Ψυχοσάββατο στην Ενορία του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας

Το Σάββατο 18 Φεβρουαρίου 2017, πριν την Κυριακή της Απόκρεω, η Ορθόδοξη Εκκλησία μας εόρτασε το Σάββατο των κεκοιμημένων ή Ψυχοσάββατο.
Το απόγευμα της Παρασκευής και το πρωί του Σαββάτου, στην Ενορία του Αγίου Νικολάου, αρκετοί ήταν οι πιστοί που προσήλθαν στον κοιμητηριακό Ιερό Ναό του Αγίου Νικάνορος, για να τιμήσουν τους νεκρούς τους και να προσευχηθούν γι’ αυτούς, προσκομίζοντας κόλλυβα. Το έθιμο των κολλύβων είναι πάρα πολύ παλιό και συμβολίζουν την ανάσταση των ανθρώπων.

Οι Ιερείς της Ενορίας π. Βασίλειος και π. Νέστορας πριν την ακολουθία του Εσπερινού έψαλλαν τρισάγια στους τάφους και στα οστεοφυλάκια, στους χώρους όπου φυλάσσονται τα οστά των κεκοιμημένων.

Μετά την ακολουθία του Εσπερινού του Ψυχοσάββατου, τέλεσαν μνημόσυνο υπέρ «πάντων των απ’ αιώνος κοιμηθέντων ευσεβώς επ’ ελπίδι αναστάσεως ζωής αιωνίου» και μνημόνευσαν όλα τα ονόματα των κεκοιμημένων που έδωσαν οι πιστοί για μνημόνευση, καθώς και για:

* Όλους εκείνους που υπέστησαν «άωρον θάνατον», σε ξένη γη και χώρα, σε στεριά και σε θάλασσα.

* Εκείνους που πέθαναν από λοιμική ασθένεια, σε πολέμους, σε παγετούς, σε σεισμούς και θεομηνίες.

* Όσους κάηκαν ή χάθηκαν.

* Εκείνους που ήταν φτωχοί και άποροι και δεν φρόντισε κανείς να προσευχηθεί γι’ αυτούς και να τούς τιμήσει με τις ανάλογες Ακολουθίες και τα Μνημόσυνα.

Ανήμερα το Ψυχοσάββατο, κατά τη Θεία Λειτουργία μνημόνευσαν και πάλι τα ονόματα όλων εκείνων των κεκοιμημένων, που έφεραν γραμμένα οι πιστοί αλλά και στο τέλος, μετά τη Θεία Λειτουργία, τέλεσαν μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως των ψυχών όλων «των επ’ ελπίδι αναστάσεως ζωής αιωνίου, των κεκοιμημένων ευσεβώς ορθοδόξων βασιλέων, πατριαρχών, αρχιερέων, ιερέων, ιερομόναχων, ιεροδιακόνων, μοναχών, μοναζουσών, πατέρων, προπατόρων, πάππων, προπάππων, γονέων, συζύγων, τέκνων, αδελφών και συγγενών ημών εκ των απ’ αρχής και μέχρι των εσχάτων».

Την ίδια στιγμή βέβαια οι πιστοί, που βρέθηκαν στο κοιμητήριο του Αγίου Νικάνορος, προσευχήθηκαν για τις ψυχές των συγγενικών τους προσώπων, φέρνοντας στη μνήμη τούς αγαπημένους τους και παρακαλώντας τον Θεό να αναπαύσει τις ψυχές τους.

Μετά το πέρας των ακολουθιών αντάλλασσαν τα κόλλυβα και τις διάφορες προσφορές που έφεραν στο Ναό, για τις ψυχές των προσφιλών τους κεκοιμημένων.

Posted in Επικαιρότητα

Σχολή Γονέων Ιεράς Μητροπόλεως Σισανίου και Σιατίστης

ΣΧΟΛΗ ΓΟΝΕΩΝ2%ce%b7-%cf%83%cf%87%ce%bf%ce%bb%ce%b7-%ce%b3%ce%bf%ce%bd%ce%b5%cf%89%ce%bd

Posted in Σχολη Γονέων

Ένα κάθε μήνα Φεβρουαρίου

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ
ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΑΤΙΣΤΑΣ 

                                                                                                          Φεβρουάριος 2017

Ἕνα κάθε μήνα.

 Ἀγαπητοί μου ἐνορίτες,

Σέ λίγες ἡμέρες ξεκινᾶ ἡ εὐλογημένη περίοδος τοῦ Τριωδίου. Ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία κατ’ αὐτές τίς ἡμέρες προετοιμάζει τούς πιστούς νά εἰσέλθουν σέ μία ἄλλη περίοδο πνευματική, ἡ ὁποία θά μᾶς φέρει στήν κορυφή τῆς πίστεώς μας, τήν ἔνδοξη Ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Κατά τήν περίοδο τοῦ Τριωδίου, ἡ Ἐκκλησία, θέτοντας τέσσερα εὐαγγελικά ἀναγνώσματα κατά τίς ἀντίστοιχες Κυριακές, μᾶς βοηθᾶ νά προσέξουμε κάποια σημεῖα στήν πνευματική ζωή μας:

α) νά ἀποφεύγουμε τήν ὑπερηφάνεια, ἐγκολπούμενοι τήν ταπείνωση,

β) νά ἀποφεύγουμε τήν ποικίλη σαρκικότητα, ἀποκτώντας τήν ἐγκράτεια,

γ) νά μνημονεύουμε τήν ἡμέρα τῆς παγκοσμίου κρίσεως, ἐκμεταλλευόμενοι θεαρέστως τήν παροῦσα ζωή καί

δ) νά ἐνθυμούμαστε ὅτι εἴμαστε πεπτωκότες καί ἐξόριστοι ἀπό τόν ἐπίγειο παράδεισο, καί νά βρισκόμαστε σέ μία πορεία ἐπιστροφῆς πρός τή Βασιλεία τῶν οὐρανῶν.   

Στήν ἐποχή μας ἕνα μεγάλο πρόβλημα πού ὑπάρχει καί ὁλοταχῶς διογκώνεται, εἶναι ἡ ἀνηθικοποίηση τῶν ἀνθρώπων καί συγκεκριμένα ἡ χωρίς δισταγμό καί προβληματισμό διάπραξη σαρκικῶν ἁμαρτημάτων.

Οἱ ἄνθρωποι, μέ πολλή ἀναίδεια πρός τήν κοινωνία, πρός τήν παράδοση τοῦ ἑλληνικοῦ ὀρθοδόξου λαοῦ καί πρό πάντων πρός τόν Θεό, ἀναζητώντας τήν ἡδονή, διαπράττουν μέ τό σῶμα τους πράξεις πού δέν ἁρμόζουν στήν ἀνθρώπινη ὑπόσταση.

Ὑποτιμοῦν καί κατασπαταλοῦν τό σῶμα τους, συμπαρασύροντας στήν καταστροφή καί τήν ψυχή τους, ἐπειδή ἀγνοοῦν τόν σκοπό καί τήν ὀρθή χρήση τοῦ σώματος. Ἀγνοοῦν ὅτι τό σῶμα τους εἶναι ἱερό καί πολύτιμο. Ἀγνοοῦν ὅτι τό σῶμα, ὅπως καί ἡ ψυχή, εἶναι δημιουργήματα τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.  

Ὁ ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν Παῦλος γράφοντας τήν πρός Κορινθίους πρώτη ἐπιστολή, σέ κάποιο σημεῖο (Κεφάλαιο Στ΄ στίχους 12 – 20), μέ ἕνα βαθύ πόνο καί μία ἱερή ἀγανάκτηση, ἀναφέρεται σ’ αὐτή τήν ὑποτίμηση τῆς ἱερότητας καί τήν κατασπατάληση τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος, ὅταν αὐτό παραδίδεται στήν ἀνηθικότητα.

Εἶναι σάν νά μᾶς λέει ὅτι: «ὁ Θεός μᾶς ἔδωσε ἕνα τόσο εὐλογημένο καί ἱερό κτίσμα – τό σῶμα μας – κι ἐμεῖς ἀντί νά τό φυλάξουμε καί νά τό στήσουμε λαμπρό στό ὑψηλότερο σημεῖο τῆς ζωῆς μας, τό ρίχνουμε στή λάσπη, στή βρωμιά, τό ἐξουθενώνουμε, τό ὑποτιμοῦμε, μέ πράξεις πού δέν τίς θέλει ὁ Θεός, ὅπως εἶναι ὁ αὐνανισμός, ἡ πορνεία, ἡ μοιχεία, ἡ ὁμοφυλοφιλία καί ἄλλες σαρκικές διαστροφές».

Ὅταν λέμε, δέν τίς θέλει ὁ Θεός, μή νομίσουμε ὅτι κερδίζει κάτι ὁ Θεός, ὅταν τηροῦμε τίς ἐντολές του, ἤ χάνει κάτι ὁ Θεός, ὅταν τίς παραβαίνουμε. Αὐτοί πού κερδίζουμε ἤ ζημιωνόμαστε εἴμαστε ἐμεῖς.

Κάποτε ἕνας νεαρός μοῦ εἶπε: «Πεῖτε μου κάτι, πάτερ, πού νά μέ κρατήσει ὥστε νά μήν πέσω στήν πορνεία. Ἐγώ θά ἤθελα νά ἔχω σεξουαλικές σχέσεις ὅπως οἱ περισσότεροι. Γιατί δέν ἐπιτρέπεται νά ἔχω;»

Στή συζήτηση πού κάναμε, δέν τοῦ ἀνέφερα τή σχετική ἐντολή τοῦ Θεοῦ, «οὐ μοιχεύσεις» οὔτε ὅτι, «πόρνους καί μοιχούς θά τούς κρίνει ὁ Θεός» (Ἑβρ. ΙΓ΄ 4), οὔτε αὐτά πού γράφονται στήν Ἀποκάλυψη (ΚΑ΄ 8) ὅτι «τό μέρος τῶν πόρνων θά εἶναι στή λίμνη τήν καιομένη πυρί καί θείω», διότι αὐτά τά γνώριζε μέν, ἀλλά δέν τόν «ἱκανοποιοῦσαν» οὔτε τόν «φόβιζαν». Τοῦ μίλησα, ὅμως, γιά τήν ἱερότητα τοῦ σώματός μας. Γιά τό πολύτιμο καί ἀκριβό αὐτό δῶρο τοῦ Θεοῦ μας. Γι’ αὐτό τό δεύτερο στοιχεῖο τοῦ ἑαυτοῦ μας, πού θά τό ἔχουμε μαζί μέ τήν ψυχή μας στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων, στήν ἀτελεύτητη αἰωνιότητα, εἴτε στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, εἴτε στήν Κόλαση.

Τό σῶμα μας δέν εἶναι ἀποτέλεσμα τυχαίας ἐξελίξεως ἀγνώστων καί ἀπροσώπων δυνάμεων τῆς φύσεως, ὅπως θέλουν νά λέγουν ἀβασάνιστα κάποιοι. Τό σῶμα μας, αὐτό τό τέλειο δημιούργημα ἀπ’ ὅλες τίς πλευρές, εἶναι δημιούργημα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, καί ὄχι ἁπλῶς διά λόγου ἀλλά μέ περισσό ἐνδιαφέρον, ὅπως μᾶς σημειώνει ὁ Θεόπνευστος Μωυσῆς. (Γέν. Β΄ 7) «καί ἔπλασεν ὁ Θεός τόν ἄνθρωπον, χοῦν λαβών ἀπό τῆς γῆς». Ἀσφαλῶς δέν ἔχει χέρια ὁ Θεός, εἶναι ἔκφραση ἀνθρωπομορφική, καί θέλει νά μᾶς τονίσει τό ἀγαπητικό ἐνδιαφέρον τοῦ Θεοῦ. Καί ἔπλασε τό σῶμα τοῦ ἀνθρώπου, τέτοιο,  πού  ἤθελε  να  ἔχει  ὁ  Θεός  Λόγος,  ὅταν  θά ἐρχόταν νά ἐμφανισθεῖ στήν κτίση.

Πρέπει νά γνωρίζουμε ὅτι, ὁ Χριστός δέν εἶναι ἕνα ἀντίτυπο τοῦ Ἀδάμ, ἀλλά ὁ Ἀδάμ πλάσθηκε σύμφωνα μέ τό ἀρχέτυπο – Χριστός. Διότι, εἶπε ὁ Θεός, ὅταν θέλησε νά δημιουργήσει τόν ἄνθρωπο: «ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ’ εἰκόνα ἡμετέραν καί καθ’ ὁμοίωσιν». Εἶπε ὁ Ἅγιος Τριαδικός Θεός, νά δημιουργήσουμε αὐτό τό τέλειο κτίσμα, τόν ἄνθρωπο, σύμφωνα μέ τήν εἰκόνα τή δική μας, τοῦ Θεοῦ Λόγου, ὅπως Αὐτός θά ἐμφανιζόταν κάποτε στόν κόσμο, ὅταν θά ἐρχόταν τό πλήρωμα τοῦ χρόνου. Ἀσφαλῶς στή φράση «κατ’ εἰκόνα» ἐμπεριέχεται καί ἡ ψυχή, καί ὅλα τά χαρακτηριστικά ἐκεῖνα τά ὁποῖα ἔχει ὁ Θεός καί μέ τά ὁποία προίκισε καί τόν ἄνθρωπο.

Ὅταν, λοιπόν, γνωρίζω ὅτι τό σῶμα μου εἶναι «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ» πλασμένο, πῶς πρέπει νά στέκομαι ἀπέναντι σ’ αὐτό; Ἡ ὀρθή στάση εἶναι μέ σεβασμό, μέ ἀγάπη, μέ προσοχή καί μέ εὐλάβεια.

Τό καταπληκτικό εἶναι ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ὅλων τῶν ἐποχῶν, στό νεκρό σῶμα ἀπέδιδαν τιμές. Τό ἔπλυναν, τό μύρωναν, τό στόλιζαν ἤ καί τό ταρίχευαν. Ἤθελαν μ’ αὐτόν τόν τρόπο νά δείξουν πρός αὐτό τόν τελευταῖο σεβασμό!

Ὅμως, γιά ἐμᾶς τοῦ Χριστιανούς, τό Σῶμα παίρνει κι ἄλλη μία ἀκόμη μεγαλύτερη ἀξία καί τιμή μέ τό βάπτισμά μας. Ὅταν κάποιος βαπτίζεται γίνεται ἕνα καινούργιο μέλος τοῦ ἁγίου Σώματος τοῦ Χριστοῦ. Μπολιάζεται στό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ ὁλόκληρος ὁ ἄνθρωπος, Σῶμα καί Ψυχή. Γι’ αὐτό καί λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος «Δέν γνωρίζετε ὅτι τά σώματά σας εἶναι μέλη τοῦ Χριστοῦ; Νά πάρω, λοιπόν, αὐτά τά μέλη τοῦ Χριστοῦ (τά σώματά μας) καί νά τά ἑνώσω μέ τήν πόρνη, μέ τόν πόρνο; Μή γένοιτο! Νά μή γίνει κάτι τέτοιο!»

Τό σῶμα μας, καί ὡς δημιούργημα Θεοῦ καί ὡς βαπτισμένο, εἶναι ἱερό. Πῶς νά ἁμαρτήσω μ’ αὐτό; Δέν μπορῶ.

Ἀκόμη καί κάτι ἄλλο. Αὐτό τό σῶμα, γιά νά τό ἔχουμε ἐμεῖς ἱερό καί εὐλογημένο, ἐνῶ πρό τοῦ βαπτίσματος ἦταν ἄτιμο (χωρίς τιμή) καί πεπτωκός (πεσμένο), γιά νά σηκωθεῖ καί νά τιμηθεῖ, σταυρώθηκε ὁ Χριστός, καί πλήρωσε μέ τό Αἷμα του, μέ τή Ζωή του. Καί ὄχι μόνο νά σηκωθεῖ καί νά τιμηθεῖ ἐδῶ στή γῆ, ἀλλά καί νά ἀναστηθεῖ στήν αἰωνιότητα, ἄφθαρτο καί αἰώνιο, καί ἀκόμη νά δοξασθεῖ, ὅπως τό δοξασμένο Σῶμα τοῦ Κυρίου!

Τό τονίζει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «αὐτό τό Σῶμα πού ἔχετε ἀπό  τόν  Θεό, σε τελική ἀνάλυση δέν ἀνήκει σέ σᾶς, εἶναι τοῦ Θεοῦ κτῆμα, διότι τό ἐξαγόρασε μέ βαρύ τίμημα, μέ τό ἀτίμητο Αἷμα τοῦ Χριστοῦ!».

Τί θά μπορούσαμε, ἀγαπητοί μου, νά ποῦμε μετά ἀπ’ αὐτά; Πῶς νά χρησιμοποιοῦμε τό σῶμα μας;

Ἀλλά καί κάτι ἀκόμη. Ρωτάει γεμάτος ἀπορία ὁ Ἀπόστολος Παῦλος καί ἐκπλήττεται γιά τήν ἄγνοιά μας καί τήν ἀναίδειά μας καί λέει: «Δέν γνωρίζετε, ὦ βαπτισμένοι χριστιανοί τῆς Κορίνθου, (καί γιά μᾶς τό λέει) ὅτι, τό σῶμα σας εἶναι ναός, ὅπου κατοικεῖ τό Ἅγιο Πνεῦμα μέσα σας;» «Δέν γνωρίζετε ὅτι εἶναι ναός τοῦ Θεοῦ;» «Δέν γνωρίζετε ὅτι τό σῶμα σας εἶναι γιά τόν Κύριο καί ὁ Κύριος γιά τό σῶμα σας καί ὄχι γιά τήν πορνεία καί τήν κάθε εἴδους ἀνηθικότητα;»

Δέν γνωρίζω τί θά ἔλεγε σήμερα ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὅταν οἱ πάντες καί τά πάντα προωθοῦν ὅλους τους ἀνθρώπους καί εἰδικότερα τή νεολαία στήν πορνεία καί σέ κάθε ἄλλη μορφή παρά φύσιν ἀνηθικότητα.

Καί τελειώνοντας αὐτή τήν παράγραφο ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, συνιστᾶ στούς πιστούς, «νά δοξάζουν τόν Θεό καί μέ τό σῶμα τους καί μέ τό πνεῦμα τους, μέ τήν ψυχή τους, τά ὁποῖα καί τά δύο εἶναι τοῦ Θεοῦ».

Καί πῶς μπορεῖ ὁ κάθε ἄνθρωπος νά δοξάσει τόν Θεό μέ τό σῶμα του; Τόν δοξάζει ὅταν ἀποφεύγει τίς σαρκικές ἁμαρτίες.

Στήν δεύτερη πρός Κορινθίους ἐπιστολή του ἐφιστᾶ τήν προσοχή μας καί ὑπενθυμίζει ὅτι, «ὅλοι, προσέξτε, θά παρουσιαστοῦμε ξεσκεπασμένοι μπροστά στό κριτήριο τοῦ Χριστοῦ καί ὁ καθένας θά πάρει ὅ, τι τοῦ ἁρμόζει, γιά ὅσα ἔκανε μέ τό σῶμα του, εἴτε καλό εἴτε κακό». (Β΄ Κορ. ε΄ 10)  Καί γιά νά ἀναπτύξει τήν ἐπιθυμία γιά τό ἀγαθό, καί γιά τήν καθαρότητα τοῦ σώματος ἀπό κάθε ἁμαρτία, κάνει γνωστό σέ ὅλους τούς πιστούς ὅτι, «ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος θά κατέλθει ἀπό τούς οὐρανούς ἔνδοξος, θά μεταμορφώσει καί τό δικό μας ταπεινό σῶμα (σέ ὅσους δέν θά τό ἔχουν μολύνει) καί θά τοῦ δώσει τήν ἴδια μορφή μέ τό δικό του τό ἔνδοξο Σῶμα».

Ὅταν ἔτσι ἔχουν τά πράγματα, ἀγαπητοί μου, θά ἦταν πολύ μεγάλη ἀνοησία νά σπαταλήσουμε τήν ἁγνότητα καί τήν καθαρότητα καί τήν ἱερότητα τοῦ σώματός μας.

Θά ἦταν μεγάλη εὐλογία νά τό κρατήσουμε μακριά ἀπό κάθε ρύπο ἠθικό, νά τό διατηρήσουμε λαμπρό ναό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, κατοικητήριο Θεοῦ, καί μετά τήν πρόσκαιρη ζωή μας, νά τό ἀναδείξει ὁ Θεός ἔνδοξο μαζί μέ τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό.

Μέ πολλές εὐχές καί εὐλογίες

γιά νά κρατήσουμε τήν ἱερότητα τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματός μας.

ὁ πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Λ. Βασιλείου

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2017 (PDF)

Posted in Ένα Κάθε Μήνα

Οι αμπελουργοί της Σιάτιστας εόρτασαν τον προστάτη τους Άγιο Τρύφωνα

Την Τετάρτη 1 Φεβρουαρίου 2017, η Εκκλησία μας τίμησε τη μνήμη του Αγίου Τρύφωνος του μεγαλομάρτυρος, που έχει καθιερωθεί στην Εκκλησιαστική Παράδοση ως ο προστάτης των αμπελουργών.

Ο Άγιος Τρύφων παρουσιάζεται μάλιστα στις νεώτερες αγιογραφίες ως νέος, αγένειος, σγουρομάλλης, να κρατάει με το αριστερό του χέρι «κλαδευτήρι», εργαλείο, δηλαδή, με το οποίο γίνεται το κλάδεμα των αμπελιών, η κύρια αμπελουργική εργασία της χρονικής αυτής περιόδου.

Στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικάνορος, στην Ενορία του Αγίου Νικολάου, εορτάστηκε πανηγυρικά η μνήμη του Αγίου Τρύφωνος.

Τη Θεία Λειτουργία τέλεσαν οι Ιερείς π. Βασίλειος και π. Νέστορας. Ακολούθησε αρτοκλασία και στη συνέχεια οι Ιερείς διάβασαν τον αγιασμό και τις ευχές του Αγίου Τρύφωνος.

Στο τέλος, ευλόγησαν με τον αγιασμό, τα μέλη του Συλλόγου Αμπελουργών – Οινοπαραγωγών Σιάτιστας «Ο Άγιος Τρύφων» και όλο το εκκλησίασμα.

Οι αμπελουργοί παίρνουν αυτόν τον αγιασμό και ραντίζουν τα αμπέλια τους, για να τα προφυλάξουν από τις διάφορες ασθένειες και τα ζωύφια.

Ο Άγιος Τρύφωνας, ως Άγιος προστάτης των αμπελουργών, δρα σημαντικά με τη θεία χάρη, κατά των ποικίλων εχθρών που ενεργούν βλαπτικά στα αμπέλια, στα δενδροκηπευτικά και τους αγρούς. Αντίξοες καιρικές συνθήκες, ασθένειες, έντομα, κάμπιες αλλά και ποντικοί υποχωρούν μπροστά του, εφόσον βέβαια οι προσευχές προς τον Άγιο συνοδεύονται με την θερμή πίστη, την εν Χριστώ ζωή και τον σεβασμό στον Άγιο.

Στον Εξορκισμό του Αγίου μάρτυρος Τρύφωνος, αναφέρονται ονομαστικά τα διάφορα ζιζάνια: «… των αδικούντων την άμπελον, την χώραν τε και τον κήπον: Κάμπη, Σκώληξ, Σκωληκοκάμπη, Σκάνθαρος, Βρούχος, Ακρίς, Επίμαλος, Καλιγάρις, Μακρόπους, Μύρμηξ, Φθείρ, Ρυγίτης, Ψυλλίτης, Καυλοκόπος, Ερυσίβη, Κοχλοί, Ψαλίτης και ει τι άλλο προσφυσούν και μαραίνον τον καρπόν της σταφυλής και των λοιπών ειδών και λαχάνων».

Επισκέπτονται, λοιπόν, τους αμπελώνες την πρώτη Φεβρουαρίου, τους ραντίζουν με αγιασμό αλλά κλαδεύουν και τέσσερα κλήματα. Τα κλήματα αυτά τα διαλέγουν να ’ναι ιδιαίτερα γερά, είτε βρίσκονται στις γωνίες του αμπελώνα, είτε σχηματίζουν σταυρό στο αμπέλι. Πάνω σ’ αυτά θα ρίξουν τον αγιασμό, προσβλέποντας στην ευφορία, στην καλή παραγωγή και στην καλοχρονιά.

Τα μέλη του Συλλόγου Αμπελουργών, στο προαύλιο του Ναού, κερνούσαν τσίπουρο και λουκούμι σε όλους όσοι εκκλησιάστηκαν.

Posted in Επικαιρότητα

Τα τμήματα Βυζαντινής μουσικής και η χορωδία Παραδοσιακής Μουσικής της Ενορίας του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας έκοψαν τη βασιλόπιτά τους

Σε μια ξεχωριστή μουσική ατμόσφαιρα πραγματοποιήθηκε η κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας από τα τμήματα Βυζαντινής μουσικής και τη χορωδία Παραδοσιακής Μουσικής της Ενορίας του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας.

Η εκδήλωση, που πραγματοποιήθηκε στη αίθουσα του Ενοριακού κέντρου του Αγίου Νικολάου, το βράδυ της Τρίτης 31 Ιανουαρίου 2017, ξεκίνησε με ύμνους από τον βυζαντινό χορό.

Ο Ιερέας Βασίλειος Βασιλείου, υπεύθυνος των τμημάτων, με τον συνεφημέριό του π. Νέστορα Γκουρομίσιο ευλόγησαν και έκοψαν την παραδοσιακή βασιλόπιτα.

Στη συνέχεια, ο π. Βασίλειος ευχαρίστησε όλα τα μέλη που πλαισιώνουν τις δύο χορωδίες, της Βυζαντινής μουσικής και της Παραδοσιακής μουσικής, που όπως είπε, «Είναι αδέλφια, αυτές οι δύο μουσικές, διότι η Ελληνική Παραδοσιακή μουσική έχει τις βάσεις και τις ρίζες της στην Βυζαντινή μουσική, η οποία βυζαντινή μουσική έχει τις βάσεις της στην αρχαία Ελληνική μουσική. Άμα διαβάσουμε και δούμε πώς ξεκίνησε η Βυζαντινή μουσική και ποιοι την ομόρφυναν και προσπάθησαν να αποδώσουν όσο μπορούσαν καλύτερα τα διάφορα μέλη, τα διάφορα τροπάρια, τους διαφόρους ύμνους, είδαν ότι κανένα είδος μουσικής δεν ταίριαζε, δεν μπορούσε να εκφράσει τα τροπάρια – ποιήματα προς τον Άγιο Θεό.

Υπάρχουν πολλές μουσικές σ’ ολόκληρο τον κόσμο, και αυτό το οποίο έγινε κατά τη διάρκεια της βυζαντινής αυτοκρατορίας, επέλεξαν αυτοί, οι διάφοροι υμνογράφοι, όπως ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, επέλεξαν την Ελληνική μουσική, για να μπορέσουν να αποδώσουν όσο μπορούσαν καλύτερα αυτούς τους ύμνους προς το Θεό. Διότι ο Θεός είναι ένας, είναι ο αληθινός Θεός, και όλα Αυτός τα έχει κάνει. Και τη μουσική και τη μελωδία, Αυτός την έχει δώσει στους ανθρώπους. Και το καλύτερο από όλα τα όργανα, όσα υπάρχουν σ’ ολόκληρο τον κόσμο, πρέπει να ξέρετε, να το ξέρουμε όλοι, είναι το λαρύγγι του ανθρώπου. Καλά είναι και τα πουλιά, καλά είναι και τα διάφορα άλλα ζώα, που βγάζουνε μυκηθμούς, γρυλισμούς, βελάζουν, κοάζουν, βγάζουν διάφορες φωνές αλλά όμως μόνο ο άνθρωπος είναι εκείνος ο οποίος έχει αυτή την πολυποικιλότητα στην απόδοση της μουσικής και της μελωδίας. Δηλαδή να μπορεί να εκφράσει τη χαρά, να εκφράσει τη λύπη, να εκφράσει τη δοξολογία, να εκφράσει το παράπονο, να εκφράσει τον πόνο. Δηλαδή, όλα αυτά τα οποία έχουμε ως συναίσθημα μέσα μας, μπορούμε να τα εκφράσουμε δια της μουσικής, όπως μπορούμε να τα εκφράσουμε και με άλλες τέχνες όπως είναι η ζωγραφική, όπως είναι η γλυπτική, όπως είναι και άλλες διάφορες τέχνες, αλλά η καλύτερη είναι αυτή η οποία βγαίνει από το στόμα του ανθρώπου και γι’ αυτό βλέπουμε και στην Παλαιά Διαθήκη αλλά και στην Καινή Διαθήκη, που ψάλλει η Εκκλησία μας, που ψάλλουν οι Άγιοι άνθρωποί μας, αυτό το, «ψαλώ τω Θεώ μου έως υπάρχω» δηλ. να τον ψάλλω, να τον υμνώ μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής μου.

Οπότε χαίρομαι που πλαισιώνετε αυτές τις δύο χορωδίες, και την Παραδοσιακή μουσική και την Βυζαντινή μουσική.

Όταν ψάλλουμε ή όταν τραγουδούμε πρέπει να μελετούμε το κείμενο το οποίο έχουμε μπροστά μας. Το να ψάλλουμε ή να τραγουδήσουμε κάτι χωρίς να το καταλαβαίνουμε, χωρίς να εμβαθύνουμε σ’ αυτά τα οποία διαβάζουμε, σ’ αυτά που έχουμε μπροστά μας, είναι σαν να έχουμε βάλει ένα κασετόφωνο, ένα cd ή οτιδήποτε άλλο, ένα άψυχο πράγμα για να τραγουδήσει ή να ψάλλει.  Γι’ αυτό πολλές φορές, ενώ έχουμε καλούς ψάλτες και καλούς τραγουδιστές, (εννοώ καλή φωνή) δεν αποδίδουν όπως θα ‘πρεπε να αποδώσουν όλα αυτά τα οποία τραγουδάνε ή ψάλλουν. Και λένε, αυτός καλός ψάλτης είναι αλλά δεν αποδίδει αυτόν τον ύμνο εκκλησιαστικώς, σεμνοπρεπώς, θεοπρεπώς. Ή εκείνος που τραγουδάει ένα παραδοσιακό τραγούδι της πατρίδας μας, του τόπου μας, άμα δεν το νοιώθει, δεν το ζει μέσα του, δεν μπορεί να το εκφράσει. Οπότε, αυτό που θέλω να πω και ειδικά για τη Βυζαντινή μουσική, όταν μαθαίνουμε να ψάλλουμε, να μην μάθουμε μόνο το ΝΗ, ΠΑ, ΒΟΥ, ΓΑ, ΔΙ…. αλλά να μάθουμε και τις λέξεις και τις φράσεις και τους ύμνους και όλα αυτά τα οποία εκφράζονται μέσα στα τροπάρια, για να υμνούμε πρώτα το Θεό με το νου μας, με την καρδιά μας και μετά με το στόμα μας.

Θα μπορούσαμε να πούμε πάρα πολλά, να εξαντλήσουμε όχι χρόνο, χρόνους πολλούς, με το να λέμε τέτοια πράγματα. Καλά είναι ας πούμε λιγότερα και ας δουλέψουμε περισσότερο επάνω σ’ αυτούς τους ύμνους».

Στη συνέχεια η Βυζαντινή χορωδία, με αφορμή τη γιορτή της Υπαπαντής, έψαλλε τα μεγαλυνάρια της εορτής της Υπαπαντής και συνέχισε η παραδοσιακή χορωδία με τα τραγούδια της, δημιουργώντας μια ιδιαίτερα όμορφη ατμόσφαιρα.

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με την ανταλλαγή ευχών και το μοίρασμα των κομματιών της Βασιλόπιττας μεταξύ των παρευρισκόμενων, δίνοντας στους χορωδούς δύναμη να συνεχίσουν με περισσότερη χαρά και όρεξη τις πρόβες τους και τις διάφορες εκδηλώσεις.

Posted in Επικαιρότητα

Πρώτη συνάντηση Σχολής Γονέων στην Ιερά Μητρόπολη Σισανίου και Σιατίστης

Η πρώτη συνάντηση της Σχολής Γονέων της Ιεράς Μητροπόλεως Σισανίου και Σιατίστης για το 2017 πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 30 Ιανουαρίου 2017, εορτή των τριών Ιεραρχών, στην αίθουσα «ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ» του Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Δημητρίου.

Ομιλητής ήταν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σιατίστης κ. κ. Παύλος και ανέπτυξε το θέμα: «Η Οικογένεια εν πορεία».

Στον πρακτικό και ωφέλιμο λόγο του ο Σεβασμιώτατος συμπερασματικά ανέφερε ότι: «…Τα παιδιά μας έχουν ανάγκη από πραγματική προστασία και όχι από λεφτά και ανέσεις. Έχουν ανάγκη από έναν καθαρό λόγο για όλα τα πράγματα,   για τα προβλήματα της εφηβείας τους. Ποιος τους μιλάει για όλα αυτά; Η Εκκλησία δε φοβήθηκε ποτέ να μιλήσει και να τους πει την αλήθεια… Τα παιδιά μας δεν είναι παράλογα οφείλουμε να τα προστατεύσουμε. Οφείλουμε, λοιπόν, πρώτον εμείς να αποτελούμε μία οικογένεια συγκροτημένη. Μια αγαπητική κοινωνία προσώπων. Τα παιδιά θα μεγαλώσουν μέσα στην αγάπη μας. Να μη θεωρήσουμε ότι γίναμε εμείς Θεοί που αποκτήσαμε παιδιά, αλλά να ξέρουμε ότι είναι δώρα του Θεού και να τα μεγαλώσουμε εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Να τα μπολιάσουμε στο Σώμα του Χριστού. Να τα μάθουμε να προσεύχονται, τα πνευματικά εμβόλια που έλεγα, να τα μάθουμε να κοινωνούν. Και να κοινωνούν κάθε Κυριακή, για να έχουν το Χριστό μέσα τους. Κι απ’ την άλλη μεριά να είμαστε δίπλα τους και στα χρόνια της εφηβείας να έχουμε ένα καθαρό διάλογο μαζί τους, να συζητάμε τα πάντα οποιαδήποτε και αν είναι. Δεν μπορείς να πεις σε ένα παιδάκι καλά θα σου πω άλλοτε. Όταν σε ρωτάει κάτι δεν μπορείς να του πεις παραμύθια.

Νομίζω ότι είναι πάρα πολύ σημαντικό σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς να κρατήσουμε την οικογένειά μας και να την παραδώσουμε. Έχω ακούσει πολλά παιδιά από όμορφες οικογένειες να μου λένε θέλω και εγώ να φτιάξω μια οικογένεια σαν την πατρική μου. Έχουν το παράδειγμα. Και από την άλλη μεριά έχω δει παιδιά που παρ’ όλο που μεγάλωσαν σε μια άσχημη οικογένεια έκαναν και εκείνοι άσχημες οικογένειες…. Βλέπετε το ρόλο που παίζει η οικογένεια. Βέβαια θα το πω, η οικογένεια όμως, απ’ τη στιγμή που φτιάχνουν τα παιδιά μας οικογένεια, πρέπει να είναι πιο μακριά. Κι απ’ την άλλη μεριά τα τωρινά σας παιδιά να τα φέρνετε στη Εκκλησία, στα κατηχητικά που λειτουργούν στις Ενορίες μας, και χαίρομαι γιατί βλέπω αρκετά παιδιά. Μην το παραλείψετε θα είναι λάθος σας όταν το καταλάβετε, θα είναι αργά διότι οι ζημιές που θα γίνονται δεν θεραπεύονται εύκολα. Να τα μάθετε την προσευχή, να τα μάθετε την πίστη, να τα μάθετε τη χαρά να έχουν το Χριστό, την Παναγία μας και του Αγίους μας στη ζωή τους. Δεν θα χάσουν τίποτα. Αν δεν τα έχουνε αύριο που δεν θα τα ξέρουνε θα τους στοιχίσουν πιθανώς και την ίδια τους τη ζωή».

Στο τέλος ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. κ. Παύλος ευλόγησε και έκοψε την Βασιλόπιτα της Σχολής Γονέων και ευλόγησε το νέο έτος.

Posted in Επικαιρότητα

Η Εορτή των Αγίων Τριών Ιεραρχών στην Ενορία του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας

Τους Αγίους Τρεις Ιεράρχες, τους οικουμενικούς διδασκάλους, Βασίλειο τον Μέγα, Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό, τον Θεολόγο και Ιωάννη τον Χρυσόστομο, τους προστάτες των γραμμάτων και της παιδείας τίμησε την Δευτέρα 30 Ιανουαρίου 2017 η Ενορία του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας.

Ο εορτασμός πραγματοποιήθηκε στον Ιερό Ναό των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, επειδή στο τέμπλο βρίσκονται αγιογραφημένες οι εικόνες αυτών των Αγίων.

Το απόγευμα της Κυριακής 29 Ιανουαρίου 2017 τελέσθηκε ο πανηγυρικός Εσπερινός από τους Ιερείς της Ενορίας π. Βασίλειο και π. Νέστορα στον Ιερό Ναό του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ, λόγω παγετού.

Την Δευτέρα 30 Ιανουαρίου, το πρωί, ανήμερα της εορτής, στον Ιερό Ναό των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, οι Ιερείς π. Βασίλειος και π. Νέστορας τέλεσαν τη Θεία Λειτουργία και στο τέλος έψαλαν μνημόσυνο υπέρ των κεκοιμημένων Αρχιερέων, Ιερέων, διδασκάλων, ευεργετών, δωρητών και συνδρομητών, των Ιερών Ναών και των Σχολείων της Ενορίας του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας και στη συνέχεια αρτοκλασία.

Μετά το μνημόσυνο και την αρτοκλασία, ο π. Βασίλειος και ο π. Νέστορας ανέγνωσαν στους πιστούς, που τίμησαν την μνήμη των Αγίων, τα ονόματα των κεκοιμημένων Αρχιερέων, Ιερέων, των διδασκάλων, των δωρητών και ευεργετών της ενορίας, καθώς επίσης και όλων εκείνων που συνεχίζουν να συμπαρίστανται και να προσφέρουν στην ενορία του Αγίου Νικολάου μέχρι και σήμερα.

Οι Ιερείς, οι εκκλησιαστικοί επίτροποι και όλοι οι ενορίτες της ενορίας του Αγίου Νικολάου εκφράζουν τις άπειρες ευχαριστίες τους προς όλους εκείνους, που με κάθε τρόπο συμπαρίστανται στο πολυποίκιλο έργο της ενορίας. Είθε ο Άγιος Τριαδικός Θεός να τους ανταμείψει πνευματικά και υλικά.

Posted in Επικαιρότητα