Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας

Την Παρασκευή 25 Μαρτίου 2016, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος, τέλεσε την Ακολουθία των Χαιρετισμών στην Υπεραγία Θεοτόκο, στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας και ανέγνωσε την Β΄ Στάση.

Ο Σεβασμιώτατος στο λόγο του αναφέρθηκε στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, αφού κατά συγκυρία ευλογημένη, η Β΄ Στάση των Χαιρετισμών συνέπεσε με την απόδοση της μεγάλης εορτής του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου…

«…Η λέξη και μόνο Ευαγγελισμός, είπε, περιέχει τα πάντα, αφού ουσιαστικά Ευαγγελίζεται στην Παναγία και δια της Παναγίας στον κόσμο, η χαρούμενη είδηση, που είναι ένα γεγονός, που αποτελεί το μέγα μυστήριο της πίστεώς μας, ότι «ο Θεός εφανερώθη εν σαρκί».

Τα γεγονότα, αλλά και ο τρόπος που οι υμνωδοί της Εκκλησίας τα υμνούν, είναι πραγματικά εξαιρετικά και δείχνουν ότι είναι όλα καρπός του Αγίου Πνεύματος…»

Στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στα τρία τροπάρια που παρουσιάζουν ένα διάλογο ανάμεσα στην Παναγία και στον Αρχάγγελο…

«Αυτός, είπε, είναι ένας εκπληκτικός λόγος της Παρθένου κόρης, που στέκεται μπροστά στον Αρχάγγελο, που ξαφνιάζεται αλλά και πείθεται στον αληθή λόγο του Αρχαγγέλου και προσφέρεται. Αυτό Ευαγγελίζεται ο Αρχάγγελος στην Παναγία: «ότι θα γίνει ο Υιός του Θεού, Υιός του ανθρώπου δι’ Αυτής».

Αλλά αυτή η πραγματικότητα είναι η σωτηρία του ανθρώπου. Γιατί, ο άνθρωπος, ο κτιστός και θνητός, θα κοινωνήσει με τον άκτιστο και αθάνατο Θεό και έτσι ο άνθρωπος θα υπερβεί τη θνητότητά του και θα ζήσει στη Βασιλεία του Θεού.

Αυτή είναι η δωρεά. Αυτός είναι ο Ευαγγελισμός. Αυτό είναι το περιεχόμενό του. Και αυτός ο Ευαγγελισμός ισχύει στους αιώνες των αιώνων. Η Εκκλησία πάντα αυτό ευαγγελίζεται.

Τότε που οι άνθρωποι νοιώθουμε ότι τελείωσαν όλα, τότε που πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει πια λύση για τα προβλήματά μας και τα προβλήματα του κόσμου, πάντοτε ο Θεός ευαγγελίζεται τη σωτηρία του ανθρώπου, αρκεί ο άνθρωπος να ταπεινωθεί ενώπιον του Θεού κι ο Θεός συγκαταβαίνει και ενοικεί στην καρδία του ανθρώπου, κι αυτό συνιστά την Ανάσταση και τη ζωή.

Μέσα στη ζωή της Εκκλησίας αποκτά νόημα και αξία η ζωή η δική μας. Δεν υπάρχει άλλο νόημα κι άλλη αξία πέρα απ’ αυτό το γεγονός.

Να δοξάσουμε, λοιπόν, την Παναγία μας και να την ευχαριστήσουμε. Ένας άνθρωπος, κατά πάντα όμοιος με μας, τιμά το γένος των ανθρώπων και προσφέρεται στο Θεό, για να φανερώσει την ομορφιά της προσφοράς, του κάθε ανθρώπου, στο θέλημα του Θεού, οπότε ο κάθε άνθρωπος μπορεί να γίνει θεοτόκος. Ο κάθε άνθρωπος μπορεί να σαρκώσει μέσα του το Θεό και να τον προσφέρει στους αδελφούς του και στην Εκκλησία, για να υπουργήσει το μυστήριο της σωτηρίας όλων μας».

Με τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη κ. κ. Παύλο συμπροσευχήθηκαν οι Ιερείς του Ναού π. Βασίλειος, π. Νέστορας και ο διάκονος Προκόπιος.

Πανηγυρικά και με την πρέπουσα λαμπρότητα εορτάστηκε η μεγάλη Θεομητορική εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και η επέτειος της Εθνικής Παλιγγενεσίας του 1821 στην πόλη της Σιάτιστας.
Ανήμερα της μεγάλης εορτής της Πίστεως και της Πατρίδος μας, τελέστηκε πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ.κ. Παύλου. Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας ακολούθησε πανηγυρική Δοξολογία, για την επέτειο της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.
Στη δοξολογία παρέστησαν μεταξύ άλλων οι δημοτικοί άρχοντες της πόλεως, εκπρόσωποι της Αστυνομίας και εκπρόσωποι των εκπαιδευτηρίων της πόλης, με τις Ελληνικές σημαίες. Τον πανηγυρικό της ημέρας εκφώνησε ο κ. Χρήστος Δόρδας, καθηγητής Φυσικής Αγωγής του Γυμνασίου Σιάτιστας.

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος στο λόγο του ανέφερε τα εξής:

«Μέγα εστί το της ευσεβείας μυστήριο. Θεός εφανερώθη εν σαρκί». Αυτή είναι η πληροφόρηση, που μας δίνει ο Απόστολος Παύλος, διαβεβαιώνοντάς μας ότι είναι μεγάλο το μυστήριο της πίστεώς μας. Και ποια είναι η πίστη μας; Ότι ο Θεός φανερώθηκε ως άνθρωπος πάνω στη γη, με σάρκα ανθρώπινη. Και αυτό είναι το γεγονός, που εορτάζει με λαμπρότητα σήμερα η Εκκλησία μας, καθώς ο πρωτοστάτης Αρχάγγελος Γαβριήλ έρχεται να φέρει τον Ευαγγελισμό στην Υπεραγία Θεοτόκο.

Ευαγγελισμός. Μια όμορφη λέξη. Μια λέξη χαρούμενη. Μια λέξη, που περιέχει αγγελία, που φέρνει χαρά. Και πια είναι η αγγελία; Ότι ο Υιός του Θεού, Αυτός που είπε και έγιναν τα πάντα, αυτός που διέταξε και εκτίσθησαν, Αυτός, τώρα, ο άπειρος Θεός, θα φανερωθεί στη γη ταπεινός άνθρωπος. Ο Υιός του Θεού θα γίνει Υιός του ανθρώπου. Αυτό είναι ο Ευαγγελισμός, η χαρμόσυνη αγγελία την οποία φέρνει ο Αρχάγγελος στην Παναγία πρώτα, και δια της Παναγίας σε όλον τον κόσμο. Αλλά αυτό το γεγονός είναι όντως Ευαγγελισμός, διότι αυτό το οποίο θα συμβεί σημαίνει τη σωτηρία του ανθρώπου. Σημαίνει ότι ο χοϊκός και θνητός και κτιστός άνθρωπος θα ενωθεί με τον άκτιστο Θεό, και αυτό θα ιερουργηθεί στα άχραντα σπλάχνα της Παναγίας με την χάρη και την επίνευση του Παναγίου Πνεύματος.

Από τότε αρχίζει όντως μια άλλη ιστορία για τον κόσμο. Μας φανερώνει αυτό που ακούσαμε την περασμένη Παρασκευή στους Χαιρετισμούς. «Χαίρε δι’ ης νεουργείται η κτίσις, χαίρε δι’ ης βρεφουργείται ο κτίστης.» Σήμερα αυτό αναγγέλλεται.  Ότι ο κτίστης θα γίνει βρέφος. Και χάρη σ’ αυτό το γεγονός γίνεται καινούργια η δημιουργία, αφού ένας νέος άνθρωπος, ο νέος Αδάμ, γεννιέται, όχι πια υποταγμένος στη φθορά αλλά μέτοχος της Θείας ζωής, στην οποία πλέον οδηγεί τον άνθρωπο. Αυτό σημαίνει κάτι ακόμα. Ότι τώρα η ζωή του ανθρώπου έχει νόημα. Ότι τώρα ο άνθρωπος έχει αξία. Και η αξία του βρίσκεται σ’ αυτό το γεγονός, στην Ενανθρώπιση του Θεού. Και το νόημα της ζωής του βρίσκεται σ’ αυτό το γεγονός, ότι τώρα πλέον ο Θεός γίνεται άνθρωπος, για να κάμει τον άνθρωπο Θεό. «Δια τούτο γάρ ο υψηλός Θεός εφάνη επί γης ταπεινός άνθρωπος, βουλόμενος ελκύσαι προς το ύψος της θεότητος, αυτούς που θα τον υμνούν με το Αλληλούια» αναγνωρίζοντας το θεανδρικό του πρόσωπο.

Αυτή είναι όντως γιορτή. Αυτή είναι όντως χαρά. Όχι γιορτή και χαρά που περνάει, αλλά γιορτή και χαρά που μένει. Γιορτή και χαρά που μας αφορά. Γιορτή και χαρά που δίνει νόημα στη ζωή μας.

Η εποχή μας είναι δύσκολη. Αυτά που ζούμε στην παγκόσμια σκηνή μας τρομάζουν. Εμείς οι σπουδαίοι, οι δυνατοί, που τα ξέρουμε όλα τρομάζουμε κάτω από ένα τρόμο, ζούμε κάτω από ένα φόβο. Τρόμο και φόβο, που εμείς τον φέραμε. Τρόμο και φόβο, που τον φέραμε, όπως κάποτε φέραμε το θάνατο στη ζωή μας, γιατί αρνηθήκαμε τον Ευαγγελισμό. Γιατί αρνηθήκαμε την παρουσία του Θεού ανάμεσά μας. Εκείνος ήρθε αλλά εμείς δεν τον παραλάβαμε. Μας φάνηκε ενοχλητικός. Μας φάνηκε επικίνδυνος και θελήσαμε να τον βγάλουμε από τη ζωή μας. Αλλά δεν καταλάβαμε τι βάλαμε στη ζωή μας. Εκείνος διακριτικά στέκεται απέξω, γιατί σέβεται την ελευθερία μας. Εμείς όμως βάλαμε στη ζωή μας την κόλαση. Σ’ αυτήν ζούμε, και στην Πατρίδα μας, και γενικότερα. Κι όλοι είμαστε με ένα ερώτημα, ποιο είναι το αύριο; τι είναι εκείνο που θα γίνει; Η απάντηση είναι απλή. Αυτό που εμείς ετοιμάσαμε. Αυτό θα γίνει. Κι ας μη ψάχνει κανείς να βρει οτιδήποτε άλλο. Εμείς ετοιμάσαμε αυτό που σήμερα ζούμε κι ο λόγος είναι γιατί αρνηθήκαμε τον δικό μας Ευαγγελισμό. Όμως ο Χριστός έρχεται. Η Εκκλησία έρχεται, και πάντοτε και στους αιώνες θα ευαγγελίζεται.  Για όσους θέλουν, για όσους κατανοούν, για όσους καταλαβαίνουν ότι, η ζωή μας, ακόμα και στο χάλι που έφτασε, ακόμα και με το φόβο που ζει. Ποιος είναι ο φόβος; Είναι ο φόβος του θανάτου. Αλλά η Παναγία, αυτό ιερουργεί στα άχραντα σπλάχνα της, την ελευθερία μας από το φόβο του θανάτου. Άρα, λοιπόν, τι έχουμε τώρα να φοβηθούμε, αφού ο Χριστός είναι η ζωή και το περίσσευμα της ζωής; Αυτός που δίνει αξία και νόημα στη ζωή του κάθε ανθρώπου; Βγάλτε το Χριστό από τη ζωή του κόσμου και θα ζήσετε, ήδη ζούμε ένα μέρος, τον φόβο και τον τόμο, που ζούμε σήμερα και που αύριο θα γίνει μεγαλύτερος, αν δεν επαναφέρουμε τον Χριστό στη ζωή μας, στην καρδιά μας, στο σπίτι μας και στον κόσμο μας. Πλέον τα πράγματα έχουν μία νομοτελειακή πορεία.

Τι μπορούμε να κάνουμε σήμερα; Ποιος μπορεί να κάνει; Κανείς και τίποτα. Κι αυτό το τίποτα είναι που μας τρομάζει. Γιατί, όσο ο καιρός περνάει τόσο έχουμε την αίσθηση του τίποτα και του φόβου μαζί.

Όμως το Ευαγγέλιο παραμένει. Ο Υιός του Θεού έρχεται. Κι όπως κι η Παναγιά, που γιορτάζουμε σήμερα, σε πάρα πολλές περιπτώσεις, που οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα, Εκείνη πέρασε στη ζωή κι ενίσχυσε τους ανθρώπους και τους έσωσε, το ίδιο πάλι μπορεί να κάνει και σήμερα. Όπως, την Παναγιά εμπιστεύτηκαν οι πρωτομάρτυρες της Λευτεριάς, την οποία γιορτάζουμε σήμερα. Ο Κολοκοτρώνης ήταν σίγουρος. Η Παναγιά υπέγραψε την ελευθερία της Πατρίδος μας και δεν παίρνει την υπογραφή της πίσω. Έτσι ξεκίνησε. Έτσι πορεύτηκε κι έτσι πέτυχε. Και γι’ αυτό δεν είχε κανένα δισταγμό. Στην ελεύθερη πια Αθήνα, πάνω στην Πνύκα, όταν μαζεύτηκαν τα ελάχιστα Σχολεία των Αθηνών τότε, νομίζω ένα ή δύο ήταν, δεν δίστασε να τους πει: «Παιδιά μου όταν εμείς πήραμε τα όπλα είπαμε πρώτα υπέρ πίστεως και μετά υπέρ Πατρίδος». Γιατί, ο Κολοκοτρώνης ήταν Έλληνας, και συνέχιζε την αιώνια Παράδοση του Ελληνισμού, που ακόμα από τα αρχαία χρόνια, πάλευε πρώτα υπέρ βωμών, των ιερών δηλαδή, και μετά υπέρ εστιών. Δεν ήταν ανθέλληνας, σαν πολλούς σύγχρονους, που ντρέπονται να ομολογήσουν τη δύναμη της πίστεως στον αγώνα της ελευθερίας.

Σαν να μην υπήρξε η προσευχή του Μακρυγιάννη. Σαν να μην υπήρξε η δήλωσή του στο Γάλλο στρατηγό, ο οποίος του είπε: «Στρατηγέ, εδώ που πας να πολεμήσεις, οι θέσεις είναι αδύνατες, θα σας λιώσουν οι Τούρκοι», κι ο Μακρυγιάννης του απάντησε: «Οι θέσεις μας είναι αδύνατες, αλλά είναι δυνατός ο Θεός, που μας προστατεύει». Και ήταν δυνατός και αποδείχτηκε δυνατός και ανέτρεψε τα σχέδια των Τούρκων, ο Μακρυγιάννης.

Αυτή ήταν η πίστη του Μιαούλη, που ξεκινά να πυρπολήσει την ναυαρχίδα. Αφού πρώτα λειτουργήθηκε, αφού πρώτα κοινώνησε, και έχοντάς μέσα του το φάρμακο της αθανασίας, ρίχτηκε στη μάχη και κέρδισε.

Αυτό ήταν το ήθος των πατέρων μας. Από εκεί άντλησαν δύναμη και ενεπνεύσθησαν, και γι’ αυτό ακριβώς ύψωσαν μια σημαία, που είχε πάνω της το Σταυρό, δηλαδή το όπλο εναντίον του θανάτου. Και γι’ αυτό, ο λόγος τους «Ελευθερία ή Θάνατος» ήταν ακριβώς αυτό που εξέφραζε τη ζωή τους, που θα νικήσει το θάνατο, χάρη στην Ανάσταση του Χριστού.

Γι’ αυτό και το όνειρο του Ρήγα Φεραίου ήταν «στεριάς και του πελάγους να λάμψει ο Σταυρός», που δεν συμφέρει στους σύγχρονους προδότες να τον μνημονεύουνε, και γι’ αυτό ακριβώς καταντήσαμε εδώ που καταντήσαμε.

Ο Ευαγγελισμός της Παναγιάς μπορεί να γίνει εφαλτήριο ελευθερίας σήμερα, μ’ αυτές τις συνθήκες. Και τότε υπήρχε μια Ιερά, ανίερη, συμμαχία, που πολεμούσε την ελευθερία των Ελλήνων. Και σήμερα υπάρχει ανίερη ευρωπαϊκή συμμαχία, εναντίον αυτής της ταπεινής χώρας, ώστε να πει ο Αμερικανός υπουργός των Εξωτερικών τότε, «πρέπει να πλήξουμε τους Έλληνες στην πίστη τους, στην ιστορία τους και τη γλώσσα τους». Και αυτό ζούμε σήμερα, αλλά αυτό το ανεχόμεθα και το ιερουργούμε μόνοι μας σήμερα, την άρνηση της γλώσσας μας, τη διαστρέβλωση της ιστορίας μας. Ποιος θα ξεχάσει εκείνες τις άθλιες εκπομπές του ΣΚΑΪ; Τις προδοτικές εκπομπές του ΣΚΑΪ, που τον Κολοκοτρώνη, τον Καραϊσκάκη, τον Μιαούλη, «αλήτες» τους ονόμαζε και τους κατέβαζε.

Έτσι, λοιπόν, εμείς μπορούμε να καταλάβουμε το γιατί. Εμείς μπορούμε να καταλάβουμε, πια ροπή πήρε η ιστορία μας. Κι εμείς μπορούμε να τη διορθώσουμε.

Η Εκκλησία πάντα θα Ευαγγελίζεται και δεν υπάρχει άλλος Ευαγγελισμός. Δεν υπάρχει άλλη καλύτερη και τελειότερη είδηση από αυτήν. Εάν, λοιπόν, ο Υιός του Θεού, που δια της Θεοτόκου περνάει στον κόσμο το δικό μας, γίνει ο ελευθερωτής των καρδιών και των ψυχών μας και φωτίσει το νου και την καρδιά μας, τότε έχουμε ελπίδες, εμείς ο απλός λαός, αναγκάζοντας τους άρχοντες, να ταπεινωθούν απ’ την αλαζονεία της εξουσίας τους, να σηκωθούμε και πάλι, αρκεί να είμαστε ενωμένοι. Αρκεί να κρατήσουμε μακριά όσους μας χωρίζουνε. Κι ενωμένοι, γύρω από την αγάπη του Θεού και τον Ευαγγελισμό του σε μας, να προχωρήσουμε. Και τότε, υπάρχει σωτηρία, τότε υπάρχει λύση.»

Την 20 Μαρτίου 2016, Α΄ Κυριακή των Νηστειών – Κυριακή της Ορθοδοξίας, το απόγευμα, όπως συνηθίζεται εδώ και πολλά χρόνια, οι πιστοί της Ενορίας του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας, μετέφεραν την αγία εικόνα της Παναγίας Ελεούσας από την Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Μικροκάστρου στον Ενοριακό Ναό του Αγίου Νικολάου.

Την Αγία Εικόνα της Παναγίας Ελεούσας, οι πιστοί την μετέφεραν στα χέρια πεζοί, μέχρι την είσοδο της πόλεως, διανύοντας περίπου 15 χιλιόμετρα από το Μοναστήρι. Εκεί τους περίμεναν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πτολεμαΐδος υπέρτιμος και έξαρχος της άνω Αιγύπτου κ. κ.  Εμμανουήλ, εκ του παλαιφάτου Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, ο οικείος Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος με τους Ιερείς της Μητροπόλεως, ο Δήμαρχος Βοΐου κ. Δημήτριος Λαμπρόπουλος με Δημοτικούς Συμβούλους και πλήθος πιστών.

Οι Μητροπολίτες με τους Ιερείς, αφού ασπάσθηκαν την Εικόνα της Παναγίας, εν πομπή και με τη συνοδεία της Φιλαρμονικής του Δήμου, την μετέφεραν μέχρι τον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου.

Εκεί, αφού την τοποθέτησαν στο κέντρο του Ναού, ξεκίνησε ο Β΄ Κατανυκτικός Εσπερινός χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πτολεμαΐδος κ. κ.  Εμμανουήλ, συγχοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλου και συμπροσευχομένων των Αρχιμανδριτών π. Εφραίμ, π. Στεφάνου και των Ιερέων π. Στεργίου, π. Βασιλείου, π. Νέστορος, π. Γρηγορίου, του διακόνου Προκοπίου και πολυπληθούς εκκλησιάσματος.

Τον θείο Λόγο κήρυξε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σιατίστης κ. κ. Παύλος ο οποίος αναφέρθηκε στο θέμα της προσευχής, η οποία εντείνεται αυτήν την περίοδο για να μας βοηθήσει σ’ αυτήν μας την πορεία και απάντησε στα ερωτήματα που έθεσε ο ίδιος.

«Τι είναι η προσευχή; Η προσευχή είναι ζωή και είναι και επιβεβαίωση της ζωής και συντήρηση της ζωής.

Γιατί προσευχόμεθα; Για να ζητήσουμε κάτι; Όχι. Ο Θεός ξέρει πολύ πιο καλά από εμάς τι πραγματικά έχουμε ανάγκη και ξέρει πάρα πολύ καλά τι στ’ αλήθεια έχουμε ανάγκη. Αλήθεια εμείς πόσο πραγματικά γνωρίζουμε τι μας συμφέρει; Το ξέρουμε; Όχι. Και πολλές φορές αυτά που ζητάμε απ΄ το Θεό είναι όχι για το καλό μας, αλλά για το κακό μας. Μα ακόμα και κάποια καλά που ζητάμε απ’ το Θεό δεν είναι σίγουρο ότι είναι πάντα καλά για τον καθένα μας…

Και τι πρέπει, λοιπό, να κάνουμε; Το ακούμε αλλά δεν το προσέχουμε: «Γνώρισόν μοι Κύριε οδόν εν η πορεύσομαι». Αυτή είναι η προσευχή μας. Όχι όλα τα υπόλοιπα. «Γνώρισέ μου Κύριε το δρόμο, που πρέπει να περπατήσω». Αυτό τι σημαίνει. Εμπιστευόμαστε τη ζωή μας στο Θεό και του ζητούμε, Εκείνος να παρέμβει μέσα στη ζωή μας.

Υπάρχει ο Θεός; Και εγώ θα σας πω όχι. Ο Θεός δεν υπάρχει. Ο Θεός είναι. Τι σημαίνει υπάρχω. Άρχω κάτω από κάποιον άλλον. Ο Θεός δεν υπάρχει, γιατί Αυτός είναι. Και επειδή είναι ο Θεός γι΄ αυτό μπορούμε και υπάρχουμε εμείς. Εμείς υπάρχουμε. Δεν είναι λεπτομέρεια, δεν είναι σχήμα λόγου. Είναι η ουσία. Και θα ρωτήσει κάποιος γιατί δεν μπορώ εγώ να είμαι; Θα μπορούσες αν ήσουν πιο δυνατός απ΄ το θάνατο. Ο Θεός σ΄ έπλασε για να γίνεις πιο δυνατός και συ κι εγώ υποτάξαμε τη ζωή μας στο θάνατο, γιατί θέλαμε όχι να υπάρχουμε κάτω απ΄ την αγάπη του Θεού, αλλά να ήμαστε πάνω και χωρίς το Θεό. Αλλά δεν είχαμε τα προσόντα και βάλαμε στη ζωή μας τον πόνο, την αρρώστια και το θάνατο…

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος μας είπε, ότι είναι προτιμότερο να προσευχόμεθα παρά να αναπνέουμε. «Μνημονευτέον Θεού μάλλον ή αναπνευστέον». Είναι συμβολικός ο λόγος; Απόλυτα πραγματικός. Όλοι ξέρετε πόσο σημαντικό είναι η αναπνοή μας. Και ξέρουμε ότι χωρίς αναπνοή δε ζούμε. Κι αν δούμε κάποιον πεταμένο κάτω, τρέχουμε πρώτα απ’ όλα να δούμε αν αναπνέει, που σημαίνει αν ζει.

Όμως ποιος είναι ο άνθρωπος; Πόσο ξέρουμε τον άνθρωπο, πόσο έχουμε κατανοήσει τον εαυτό μας, πόσο έχουμε κατανοήσει τα παιδιά μας. Και το ερώτημα είναι απλό. Έχουμε και ψυχή; Όπως, λοιπόν, η αναπνοή είναι για το σώμα μας εκ των ων ουκ άνευ –  χωρίς αυτήν δεν ζούμε -, έτσι η προσευχή είναι η αναπνοή της ψυχής μας και χάριν  σ’ αυτήν την αναπνοή ο άνθρωπος ζει, γιατί αφήνουμε το Θεό να ενεργήσει μέσα μας, γιατί στεκόμαστε στον τόπο του Θεού και τον εμπιστευόμαστε.

Τι πρέπει να ζητάμε στην προσευχή μας; Θα το ακούσουμε την ερχόμενη Κυριακή απ’ τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά: «Κύριε όπως θέλεις κι όπως ξέρεις ελέησέ με».  Αυτό έλεγε ο Άγιος Γρηγόριος. Κι  αυτή η προσευχή όταν είναι ειλικρινής και βγαίνει απ’ την καρδιά μας φτάνει. Κύριε όπως θέλεις  κι όπως ξέρεις. Τι να σου πω εγώ. Εγώ θέλω πολλά. Είναι για μένα καλό όμως αυτό; Πώς το ξέρω. Κι αν εσύ μου δώσεις αυτό που θέλω και δεν είναι καλό; …Ακριβώς, λοιπόν, επειδή δεν ξέρουμε αυτός να είναι ό λόγος μας: «Όπως θέλεις κι όπως ξέρεις ελέησέ με». Κι ακόμα μια προσευχή πάρα πολύ βαθιά και αληθινή είναι: «Κύριε φώτισόν μου το σκότος». Ζούμε μέσα στο πνευματικό σκοτάδι γι΄ αυτό συγκρουόμεθα… Δεν έχουμε χαρά. Κι όμως ο καθένας πρέπει να είναι η χαρά του άλλου. Αλλά εμείς γινόμαστε η κόλαση του άλλου. Γιατί; Γιατί ακριβώς δεν μάθαμε να ζητάμε τα δικαιώματα του Θεού, αλλά τα δικά μας τα δικαιώματα…

Το δικαίωμα του Θεού είναι η αγάπη. Είναι η αλήθεια. Είναι η σωτηρία. Βέβαια ο Χριστός μας δίδαξε να προσευχόμαστε: «Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς». Γνωστή προσευχή κι όμως δεν την ξέρουν τα παιδιά μας σήμερα, δεν τους την μάθαμε………

Η προσευχή και η νηστεία είναι όπλα κατά του διαβόλου και ακαταμάχητα όπλα και γι΄ αυτό το ξέρετε πολύ καλά όλοι σας το ξέρω κι εγώ, το ξέρει ο καθένας μας είναι δύσκολο να μαζέψεις το νου σου και να προσευχηθείς… Ακριβώς λοιπόν εμείς δεν καταλάβαμε ότι ουσιαστικά δεχόμαστε επιθέσεις για να μη προσευχηθούμε. Μα μου ’φυγε το μυαλό; Σταμάτα τα λόγια ξαναμάζεψε το μυαλό σου. Θα ταλαιπωρηθείς στην αρχή αλλά θα το επιτύχεις. Και τότε θα ευφραίνεσαι, όταν θα στέκεσαι στον τόπο του Θεού και χωρίς να λες ακόμα τίποτε.

Βέβαια είναι γνωστά τα αιτήματα του «Πάτερ ημών…». Αγιασθήτω το όνομά σου, ελθέτω η Βασιλεία Σου, γενηθήτω το θέλημά σου… Τι είναι αυτά; Είναι ο σωστός προσανατολισμός. Να μη χανόμαστε. Να μη κυνηγάμε λάθους δρόμους. Να μη βάζουμε λάθος στόχους. Άμα βάλεις λάθος στόχους αργά ή γρήγορα θα αποτύχεις, τελείωσε. Σήμερα θα πρέπει να είμαστε τυφλοί για να μη το βλέπουμε αυτό το πράγμα. Άρα λοιπόν πρέπει να προσανατολίσω τη ζωή μου σωστά. Από ποιον θα αγιάζεται το όνομα του Θεού; Από μένα. Που θα ’ρθει η Βασιλεία Του; Στην καρδιά μου. Ποιος θα κάνει το θέλημά του; Μα εγώ.

Και υπάρχει άλλη σύντομη προσευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με». Μικρή αλλά έχει τα πάντα μέσα. Και επειδή είναι μικρή βοηθάει στο να μαζέψω το νου μου. Μα και αυτή την τόσο μικρή αν επιχειρήσεις να την πεις θα δεις ότι πολλές φορές εκεί που λες αυτή την μικρή προσευχή το μυαλό σου ταξιδεύει αλλού.

Η ζωή της Εκκλησίας μας αγαπητοί αδελφοί, είναι μια διαρκής προσευχή και η προσευχή είναι μια διαρκής έξοδος απ’ την ανθρώπινη αυτάρκεια και τον εγωισμό μας. Σημειώστε το, επειδή έχουμε εγωισμό γι  αυτό δεν προσευχόμαστε. Ξέρετε πότε το καταλαβαίνουμε, όταν φτάσουμε σε αδιέξοδα. Τότε όχι μόνο στην Εκκλησία μας θα  ’ρθουμε, αν μας πουν στη άλλη άκρη του κόσμου υπάρχει μια εικόνα που κάνει θαύματα θα πάμε γιατί τότε καταλαβαίνουμε την ανεπάρκειά μας. Αλλά στην Ενορία μας δεν πηγαίνουμε. Στην Εκκλησία μας δεν πηγαίνουμε. Γιατί; Γιατί νομίζουμε πως τα βολεύουμε καλά μόνοι μας. Αυτός είναι ο λόγος ο πραγματικός. Και γι  αυτό υπάρχουν οι δοκιμασίες. Και πρέπει να ξέρετε ότι τις δοκιμασίες τις προκαλεί ο δικός μας ο εγωισμός, που έρχεται να χτυπήσει την πόρτα της αγάπης του Θεού. Είναι σαν να του λέμε: «Κύριε, χαμένος θα πάει αυτός ο άνθρωπος αν μείνει στο θέλημά του. Ταπείνωσέ τον». Και ο Θεός μας ταπεινώνει. Μέσα από μια αποτυχία. Μέσα από μια ασθένεια. Μέσα από έναν θάνατο. Γιατί; Για να καταλάβουμε ποιοι πραγματικά είμαστε. Και για να ξαναγίνουμε αυτοί που πρέπει να είμαστε.

Έχετε παρατηρήσει τώρα τελευταία πόσες συμφορές καινούργιες και πρωτόγνωρες υπάρχουν στον κόσμο; Σε όλα τα κράτη, και τα μεγάλα και τα μικρά. Πλημύρες, καταστροφές πρωτοφανείς λέει. Ναι είναι η ώρα της ταπείνωσης όλων μας. Γιατί υψώσαμε με αναίδεια τον εαυτό μας στηριγμένοι στη δύναμή μας και τώρα ο Θεός μας ταπεινώνει με όλα αυτά…

Η προσευχή τελικά είναι ένα θερμόμετρο. Τι θερμομετρεί; Το βαθμό της αγάπης μας στο Θεό. Όποιος αγαπάει το Θεό προσεύχεται, τελεία και παύλα. Όποιος δεν προσεύχεται, αγαπάει τον εαυτό του πιο πολύ απ’ το Θεό. Αυτή είναι η πραγματική αλήθεια… Όποιος δεν προσεύχεται απλά δεν υπάρχει. Προσπαθεί εγωιστικά να άρχει του εαυτού του, αλλά το τέλος του είναι ο θάνατος…

Ο Χριστός πολλές φορές τον λόγο του τον τελείωνε μ΄ αυτό που θέλω να τελειώσω και εγώ τώρα:  «ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω».

Με λαμπρότητα και την δέουσα εκκλησιαστική τάξη, την 20 Μαρτίου 2016, Α΄ Κυριακή της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, στην Ενορία του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας εορτάσθηκε η θριαμβευτική νίκη της Ορθοδοξίας και η αναστήλωση των Ιερών Εικόνων.

Την πανηγυρική Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου τέλεσαν οι Ιερείς του Ιερού Ναού π. Βασίλειος Βασιλείου και π. Νέστορας Γκουρομίσιος.

Κατά τη διάρκεια του Κοινωνικού, ο π. Βασίλειος ανέγνωσε την εγκύκλιο του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλου, της Κυριακής της Ορθοδοξίας.

Στην συνέχεια, μετά τήν οπισθάμβωνον ευχήν, σύμφωνα με το Τυπικό της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, τελέσθηκε η περιφορά των αγίων εικόνων πέριξ του Ιερού Ναού, εις ανάμνηση της αναστηλώσεως των εικόνων κατά το έτος 843, επί Πατριαρχίας Μεθοδίου του Ομολογητού, από την Αυτοκράτειρα Θεοδώρα και τον υιό της Μιχαήλ τον Γ΄.

Με χαρμόσυνες κωδωνοκρουσίες, οι Ιερείς με όλους τους πιστούς, εξήλθαν από το Ναό ψάλλοντας το απολυτίκιο της Κυριακής της Ορθοδοξίας, «Τήν ἄχραντον Εἰκόνα σου προσκυνοῦμεν Ἀγαθὲ, αἰτούμενοι συγχώρησιν τῶν πταισμάτων ἡμῶν, Χριστὲ ὁ Θεὸς…»

Η πομπή, προπορευομένου του Τιμίου Σταυρού και των πιστών που κρατούσαν Άγιες εικόνες, σταμάτησε τρεις φορές στις τρεις πλευρές του Ναού, τη νότια, την ανατολική και τη βόρεια. Εκεί αναγνώσθηκαν σε τρεις στάσεις το Σύμβολο της Πίστεως, «Πιστεύω εις ένα Θεόν…» και αποσπάσματα από το Συνοδικό της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου.

Στην τρίτη στάση, οι Ιερείς μνημόνευσαν όλους όσοι αγωνίσθηκαν, για την αναστήλωση των αγίων εικόνων και την στερέωση της ορθοδόξου πίστεως. Εισερχόμενοι εντός του Ιερού Ναού, οι Ιερείς έψαλλαν τον ύμνο, «Τίς Θεός μέγας ὡς ὁ Θεός ἡμῶν; Σύ εἶ ὁ Θεός, θαυμάσια μόνος».

Από τον σολέα οι Ιερείς έκαναν την απόλυση και έτσι τελείωσε η θεία Λειτουργία και η πανηγυρική λιτάνευση των αγίων εικόνων.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ

Ἀριθμ. Πρωτ. 143

Σιάτιστα, 15 Μαρτίου 2016

Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ

Πρός
Τούς Αἰδεσιμωτάτους Ἐφημερίους
Πόλεως Σιατίστης

ΘΕΜΑ: Κατανυκτικοί Ἑσπερινοί

Ἀγαπητοί μου Πατέρες,
Ἔφθασε καί πάλι ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή, ἡ εὐλογημένη περίοδος τῶν πνευματικῶν ἀγώνων.
Τό στάδιον τῶν ἀρετῶν ἄνοιξε καί ἐμεῖς καλούμεθα νά εἰσέλθουμε καί νά ἀθλήσουμε.
Ὅλες οἱ λειτουργικές εὐκαιρίες βοηθοῦν καί ἐμᾶς καί τό ποίμνιο μας. Μία ἀπό αὐτές εἶναι καί οἱ κατανυκτικοί ἑσπερινοί.
Ὅπως κάθε χρόνο θά γίνονται ἐναλλάξ καί στίς δύο ἐνορίες τῆς πόλεως κατά τό κάτωθι πρόγραμμα.

Κυριακή τῆς Τυρινῆς: Ἅγιος Δημήτριος
Ὁμιλητής: ὁ Μητροπολίτης

Κυριακή Α΄ Νηστειῶν: Ἅγιος Νικόλαος
Ὁμιλητής: ὁ Μητροπολίτης

Κυριακή Β΄ Νηστειῶν: Ἅγιος Δημήτριος
Ὁμιλητής: ὁ Μητροπολίτης

Κυριακή Γ΄ Νηστειῶν: Ἅγιος Νικόλαος
Ὁμιλητής: ὁ π. Ἐφραίμ

Κυριακή Δ΄ Νηστειῶν: Ἅγιος Δημήτριος
Ὁμιλητής: ὁ Μητροπολίτης

Κυριακή Ε΄ Νηστειῶν: Ἅγιος Νικόλαος
Ὁμιλητής: ὁ π. Πολύκαρπος

Σᾶς παρακαλῶ νά ἐνημερώσετε τούς ἐνορίτες Σας καί νά τούς τό ὑπενθυμίζετε κάθε Κυριακή καί νά φροντίζετε νά εἶσθε καί ἐσεῖς προσωπικά παρόντες καθόσον ἡ παρουσία Σας εὐχαριστεῖ καί τόν λαό τοῦ Θεοῦ. Ὥρα ἐνάρξεως τῆς ἀκολουθίας 6.30 τό ἀπόγευμα.

Εὐχέτης πρός Κύριον

Ὁ Ἐπίσκοπος Σας
ο Σισανίου και Σιατίστης ΠΑΥΛΟΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ
ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΑΤΙΣΤΑΣ

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Η Ιερά Μητρόπολις Σισανίου και Σιατίστης ανακοινώνει ότι, επειδή υπάρχει ενδεχόμενο και στη δική μας την περιοχή να έρθουν πρόσφυγες, καλεί όλους μας να ανταποκριθούμε στο μέτρο του δυνατού, για την άμεση συγκέντρωση ανθρωπιστικής βοήθειας, δηλαδή τροφίμων και ειδών πρώτης επισιτιστικής ανάγκης (κονσέρβες, βρεφικές κρέμες και τροφές) είδη υγιεινής και ακόμα είδη που αφορούν στην περιποίηση των βρεφών και των παιδιών.
Γι αυτό το λόγο θα συγκεντρωθούν τα παραπάνω είδη τροφίμων από την Δευτέρα 21 Μαρτίου μέχρι την Δευτέρα 4 Απριλίου 2016 σε όλες τις Ενορίες της Ιεράς Μητροπόλεώς μας.

Εκ της Ενορίας Αγίου Νικολάου Σιάτιστας