Οι κατηχητικές συνάξεις της Ενορίας του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας έκοψαν την Πρωτοχρονιάτικη Βασιλόπιτά τους.

Με ιδιαίτερη χαρά και ευχάριστη διάθεση, το Σάββατο 11 Ιανουαρίου 2020 οι κατηχητικές συνάξεις της Ενορίας του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας έκοψαν την Πρωτοχρονιάτικη Βασιλόπιτά τους στο Πνευματικό Ενοριακό Κέντρο.

Τις Βασιλόπιτες ευλόγησαν οι Ιερείς της Ενορίας, οι πρωτοπρεσβύτεροι Βασίλειος Βασιλείου και Νέστωρ Γκουρομίσιος. Όσοι βρήκαν τα φλουριά πήραν ως δώρο από ένα πολύ όμορφο βιβλίο. Στο Μέσο Κατηχητικό δόθηκε ως δώρο ένα ενδιαφέρον επιτραπέζιο παιχνίδι, καθώς και από μία Καινή Διαθήκη σε κάθε παιδί της Α΄ Γυμνασίου.

Posted in Επικαιρότητα | Tagged

Ἐτήσιο μνημόσυνο ὑπέρ τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Σισανίου καί Σιατίστης κυροῦ Παύλου.

Εικόνα | Posted on by | Tagged

Τά Ἅγια Θεοφάνεια τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ στήν Ἐνορία τοῦ Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας.

Με εκκλησιαστική λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια εορτάσθηκαν την 6η Ιανουαρίου 2020 τα Άγια Θεοφάνεια του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού στην Ενορία του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας. Παρά το δριμύ ψύχος, πολλοί ήταν οι πιστοί που προσήλθαν στην Εκκλησία για να εκκλησιασθούν και να πάρουν τον μεγάλο Αγιασμό, και σύμφωνα με την τοπική παράδοση, να πάρουν από ένα κομμάτι γλυκιάς πίτας, ως ευλογία, η οποία είναι προσφορά από τις γυναίκες της Ενορίας.

Το απόγευμα της 5ης Ιανουαρίου εψάλη ο μέγας και πανηγυρικός εσπερινός της εορτής, με τα υπέροχα τροπάρια, τις καταπληκτικές προφητείες και τα υπόλοιπα αναγνώσματα.

Το πρωί της εορτής εψάλη ο όρθρος των Θεοφανείων με τα υπέροχα δογματικά τροπάρια από τους ιεροψάλτες. Στη συνέχεια την Θεία Λειτουργία τέλεσαν οι Ιερείς του Ιερού Ναού π. Βασίλειος και π. Νέστορας.

Προ της Θείας κοινωνίας, ο πρωτοπρεσβύτερος π. Βασίλειος διάβασε την εγκύκλιο των Θεοφανείων, του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ.κ. Αθανασίου, στην οποία αναφέρεται για ποιο λόγο η μεγάλη αυτή εορτή ονομάζεται Θεοφάνεια και Επιφάνεια. Μεταφέρει, επίσης, και λίγες σκέψεις από τον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό, ο οποίος μας εξηγεί γιατί ο Χριστός βαπτίσθηκε στον Ιορδάνη ποταμό. Στο τέλος της Εγκυκλίου απευθύνει σε όλους «τις πλέον εγκάρδιες και θερμότατες ευχές και μας εύχεται, το φως του Χριστού να φωτίζει κάθε πτυχή της ζωής μας.

Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας τελέσθηκε η ακολουθία του Μεγάλου Αγιασμού και όλοι οι πιστοί πέρασαν να φωτισθούν και να πάρουν Αγιασμό, να τον πιουν και να ραντίσουν τα σπίτια τους, τα χωράφια τους, τα ζωντανά τους και όλη την περιουσία τους. 

Ο Επιφανείς Άγιος Τριαδικός Θεός είθε να ευλογεί, να φωτίζει και να αξιώσει όλους της επουρανίου Βασιλείας Του.

Οι γιορτές του αγίου Δωδεκαημέρου τελείωσαν. Η εκκλησιαστική ζωή, όμως, συνεχίζεται. Οι πιστοί ουδέποτε επαναπαύονται αλλά ευρίσκονται πάντοτε σε πνευματική εγρήγορση και αγώνα. Συνεχώς μελετούν τον λόγο του Θεού, με σκοπό να γνωρίσουν τον Άγιο Θεό και να έχουν κοινωνία μαζί Του.

Αυτές τις ημέρες σε πολλά μέρη της πατρίδας μας οργανώνονται εκδηλώσεις και αναβιώνουν έθιμα φανερά ειδωλολατρικά. Οι αληθινοί πιστοί δεν έχουν καμμία σχέση με όλα αυτά, τα όντως ειδωλολατρικά. Οι πραγματικοί πιστοί δεν ζουν κοσμικά αλλά εκκλησιαστικά.

Ο μέγας Απόστολος των εθνών Παύλος γράφει προς τους Κορινθίους, στη Β΄ επιστολή του, κάποια πολύ ενδιαφέροντα για τους πιστούς και τον «κόσμο». Μπορούμε να τα διαβάσουμε στο Στ΄ κεφάλαιο στους στίχους 11 – 21. Είναι για όλους τους πιστούς.    

Το κείμενο:

 «Τὸ στόμα ἡμῶν ἀνέῳγε πρὸς ὑμᾶς, Κορίνθιοι, ἡ καρδία ἡμῶν πεπλάτυνται· οὐ στενοχωρεῖσθε ἐν ἡμῖν, στενοχωρεῖσθε δὲ ἐν τοῖς σπλάγχνοις ὑμῶν· τὴν δὲ αὐτὴν ἀντιμισθίαν, ὡς τέκνοις λέγω, πλατύνθητε καὶ ὑμεῖς.

Μὴ γίνεσθε ἑτεροζυγοῦντες ἀπίστοις· τίς γὰρ μετοχὴ δικαιοσύνῃ καὶ ἀνομίᾳ; Τίς δὲ κοινωνία φωτὶ πρὸς σκότος; Τίς δὲ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Βελίαλ; ἢ τίς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου; Τίς δὲ συγκατάθεσις ναῷ Θεοῦ μετὰ εἰδώλων; ὑμεῖς γὰρ ναὸς Θεοῦ ἐστε ζῶντος, καθὼς εἶπεν ὁ Θεὸς ὅτι ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καὶ ἐμπεριπατήσω, καὶ ἔσομαι αὐτῶν Θεός, καὶ αὐτοὶ ἔσονταί μοι λαός. διὸ ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε, λέγει Κύριος, καὶ ἀκαθάρτου μὴ ἅπτεσθε, κἀγὼ εἰσδέξομαι ὑμᾶς, καὶ ἔσομαι ὑμῖν εἰς πατέρα, καὶ ὑμεῖς ἔσεσθέ μοι εἰς υἱοὺς καὶ θυγατέρας, λέγει Κύριος παντοκράτωρ».

Η μετάφραση:

Ανοίχθηκε το στόμα μας προς σας, Κορίνθιοι, δια να καταστήσει γνωστά με εμπιστοσύνη, τα όσα μας συμβαίνουν. Η καρδία μας έχει γίνει πλατειά, δια να σας περιλάβει με στοργή όλους. Δεν στενοχωριέστε μέσα εις την αγαπώσα καρδιά μας. Στενοχωριέστε στα ιδικά σας σπλάγχνα, διότι είσθε στενόκαρδοι από έλλειψη αγάπης. Πλατύνατε και σεις τις καρδιές σας και ως αμοιβή της αγάπης μας δείξτε την ιδίαν αγάπη. Σας ομιλώ σαν πατέρας προς παιδιά. Μη συνδέεστε στενά και μη συνοδοιπορείτε με τους απίστους (με τους οποίους, ως εκ της απιστίας των, είναι αδύνατος η καλή συνεννόηση και συνεργασία σας). Διότι ποία συνάφεια και ανάμιξη ημπορεί να υπάρχει μεταξύ της δικαιοσύνης και της παρανομίας; Ποία επικοινωνία μεταξύ φωτός και σκότους;

Ποία συνεννόηση και συμφωνία μεταξύ Χριστού και διαβόλου; Τι κοινό ημπορεί να έχει ένας πιστός με έναν άπιστο; Ποίος δε συμβιβασμός και ποία συνύπαρξη ημπορεί να νοηθεί μεταξύ του ναού του Θεού και του ναού των ειδώλων; Διότι σεις -μη το λησμονείτε- είσθε ναός του Θεού του ζώντος, όπως άλλωστε έχει προφητεύσει ο Θεός και εις την Π. Διαθήκη· ότι “θα κατοικήσω μεταξύ αυτών και εντός αυτών και θα περιπατήσω ανάμεσά των και θα είμαι εγώ ο ιδικός των Θεός και θα είναι αυτοί λαός μου. Γι’ αυτό εξέλθετε ανάμεσα από τους απίστους και ξεχωρισθείτε από αυτούς με τον τρόπον της ζωής σας, λέγει ο Κύριος, και μη πιάνετε τίποτε το ακάθαρτο. Και εγώ θα σας δεχθώ με στοργή εις την βασιλεία μου. Και θα είμαι για σας πατέρας και σεις θα είσθε υιοί μου και θυγατέρες μου, λέγει ο Κύριος ο παντοκράτωρ».

Posted in Επικαιρότητα | Tagged

Πανηγύρισε το Ιερό Παρεκκλήσιο του Οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ της ενορίας του Αγίου Νικολάου.

Με κάθε λαμπρότητα και ιεροπρέπεια εορτάστηκε η μνήμη του Οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ στην ενορία του Αγίου Νικολάου στο ομώνυμο Ιερό παρεκκλήσιο. Ο Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ είναι ένας από τους μεγαλύτερους Ρώσους Αγίους στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Είναι ο Άγιος της Αναστάσεως του Χριστού, των χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος και της χαράς.

Το απόγευμα της Τετάρτης της 1ης Ιανουαρίου 2020, εψάλη ο μέγας πανηγυρικός εσπερινός μετ’ αρτοκλασίας από τους Ιερείς π. Βασίλειο, π. Νέστορα και π. Χαράλαμπο.

Την Πέμπτη 2 Ιανουαρίου το πρωί, την κυριώνυμο ημέρα της εορτής, τελέστηκε πανηγυρική Θεία Λειτουργία, από τους Ιερείς της Ενορίας.

Κατά την θεία Λειτουργία ομίλησε ο π. Βασίλειος και αναφέρθηκε στη μεγάλη αρετή του οσίου Σεραφείμ και όλων των ασκητών της Εκκλησίας μας, η οποία είναι η εγκράτεια. Όλοι αυτοί οι άγιοι οι οποίοι αναφέρονται ως «εγκρατευτές» είχαν την αρετή αυτή, όχι μόνο προς τις τροφές αλλά σε όλο το φάσμα του τρόπου της ζωής τους. Για να είναι κάποιος εγκρατευτής θα πρέπει να περιορίσει τις επιθυμίες του στο αναγκαίο, να χαλιναγωγήσει τον εγωισμό, να χτυπήσει την πλεονεξία, την φιλαργυρία, την επίδειξη, την φλυαρία, τις ποικίλες ηδονές. Ο εγκρατευτής δίνει, προσφέρει, βοηθά, δεν επιβουλεύεται τον διπλανό του, ζει με λιτότητα, δεν πλεονεκτεί, δεν ζηλεύει,  δεν ασωτεύει, παραμένει αγνός και παρθένος. Η εγκράτεια είναι μέγιστη αρετή και καθολική της ζωής του κάθε πιστού.  

Posted in Επικαιρότητα | Tagged

Ἐγκύκλιος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου καί Σιατίστης κ.κ. Ἀθανασίου ἐπί τῇ Ἑορτῇ τῶν Θεοφανείων.

Posted in Επικαιρότητα | Tagged

Ἕνα κάθε μήνα Ιανουαρίου 2020

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ
ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΑΤΙΣΤΑΣ 

Ἰανουάριος 2020

Ἕνα κάθε μήνα.

Ἄν στά χρόνια τοῦ Χριστοῦ οἱ ἀχάριστοι ἦταν ἐννέα στούς δέκα, παίρνοντας ὡς ἀφορμή ἐκείνη τήν θεραπεία τῶν δέκα λεπρῶν, ὅπου μόνο ὁ ἕνας ἐξ αὐτῶν ἐπέστρεψε νά εὐχαριστήσει τόν Κύριο γιά τήν θεραπεία του, σήμερα, 2.000 χρόνια μετά, ἡ ἀναλογία ἔχει ἐκτιναχθεῖ σέ μεγάλα ὕψη ἀχαριστίας. Ποιό εἶναι αὐτό τό ποσοστό, δέν θά ἤθελα νά τό ὁρίσω ἐγώ, ἀλλά θά ἐπιθυμοῦσα νά ψάξουμε ὁ καθένας μας μέσα στόν ἑαυτό του, ὥστε νά ἰδεῖ πόσο εὐγνώμων εἶναι ἤ πόσο ἀχάριστος.

Ἡ ἀχαριστία εἶναι μία πληγή στό σῶμα τῆς κάθε κοινωνίας, ἡ ὁποία ἔχει σοβαρές ἐπιπτώσεις στίς σχέσεις τῶν ἀνθρώπων μεταξύ τους. Εἶναι μία σοβαρή καί δυσθεράπευτη ἀρρώστια.

 Βαδίζοντας πρός τά ἔσχατα τῆς ἀνθρώπινης ἱστορίας, αὐτό τό φαινόμενο τῆς ἀχαριστίας θά πληθύνεται καί θά αὐξάνεται. Ἡ Ἁγία Γραφή τό ἐπισημαίνει αὐτό καί γι’ αὐτό μᾶς ἐφιστᾶ τήν προσοχή νά ἀποφεύγουμε τήν ἀχαριστία καί νά γινόμαστε εὐγνώμονες. Προφητεύει, ἐν Πνεύματι Θεοῦ, ὁ ἀπόστολος Παῦλος στήν τελευταία του ἐπιστολή καί γράφει στόν Τιμόθεο: «Αὐτό νά γνωρίζεις Τιμόθεε, κατά τίς τελευταῖες ἡμέρες τῆς ἀνθρωπότητας θά ἔλθουν δύσκολοι καιροί, διότι οἱ ἄνθρωποι θά εἶναι φίλαυτοι, φιλάργυροι, ὑπερήφανοι, βλάσφημοι, ἀπειθεῖς στούς γονεῖς, ἀχάριστοι, ἀσεβεῖς, ἄστοργοι, ἀδιάλλακτοι, συκοφάντες, ἄσωτοι, ἄγριοι, ἐχθροί τοῦ καλοῦ, προδότες, αὐθάδεις, φουσκωμένοι ἀπό ἐγωισμό, φίλοι τῆς ἡδονῆς παρά φίλοι τοῦ Θεοῦ». (Β΄ Τιμ. Γ΄ 1-4) Καλεῖ, ὄχι μόνο τόν Τιμόθεο ἀλλά καί ὅλους ἐμᾶς, νά ἀντιληφθοῦμε ὅτι, ἀνάμεσα σ’ ὅλο αὐτό τό ἐμπαθές πλῆθος ἀνθρώπων, ὑπάρχουν κι’ ἐκεῖνοι πού θά εἶναι ἀχάριστοι. Καί θά εἶναι πάρα πολλοί.  

Τί εἶναι ὅμως ἡ ἀχαριστία;ἀχαριστία εἶναι ἡ στάση καί ἡ συμπεριφορά τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος δέν ἐκτιμᾶ, δέν ἀναγνωρίζει, οὔτε ἐνθυμεῖται τήν εὐεργεσία ἤ τό καλό πού τοῦ ἔχει κάνει κάποιος. Ὁπότε, ἡ ἀχαριστία εἶναι μία ἐνδημοῦσα κατάσταση στόν ἄνθρωπο, ἡ ὁποία μπορεῖ νά ἐκδηλώνεται ἀπέναντι στούς ἄλλους ἀνθρώπους, ἀπέναντι στήν φύση, ἀκόμη ἀπέναντι καί στόν Θεό!

ἀχαριστία πρωτίστως καί κυρίως ἀναφέρεται στόν Θεό, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ δημιουργός μας, εἶναι ὁ ζωοδότης μας καί ὁ συντηρητής μας. Εἶναι Αὐτός ὁ ὁποῖος μᾶς προσφέρει τά πάντα, ὅσα χρειαζόμαστε, ἐπειδή γνωρίζει τί χρειαζόμαστε. Αὐτός ἀπό ἀγάπη, μᾶς ἔφερε ἀπό τήν ἀνυπαρξία στήν ὕπαρξη, μέ σκοπό τή μετοχή μας στήν αἰώνια μακαριότητα μέσα στή βασιλεία Του. Αὐτός, ἐπίσης, δημιούργησε τό «ἄπειρο» σύμπαν καί τήν πανέμορφη γῆ, γιά νά ἀπολαμβάνουμε ὅλα τά ἀγαθά καί ὅλες τίς ὀμορφιές της.

Ἐμεῖς, ὅμως, ἀπομακρυνθήκαμε, ἀπό τόν Θεό, ἀποστατήσαμε, καί γι’ αὐτό ταλαιπωρούμαστε. Ἐκεῖνος, ὅμως, ἀπό ἄπειρη ἀγάπη γίνεται ἄνθρωπος, γιά νά μᾶς σώσει ἀπό τήν ἀπώλεια. Ἡ ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, πού γιορτάσαμε πρίν λίγες ἡμέρες, εἶναι τό μέγιστο δώρημά Του, ἡ μέγιστη εὐεργεσία Του. Κι ἐμεῖς, ἀπό τήν ἀχαριστία μας, ἀντί νά τοῦ προτάξουμε ἕνα εὐχαριστῶ, τόν σταυρώσαμε καί συνεχίζουμε νά τόν σταυρώνουμε. Κι Ἐκεῖνος πάλι μᾶς συγχωρεῖ, ἐπειδή δέν θέλει νά χαθοῦμε. Εἴμαστε τά δημιουργήματά Του. Τό μόνο πού ζητάει εἶναι ἡ μετάνοιά μας καί τό εὐχαριστῶ μας, γιά ὅ, τι ἔχει κάνει γιά ἐμᾶς.

Ὅταν, ὅμως, ἐμεῖς συνεχίζουμε νά μήν ἀντιλαμβανόμαστε τήν ἀγαθότητα καί φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ, καί θέλουμε νά παραμένουμε ἐγωιστικά μακριά του, αὐτό εἶναι ἡ μέγιστη ἀγνωμοσύνη καί ἀχαριστία μας πρός Αὐτόν. Εἶναι τό μεγαλύτερο λάθος μας, ἡ μεγαλύτερη ἀστοχία μας!

Εἶπαν, καί εἶναι ἀλήθεια, «Ἡ ἀχαριστία εἶναι μία βαρύτατη ἀρρώστια τῆς ψυχῆς καί δυσθεράπευτη», «Τόν ἀχάριστο ἄνθρωπο καί χίλια καλά νά τοῦ κάνεις, ἐκεῖνος θά ψάξει νά βρεῖ τό ἕνα, πού δέν τοῦ ἔκανες», «Ὅταν κάποιος δέν βλέπει τί τοῦ ἔχεις δώσει, δέν εἶναι τυφλός, εἶναι ἀχάριστος». Καί κάποιος ἄλλος εἶπε: «Ὑπάρχει ἕνα ἁμάρτημα, τό ὁποῖο ποτέ δέν θά συγχωρεθεῖ, καί αὐτό εἶναι ἡ ἀχαριστία». Μέσα στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ δέν θά ὑπάρχει κανένας ἀχάριστος!

Ἡ σοφία τοῦ λαοῦ ἔχει ἀποτυπώσει σπουδαῖες φράσεις γιά τούς ἀχάριστους, ὅπως: «Οὐδείς ἀχαριστότερος τοῦ εὐεργετηθέντος», καί «Ἄν δέν θυμᾶσαι πόσους φίλους ἔχεις, κοίτα τίς μαχαιριές στήν πλάτη σου. Εἶναι ἀπό τούς ἀχάριστους». Εἶναι φοβερές ἐκφράσεις αὐτές καί ὅμως εἶναι ἀληθινές.

Διαβάζοντας αὐτές τίς γραμμές δέν θά ἤθελα νά γίνω ἡ ἀφορμή νά κοιτάζουμε γύρω μας νά βροῦμε ἀχάριστους. Μήν ψάχνουμε νά τούς βροῦμε ἀλλά νά ἐρευνήσουμε τόν ἑαυτό μας, μήπως φερθήκαμε ἀχάριστα, ἴσως καί διορθωθοῦμε, διότι ὅλοι μας, πολλές φορές ἔχουμε σταθεῖ ἀχάριστα. Ἄς παρατηρήσουμε,

Πῶς στεκόμαστε ἀπέναντι στούς γονεῖς μας, οἱ ὁποῖοι μᾶς γέννησαν, κοπίασαν καί κοπιάζουν, κάνουν ὅσα μποροῦν, καί πολύ περισσότερα; Μέ εὐγνωμοσύνη ἤ μέ ἀχαριστία;

Πῶς στεκόμαστε ἀπέναντι στούς δασκάλους μας, πού μᾶς ἔμαθαν τά πρῶτα γράμματα, τά ἀνώτερα, τήν συμπεριφορά μας; Αὐτούς πού μᾶς ἔμαθαν τήν ἐπιστήμη μας, τήν τέχνη μας, γιά νά ζήσουμε ὄμορφα ἐδῶ στή γῆ;

Ποιά εἶναι ἡ στάση μας ἀπέναντι στούς Ἐπισκόπους, τούς Ἱερεῖς, τούς πνευματικούς μας πατέρες, οἱ ὁποῖοι μᾶς γνώρισαν τήν πίστη, μᾶς ἔμαθαν τόν Θεό, μᾶς ἐνίσχυσαν στίς δύσκολες ὧρες τῆς ζωῆς μας; Οἱ ὁποῖοι, ὅπως λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος (Ἑβρ. ΙΓ΄ 17), «ἀγρυπνοῦν ὑπέρ τῶν ψυχῶν ὑμῶν»; καί κάπου ἀλλοῦ σημειώνει, (Πράξ. Κ΄ 31) «γρηγορεῖτε, μνημονεύοντες ὅτι τριετίαν νύκτα καί ἡμέραν οὐκ ἐπαυσάμην μετά δακρύων νουθετῶν ἕνα ἕκαστον»; καί στούς Κορινθίους γράφει (Α΄ Κορ. Δ΄ 15) «μπορεῖ νά ἔχετε πολλούς παιδαγωγούς ἐν Χριστῷ, ὅμως ὄχι πολλούς πατέρες. Ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, ἐγώ σᾶς γέννησα, διά τοῦ εὐαγγελίου». Εἶναι στάση εὐγνωμοσύνης ἤ ἀχαριστίας;

Ποιά εἶναι ἡ στάση καί συμπεριφορά μας πρός τούς γιατρούς, πρός τούς ποικίλους εὐεργέτες, πρός ἐκείνους τούς ἀνθρώπους πού μᾶς βοήθησαν ἔστω καί μία φορά, στήν κατάλληλη στιγμή τῆς ζωῆς μας, πρός ὅλους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι μᾶς ἐξυπηρετοῦν μέ ἀγάπη στίς διάφορες ὑποθέσεις τῆς ζωῆς μας;

Ποιά εἶναι ἡ στάση καί ἡ σχέση μας πρός τούς ἀγγέλους καί τόν προσωπικό ἄγγελο φύλακα; Πρός τήν ὑπεραγία Θεοτόκο καί τούς προστάτες μας Ἁγίους, πού πρεσβεύουν πάντοτε γιά ἐμᾶς!

Ἀκόμη, πῶς στεκόμαστε ἀπέναντι στή φύση, ἡ ὁποία εἶναι δημιουργία τοῦ πανσόφου καί παντοδυνάμου Θεοῦ; Πῶς στεκόμαστε στά ζῶα, στά πτηνά, στά δάση, στό νερό, στόν ἀέρα, στή γῆ, στά ὀρυκτά, ἀκόμη καί στά δικά μας κατασκευάσματα; Στεκόμαστε μέ σεβασμό, μέ εὐγνωμοσύνη, μέ εὐχαριστία; ἤ μέ ἀσέβεια, μέ ἁρπακτικότητα, μέ  καταστροφικότατα καί μέ ἀχαριστία;

Ἀγαπητοί μου, σέ ὅλους καί σέ ὅλα πρέπει νά εἴμαστε εὐγνώμονες. Ἀκόμη καί τό μυρμήγκι τό ἔχουμε ἀνάγκη. Ἀκόμη καί τούς ἐχθρούς νά ἀγαποῦμε, καί αὐτούς πού μᾶς μισοῦν νά ἀγαθοποιοῦμε, καί ἐκείνους πού μᾶς καταριοῦνται νά εὐλογοῦμε, καί γι’ αὐτούς πού μᾶς κακομεταχειρίζονται νά προσευχόμαστε. Ἄν γνωρίζαμε τήν πνευματική ὠφέλεια καί τό αἰώνιο κέρδος πού θά ἀποκομίζαμε, θά συμπεριφερόμασταν ἔτσι ὅπως μᾶς λέει ὁ Χριστός. Ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς Χριστός μᾶς λέει ὅτι, «ὁ Θεός εἶναι ἀγαθός καί πρός τούς πονηρούς καί πρός τούς ἀχάριστους.» (Λουκ. Στ΄ 36) καί μᾶς καλεῖ «νά γίνουμε φιλεύσπλαχνοι καί εὐγνώμονες πρός ὅλους, καθώς καί ὁ οὐράνιος Πατέρας μας εἶναι τέτοιος».      

Ἄν θέλουμε, λοιπόν, νά λογιζόμαστε παιδιά τοῦ Θεοῦ καί «υἱοί τοῦ Ὑψίστου» νά ἀποφεύγουμε τήν ἀχαριστία καί νά μιμούμαστε τόν Πανάγαθο καί φιλάνθρωπο καί ἀνεξίκακο Θεό μας.

Ὁ νέος χρόνος (2020) πού ξεκίνησε, νά μᾶς βρεῖ εὐγνώμονες καί ὄχι ἀχάριστους. Νά ἀναδειχθεῖ πραγματικά «νέος», μακρυά ἀπό κάθε κακία καί κοντά στό θέλημα τοῦ Πανάγαθου Θεοῦ μας.

Μέ κάθε εὐχή καί εὐλογία,

καί πλούσια τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ πρός ὅλους

Ὁ πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Λ. Βασιλείου

Posted in Ένα Κάθε Μήνα | Tagged

Πρόγραμμα Θείων Λειτουργιών Ιανουαρίου 2020

Εικόνα | Posted on by | Tagged