Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας

Μέ τήν συμπλήρωση πέντε ἐτῶν ἀπό τήν ἐκδημία τοῦ μακαριστοῦ πατρός μας Βασιλείου Λ. Βασιλείου, ἐφημερίου τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας, τό Σάββατο 17 Ἰανουαρίου 2026, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου καί Σιατίστης κ.κ. Ἀθανάσιος τέλεσε Ἀρχιερατική Θεία Λειτουργία καί Ἱερό Μνημόσυνο, πλαισιούμενος ἀπό τούς ἱερεῖς τῆς ἐνορίας μας, καθώς καί ἀπό πλῆθος πιστῶν καί πνευματικῶν τέκνων τοῦ π. Βασιλείου, οἱ ὁποῖοι προσῆλθαν καί ἀπό τήν εὐρύτερη περιοχή γιά νά τιμήσουν τή μνήμη του.

Μετά τό πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας, προσφέρθηκε σέ ὅλο τό ἐκκλησίασμα κέρασμα, καθώς καί ὁ Ε΄ τόμος τῆς σειρᾶς ἀπομαγνητοφωνημένων ὁμιλιῶν τοῦ π. Βασιλείου πάνω στήν Πρός Θεσσαλονικεῖς Α΄ ἐπιστολή τοῦ Ἀποστόλου Παύλου. Ὁ τόμος αὐτός ἀποτελεῖ τόν πέμπτο κατά σειρά πού ἐκδίδεται κάθε χρόνο καί διανέμεται ὡς εὐλογία.

Ὁ Σεβασμιώτατος, στόν λόγο του, ἀναφέρθηκε τόσο στόν Μητροπολίτη μας κυρό Ἀντώνιο, ἐπ᾿ εὐκαιρία τῆς μνήμης τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου, ὅσο καί στόν μακαριστό πατέρα μας Βασίλειο. Μεταξύ ἄλλων εἶπε:

«Οἱ αὐτοί πατέρες μας ἀγωνίστηκαν ἀφενός μέν νά σώσουν τήν ψυχή τους καί νά ἀνέβουν στόν οὐρανό, ἀφετέρου δέ νά διδάξουν τόν Λόγο τοῦ Θεοῦ στούς γύρω τους –ὁ καθένας ὅπου μποροῦσε καί ὅσο ἔφτανε ἡ δύναμή του. Καί τά δύο αὐτά, τή σωτηρία τῆς ψυχῆς τους καί τή διδασκαλία τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, τά ἔκαναν γιά ἕναν καί μόνο λόγο: ἐπειδή ἀγαποῦσαν τόν Θεό, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί.

Ἀγαποῦσαν τόν Θεό πιό πολύ ἀπό τήν τσέπη τους, πιό πολύ ἀπό τήν τράπεζά τους καί τό βιβλιάριο καταθέσεών τους, πιό πολύ ἀπό τή δική τους τή ζωή, πιό πολύ ἀπό τήν καλοπέρασή τους, ἀπό τά δικαιώματά τους, ἀπό ὅσα ὅριζε ὁ νόμος ἀλλά καί ἡ ἀνθρώπινη λογική. Τόν ἀγαποῦσαν πολλές φορές καί περισσότερο ἀπό τούς ἀνθρώπους πού εἶχαν γύρω τους. Ὅμως ὅποιος ἀγαπᾶ πολύ τόν Θεό, ἀγαπᾶ πάρα πολύ καί τούς ἀνθρώπους πού βρίσκονται κοντά του.

Καί ποῦ βρίσκονται τώρα; Βρίσκονται στόν οὐρανό καί ἀπολαμβάνουν τά βραβεῖα πού τούς ἔδωσε ὁ Θεός γιά τόν κόπο τους, γιά τήν ἀγωνία τους, γιά τά ξενύχτια τους, γιά τήν προσευχή τους, κυρίως γιά τήν ταπείνωσή τους, γιά τή συγχωρητικότητά τους, γιά τά ἐλέη καί τούς οἰκτιρμούς τους. Διότι λέει ὁ Χριστός στό Εὐαγγέλιο: «Νά γίνεστε οἰκτίρμονες, ὅπως καί ὁ Πατήρ ὑμῶν οἰκτίρμων ἐστί”, συγχωρώντας τά παραπτώματα τῶν ἀδελφῶν σας». Αὐτό ἔκαναν, ἀγαπητοί μου, καί οἱ δύο ἄνθρωποι πού σήμερα ἑορτάζουν στόν οὐρανό.

Καί ἐμεῖς λέμε: «Τί νά κάνω γιά νά γίνω καλύτερος; Δέν ξέρω πῶς νά γίνω καλύτερος». Ὅμως ἔχουμε ζωντανά παραδείγματα μπροστά μας. Τούς φιλήσαμε τό χέρι, φάγαμε μαζί τους, ἤπιαμε μαζί τους, κοινωνήσαμε ἀπό τά χέρια τους. Μᾶς βάπτισαν, μᾶς πάντρεψαν, μᾶς κήδεψαν ἀγαπημένα μας πρόσωπα. Μιλήσαμε μαζί τους, ἐξομολογηθήκαμε πολλοί στόν πατέρα Βασίλειο καί στόν πατέρα Ἀντώνιο, ζήσαμε κοντά τους! Ἀκόμη καί τούς κατηγορήσαμε καί τούς πικράναμε κάποιες φορές!

Εἴχαμε στενότατη ἐπαφή. Δέν μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι δέν γνωρίζουμε τή ζωή τους, τή διδασκαλία τους, τό παράδειγμά τους. Γι’ αὐτό καί δέν μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι δέν ξέρουμε τί πρέπει νά κάνουμε γιά νά κερδίσουμε τόν οὐρανό».

Κλείνοντας, ὁ Σεβασμιώτατος εὐχήθηκε: «Εὔχομαι, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, νά προσπαθοῦμε καθημερινά νά ἀκολουθοῦμε τό παράδειγμα τῶν πατέρων μας, τῶν ἁγίων μας, τῶν πνευματικῶν πού μᾶς ὁδήγησαν νά σταθοῦμε ὄρθιοι καί νά παραμείνουμε ὄρθιοι, ὥστε μέ τίς εὐχές καί τίς προσευχές τους νά εἴμαστε καί ἐδῶ στή γῆ εὐτυχισμένοι, γεμᾶτοι ἀπό τή χάρη τοῦ Θεοῦ, καί στήν ἄλλη ζωή νά βρεθοῦμε εὔκολα στόν παράδεισο, χωρίς πόνο, χωρίς λύπη, χωρίς στεναγμό, ἀλλά ἀγκαλιά μαζί τους, ἀγκαλιά μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, μέσα στό φῶς, στήν ἀλήθεια καί στή ζωή. Ἀμήν!»

Αἰωνία ἡ μνήμη τους· εἴθε νά πρεσβεύουν γιά ὅλους μας!

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ
ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΑΤΙΣΤΑΣ 

                                                                          Ἰανουάριος 2026

Ἕνα κάθε μήνα.

Ὅλα αὐτά καί πολλά ἄλλα μᾶς δείχνουν μέ φανερό τρόπο τό ἄστατο τοῦ κόσμου, τοῦ χρόνου καί τῆς ζωῆς, ἀλλά καί τό ἀνόητο τῶν ἀνθρώπων πού στηρίζονται σ’ αὐτά.

Ἕνας ἀκόμη χρόνος τελείωσε χθές, ἀγαπητοί μου χριστιανοί, καί ἀπό σήμερα ἕνας ἀκόμη καινούργιος ἀρχίζει. 

Πόσοι, ἄραγε, χρόνοι παλίωσαν καί ἔφυγαν, καί πόσοι καινούριοι ἄρχισαν μέ ὑποσχέσεις, μέ μηνύματα εἰρήνης καί εὐημερία, καί τελείωσαν μέ ἀθετήσεις τῶν ὑποσχέσεων, μέ γεγονότα πού ἀπέδειξαν κούφια τά μηνύματα ἤ μέ συνταρακτικούς πολέμους, μέ πεῖνες καί λοιμούς;

 Ἄν καθίσουμε καί ἀναλογισθοῦμε τά γεγονότα ἑνός μόνου χρόνου, θά φθάσουμε στό συμπέρασμα ὅτι τά πάντα εἶναι ἄστατα καί τίποτα τό σταθερό. «Τά πάντα ῥεῖ καί οὐδέν μένει.» Κι ὅμως ὁ καθένας προσπαθεῖ ἀπό κάπου νά πιαστεῖ, γιατί θεωρεῖ τόν ἑαυτό του καί τήν κατάσταση ὄχι σταθερά, καί ἀπό αὐτά πού πιάνεται, εἶναι καί αὐτά ἀσταθῆ, δέν εἶναι σταθερά.

Ἄλλος προσπαθεῖ νά πιαστεῖ καλά στήν ἐξουσία, ἀλλά ἡ ἐξουσία εἶναι ἡ πιό ἀσταθής. Ἄλλος προσπαθεῖ νά κρατηθεῖ καλά ἀπό τά χρήματα, ἀλλά καί αὐτά εἶναι πολύ ἀσταθῆ καί δέν σέ βοηθοῦν ὅταν καί ὅσο πρέπει. Ἄλλος μορφώνεται γιά νά σταθεροποιηθεῖ, ὅμως οἱ γνώσεις μᾶς γνωρίζουν τό ἄστατο τῆς ζωῆς. Πολλοί ἀκολουθοῦν διάφορους ψευτοφιλοσόφους ἤ ψευτοεπιστήμονες, πού οὔτε φιλοσοφοῦν οὔτε ἐρευνοῦν.

Πολλοί ἀκολουθοῦν τήν μόδα ἤ τά διάφορα «STAR», ἀστέρια τοῦ κινηματογράφου, Τ.V, ποδοσφαίρου καί λοιπά, πού λάμπουν σάν φωτοβολίδες κι ἔπειτα χάνονται, ἐξαφανίζονται.

Χθές στόν Ἑσπερινό ἔψαλλε ἡ Ἐκκλησία μας ἕνα τροπάριο πού ἀναφερόταν στόν ἅγιο Βασίλειο κι ἔλεγε τά ἑξῆς: «Τῶν ὄντων ἐκμελετήσας τήν φύσιν, καί πάντων περισκοπήσας τό ἄστατον, μόνον εὖρες ἀκίνητον, τόν ὑπερουσίως ὄντα Δημιουργόν τοῦ παντός, ᾧ καί μᾶλλον προσθέμενος τῶν οὐκ ὄντων τόν πόθον ἀπέρριψας. Πρέσβευε, καί ἡμᾶς τοῦ θείου πόθου τυχεῖν, ἱεροφάντα Βασίλειε».

Τή φύση ὅλων τῶν πραγμάτων ἀφοῦ μελέτησες καί εἶδες ὅτι ὅλα εἶναι ἄστατα, μόνο ἕνα εἶναι τό σταθερό. Αὐτόν πού δημιούργησε τά πάντα καί εἶναι ἀνώτερος ὡς πρός τήν οὐσία ἀπό ὅλα. Σέ αὐτόν ὅλο καί περισσότερο πλησίαζες, καί ἔφθασες στό σημεῖο νά μήν ἀγαπᾶς τίποτα τό φθαρτό γύρω σου. Γι’ αὐτό παρακάλεσε στόν Θεό, ὤ Βασίλειε ἅγιε, οὕτως ὥστε νά φθάσουμε κι ἐμεῖς στόν θεῖο πόθο, ἀποφεύγοντας τόν πόθο τῆς ὕλης.

Ὁ μέγας Βασίλειος, ἀγαπητοί Χριστιανοί, μελέτησε τή φύση ὅλων των πραγμάτων καί τά βρῆκε ὅλα ἄστατα καί τίποτα σταθερό. Τό μόνο σταθερό ἦταν ἡ Θεότητα, ὁ Πατήρ, ὁ Υἱός καί τό Ἅγιο Πνεῦμα, ὁ δημιουργός των πάντων, ὁ μόνος «ἀεί ὧν, ὡσαύτως ὤν», πάντοτε ὑπάρχων χωρίς καμμιά ἀλλαγή. Καί ὄχι μόνο ἡ Θεότητα, ἀλλά καί ἡ θεωθεῖσα ἀνθρώπινη φύση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, πού εἶναι «χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰώνας». Αὐτόν, τόν Ἰησοῦ Χριστό, ἀκολούθησε ὁ μέγας Βασίλειος, σ’ αὐτόν προσκολλήθηκε καί εἶπε: «τή νεότητά μου, τή σοφία μου, τά πλούτη μου, τίς ἐπιτυχίες μου καί τά κατορθώματά μου σοῦ τά προσφέρω ὅλα. Ἀφιερώνομαι στήν ὑπηρεσία σου. Σέ πιστεύω γιά Σωτῆρα μου. Σῶσε με!», καί ξέφυγε ἀπό τό ἄστατο, τό πεπερασμένο καί τή φθορά, καί ὑπάρχει κοντά στόν Σταθερό, στήν αἰωνιότητα καί τήν ἀφθαρσία.

Καί σήμερα, πού ἡ παγκόσμια κοινωνία διέρχεται κρίση ἀστάθειας καί ἀβεβαιότητας σέ ὅλους τούς τομεῖς, ὁ μέγας Βασίλειος προβάλλει τή μοναδική λύση τόν Ἰησοῦ Χριστό. Μπορεῖ νά γίνει, ἄν τόν ἀκολουθήσουμε, ὁ προσωπικός μας Σωτήρας, ἀλλά καί τῆς οἰκουμένης ὁλόκληρης. Μακριά ἀπό τόν Χριστό ἐπικρατεῖ χάος. Στό χέρι μας εἶναι νά διαλέξουμε: ἤ Χριστό ἤ χάος.

Ἀμήν.

Μέ κάθε εὐχή καί εὐλογία

† Ἱερέας Βασίλειος Βασιλείου