Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας

Με κατάνυξη τελέστηκε την Κυριακή 13 Μαρτίου 2016, Κυριακή της Τυρινής, η Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας.
Την Κυριακή αυτή, τελευταία Κυριακή του Τριωδίου, δεν γιορτάζουμε αλλά θυμόμαστε την εκ του Παραδείσου της τρυφής εξορία των πρωτοπλάστων Αδάμ και της Εύας. Θυμόμαστε δηλαδή την ανθρώπινη τραγωδία, η οποία οφείλεται στον εγωισμό και την απερισκεψία του ανθρώπου.
Στο κήρυγμά του, ο π. Βασίλειος ανέλυσε το στίχο «Μη θησαυρίζετε υμίν θησαυρούς επί της γης…», από το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα της ημέρας.
Μεταξύ άλλων ανέφερε ότι, «οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας, οι οποίοι διαμόρφωσαν τον ετήσιο εκκλησιαστικό κύκλο των εορτών, σήμερα, μετά από μία μικρή περίοδο τρυφής και ευδαιμονίας και καταναλώσεως όλων των τροφών, θέλουν να μας θυμίσουν την εξορία των πρωτοπλάστων από τον παράδεισο της τρυφής.
Και από αύριο θέσπισαν να αρχίζει η νηστεία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
Με την κατάλυση όλων των τροφών θέλουν να μας θυμίσουν τον Παράδεισο της απολαύσεως.
Με την περίοδο της νηστείας θέλουν να μας εικονίσουν, να μας δείξουν την επί της γης ζωή μας, μακριά από τον Παράδεισο.
Και το γεγονός της εξορίας του Αδάμ και της Εύας απ’ τον Παράδεισο, που θυμούμαστε σήμερα, και η μακρά περίοδος της νηστείας που ακολουθεί, μας προκαλούν μία λύπη, ένα πόνο, αλλά και μία νοσταλγία. Και η Εκκλησία το θέλει αυτό και το επιδιώκει.
Όπως σημειώνει ο Απόστολος Παύλος στην Β΄ προς Κορινθίους Επιστολή του, «Η κατά Θεόν λύπη μετάνοιαν εις σωτηρίαν αμεταμέλητον κατεργάζεται». Η λύπη δηλαδή, όπως την θέλει ο Θεός, παράγει μετάνοια, για την οποία κανένας δεν μετανιώνει.
Η λύπη επίσης παράγει και νοσταλγία, μία επιθυμία για επάνοδο στην πρώτη πατρίδα, την πατρίδα μας, τον ουράνιο τώρα Παράδεισο, την Βασιλεία του Θεού.
Εκεί είναι η πατρίδα μας! Εδώ είμαστε περαστικοί. Είμαστε εξόριστοι.
Όταν ο Θεός, για την ανυπακοή τους, εξόρισε τους Πρωτοπλάστους, δεν αφήρεσε τίποτα απ’ όσα τους είχε δώσει. Είτε ιδιότητες, ικανότητες, τάσεις, επιθυμίες, εφέσεις, λογική, ελευθερία, κρίση, βούληση κ.λ.π. Τους τα άφησε όλα, δυνάμει του «κατ’ εικόνα» που τους έπλασε.
Όμως, ο άνθρωπος, λόγω της πτώσεως, και της συνεχούς ανυπακοής στο θέλημα του Θεού και της αυτονομήσεως, όλα αυτά τα διεστρέβλωσε, τα διέστρεψε.
Αντί για καλές επιθυμίες απέκτησε κακές. Διέστρεψε τη λογική, έκανε κακή χρήση της ελευθερίας του κ.λ.π.
Και τι άλλο είναι η φιλάνθρωπη ενανθρώπιση του Θεού Λόγου, παρά η διόρθωση όλων αυτών των διαστροφών και διαστρεβλώσεων; Ήρθε να δείξει τον άνθρωπο, όπως ο Θεός τον δημιούργησε, και όπως ο Θεός τον θέλει. Ήρθε να αναστήσει τον πεπτωκότα άνθρωπο.
Γι αυτό και ο Ιησούς είναι το πρότυπο που πρέπει να μιμηθούμε. Είναι ο άνθρωπος ο οποίος δεν έπεσε. Είναι εκείνος στον οποίο «ευδόκησε ο Θεός Πατήρ».
Στο σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα, μεταξύ των άλλων πολύ σπουδαίων που αναφέρονται, επισημαίνει ο Χριστός μία από τις τάσεις που έβαλε ο Θεός στον άνθρωπο, και την οποία αυτός διεστρέβλωσε.
Την φέρει στην επιφάνεια, στηλιτεύει τη διαστροφή και υποδεικνύει την ορθή τοποθέτηση απέναντί της. Η τάση του ανθρώπου είναι ο θησαυρισμός, το να θέλει να θησαυρίζει, να έχει, να κατέχει, να μην αισθάνεται άδειος αλλά γεμάτος.
Ας ακούσουμε τι λέει: «Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς, ὅπου σὴς καὶ βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται διορύσσουσι καὶ κλέπτουσι• θησαυρίζετε δὲ ὑμῖν θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ, ὅπου οὔτε σὴς οὔτε βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται οὐ διορύσσουσιν οὐδὲ κλέπτουσιν•»
Σας είπε ο Θεός να θησαυρίζετε. Αλλά όχι όμως εδώ στη γη. Διότι εδώ δεν είναι η μόνιμη κατοικία σας. Εν τω μεταξύ αυτά που συνήθως αποθηκεύετε, άλλα σας τα τρώει ο σκόρος, άλλα σαπίζουν, άλλα σκουριάζουν, άλλα χάνουν την αξία τους και άλλα σας τα κλέβουν. Ακόμη, είναι ανοησία να τα αποθηκεύετε εδώ στη γη, διότι όταν πεθάνετε, όταν φύγετε, δεν θα πάρετε τίποτα. Κανένα υλικό αγαθό!
Φεύγοντας όμως από εδώ θα πάρετε τα έργα σας, τις πράξεις σας. Πώς αποκτήσατε τα αγαθά; Νόμιμα ή παράνομα; Πώς τα διαχειριστήκατε; Για σάς μόνο; Κοιτάξατε γύρω σας; Πού τα αποταμιεύσατε; Στις τράπεζες; Στο χρηματιστήριο; Σε επενδύσεις; Σε ακίνητα; Σε χρυσό;
Εγώ σας υπέδειξα, λέει ο Χριστός, την Τράπεζα. Και η Τράπεζα αυτή είναι ο κάθε πλησίον, που έχει ανάγκη, που πάσχει, που δυσκολεύεται.
Εγώ είμαι η Τράπεζα, λέει ο Χριστός, γιατί στο πρόσωπο των φτωχών, των αρρώστων, των πασχόντων, του κάθε πλησίον, είμαι Εγώ.
«Εφ΄ όσον εποιήσατε ενί τούτων των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε». Ματθ. ΚΕ΄ 40
Ερωτά, αγαπητοί μου, ο φιλανθρωπότατος Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο καταπληκτικός αυτός συνήγορος των φτωχών. «Τι φοβάσαι άνθρωπε; λέγει ο Θεός. Μήπως λιγοστέψουν και χαθούν τα χρήματα εάν δώσεις ελεημοσύνη; Μα, δώσε ελεημοσύνη και τότε θα δεις ότι, δεν θα χαθούν».
Και ο Χριστός δείχνοντας μία άλλη εικόνα λέει: «Κάνετε για τον εαυτό σας βαλάντια (πορτοφόλια) τέτοια που δεν παλιώνουν, αποταμιεύστε τα υλικά αγαθά σας στον ουρανό, μέσω των φτωχών, και έτσι εκεί θα έχετε ένα θησαυρό, που θα είναι ανεξάντλητος».
Σε τελική όμως ανάλυση, αγαπητοί μου, αν προσέξουμε τον επόμενο στίχο, μετά από αυτά που είπε ο Χριστός, θα δούμε ότι τον Κύριο δεν τον ενδιαφέρει τόσο η ηθική πράξη της ελεημοσύνης, αλλά η πίστη πάνω στην οποία αυτή θεμελιώνεται.
Τον ενδιαφέρει από πού πηγάζει η ελεημοσύνη; Γιατί κάνω ή μάλλον για Ποιον κάνω ελεημοσύνη; Η καρδιά μου προς τα που γέρνει; Πού είναι προσκολλημένη; Τι λέει; «Όπου γάρ εστίν ο θησαυρός υμών, εκεί έσται και η καρδία υμών».
Το μεγάλο πρόβλημα του ανθρώπου δεν είναι η πράξη, αλλά η τοποθέτηση της καρδιάς του. Σκοπός του Θεού δεν είναι να φάνε ή να γιατρευθούν οι φτωχοί. Θα μπορούσε να το κάνει αυτό με άπειρους τρόπους. Σκοπός Του είναι να σωθεί ο άνθρωπος.
Και ο άνθρωπος σώζεται όταν αποκολλάται απ’ τα υλικά, απ’ τα γήινα και προσκολλάται στα ουράνια, στο Θεό.
Το δέσιμο με τα γήινα προσφέρει μία φαινομενική ασφάλεια, αλλά προκαλεί συγχρόνως υπερηφάνεια, δουλεία, άγχος, φόβους, αγωνία, σκληρότητα, άρνηση Θεού.
Ενώ η προσκόλληση στο Θεό φέρνει αμεριμνησία, ελευθερία, ευγένεια, πίστη στην πρόνοια του Θεού, αγάπη στον συνάνθρωπο.
Η Εκκλησία μας, με τη σημερινή Ευαγγελική Περικοπή αλλά και με την περίοδο της νηστείας, θέλει θεωρητικά και πρακτικά να μας υποδείξει την αποδέσμευσή μας από τα υλικά αγαθά και την προσκόλλησή μας στο Θεό.
Αν το καταφέρουμε αυτό, τότε η εν Χριστώ ζωή μας, και εύκολη θα είναι και όμορφη.                                                                                                                                        Αμήν.»

ΣΤΟ ΦΡΕΑΡ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ
Συνάντηση
Γρηγορίου Παλαμά και Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη

ΠΡΟΛΟΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Ο Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης είναι ένα πρόσωπο με έντονη την παρουσία του στην Τέχνη και στα Γράμματα. Ένας άνθρωπος όχι συνηθισμένος και πολλές φορές απροσδόκητος. Ένας όμως αναμφίβολα χαρισματικός άνθρωπος. Δεν ήταν στα μέτρα των πολλών, ακόμη και του δικού του χώρου. Αλήθεια όμως, ποιός πραγματικά ήταν ο δικός του χώρος; Που οφείλεται αυτή η ουσιαστική διαφοροποίηση του από τους ανθρώπους του είδους του, που έτρεχαν λαχανιασμένοι πίσω του σε μια αγωνιώδη προσπάθεια και να τον καταλάβουν και ακόμη περισσότερο να τον εντάξουν; Ήταν ένας ιδιότροπος και ιδιόρρυθμος άνθρωπος ή ήταν τελικά κάτι άλλο; Στο ερώτημα αυτό δίνει απάντηση το βιβλίο που κρατάμε στα χέρια μας γραμμένο με πολλή υπομονή, πολύ μεράκι και έπειτα από πολλή μελέτη από τον Πανασιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη π. Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλο, Πρωτοσύγκελλο της καθ’ ημάς Ιεράς Μητροπόλεως, Σισανίου και Σιατίστης. Το βιβλίο αυτό αποτελεί την διδακτορική διατριβή του π. Εφραίμ στη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ, ή οποία απέδωσε στον συγγραφέα τον τίτλο του διδάκτορος με τον βαθμό «άριστα».
Ο π. Εφραίμ αναζητά τις ρίζες του Πεντζίκη και τις βρίσκει στην Ορθόδοξη ζωή και παράδοση και ιδιαίτερα στον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, Αρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης. …

Ο Σισανίου και Σιατίστης Παύλος

Ο αρχιμανδρίτης Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1963. Σπούδασε στην Παιδαγωγική Ακαδημία Τριπόλεως (1980-1982) και κατόπιν εισήχθη στην Πάντειο Ανώτατη Σχολή Πολιτικών Επιστημών, όπου σπούδασε Κοινωνιολογία (1982-1988). Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ (2006-2012), απ’ όπου έλαβε Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Ειδίκευσης (2009) και Διδακτορικό Δίπλωμα (2012) στον τομέα Ηθικής και Κοινωνιολογίας. Απόφοιτος του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών (1984) και διπλωματούχος της αγγλικής (1977), ομιλεί τη γαλλική γλώσσα, την αγγλική καθώς και την ισπανική. Συγγραφέας αρκετών βιβλίων, επιδίδεται τόσο στη συγγραφή, όσο και στη μετάφραση. Αγαπά τη λογοτεχνία, την ποίηση, το καλό θέατρο και τον καλό κινηματογράφο. Γράφει και μεταφράζει επίσης ποίηση –κυρίως χαϊκού- ερασιτεχνικά. Υπηρετεί ως Πρωτοσύγκελλος στην Ιερά Μητρόπολη Σισανίου και Σιατίστης, στην οποία διακονεί ανελλιπώς από το 1995.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ
ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΑΤΙΣΤΑΣ

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Την Πέμπτη 17 Μαρτίου 2016, στις 5:00 το απόγευμα, στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας, θα ψαλεί το μυστήριο του Αγίου Ευχελαίου.
Καλούνται όλοι οι εὐσεβείς Χριστιανοὶ να συμμετάσχουν στο Άγιο Μυστήριο για πνευματική τους ὠφέλεια.

Η Εκκλησιαστική επιτροπή
Αγίου Νικολάου Σιάτιστας

Την Κυριακή της Τυρινής, 13 Μαρτίου 2016, το απόγευμα στις 6:00, στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Δημητρίου Σιάτιστας, θα τελεστεί ο καθιερωμένος Αρχιερατικός Εσπερινός της Συγχωρήσεως εν όψει της ενάρξεως της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Στην ακολουθία θα χοροστατήσει ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος ενώ θα λάβουν μέρος όλοι οι κληρικοί της πόλεως.

Μετά το πέρας του Εσπερινού και της ομιλίας θα ακολουθήσει ο ασπασμός της συγχωρήσεως μεταξύ κλήρου και λαού, με την έναρξη της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Ακολουθεί το πρόγραμμα των Κατανυκτικών Εσπερινών που θα τελούνται κάθε Κυριακή της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, στις 6:00 το απόγευμα, στην πόλη της Σιάτιστας:

Κυριακή 13  Μαρτίου   Ι. Ν. Αγίου Δημητρίου
Κυριακή 20 Μαρτίου   Ι. Ν. Αγίου Νικολάου
Κυριακή 27 Μαρτίου   Ι. Ν. Αγίου Δημητρίου
Κυριακή   3 Απριλίου   Ι. Ν. Αγίου Νικολάου
Κυριακή 10 Απριλίου   Ι. Ν. Αγίου Δημητρίου
Κυριακή 17 Απριλίου   Ι. Ν. Αγίου Νικολάου

Την Κυριακή των Απόκρεω ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος χοροστάτησε στον Όρθρο και προεξήρχε της Θ. Λειτουργίας στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας. Τον πλαισίωναν οι ιερείς του Ναού π. Βασίλειος και π. Νέστορας, ο Ιερέας π. Μιχαήλ και ο διάκονος Προκόπιος.

Στο κήρυγμα του ο Σεβασμιώτατος τόνισε χαρακτηριστικά:
«……Αν η εικόνα του Χριστού, που είναι στο τέμπλο, είναι ιερά, παρ’ όλο που είναι ξύλινη, πιο ιερή εικόνα είναι ο άνθρωπος. Και τούτη την περίοδο έχουμε μια πρόκληση όλοι μας. Εδώ στην πατρίδα μας. Αυτούς τους ανθρώπους, που διωγμένοι απ’ τις πατρίδες τους, από τον πόλεμο που οργανώσαμε εμείς οι πολιτισμένοι, γιατί η πραγματική αιτία του πολέμου είναι, επειδή κάποιες χώρες της Ευρώπης, οι οποίες σε λίγο καιρό θα ’χουν μείνει μισές από πληθυσμό, όπως και η πατρίδα μας, λόγω της υπογεννητικότητας, θα γεμίσουν από άλλους. Αυτοί που σήμερα διοικούν, τους λείπουν τα εργατικά χέρια, γι’ αυτό έκαναν τον πόλεμο και είναι απόλυτα αληθινό αυτό που σας λέω. Για κανέναν άλλο λόγο. Έστειλαν ανθρώπους δικούς τους να αποδιοργανώσουν αυτά τα καθεστώτα, να τους αναγκάσουν να φύγουν και να αποκτήσουν εργατικά χέρια. Μόνο που τους ξέφυγε ο αριθμός. Αυτό δεν το υπολόγισαν. Και οι άνθρωποι αυτοί τώρα ζούνε το δράμα τους, με την πλάτη όλων μας γυρισμένη απέναντί τους. Σ’ αυτούς που εμείς τους κάναμε θύματα. Και θα ’ρθει ο Χριστός και θα μας πει: «Πείνασα και δεν μου δώσατε να φάω, δίψασα και δεν μου δώσατε νερό, ήμουνα γυμνός και δεν με ντύσατε, κρύωνα, πέθαιναν τα παιδιά μου και δεν τα φροντίσατε. Πότε Κύριε; Εμείς, τα παιδιά μας τα φροντίσαμε.» Αλλά όλοι, είναι του Θεού παιδιά, ακόμα και αυτοί που δεν τον γνωρίζουν. Τι θα πούμε τότε; Δεν σε είδαμε; Μα εδώ καραβάνια μάς έρχονται. Είναι ευκαιρία να ξυπνήσουμε και να καταλάβουμε ότι με μικροπαζάρια δεν μπορούμε να συναντήσουμε το Θεό. Ο Θεός θα έλθει είτε μας αρέσει είτε όχι, όπως τον περίμεναν αιώνες και αιώνες, αλλά εκείνος κάποτε πέρασε στον κόσμο και έγινε άνθρωπος. Έτσι και τώρα, όσο θα περνούν οι αιώνες, ο Κύριος θα έλθει, και θα έλθει όπως μας περιγράφει σήμερα το Ευαγγέλιο, για να αφήσει άφωνους όλους αυτούς, που στηριγμένοι στην αλαζονεία τους, στον εγωισμό τους, στην εξουσία τους, νομίζουν ότι αυτοί είναι και όχι άλλοι. Αλλά εκείνοι τότε θα τρέχουν, και όλοι οι ταπεινοί του κόσμου θα δοξάζουν το Θεό, για την αγάπη του…»

Το Σάββατο 5 Μαρτίου 2016, πριν την Κυριακή της Απόκρεω, η Ορθόδοξη Εκκλησία μας εόρτασε το Σάββατο των κεκοιμημένων ή Ψυχοσάββατο.
Το απόγευμα της Παρασκευής και το πρωί του Σαββάτου, στην Ενορία του Αγίου Νικολάου, αρκετοί ήταν οι πιστοί που προσήλθαν στον κοιμητηριακό Ιερό Ναό του Αγίου Νικάνορος, για να τιμήσουν τους νεκρούς τους και να προσευχηθούν γι’ αυτούς, προσκομίζοντας κόλλυβα. Το έθιμο των κολλύβων είναι πάρα πολύ παλιό και συμβολίζουν την ανάσταση των ανθρώπων.
Οι Ιερείς της Ενορίας π. Βασίλειος και π. Νέστορας πριν την ακολουθία του Εσπερινού έψαλλαν τρισάγια στους τάφους και στα οστεοφυλάκια, στους χώρους όπου φυλάσσονται τα οστά των κεκοιμημένων.
Μετά την ακολουθία του Εσπερινού του Ψυχοσάββατου, τέλεσαν μνημόσυνο υπέρ «πάντων των απ’ αιώνος κοιμηθέντων ευσεβώς επ’ ελπίδι αναστάσεως ζωής αιωνίου» και μνημόνευσαν όλα τα ονόματα των κεκοιμημένων που έδωσαν οι πιστοί για μνημόνευση, καθώς και για:
* Όλους εκείνους που υπέστησαν «άωρον θάνατον», σε ξένη γη και χώρα, σε στεριά και σε θάλασσα.
* Εκείνους που πέθαναν από λοιμική ασθένεια, σε πολέμους, σε παγετούς, σε σεισμούς και θεομηνίες.
* Όσους κάηκαν ή χάθηκαν.
* Εκείνους που ήταν φτωχοί και άποροι και δεν φρόντισε κανείς να προσευχηθεί γι’ αυτούς και να τούς τιμήσει με τις ανάλογες Ακολουθίες και τα Μνημόσυνα.
Ανήμερα το Ψυχοσάββατο, κατά τη Θεία Λειτουργία μνημόνευσαν και πάλι τα ονόματα όλων εκείνων των κεκοιμημένων, που έφεραν γραμμένα οι πιστοί αλλά και στο τέλος, μετά τη Θεία Λειτουργία, τέλεσαν μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως των ψυχών όλων «των επ’ ελπίδι αναστάσεως ζωής αιωνίου, των κεκοιμημένων ευσεβώς ορθοδόξων βασιλέων, πατριαρχών, αρχιερέων, ιερέων, ιερομόναχων, ιεροδιακόνων, μοναχών, μοναζουσών, πατέρων, προπατόρων, πάππων, προπάππων, γονέων, συζύγων, τέκνων, αδελφών και συγγενών ημών εκ των απ’ αρχής και μέχρι των εσχάτων».
Την ίδια στιγμή βέβαια οι πιστοί, που βρέθηκαν στο κοιμητήριο του Αγίου Νικάνορος, προσευχήθηκαν για τις ψυχές των συγγενικών τους προσώπων, φέρνοντας στη μνήμη τούς αγαπημένους τους και παρακαλώντας τον Θεό να αναπαύσει τις ψυχές τους.
Μετά το πέρας των ακολουθιών αντάλλασσαν τα κόλλυβα και τις διάφορες προσφορές που έφεραν στο Ναό, για τις ψυχές των προσφιλών τους κεκοιμημένων.
Κατά τη Θεία Λειτουργία, στο κήρυγμά του ο π. Βασίλειος, αναλύοντας το Αποστολικό Ανάγνωσμα της ημέρας: «Ου θέλομεν δε υμάς αγνοείν, αδελφοί, περὶ των κεκοιμωμένων, ίνα μη λυπήσθε καθὼς και οι λοιποὶ οι μη έχοντες ελπίδα…» (Α΄ Θεσ. Δ΄ 13-18) ανέφερε τα εξής:
1. Δεν πρέπει ο χριστιανός να αγνοεί για τη ζωή που υπάρχει μετά τον θάνατο.
2. Ότι θα αναστηθούμε όλοι κατά την Δευτέρα παρουσία του Ιησού Χριστού.
3. Τι θα γίνει κατά την Δευτέρα παρουσία του Ιησού Χριστού.
4. Και πώς θα γίνει η συνάντησή μας με το Ιησού Χριστό.
Η καθιέρωση του Ψυχοσάββατου είναι μια υπόμνηση ότι, το σώμα μας θα αναστηθεί άφθαρτο και αθάνατο κατά την Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου Ιησού Χριστού, για να ενωθεί με την αθάνατη ψυχή, σύμφωνα με τη διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας.