχικά. Προκειμένου νά μποροῦν νά ἀπολαμβάνουν τήν ἐξουσία τους καί τά λάφυρά της, διέφθειραν τήν ψυχή αὐτοῦ τοῦ λαοῦ καί μάλιστα μέ τέτοιο τρόπο πού καταντᾶ δαιμονικός.
Ἐκμεταλλεύθηκαν τά ἀνθρώπινα πάθη μέ στόχο νά ἐκμαυλίσουν συνειδητά τόν λαό. Μέ ὑποταγμένα στήν ἐξουσία τά τηλεοπτικά κανάλια διαμόρφωσαν τίς εἰδήσεις διά νά διαφθείρουν τόν λαό καί νά κλονίσουν συνειδήσεις ὥστε κάποτε νά μποροῦν νά τοῦ πετάξουν στά μοῦτρα τό «μαζί τά φάγαμε».
Ὁ λαός διαβρωμένος ἔγινε αἰχμάλωτος τοῦ δικοῦ του ὁράματος, αὐτοῦ πού τοῦ καλλιέργησαν καί τώρα κάποιοι ἔχουν τήν ἐλπίδα ὅτι θά ξανάρθουν ἐκεῖνες οἱ «καλές ἡμέρες» τῆς καλοπέρασης καί κανείς ἀπό τούς πολιτικούς δέν ἔχει τό θάρρος νά τούς πεῖ ὅτι αὐτές δέν θά ξανάρθουν, γιατί ἦταν μέρες ἀνομίας, καί δέν πρέπει νά ξανάρθουν.
Ἡ κατάρρευση τῆς Πατρίδας μας ἦταν σχεδιασμένη μέ βασικούς συνεργάτες τούς πολιτικούς, πού ἀφιονισμένοι μέ τό ἀφιόνι τῆς ἐξουσίας στάθηκαν ἀνίκανοι νά ἀντιδράσουν. Τό σκάνδαλο τοῦ Χρηματιστηρίου δέν ἦταν μιά καλοστημένη παγίδα μέ τόν τότε Πρωθυπουργό νά σπρώχνει τό λαό νά παίρνει δάνεια γιά νά ἀγοράζει μετοχές; Ποιός λογοδότησε γι’ αὐτό;
Ὁ καταναλωτισμός ἔγινε ὅραμα ζωῆς. Μέ κάθε τρόπο οἱ Ἕλληνες ὠθοῦντο πρός τήν κατεύθυνση αὐτή. Δάνειο γιά διακοπές, δάνειο γιά Χριστούγεννα σέ ἐξωτικούς προορισμούς, δάνεια, δάνεια, δάνεια. Οἱ ἐξουσίες δέν γνώριζαν ποῦ πήγαινε αὐτή ἡ ἱστορία; Ἄν γνώριζαν ἔχουν τήν πρώτη εὐθύνη καί πρέπει νά ἀναζητηθεῖ. Ἐάν δέν γνώριζαν ἦταν ἔνοχοι γιά λόγους βλακείας. Ἤξεραν, ὅμως, τά πάντα.
Παράλληλα μέ τόν εὐδαιμονισμό, ἕνα πνεῦμα λοιδωρίας ἀπέναντι σέ ὅ, τι πνευματικό, ὅ, τι παραδοσιακό καί ταυτόχρονα ἕνα τσουνάμι ἐπιθέσεων ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας. Συνασπισμένα κανάλια, ὑπηρέτες ξένων πρῶτα συμφερόντων καί τῆς ἑλληνικῆς ἐξουσίας μετά, προσπαθοῦσαν νά γκρεμίσουν τή σχέση τῶν νεοελλήνων μέ τήν πηγή τῆς δυνάμεως. Ἕνα πολύ ἐνδιαφέρον θέμα πρός μελέτη θά ἦταν ἡ στάση τῶν ΜΜΕ ἀπέναντι στόν τότε Ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο. Ὀφειλόταν σέ καθαρό δημοσιογραφικό ἐνδιαφέρον ἤ ἐκτελοῦσαν διατεταγμένη ὑπηρεσία μέ διατάκτες ἐντός καί ἐκτός Ἑλλάδος;
Μόνον ἠλίθιοι δέν καταλάβαιναν τότε ὅτι ἑτοιμαζόταν ἡ μεγάλη ἐπίθεση ἐναντίον τοῦ λαοῦ. Μόνον ἠλίθιοι δέν μποροῦσαν νά καταλάβουν ὅτι στόχος δέν ἦταν ὁ Θεός, ἀλλά ὁ ἄνθρωπος. Δέν καταλάβαιναν ὅτι προσπαθοῦσαν νά καταστρέψουν τό καταφύγιο τῶν ἀνθρώπων γιά νά τούς ἐξουδενώσουν.
Μιλοῦσαν γιά τήν «μεγάλη Ἐκκλησιαστική περιουσία» πού αὐτοί καί τό συνάφι τους τήν εἶχαν ληστέψει. Ἡ Ἐκκλησία εἶχε παραχωρήσει τό 96% τῆς περιουσίας της πρός χάριν τοῦ λαοῦ. Προκάλεσα ἀρκετές φορές τούς δημοσιογράφους, ὅτι μιά πολύ ἐνδιαφέρουσα ἔρευνα θά ἦταν νά ἐρευνήσουν ἄν αὐτή ἡ ἐκκλησιαστική περιουσία, πού δόθηκε κατά καιρούς γιά χάρη τοῦ λαοῦ, πῆγε πραγματικά στό λαό ἤ πῆγε στίς τσέπες τῶν ἀδίστακτων. Ἀλλά κανείς δέν τόλμησε. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος ἐξέδωσε ἕνα βιβλίο, γιά τό κομμάτι τῆς Ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας καί τήν τύχη του, πού ἀφοροῦσε τήν πρώτη Μητρόπολή του, Θηβῶν καί Λεβαδείας. Ἀντιμετωπίσθηκε ἀπό ὅλους διά τῆς σιγῆς. Ἡ ὑπόθεση κάνει «τζίζ».
Αὐτό πού στόχευσε ἡ ἐξουσία τό πέτυχε, ἀλλά αὐτό εἶναι καί τό μεγάλο ἔγκλημά της. Νά διαφθείρει τό λαό, γιά νά τόν ἀναγκάσει σέ σιωπή καί σέ ὑποταγή. Καί κατάφερε, ἐπίσης, ἔν τινι μέτρῳ νά συκοφαντήσει τήν Ἐκκλησία γιά νά τήν τρομάξει, γιά νά στρέψει τόν λαό ἐναντίον της, σάν τόν Νέρωνα πού ἔκαψε τήν Ρώμη καί μετά κατηγόρησε τούς χριστιανούς σάν ὑπαίτιους. Ὅταν κάποια στιγμή ὁ λαός θά καταλάβει, παρόλο πού προσπαθοῦν νά τόν ἀποπροσανατολίσουν, τότε θά δεῖ τό μεγάλο καί σκληρό παιχνίδι πού ἔπαιξαν εἰς βάρος του.
Ἡ εὐθύνη τῶν ἀνθρώπων τῆς ἐξουσίας, γιά τήν καθυστέρηση σ’ αὐτόν τόν τόπο, σέ νευραλγικούς τομεῖς τῆς δημόσιας ζωῆς, εἶναι καί μεγάλη καί ἐγκληματική. Ἡ κατάσταση καί τό κατάντημα τῆς δημόσιας ὑγείας, τῆς δημόσιας Παιδείας, τῆς διεφθαρμένης διοίκησης καί τόσοι ἄλλοι τομεῖς, ὀφείλουν τήν ὑπανάπτυξή τους στούς ἀνθρώπους τῆς ἐξουσίας. Αὐτούς δέν τούς ἔνοιαξε ἡ Πατρίδα, τούς ἔνοιαζε μόνο ἡ ἐξουσία. Δέν τούς ἔνοιαζε οὔτε κἄν τό κόμμα τους, πού γι’ αὐτούς ἦταν μέσο προσωπικοῦ πλουτισμοῦ καί μέσο διατήρησης τῆς ἐξουσίας. Πόσοι καί πόσο κατάλαβαν αὐτό τόν τόπο, τήν ἱστορία του καί τήν παράδοσή του; Εὔκολοι σέ δεκάρικους λόγους, θεώρησαν ὡς πολιτική τοποθέτηση καί πολιτικό διάλογο τά διάφορα σλόγκαν μέ τά ὁποῖα νόμιζαν ὅτι ἀσκοῦν πολιτική. Τό πρῶτο μνημόνιο εἶχε 234 σελίδες. Τό ὑπέγραψαν ὅλοι, χωρίς κανείς νά τό διαβάσει. Τό ὑπέγραψαν μέσα σέ τρεῖς ὧρες, χωρίς νά ξέρουν τί ὑπογράφουν. Ὑψηλόβαθμα στελέχη ἐπισκέπτονται ξένους ὀργανισμούς γιά νά ὑπερασπίσουν ὑποτίθεται τά συμφέροντα τῆς Πατρίδας καί οἱ συνομιλητές τους δέν μποροῦν νά καταλάβουν γιατί ἀκριβῶς πῆγαν καί τί ἀκριβῶς ἤθελαν. Αὐτό εἶναι τό ἐπἰπεδο τους, τῶν περισσοτέρων τουλάχιστον. Γιατί ἄν αὐτοί πού πηγαίνουν ἔχουν «τέτοιες» ἱκανότητες, μπορεῖτε νά καταλάβετε πόσες ἔχουν αὐτοί πού τούς στέλνουν.
Ἡ ἀνικανότητα, ἀλλά καί ἡ ἰδιοτέλεια τῶν ἀνθρώπων τῆς ἐξουσίας φαίνεται στήν ἀνικανότητα ἤ τήν ἄρνηση τους νά συναινέσουν σέ ἕνα κοινό τόπο, σέ μιά κοινή συνισταμένη, γιά σοβαρά προβλήματα πού ἀπασχολοῦν τούς ἀνθρώπους. Ἔτσι ἄν μιά Κυβέρνηση πάρει μιά νομοθετική πρωτοβουλία π.χ. γιά τήν Παιδεία, ἡ ἀντιπολίτευση θά ἀντιδράσει καί θά καταψηφίσει. Θά ξεσηκώσει ὀργανωμένες ὁμάδες γιά νά ματαιώσει τά πάντα. Ἐάν ἡ ἀντιπολίτευση αὐτή γίνει αὕριο Κυβέρνηση καί πάρει γιά τό ἴδιο θέμα τήν ἴδια ἀκριβῶς ἤ περίπου πρωτοβουλία, ἡ νέα ἀντιπολίτευση θά καταψηφίσει αὐτό πού ὡς Κυβέρνηση θέλησε νά ψηφίσει. Γιατί νά τό κάνει ὁ ἅλλος καί νά μήν τό κάνουμε ἐμεῖς; Δέν μπόρεσαν ἐκτός ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων νά κάνουν κάτι μαζί. Αὐτό τό ὀνομάζουν πολιτική. Ἀλλά αὐτή ἡ συμπεριφορά πού εἶναι σχεδόν πάντα ἡ ἴδια στίς ἐναλλασσόμενες ἐξουσίες δείχνει τήν ἀληθινή ποιότητά τους καί τό ποιοί εἶναι ὑπεύθυνοι γιά τό κατάντημα τῆς Πατρίδος.
Ἦταν Νομάρχης. Γνώρισε τήν τοπική αὐτοδιοίκηση καί τίς ἀνάγκες της. Γίνεται βουλευτής. Ὡς βουλευτής μέ τό κόμμα του νομοθετεῖ σωστά μέτρα γιά τήν τοπική αὐτοδιοίκηση. Ἔλα ὅμως πού στίς ἐκλογές γιά τήν ἀνάδειξη τοπικῶν ἀρχόντων ἡ ἀντιπολίτευση ἐκλέγει πολλούς νέους δημοτικούς καί Νομαρχιακούς ἄρχοντας. Καί πηγαίνει στήν Βουλή μέ τήν ἐντολή ἀπό τό κόμμα του πού κυβερνᾶ νά εἰσηγηθεῖ τό κουτσούρεμα τῶν ἁρμοδιοτήτων γιά νά μήν ὠφεληθοῦν οἱ ἀντίπαλοι. Αὐτοί εἶναι οἱ ἄνθρωποι τῆς ἐξουσίας στήν Ἑλλάδα, γι’ αὐτό καί τήν ἄφησαν ὑποανάπτυκτη, γι’ αὐτό καλλιέργησαν τήν διαφθορά, τήν ἄντληση μίζας, γι’ αὐτό τήν ἔφεραν σέ αὐτό τό σημεῖο. Ποιός ἀπό τούς ἀνθρώπους τῆς ἐξουσίας ἔνοιωσε στό πετσί του τήν οἰκονομική κρίση; Ὁ τρόπος τῆς ζωῆς τους δέν δείχνει κάτι τέτοιο. Καί ἡ σημερινή ἐξουσία δέν κάνει τίποτα ἄλλο παρά νά θερίζει τούς καρπούς πού ἔσπειρε. Μέ τήν ἀνευθυνότητα τῆς ἀντιπολίτευσης ἔσπειρε ἀνέμους καί τώρα θερίζει θύελλες. Καί προσπαθεῖ νά ἀποπρασανατολίσει γιά μιά ἀκόμη φορά τήν κοινωνία πού ζεῖ σέ ἔκτακτες ἀνάγκες, ψηφίζοντας νόμους καί νομοσχέδια γιά νά διατηρήσει τά κουρέλια τῆς προοδευτικότητας καί ἀντί νά ζητᾶ συγγνώμη γιά τό κατάντημα τῶν ἀνθρώπων, ζητᾶ συγγνώμη γιά τά νομοσχέδια τῆς ντροπῆς πού ἄργησε τάχα νά ψηφίσει.
Ἕνα ἄλλο κλασικό παράδειγμα τῆς ἀνίκανης ἐξουσίας εἶναι αὐτό πού ζοῦμε αὐτές τίς ἡμέρες μέ τούς ἀγρότες. Σχεδόν κάθε χρόνο ἔχουμε καταλήψεις δρόμων. Πρίν ἡ σημερινή ἐξουσία γίνει κυβέρνηση ἔτρεχε στά μπλόκα γιά νά στηρίξει τά αἰτήματα τῶν ἀγροτῶν. Τότε εἶχαν δίκαιο καί μόνο ἐφέτος ἔχουν ἄδικο; Κάποιοι λένε ὅτι ἔχουν μέν δίκαιο, ἀλλά οἱ συνθῆκες εἶναι δύσκολες. Πρίν δύο χρόνια δέν ἦταν καί μόνον τώρα ἔγιναν; Ἔχουν δίκαιο οἱ ἀγρότες; Ἐάν ναί νά τό παραδεχθοῦν ὅλοι. Ἐάν ἔχουν ἄδικο ἤ εἶναι ὑπερβολικοί νά τούς τό ποῦν ΟΛΟΙ, διαφορετικά εἶναι ἀνεύθυνοι. Ἔπειτα ἀπό τόσες ἡμέρες πού ἡ χώρα παρουσιάζει παράλυση, ἡ ἐξουσία καί τώρα καί στό παρελθόν κάνει κάποιες παραχωρήσεις. Γιατί ἔπρεπε νά ρεζιλεύεται ἔτσι ἡ Πατρίδα μας; Δέν μποροῦσαν ἀπό τήν ἀρχή νά διαλεχθοῦν μέ εὐθύνη, νά τοποθετηθοῦν ὅλοι καί νά ἀποφύγουμε κάθε λίγο καί λιγάκι αὐτό τό μπάχαλο; Αὐτό λέγεται ὑπεύθυνη διακυβέρνηση τῆς χώρας ἀπό ὅλες τίς ἐξουσίες πού πέρασαν;
Ἡ ἐξουσία κατέστρεψε αὐτό τόν τόπο, τόν λεηλάτησε γιά πάρτη της, τόν διέφθειρε ἐκμεταλλευόμενη τά πάθη τῶν ἀνθρώπων, τόν δίχασε καί ἔστρεψε τόν ἕνα μετά τόν ἄλλο, ἔστρεψε τήν μία ὁμάδα ἐναντίον τῆς ἄλλης. Σήμερα ἡ ὑπενθύμιση τῶν μπλέ, πράσινων καί κόκκινων καφενείων τοῦ παρελθόντος μόνο ντροπή μπορεῖ νά προκαλέσει σέ κάθε νοήμονα ἄνθρωπο. Ὄργανο στά χέρια ξένων προσπάθησε νά καταστρέψει τήν γλῶσσα, τήν ἱστορία, τήν πίστη στόν Θεό, μέ στόχο τήν ἐξουδένωση καί τήν πλήρη ὑποταγή τοῦ λαοῦ, αἰχμάλωτου ἀπατηλῶν ὀνείρων καί ψεύτικων ὑποσχέσεων. Καμιά ἐξουσία δέν εἶπε ποτέ τήν ἀλήθεια στόν λαό. Τήν λύση πού ὑπῆρχε δέν τήν εἶπε κανείς στόν λαό γιατί δέν συνέφερε τίς ἐξουσίες.
Ἡ λύση δέν θά ἔλθει ἀπό καμία ἀπό τίς συνηθισμένες ἐξουσίες. Ἡ λύση θά προέλθει ἀπό τόν λαό, ὅταν πρῶτα συνειδητοποιήσει τίς δικές του τεράστιες εὐθύνες, ὅταν καταλάβει ὅτι ἔχει καί ἐκεῖνος εὐθύνη γιά τό σημερινό κατάντημα του. Ὅταν καταλάβει ὅτι καμμία λύση δέν θά εἶναι ἀνώδυνη πλέον. Ὅταν ἀποφασίσει νά λειτουργήσει ἑνωτικά καί ὄχι διασπαστικά. Ὅταν ἀποφασίσει νά γονατίσει ὁλόκληρος, γιά νά γίνει ὁ καθένας ἀλληλέγγυος μέ τόν ἄλλο. Τέλος ὅταν ἀποφασίσει ἐθελούσια καί ὄχι ἀναγκαστικά νά δυσκολευτεῖ, γιά νά σηκωθεῖ καί πάλι ὁλόκληρος.