Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας

Η συνάντηση της Σχολής Γονέων της Ιεράς Μητροπόλεως Σισανίου και Σιατίστης για τον μήνα Ιανουάριο πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 25 Ιανουαρίου 2016, στην αίθουσα «ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ» του Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Δημητρίου.
Προσκεκλημένος ομιλητής ήταν ο κ. Εμμανουήλ Σφακιανάκης, Υποστράτηγος της Ελληνικής Αστυνομίας και Διευθυντής του τμήματος Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, για να αναπτύξει το θέμα: «Ασφαλής πλοήγηση στο διαδίκτυο». Όμως λόγω των υφισταμένων μπλόκων των αγροτών καθιστούσε αδύνατη την έλευσή του στη Σιάτιστα και γι’ αυτό στους γονείς μίλησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σιατίστης κ. Παύλος με θέμα: «Θέματα και προβλήματα αγωγής των παιδιών».
Στον πρακτικό και ωφέλιμο λόγο του ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε ότι, «…Ένα παιδί, στα πρώτα 6 χρόνια του έχει αποκτήσει τη βασική του δομή. Στη συνέχεια δουλεύουμε πάνω σ’ αυτή την αρχική του δομή. Εκεί οικοδομούμε. Και εάν η αρχική δομή είναι επιτυχής ή όχι, αυτό είναι κάτι το οποίο θα φανεί αργότερα.
Στη συνέχεια απάντησε στα ερωτήματα που έθεσε ο ίδιος, τι σημαίνει αγωγή; τι είναι ένα παιδί; πόσο καλά το γνωρίζουμε ή πόσο βαθιά το αγνοούμε; τι είναι η ψυχή; ποια είναι η φροντίδα για την ψυχή ενός παιδιού, τονίζοντας ότι αν δεν αντιμετωπίσει κανείς και δεν φροντίσει την πηγή της δύναμης, γιατί η πηγή της δύναμης δεν είναι το μυαλό του ανθρώπου αλλά είναι η ψυχή του ανθρώπου. Αν δεν την καλλιεργήσω, τότε το παιδί αύριο θα λυγήσει στις δυσκολίες, στους πειρασμούς…
…Μέσα από μια εμπειρία σαράντα χρόνων, συνέχισε, μαζί με τα παιδιά και με τους νέους και μέσα από ποικίλες ιδιότητες και σε ποικίλους χώρους, η οποία με κάνει να διατυπώνω την τοποθέτηση ότι, δεν υπάρχει άλλη καλύτερη ερμηνεία για την ψυχή απ’ αυτή που δίνει η Εκκλησία. Είναι, πρώτον, σαφής και δεύτερον ξεκάθαρη. Ποια είναι; Ότι η ψυχή του ανθρώπου είναι η πνοή του Θεού, που ζωοποιεί τον άνθρωπο και δίνει και αξία και νόημα στη ζωή του. Είναι συστατικό στοιχείο του ανθρώπου. Ή κάπως αλλιώς, δομικό στοιχείο του ανθρώπου, και τον καθιστά ανθρώπινο πρόσωπο… Ο άνθρωπος υπάρχει ως ψυχοσώμα. Έτσι συλλαμβάνεται, απ’ τη στιγμή που συλλαμβάνεται, ως ψυχοσώμα και έτσι εξελίσσεται…
Και στο ερώτημα, πού μπορείς να οικοδομήσεις μία αγωγή, που να κάνει το παιδί να αντέξει σ’ αυτόν τον κόσμο, σ’ αυτή τη ζωή; Σ’ αυτή τη σημερινή ζωή, με όλες της τις δυσκολίες, με όλους τους πειρασμούς. Ποιο είναι το θεμέλιο που θα οικοδομήσεις για να αντέξει; Εδώ έρχεται από τα βάθη των αιώνων μία απάντηση. «Θεμέλιον άλλον ουδείς δύναται θείναι παρά τον κείμενον, ος εστίν Ιησούς Χριστός». (Α’ Κορινθ. Γ΄11)
Η αγωγή, είπε, δεν είναι μία στιγμή αλλά είναι μία ζωή. Και κατά συνέπεια η ζωή θέλει βάση γερή. Θέλει θεμέλιο.
Στο ερώτημα που τίθεται, ποιος είναι ο δρόμος του Χριστού, ποια είναι η αγωγή η χριστιανική, ο Σεβασμιώτατος απάντησε:
Πρώτον, η γνωριμία με το Χριστό, η καλλιέργεια των αρετών του Χριστού, η καλλιέργεια της αγάπης, η βίωση της αλήθειας. Καθώς καλλιεργείς τις αρετές, ελέγχεις και τις κακίες.
Ανάλογα με το περιβάλλον που ζει ένα παιδί και ανάλογα με τα πρότυπα που του καλλιεργούμε ή μας καλλιεργούν μέσα στη ζωή, θα διαμορφωθεί το παιδί.
Και σ’ ένα τελευταίο ερώτημα ότι, καλά όλα αυτά, αλλά τι θα γίνει αν τα παιδιά μας έχουν μεγαλώσει και δεν πήραμε τα μέτρα μας στην κατάλληλη εποχή; Η απάντηση, είπε, είναι δύσκολη, θέλει πάρα πολλή υπομονή, θέλει πάρα πολλή προσευχή και θέλει διάλογο με πολλή αγάπη και με πολλή υπομονή.
Αυτές είναι οι σκέψεις και οι προβληματισμοί, κατέληξε, που θα ήθελα να σας καταθέσω, μέσα από την εμπειρία μου, για να δώσω αφορμή προβληματισμού σε σας και από την άλλη μεριά για να μπορούμε να δούμε ίσως κάποιες κινήσεις που δεν τις προσέξαμε…»
Αρκετοί ήταν οι γονείς που παρακολούθησαν τη συνάντηση της Σχολής Γονέων, οι οποίοι έθεσαν στο τέλος τις απορίες και τις ερωτήσεις τους προς τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Σιατίστης κ. Παύλο, παίρνοντας τις κατάλληλες απαντήσεις και εφόδια προς ενίσχυση των γονεϊκών τους υποχρεώσεων.

Μια δυνατή συνέντευξη παραχώρησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλος, ο οποίος επεσήμανε μεταξύ άλλων ότι η λεγόμενη «Νέα Εποχή» επιχειρεί να επιβάλλει αντιανθρώπινες πραγματικότητες.

Η θέση του κ. Παύλου πάνω στο θέμα των σχέσεων Εκκλησίας και κράτους αποτυπώθηκε ευκρινώς στη φράση «η Εκκλησία όχι μόνο έζησε χωρίς το κράτος, αλλά και το στήριξε».

Σχολιάζοντας τη σύγχρονη πραγματικότητα και το σύμφωνο συμβίωσης, ο Σεβασμιώτατος επεσήμανε ότι η Εκκλησία απορρίπτει την ομοφυλοφιλία, αλλά όχι το ανθρώπινο πρόσωπο, κάνοντας παράλληλα λόγο για καταστάσεις που καλλιεργούνται σκόπιμα με άλλους στόχους.

Επίσης εξέφρασε τη βεβαιότητα ότι η ιστορία θα θέσει στο περιθώριο όσους επιχειρούν να αλλάξουν την ταυτότητα της Ελλάδας, που αποτελεί διαχρονική παρακαταθήκη.

Συνέντευξη στην Γλυκερία Υδραίου

Προκάλεσε αίσθηση η δήλωση σας «νιώθω πρόσφυγας στη χώρα μου», η οποία αναφέρονταν εμμέσως πλην σαφώς στην κυβερνητική πολιτική. Πιστεύετε ότι το περιβάλλον που διαμορφώνεται σε πολιτικό επίπεδο, είναι δυσοίωνο για όλους;

Η πατρίδα μας, όπως τη γνωρίσαμε κι όπως την αγαπήσαμε, σιγά σιγά αλλάζει φυσιογνωμία. Προσπαθούμε να αλλάξουμε τις παραδόσεις της. Προσπαθούμε να επιβάλλουμε πραγματικότητες που είναι αντιανθρώπινες.

Εγώ θα έθετα ένα ερώτημα. Ποιος κυβερνάει τον τόπο μας, και δεν εννοώ αν η κυβέρνηση έχει εκλεγεί δημοκρατικά, εννοώ αν πραγματικά κυβερνούν οι κυβερνώντες ή άλλες δυνάμεις έξω από εδώ.

Οπότε βλέπουμε ότι αυτό που ονομάστηκε «Νέα Εποχή», δεν είναι ούτε δυο λέξεις, ούτε μια απειλή, αλλά μια πραγματικότητα η οποία επιχειρεί να επιβάλλει έναν άλλο τρόπο ζωής και αυτός ο τρόπος της ζωής τώρα, γίνεται δεκτός από την πολιτεία και νομοθετείται μάλιστα.

Διότι δεν μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι ξαφνικά γεννήθηκε ένα πλήθος ανθρώπων με γενετικές ανωμαλίες.

Η όλη αυτή ιστορία και του συμφώνου συμβίωσης κλπ. είναι κατευθύνσεις που έρχονται απέξω, για να επιβληθούν σ’ εμάς.

Οπότε νιώθουμε ότι αλλάζει το κλίμα του τόπου μας, το κλίμα στο οποίο μεγαλώνουν τα παιδιά μας.

Τα προβλήματα τα οποία ζουν σήμερα τα παιδιά μας είναι πάρα πολύ σοβαρά, οπότε πλέον νιώθεις ότι είσαι σ’ ένα τόπο, που όμως έχει πάψει να είναι ο δικός σου τόπος.

Πολύς λόγος γίνεται νια το σύμφωνο συμβίωσης και τη δήλωσή σας η «κάθετη άρνηση της Εκκλησίας στην αποδοχή της ομοφυλοφιλίας δεν σημαίνει την απόρριψη, ούτε την περιφρόνηση κανενός ανθρώπου» …

Η άποψη αυτή είναι ξεκάθαρη και λέει αυτό που συμβαίνει. Οτι η Εκκλησία απορρίπτει την ομοφυλοφιλία, δεν δέχεται ότι πρόκειται για ένα φυσιολογικό σεξουαλικό προσανατολισμό, αλλά από την άλλη πλευρά δεν απορρίπτει το ανθρώπινο πρόσωπο.

Και είπα μάλιστα ότι πολλές φορές δέχτηκα τέτοιους ανθρώπους κι έχω τη μεγάλη χαρά, κάποιους από αυτούς να τους βοηθήσω, για να ξαναβρούν το σωστό τους δρόμο.

Αρα λοιπόν αυτό αποδεικνύει επιπλέον, ότι δεν πρόκειται για γενετική κατάσταση, αλλά για καταστάσεις που καλλιεργήθηκαν σκόπιμα με άλλους στόχους.

-Ενα ακόμη σημείο αντιπαράθεσης είναι το θέμα της καύσης των νεκρών. Ποια είναι η θέση σας θα το πω πάρα πολύ απλά. Στην παράδοσή μας καίμε μόνο τα σκουπίδια.

Εμείς όμως δεν βλέπουμε τον άνθρωπο ως σκουπίδι, αλλά ως θεό κεκελευσμένο και κατά συνέπεια το σώμα του είναι ιερό, είναι ναός του Αγίου Πνεύματος.

Εμείς τιμάμε τα λείψανα των αγίων μας και δεχόμαστε ότι η χάρη του Αγίου Πνεύματος διαποτίζει όλο τον άνθρωπο και το σώμα και την ψυχή του. Σκεφθείτε τι θα είχε συμβεί, αν είχαμε κάψει όλους αυτούς τους Αγίους, των οποίων τα λείψανα ευωδιάζουν, θεραπεύουν και ευλογούν τους ανθρώπους.

Πολλοί είναι εκείνοι που διατυπώνουν επιφυλάξεις για το μέγεθος της προσφοράς της Εκκλησίας, λέγοντας ότι θα μπορούσε να προσφέρει περισσότερα στην περίοδο της κρίσης, επικαλούμενοι την Εκκλησιαστική περιουσία…

Ενας Γάλλος Ακαδημαϊκός είπε «μιλούν για την Εκκλησία αυτοί που δεν πρόσφεραν ποτέ τίποτα στον άνθρωπο».

Οπότε, λοιπόν, σήμερα, μιλάνε εκείνοι οι οποίοι ποτέ δεν προσφέρουν, ακόμα και στα συσσίτια της Εκκλησίας, ούτε ένα ευρώ.

Η Εκκλησία, λοιπόν, δεν το κάνει τώρα αυτό. Η Εκκλησία ανέκαθεν ήταν φιλάνθρωπος και αγκάλιαζε τους ανθρώπους και τις αδυναμίες τους.

Οταν ήμουν εφημέριος στη Χαλκίδα, μαγειρεύαμε κάθε μέρα για 54 ανθρώπους. Δεν ανακάλυψε τώρα την κρίση ούτε τους ανθρώπους η Εκκλησία.

Κάποιοι άλλοι μάλλον τους ανακαλύπτουν τώρα. Η Εκκλησία αυτό που μπορεί να κάνει, το κάνει, κι όσο περισσότερο μπορεί να κάνει, κι όσες δυνατότητες έχει, τις προσφέρει διαρκώς.

Ας ελέγξουν εκείνοι που την κρίνουν, τι έχουν προσφέρει οι ίδιοι.

Μεγάλο το βάρος και η πνευματική ευθύνη που καλείται να σηκώσει ένας Ποιμενάρχης, ακούγοντας τους προβληματισμούς και την απελπισία του κόσμου;

Είναι αλήθεια ότι ο κόσμος σήμερα δεν έχει πια άλλη ελπίδα, παρά μόνο την αγάπη του Θεού και την Εκκλησία που τον διακονεί.

Εγώ νομίζω ότι ζούμε οε μια εποχή για την οποία είχε μιλήσει ο Άγιος Παΐοιος όταν είχε πει ότι θα έρθει κάποια στιγμή που όλες οι βρωμιές του κόσμου θα πέσουν στην Εκκλησία, ώστε ακόμα και οι καθαροί θα φαίνονται βρώμικοι, αλλά θα ακολουθήσει η εποχή που η Εκκλησία θα καθαριστεί τόσο πολύ, ώστε ακόμη και οι βρώμικοι θα φαίνονται καθαροί.

Νομίζω ότι όσο κι αν νομίζουμε ότι είμαστε εμείς οι θεοί, δεν είμαστε εμείς, και η βεβαιότητα, που θα την εκφράσουμε μέσα από τη γιορτή που σε λίγο καιρό θα γιορτάσουμε, εννοώ την εορτή της Υπαπαντής, ότι ο Χριστός είναι χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνες, κι ότι παραμένει το σημείο της αμφισβήτησης, το αντιλεγόμενο σημείο, αυτό ερμηνεύει όλη την ιστορία.

Ολη η ιστορία αυτό είναι. Ο Χριστός ως αντιλεγόμενο σημείο.

Οι εξελίξεις σε διεθνές και εθνικό επίπεδο δημιουργούν πεδίο αυτοκριτικής σε ένα Ποιμενάρχη;

Πεδίο αυτοκριτικής δημιουργούν πάντοτε και όχι μόνο οι συνθήκες αυτές.

Ενας υπεύθυνος άνθρωπος κι ένας ποιμένας οφείλει διαρκώς να κάνει την αυτοκριτική του, για να δει την πορεία του.

Οπότε δεν είναι κάποιες έκτακτες περιστάσεις αλλά σε κάθε στιγμή ουσιαστικά οφείλουμε να κάνουμε την αυτοκριτική μας, να βλέπουμε τα λάθη μας, να βλέπουμε τις παραλείψεις μας, να βλέπουμε ίσως τα σημεία εκείνα στα οποία υποχωρήσαμε, με αποτέλεσμα να δοθεί η δυνατότητα σε κάποιους να παρεισφρήσουν, ώστε να μπορούμε να διορθώνουμε πάντα την πορεία μας.

Η πορεία όλων των μελών της Εκκλησίας και των ποιμένων είναι πορεία μετάνοιας μέσα στη ζωή της Εκκλησίας και πορεία ανόρθωσης.

Που οδεύουμε, σε μια νέα εποχή, στο διαχωρισμό κράτους – Εκκλησίας ή στο κατώφλι της αναθεώρησης θεσμών και αξιών;

Η Εκκλησία δεν φοβάται κανένα χωρισμό. Η Εκκλησία έζησε χωρίς το κράτος κι όχι μόνο έζησε χωρίς το κράτος, αλλά και το στήριξε.

Η Ορθόδοξη πίστη αποτέλεσε σε κάποιες ιστορικές εποχές και την εθνική συνείδηση του υποδουλωμένου τότε γένους. Και η Εκκλησία αναστήθηκε, και από την άλλη μεριά ανέστησε και την πολιτεία μαζί.

Αυτό το κράτος λοιπόν ανορθώθηκε, γιατί οι υπόδουλοι Ελληνες πολέμησαν για του Χριστού την πίστη την Αγία και για της πατρίδος την ελευθερία, συνεχίζοντας την παράδοση των προγόνων τους, που πολεμούσαν πρώτα υπέρ βωμών και κατόπιν υπέρ εστιών.

Αυτή είναι η Ελλάδα, αυτή είναι η ταυτότητά της από τα πανάρχαια χρόνια μέχρι σήμερα. Όσες προσπάθειες κι αν κάνουν, δεν θα καταφέρουν να αλλάξουν την Ελλάδα. Απλά η ιστορία, όσους το επιχειρούν, θα τους αφήσει στο περιθώριο.

Γράφτηκε από: Romfea.gr. Δευτέρα, 25 Ιανουάριος 2016

Την Δευτέρα 25 Ιανουαρίου 2016, στις 7:00 το απόγευμα, συνεχίζοντας ο κύκλος ομιλιών στη Σχολή Γονέων της Ιεράς Μητροπόλεως Σισανίου και Σιατίστης, θα πραγματοποιηθεί η 2η συνάντηση της Σχολής.
Ομιλητής θα είναι ο κ. Εμμανουήλ Σφακιανάκης, Υποστράτηγος της Ελληνικής Αστυνομίας και Διευθυντής του τμήματος Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος και το θέμα το οποίο θα αναπτύξει είναι:

«Ασφαλής πλοήγηση στο διαδίκτυο –

κανόνες και συμπεριφορές»

Η ομιλία θα γίνει στην αίθουσα του Ιερού Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Δημητρίου: «ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ».
Ο κ. Εμμανουήλ Σφακιανάκης την επομένη, Τρίτη 26 Ιανουαρίου 2016 θα μιλήσει στα παιδιά, στον ίδιο χώρο στις 11 το πρωί.

Βιογραφικό του ομιλητή

Ο Μανώλης Σφακιανάκης, γεννήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 1963. Γονείς του είναι ο πατήρ Ευάγγελος και η πρεσβυτέρα Μαρία, ενώ αδέρφια του ο Μιχάλης και η Ολυμπία.
Μέχρι τα δεκαοχτώ του χρόνια διέμενε στα Χανιά Κρήτης. Τελείωσε το Λύκειο στα Χανιά και κατόπιν σπούδασε Ανάλυση και Προγραμματισμό Ηλεκτρονικών Υπολογιστών.
Το 1982 εισήχθη στη Σχολή Ενωμοταρχών και το 1986 στη Σχολή Υπαστυνόμων. Εργάζεται στην Αστυνομία εδώ και τριάντα χρόνια, από τα οποία τα δεκαοχτώ ασχολείται αποκλειστικά με τη διερεύνηση ηλεκτρονικών εγκλημάτων. Εκπαιδεύτηκε στο Λονδίνο στο έγκλημα που αφορά το πλαστικό χρήμα (plastic crime) και στο FΒΙ σε θέματα σχετικά με την τρομοκρατία στο Διαδίκτυο (cyber terrorism).
Από το 1995 έως το 2011 υπηρέτησε στη Διεύθυνση Ασφαλείας Αττικής και στο Τμήμα Οικονομικών Εγκλημάτων, υπεύθυνος για τη Δίωξη του Ηλεκτρονικού Εγκλήματος.
Από το 2011 υπηρετεί στην Υπηρεσία Οικονομικής Αστυνομίας και Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος και είναι επικεφαλής της Υποδιεύθυνσης Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος. Έχει χειριστεί περισσότερες από πέντε χιλιάδες πεντακόσιες υποθέσεις που αφορούν το κυβερνοέγκλημα.
Έχει λάβει πολλές τιμητικές διακρίσεις, μεταξύ άλλων, από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για την προσφορά του, από τον υπουργό Παιδείας για αποτροπή ανήλικου μαθητή από αυτοκτονία, από τον υπουργό Οικονομικών ως ένας από τους καλυτέρους μάνατζερ στο δημόσιο τομέα, από το FΒΙ δυο φορές για την προσφορά του στη διερεύνηση – εξιχνίαση κυβερνοεγκλημάτων που αφορούσαν παιδική πορνογραφία, από το Χαμόγελο του Παιδιού για την πάταξη του φαινομένου της παιδικής πορνογραφίας, από την Επιστημονική Ένωση Δικηγόρων e – Themis κ.λ.π. Είναι επίσης καθηγητής στην Αστυνομική Ακαδημία.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ

Ἀρ.Πρωτ. 2

ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ 2016

Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ

Πρός
τόν Ἱερό Κλῆρο καί τόν εὐσεβῆ Λαό
τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,

«Ἐν Ἰορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε, ἡ τῆς Τριάδος ἐφανερώθη προσκύνησις» ψάλλει ἡ Ἐκκλησία μας σήμερα κατά τήν μεγάλη ἑορτή τῶν Θεοφανείων. Ἡ λέξη ἑρμηνεύει τό νόημα καί τό περιεχόμενο τοῦ γεγονότος καί τό γεγονός εἶναι ἡ ἀποκάλυψη καί ἡ φανέρωση τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεός ἀποκαλύπτεται καί φανερώνει τήν ταυτότητά του. Ἀποκαλύπτει ὅτι ὁ ἕνας κατά τήν οὐσία Θεός ὑποστασιάζει τό πρόσωπο τοῦ Πατρός, τό πρόσωπο τοῦ Υἱοῦ καί τό πρόσωπο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀποκαλύπτει ὅτι ὁ Θεός εἶναι ἕνας κατά τήν οὐσία καί Τριαδικός κατά τίς ὑποστάσεις. Αὐτή ἡ ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ δέν γίνεται μέ ἕνα τρόπο θεωρητικό, ἀλλά μέ τήν ταυτόχρονη καί ταυτόχρονα διακριτή παρουσία τῶν τριῶν προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος στό ἴδιο γεγονός.
Τό τροπάριο συνεχίζει: «τοῦ γάρ γεννήτορος ἡ φωνή προσεμαρτύρει σοι, ἀγαπητόν σε Υἱόν ὀνομάζουσα καί τό Πνεῦμα ἐν εἴδει περιστερᾶς ἐβεβαίου τοῦ Λόγου τό ἀσφαλές». Στήν Βάπτιση τοῦ Χριστοῦ στόν Ἰορδάνη ποταμό ὁ Πατήρ εἶναι παρών καί βεβαιώνει ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ Μονογενής Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ ἀγαπητός Υἱός καί τήν φωνή τοῦ Πατέρα τήν ἐπιμαρτυρεῖ τό Πνεῦμα τό Ἅγιο τό ὁποῖο ἐν εἴδει περιστερᾶς ἐπικάθηται ἐπί τόν Υἱόν. Εἶναι στό σημεῖο αὐτό ἐκπληκτική ἡ Μαρτυρία τοῦ Προδρόμου καί Βαπτιστοῦ. «Ἐγώ μᾶς λέγει, δέν ἤξερα ποιός εἶναι ὁ Υἱός. Ἀλλά Ἐκεῖνος πού μέ ἔστειλε νά Βαπτίζω μοῦ εἶπε ὅτι σ’ Αὐτόν πού θά δεῖς νά κατέρχεται τό Πνεῦμα τό Ἅγιον ἐν εἴδει περιστερᾶς, Αὐτός εἶναι ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός. Καί ὁ Τίμιος Πρόδρομος ἔχει διπλῆ τήν μαρτυρία. Ἀκούει πρῶτον τήν φωνή τοῦ Πατέρα καί δεύτερον βλέπει τό Πνεῦμα τό Ἅγιον ἐν εἴδει περιστερᾶς νά παρίσταται.
Ὁ Θεός, λοιπόν, τόν Ὁποῖον ἐμπιστευόμαστε εἶναι τόσο καθαρός καί τόσο σαφής στήν ἀποκάλυψή Του ὥστε δέν ἀφήνει ἀμφιβολία σέ κανένα. Εἶναι τὀσο εὐδιάκριτα τά τρία πρόσωπα καί τήν ἴδια στιγμή ἔχουν τήν ἴδια οὐσία. Εἶναι Τριάς ἐν Μονάδι καί Μονάς ἐν Τριάδι. Ὁ ἀληθινός Θεός, λοιπόν, δέν μᾶς δίνει μαρτυρίες μέσω τρίτων ἀλλά ὁ ἴδιος συνιστᾶ τόν Ἑαυτό Του.
Ἡ γνώση τοῦ Θεοῦ ἀφ’ ἑαυτῆς ἔχει ἰδιαίτερη ἀξία. Εἶναι σημαντικό νά μήν περπατᾶς στό σκοτάδι, ἀλλά νά γνωρίζεις τόν Θεόν. Ἡ γνώση τοῦ Θεοῦ γίνεται τήν ἴδια στιγμή καί γνώση τοῦ ἀνθρώπου. Γνώση τοῦ τρόπου τῆς αὐθεντικῆς του ὑπάρξεως. Πόσο στ’ ἀλήθεια καλά γνωρίζουμε τόν ἑαυτό μας; Πῶς ὑπάρχουμε, πῶς λειτουργοῦμε;
Ὁ ἄνθρωπος, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἔχουμε κάτι κοινό. Τήν ἀνθρώπινη φύση μας. Πάνω δέ σέ αὐτό τό δεδομένο στηρίζεται ἡ ἰσοτιμία ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά τό κάθε συγκεκριμένο ἀνθρώπινο πρόσωπο εἶναι μοναδικό καί ἀνεπανάληπτο. Ἡ κοινή, λοιπόν, ἀνθρώπινη φύση μας ὑποστασιάζεται σέ πλῆθος ἀνθρώπινων προσώπων. Γιατί ὅμως ὑπάρχουμε μέ αὐτό τόν τρόπο; Γιατί αὐτό εἶναι τό ἀρχέτυπό μας. Εἴμαστε κατ’ εἰκόνα Θεοῦ δημιουργημένοι. Πῶς ὑπάρχει ὁ Θεός: Ἕνας κατά τήν οὐσία, Τριαδικός κατά τά πρόσωπα. Πῶς ὑπάρχει ὁ ἄνθρωπος: Ἕνας κατά τήν ἀνθρώπινη φύση, πολλαπλοῦς κατά τά πρόσωπα. Ὁ Θεός, λοιπόν, εἶναι κοινωνία προσώπων καί ὁ ἄνθρωπος στήν αὐθεντικότητά του ἔχει πλασθεῖ νά ζεῖ ὄχι ἀτομικά ἀλλά κοινωνικά, ὡς κοινωνία προσώπων. Ὁ Θεός εἶναι ΑΓΑΠΗ. Δέν μᾶς λέγει ὅτι ὁ Θεός ἔχει ΑΓΑΠΗ, ἀλλά ὅτι ὁ Θεός ΕΙΝΑΙ ἀγάπη. Ἡ ἀγάπη βιώνεται ὡς σχέση καί ὁ Θεός ΕΙΝΑΙ ἀγάπη, ἐπειδή δέν εἶναι ἕνα ἀλλά τρία πρόσωπα. Αὐτή ἡ ἀλήθεια ἔχει καίρια σημασία γιά τή ζωή τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ ἄνθρωπος, ὁ κατ’ εἰκόνα Θεοῦ δημιουργημένος καλεῖται νά ΕΙΝΑΙ ἀγάπη. Αὐτή εἶναι ἡ φυσική σχέση τῶν ἀνθρώπων. Ἡ κλήση τοῦ ἀνθρώπου εἶναι νά κοινωνεῖ ἐν ἀγάπη ὁ ἕνας μέ τόν ἄλλο καί νά συγκροτοῦν τήν ἀγαπητική κοινωνία τῶν προσώπων. Κάθε ἄλλος τρόπος ὕπαρξης εἶναι λαθεμένος καί ἀρρωστημένος. Ἡ ἔκπτωση ἀπό τήν ἀγάπη εἶναι μή ζωή, εἶναι ἄρνηση τῆς ζωῆς.
Ἡ σημερινή ἡμέρα, λοιπόν, εἶναι μεγάλη γιά τόν ἄνθρωπο, γιατί καί τόν ἀληθινό Θεὀ γνωρίζει, ἀλλά καί τόν ἀληθινό ἄνθρωπο γνωρίζει. Ἡ ἄρνηση αὐτοῦ τοῦ Θεοῦ, τελικά ἀποδεικνύεται ἄρνηση τοῦ ἴδιου τοῦ ἀνθρώπου. Εἶναι διάλυση τοῦ τρόπου τῆς ὑπάρξεώς του. Σέ αὐτή τήν διαλυμένη κατάστασή μας ὁ ἄλλος, ἀκόμη καί ὁ ἄνθρωπος τοῦ σπιτιοῦ μας, δέν εἶναι πλέον ἡ χαρά μας, ἀλλά ἡ κόλασή μας. Καταφέραμε ὄχι μόνο στίς κοινωνίες μας, ἀλλά μέσα στήν ἴδια μας τήν οἰκογένεια ὁ ἕνας νά μήν εἶναι γιά τόν ἄλλο ἡ χαρά του ἀλλά ἡ κόλασή του. Ἀλλά αὐτό ἀκριβῶς εἶναι ἡ ἀποτυχία μας καί ἡ παρακμή μας. Σήμερα αὐτή τήν παρακμή μας προσπαθοῦμε νά τήν περιτυλίξουμε μέ χρυσόχαρτο γιά νά κρύψουμε τήν βρωμιά της. Ἕνα τέτοιο χρυσόχαρτο εἶναι καί τό λεγόμενο «Σύμφωνο ἐλεύθερης συμβίωσης». Ἀνίκανοι νά ἀγαπήσουμε καί νά ἐρωτευθοῦμε, προσπαθοῦμε νά κρύψουμε τά κουρέλια μας τυλίγοντάς τα σέ χρυσόχαρτο. Γιατί αὐτό πού πρασπαθοῦμε νά κρύψουμε εἶναι αὐτή ἀκριβῶς ἡ ἀνικανότητά μας νά ἀγαπᾶμε, αὐτή ἡ βεβαιότητά μας γιά τό πόσο ἀνέντιμος εἶναι αὐτός πού προσωρινά ζοῦμε μαζί, ὥστε νά προσπαθοῦμε νά προστατευθοῦμε ἀπό τήν κακία του μέ σύμφωνα καί κοροϊδεύουμε τόν ἑαυτό μας ὅταν μιλᾶμε γιά σύμφωνο ἐλεύθερης συμβίωσης. Ἀλήθεια πόσο ἐλεύθερη εἶναι μιά σχέση πού χρειάζεται σύμφωνο γιά νά σταθεῖ στά πόδια της, καί πόσο ἐλεύθερη μπορεῖ νά εἶναι μιά συμ+βίωση!!! Καί ὅλα αὐτά γιατί μᾶς λείπει ἡ τόλμη τῆς ἀληθινῆς ἀγάπης. Τήν στραγγάλισε ὁ ἐγωϊσμός μας! Ἡ πραγματική ἐλευθερία μιᾶς σχέσης εἶναι αὐτή πού προσφέρει ἡ βεβαιότητα τῆς ἀγάπης. Ἡ ἀγάπη ἔξω βάλλει τόν φόβο καί αὐτό πού ζητᾶ εἶναι ὁ πλουτισμός της μέ τήν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στήν ζωή καί τήν σχέση – αὐτό εἶναι ὁ ἐκκλησιαστικός Γάμος – τοῦ ὁποίου οἱ πρῶτοι καρποί εἶναι ἡ ἀγάπη, ἡ χαρά καί ἡ εἰρήνη.
Ἡ σημερινή ἑορτή καί ἡμέρα ἀποκαλύπτει μέσα ἀπό τήν ὀμορφιά τῆς ἀγαπητικῆς κοινωνίας τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τήν ἀσχήμια τῆς ἀνέραστης συνάθροισης ἀτομικῶν ὑπάρξεων καί κατά συνέπεια τῆς ἀποτυχίας τῆς δικῆς μας ζωῆς.
Δέν εἶναι λοιπόν ἄλλο τά Θεοφάνεια καί ἄλλο ἡ καθημερινή μας ζωή. Τά Θεοφάνεια πού λέγονται καί Φῶτα, ἔρχονται ἀκριβῶς γιά νά φωτίσουν τήν καθημερινότητά μας, γιά μήν εἶναι ἡ κόλαση πού φτιάξαμε ζώντας μακρυά ἀπό τόν Χριστό. Ἄν εἴχαμε μάθει νά ἀλληλοπεριχωρούμεθα, ὅπως τά πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδος, στό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, πού εἶναι ἡ Ἐκκλησία Του καί εἴμασταν ἑνωμένοι στήν ἀγάπη του, θά εἴχαμε διώξει πρό πολλοῦ αὐτούς πού μᾶς πνίγουν καθώς μέρα μέ τή μέρα μᾶς ἀφαιροῦν τό ὀξυγόνο πού ἀναπνέουμε. Δέν θά περιμέναμε τά δάνεια τῶν τυράννων μας, γιά νά ζήσουμε ἀλλά θά ζούσαμε ἀπό τόν πλουτισμό τῆς ἀγάπης μας καί θά εἴμασταν ἐλεύθεροι.
Σήμερα ὅμως πού ὁ Χριστός μπαίνει στόν Ἰορδάνη ποταμό, «τῶν ὑδάτων ἁγιάζεται ἡ φύσις καί ρήγνυται ὁ Ἰορδάνης». Καθώς ὁ Χριστός μπαίνει στόν ποταμό, ὁ Ἰορδάνης «ἐστράφη εἰς τά ὀπίσω, ὁρῶν τόν ἀόρατον ὁραθέντα, τόν Δεσπότην ἐν δούλου μορφῇ». Συγκλονιστικό τό γεγονός νά βλέπει κανείς τόν Ἰρδάνη ποταμό νά ἀλλάζει πορεία καί νά στρέφεται εἰς τά ὀπίσω. Ἐμεῖς σήμερα τελοῦμε τόν Μεγάλο Ἁγιασμό, προκειμένου νά ἁγιάσουμε τά σπίτια μας, τά χωράφια μας, τά κτήματά μας, νά πιοῦμε ἀπό αὐτόν καί νά τόν κρατήσουμε στά σπίτια μας γιά κάθε δύσκολη ὥρα. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος μᾶς λέγει ὅτι παλαιά τήν ἡμέρα τῶν Θεοφανείων οἱ χριστιανοί ξυπνοῦσαν νύκτα καί πήγαιναν στίς πηγές καί ἔπαιρναν νερό πού τό θεωροῦσαν ἁγιασμένο, γιατί πίστευαν ὅτι τήν ἡμέρα τῶν Θεοφανείων ὅλα τά νερά ἁγιάζονται. Τό νερό τοῦ ἁγιασμοῦ πού φυλᾶμε στά σπίτια μας εἶναι ἕνα διαρκές θαῦμα καθώς δέν χαλάει, ἀλλά πάντοτε μᾶς ἁγιάζει.
Ἀπό καρδίας εὔχομαι σέ ὅλους Σας νά ζῆτε πάντα μέσα στό φῶς τοῦ Χριστοῦ καί ἡ ζωή σας νά εἶναι ἁγιασμένη ἀπό τήν Χάρη Του.

Εὐχέτης πάντων πρός Κύριον
ὁ Ἐπίσκοπός Σας

ὁ Σισανίου καί Σιατίστης Παῦλος