Παρουσιάστηκε το βιβλίο του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλου στην πόλη της Σιάτιστας

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 22 Απριλίου 2016 από Ενορία

Σε μία σεμνή εκδήλωση, το βράδυ της Πέμπτης 21 Απριλίου 2016, παρουσιάστηκε επίσημα στην πόλη της Σιάτιστας το βιβλίο του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλου, με τίτλο: «Προβλήματα Αγωγής».

Πρόκειται, ουσιαστικά για την έντυπη έκδοση 10 απομαγνητοφωνημένων ραδιοφωνικών εκπομπών του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλου. Εκδόθηκε στο Μεσολόγγι από το Βιβλιοπωλείο της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας «Φάρος Ορθοδοξίας».

Την εκδήλωση συντόνισε η Διευθύντρια του Μουσικού Σχολείου Σιάτιστας Δρ. Μαρία Ντούρου.

Η εκδήλωση έλαβε χώρα στο καλαίσθητο, σύγχρονο Πολιτιστικό Κέντρο Σιάτιστας «Βουδούρειο», με την παρουσία του Μητροπολίτου, Ιερέων, εκπροσώπων του Δήμου Βοΐου και πολυπληθούς ακροατηρίου, το οποίο κατέκλυσε την μεγάλη θεατρική αίθουσα του Πολιτιστικού.

Το βιβλίο, αλλά και την προσωπικότητα του Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης, περιέγραψε με γλαφυρόρτητα ο φιλόλογος και θεολόγος κ. Γεώργιος Φίλιος.

Στην ομιλία του ο καθηγητής κ. Φίλιος  επεσήμανε μερικές από τις σπουδαίες αναφορές που κάνει ο Σεβασμιώτατος, ως βαθύς γνώστης των προβλημάτων του γάμου, της οικογένειας, της αγωγής των παιδιών.

Η παρούσα έκδοση όπως ανέφερε, περιλαμβάνει μια σειρά ηθικοκοινωνικών ραδιοφωνικών εκπομπών τις οποίες ως κείμενα θα τις χαρακτήριζα ανεπιφύλακτα δοκίμια.

Τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται ο Ιεράρχης – συγγραφεύς, αναφέρονται στο γάμο και την οικογένεια και με την κρίση που την μαστίζει σήμερα, με τα οποία έχει ασχοληθεί ενδελεχώς, γι αυτό και τα αναπτύσσει εμπεριστατωμένα.

Ο συγγραφέας, είπε, έχοντας υπόψη τη σοβαρότητα του θέματος διαπραγματεύεται με αίσθημα ευθύνης τα προβλήματα, επιθυμώντας να δώσει μια πραγματική βοήθεια και συμπαράσταση στους συζύγους, που επιθυμούν να διατηρήσουν το συζυγικό δεσμό της οικογένειας, το βασικό αυτό κύτταρο της οικογένειας, το μέγα τούτο Μυστήριο κατά τον Απόστολο Παύλο.

Επίσης, για το θέμα της αγωγής των παιδιών, από την οικογένεια και το Σχολείο, που και αυτό σήμερα διέρχεται κρίση, ο συγγραφέας προσπαθεί να ρίξει το φως της Ορθόδοξης  Εκκλησιαστικής μαρτυρίας. Έτσι η θεώρηση των προβλημάτων τόσο της οικογένειας, όσο και της αγωγής των παιδιών, γίνεται επί τη βάσει της ουσίας της Ορθόδοξης ζωής και σκέψης. Ιδιαίτερα, τόνισε, πρέπει να υπογραμιστεί η ζώσα χριστοκεντρικότητα και εκκλησιαστικότητα του στοχασμού του.

Ολοκληρώνοντας την ομιλία του ο κ. καθηγητής, ευχήθηκε στο Σεβασμιώτατο ο Θεός να του χαρίζει έτη πολλά, μεστά προσφοράς και καρποφορίας, υγεία και δύναμη επ’ αγαθώ του ποιμνίου του, της μητρός μας Εκκλησίας.

Για το βιβλίο ευχήθηκε αυτό που γράφει στο τέλος του προλόγου του ο Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. κ. Κοσμάς, «να ωφελήσει πολλούς γονείς, εκπαιδευτικούς και διακονούντας την νεότητα. Να προσφέρει δίδαγμα της κατά Χριστόν αγωγής, για να χειραγωγηθούν αλάθητα, δημιουργικά και σωτήρια τα παιδιά μας, οι νέοι και οι νέες».

Στη συνέχεια ο λόγος δόθηκε στο Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη ο οποίος τόνισε ότι «τόσο το βιβλίο αυτό, όσο και άλλες περίπου 150 ομιλίες για το συγκεκριμένο θέμα, έχουν μέσα τους τρία στοιχεία: την αγάπη, την αγωνία και την εμπειρία.

Την αγάπη για τον άνθρωπο, για την οικογένεια και το παιδί. Μια αγάπη που γεννήθηκε μαζί με πόνο, όταν στα πάνω από σαράντα χρόνια της διακονίας μου, ήρθα σε επαφή μ’ αυτούς του χώρους..

Το δεύτερο είναι η αγωνία. Η αγωνία για τα παιδιά. Τα παιδιά αυτά, που πραγματικά τα αγάπησα, που τολμώ να πω ότι τα γνώρισα πάρα πολύ καλά. Τα παιδιά αυτά που με ρωτούσαν, πού βρίσκεται την υπομονή να μιλάτε με τον καθένα μας; Αυτό το ερώτημα πιο πολύ με τάραζε, γιατί μου έδινε να καταλάβω, ότι αυτά τα παιδιά δεν έχουν να μιλήσουν με κανέναν ούτε στο σπίτι τους το ίδιο και έβρισκαν την ευκαιρία να μιλήσουν μαζί μου. Και είχαν όλα τους προβλήματα σοβαρά. Και η αγωνία για το δικό τους το μέλλον, αλλά και η αγωνία για τα πιο μεγαλύτερα νέα παιδιά, που το βλέπω ακόμα και σήμερα, πάρα πολλά παντρεύονται και πριν χρονίσει ο γάμος τους έχουνε χωρίσει, και αν μάλιστα έχει έλθει εν τω μεταξύ και κάποιο παιδί, τότε πραγματικά υποφέρεις βλέποντας και διερωτώμενος γιατί; Αν δεν είμαστε ικανοί να δώσουμε χαρά ο ένας στον άλλον εμείς, που επιλέξαμε ο ένας τον άλλον, τότε τι έχει συμβεί; Έχει συμβεί αυτό που ακούσαμε. Ο εγωισμός μας λειτουργεί δολοφονικά και σκοτώνει πρώτα ψυχές και μετά μπορεί να σκοτώσει ακόμα και σώματα.

Και η εμπειρία.  Όλα αυτά δεν προέρχονται από το διάβασμα κάποιων βιβλίων, αλλά από την εμπειρία μιας ζωής μέσα σε ποικίλες ευθύνες, του Ιερέα, του πνευματικού, του κατηχητή, του καθηγητή και πάρα πολλές άλλες ευκαιρίες από προσκλήσεις παιδιών στα Σχολεία».

Τελειώνοντας ο Σεβασμιώτατος ευχαρίστησε την Ιερά Μητρόπολη Μεσολογγίου, η οποία ανέλαβε ένα κοπιώδες έργο που το έκανε με προσοχή και επιμέλεια.

Αυτό που προσωπικά κάνω, ανέφερε ο Σεβασμιώτατος, το κάνω διακονώντας το θέλημα του Θεού. Δεν πιστεύω ότι κάνω τίποτα σπουδαίο και γι αυτό δεν αποφάσισα ποτέ να γράψω κάτι και να το εκδώσω, γιατί θεωρώ ότι είναι πάρα πολύ σημαντικό ένα βιβλίο. Εδώ το έκριναν άλλοι και το εξέδωσαν άλλοι και τους ευχαριστώ.

Καταλήγοντας ευχαρίστησε το Μουσικό Σχολείο το οποίο είναι ένας παράγων πολιτισμού για την πόλη μας, που είχε αυτήν την πρωτοβουλία της παρουσίασης του βιβλίου και συνεχάρη και την διευθύντρια την κ. Ντούρου αλλά και όλους τους εκλεκτούς καθηγητές του Σχολείου οι οποίοι αγαπούν αυτό που κάνουν και αυτό είναι το πιο σημαντικό απ’ όλα και έχουμε τους καρπούς αυτής της προσπάθειας, που είναι οι μαθητές και οι μαθήτριές μας.

Τέλος καλωσόρισε και ευχαρίστησε τους αδελφούς, που ήρθαν από το Ηράκλειο της Κρήτης για να βρεθούνε μαζί μας και να χαρούμε μαζί εδώ στο κατώφλι της Μεγάλης Εβδομάδος αυτό που μας έχουν ετοιμάσει.

Ιδιαίτερα εντυπωσίασε το κοινό η απόδοση των τραγουδιών από την Παραδοσιακή Χορωδία και Ορχήστρα του Μουσικού Σχολείου Σιάτιστας υπό την Διεύθυνση του καθηγητού Ιερέως Δημητρίου Παπαδάκη σε συνεργασία με το μουσικό σύνολο «Ενωδία» από το Ηράκλειο της Κρήτης.

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Επικαιρότητα | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Παρουσιάστηκε το βιβλίο του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλου στην πόλη της Σιάτιστας

Εκδήλωση για την παρουσίαση του βιβλίου «Προβλήματα Αγωγής» του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ.κ. Παύλου

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 20 Απριλίου 2016 από Ενορία

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΑΓΩΓΗΣ

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Επικαιρότητα | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Εκδήλωση για την παρουσίαση του βιβλίου «Προβλήματα Αγωγής» του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ.κ. Παύλου

Υποδοχή Τιμίου Ξύλου και Ιερού Λειψάνου της Αγίας Ελένης – Θεία Λειτουργία Προηγιασμένων Δώρων

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 13 Απριλίου 2016 από Ενορία

Την Τετάρτη 13 Απριλίου 2016, η ενορία του Αγίου Νικολάου στη Σιάτιστα, θα έχει την μεγάλη ευλογία να υποδεχθεί τμήμα του Τιμίου και Ζωοποιού Ξύλου του Κυρίου μας και μέρος του Ιερού Λειψάνου της Αγίας Ελένης, μητέρας του Μεγάλου Κωνσταντίνου.

Η υποδοχή θα γίνει 6:30 το απόγευμα, στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου.

Το Τίμιο Ξύλο και το Ιερό λείψανο θα μεταφέρει προς ευλογία ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος μετά από τριήμερη παραμονή στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου Σιάτιστας.

Μετά την έλευση των ιερών αυτών θησαυρισμάτων ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος θα τελέσει τη Θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων.

Τα Ιερά αυτά θησαυρίσματα μεταφέρονται από την Ιερά Μονή Αγίου Αθανασίου Εράτυρας και θα παραμείνουν στον Ναό έως  το πέρας της Θείας Λειτουργίας των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων.

Ας προσέλθουμε, όλοι οι πιστοί, με ευλάβεια, σεβασμό και πίστη, να προσευχηθούμε, να κοινωνήσουμε, να ακούσουμε το θείο λόγο, να προσκυνήσουμε το Τίμιο Ξύλο, για να λάβουμε δύναμη από τον Τίμιο Σταυρό  και το ιερό λείψανο της Αγίας Ελένης, μητέρας του Αγίου Κωνσταντίνου, για να την παρακαλέσουμε να πρεσβεύει για όλους μας.

Η εκκλησιαστική επιτροπή

Ενορίας Αγίου Νικολάου Σιάτιστας

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Επικαιρότητα | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Υποδοχή Τιμίου Ξύλου και Ιερού Λειψάνου της Αγίας Ελένης – Θεία Λειτουργία Προηγιασμένων Δώρων

Δ΄ Κατανυκτικός Εσπερινός – Υποδοχή Τιμίου Ξύλου και Ιερού Λειψάνου της Αγίας Ελένης

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 9 Απριλίου 2016 από Ενορία

Την Κυριακή 10 Απριλίου 2016, στις 6:30 το απόγευμα, στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Δημητρίου Σιάτιστας, θα τελεστεί η ακολουθία του Δ΄ Κατανυκτικού Εσπερινού της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Στην ακολουθία θα χοροστατήσει και θα κηρύξει το θείο λόγο, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος, ενώ θα λάβουν μέρος όλοι οι κληρικοί της πόλεως.

Στο Ναό όλη τη διάρκεια της ακολουθίας θα υπάρχουν για προσκύνημα, τεμάχιο του Τιμίου Ξύλου και μέρος του ιερού λειψάνου της Αγίας Ελένης.

Τα ιερά αυτά θησαυρίσματα μεταφέρονται από την Ιερά Μονή Αγίου Αθανασίου Εράτυρας και θα παραμείνουν στον Ναό έως το πέρας της ακολουθίας του Κατανυκτικού Εσπερινού.

Ας προσέλθουμε, όλοι οι πιστοί, με ευλάβεια, σεβασμό και πίστη, να προσευχηθούμε, να ακούσουμε το θείο λόγο, να προσκυνήσουμε το Τίμιο Ξύλο, για να λάβουμε δύναμη από τον Τίμιο Σταυρό  και το ιερό λείψανο της Αγίας Ελένης, μητέρας του Αγίου Κωνσταντίνου, για να την παρακαλέσουμε να πρεσβεύει για όλους μας.

Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Επικαιρότητα | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Δ΄ Κατανυκτικός Εσπερινός – Υποδοχή Τιμίου Ξύλου και Ιερού Λειψάνου της Αγίας Ελένης

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 6 Απριλίου 2016 από Ενορία

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ
ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ

Ἀπρίλιος 2016

Ἕνα κάθε μήνα.

Διανύουμε, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, τήν τραχειά καί ἔμπονη περίοδο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἡ ὁποία ἐμπεριέχει θησαυρούς πνευματικούς καί κέρδη θεῖα.

Ξεκινήσαμε τόν ἀνηφορικό δρόμο τήν ἑπομένη τῆς Κυριακῆς τῆς Τυρινῆς, πρώτης ἡμέρας μετά τήν ἔξωση τοῦ Ἀδάμ καί τῆς Εὕας ἀπό τόν Ἅγιο Παράδεισο τῆς τρυφῆς. Ζοῦμε ἀπό τότε ὡς ἐξόριστοι, βαδίζοντας καί βιώνοντας τή σκληρότητα τῆς ἐξορίας ἀλλά προχωρώντας πρός τό τέλος τῆς ὑπάρξεώς μας, τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ὡς «καθ’ ὁμοίωσιν Θεοῦ» πλασμένοι.

Στήν ὅλη κακοτράχαλη πορεία μας, ὄαση πραγματική εὑρίσκεται ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία, μέ ἐφόδια πνευματικά, τροφή, νερό, ξεκούραση, γιά νά μπορέσουμε νά φθάσουμε στόν προορισμό μας, τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Σέ ὅλες αὐτές τίς διαφορετικές ἱστορικές καταστάσεις, στόν ἐπίγειο Παράδεισο, στήν ἐξορία, στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ὁ ἄνθρωπος ἐμφανίζεται ὡς μία ὕπαρξη, ἡ ὁποία πεινάει καί τῆς παρέχεται τροφή. Ἐπειδή ὁ ἄνθρωπος εἶναι διττός, ἀποτελεῖται ἀπό ὕλη καί πνεῦμα, ἀπό σῶμα καί ψυχή, γι’ αὐτό καί ἡ τροφή, τήν ὁποία προσφέρει ὁ Θεός, εἶναι διττή. Εἶναι ἡ ὑλική γιά τό σῶμα καί ἡ πνευματική γιά τήν ψυχή καί τό σῶμα. Ὅσα ἀφοροῦν στήν ὑλική τροφή μᾶς εἶναι γνωστά. Ὅμως ὅ, τι ἀφορᾶ στήν πνευματική τροφή, θά πρέπει νά μᾶς ἀποκαλυφθεῖ ἐπειδή δέν ἐμπίπτει στίς αἰσθήσεις μας καί οὔτε μπορεῖ νά τό ἀντιληφθεῖ ὁ ἀνθρώπινος νοῦς.

Ὁ Ἅγιος Τριαδικός Θεός, ὁ κτίστης καί δημιουργός τοῦ ἀνθρώπου, ἔρχεται καί μᾶς ἀποκαλύπτει, διά τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τήν τροφή τήν πνευματική, τήν ὁποία πρέπει νά τρώγει ὁ ἄνθρωπος γιά νά ζήσει στήν αἰωνιότητα. Καί τί λέγει ὁ μοναδικός Σωτήρας, Ἰησοῦς Χριστός; «Ὁ τρώγων μου τήν σάρκα καί πίνων μου τό αἷμα ἔχει ζωήν αἰώνιον… ἡ γάρ σάρξ μου ἀληθῶς ἐστιν βρῶσις καί τό αἷμα μου ἀληθῶς ἐστιν πόσις»!

Στήν προσευχή, πού μᾶς ὑπέδειξε νά προσευχόμαστε, λέει καθαρά νά ζητᾶμε νά μᾶς δώσει σήμερα, τήν κάθε ἡμέρα, «τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον…». Ποιός εἶναι αὐτός ὁ ἄρτος; Εἶναι ἡ τροφή, ἡ ὁποία συντηρεῖ τήν οὐσία μας, τήν ὕπαρξή μας. Εἶναι, δηλαδή, καί οἱ δύο τροφές, καί ἡ ὑλική καί ἡ πνευματική. Γιά ἀμφότερες τίς οὐσίες μας, γιά ὁλόκληρο τόν ἑαυτό μας.

Μέσα στόν ἐπίγειο Παράδεισο, ὁ Θεός ἔδωσε στούς ἀνθρώπους, τόν Ἀδάμ καί τήν Εὗα, νά τρώγουν τούς καρπούς ἀπό ὅλα τά δένδρα, ὅσα βρίσκονταν ἐκεῖ, καθώς καί ἀπό τούς καρπούς τοῦ «δένδρου τῆς ζωῆς». (Γέν. Γ΄ 22)

Μέσα στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, οἱ Ἅγιοι θά τρῶνε ἀπό τούς καρπούς τοῦ «Ξύλου τῆς ζωῆς», θά ζοῦν αἰωνίως καί θά ἀπολαμβάνουν κάθε μακαριότητα. (Ἀποκ. Β΄ 7, ΚΒ΄ 2 καί 14). Ἐκεῖ δέν θά χρειάζονται ἄλλες τροφές, γήινες καί ὑλικές.

Κατά τή διάρκεια αὐτῆς τῆς ζωῆς, ὅλοι τρῶμε τίς ποικίλες ὑλικές τροφές, καί μέσα στήν Ἐκκλησία οἱ πιστοί τρῶνε «τό Σῶμα καί τό Αἷμα» τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. (Α΄ Κορ. ΙΑ΄ 23-32)

Μέ τίς ὑλικές τροφές διατηροῦμε τό σῶμα μας ζωντανό, ὑγιές καί εὔρωστο. Μέ τήν Θεία Κοινωνία, (τό Σῶμα καί Αἷμα τοῦ Χριστοῦ), διατηροῦμε τή ψυχή μας ζωντανή, ὑγιῆ καί εὔρωστη. Ἄν λείπει ἡ ὑλική τροφή, λιμοκτονοῦμε, πεθαίνουμε. Ἄν λείπει ἡ Θεϊκή τροφή, λιμοκτονεῖ ἡ ψυχή μας, πεθαίνει τόν πνευματικό θάνατο, πού εἶναι ἡ μή κοινωνία μέ τόν Ἅγιο Τριαδικό Θεό.

Ὅταν πεθαίνει ὁ ἄνθρωπος, τό σῶμα του ἀποσυντίθεται, σαπίζει καί βρωμάει. Ὅταν πεθαίνει ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου, βρωμάει ὅλη ἡ ζωή του, ὁ χαρακτήρας του, ἡ συμπεριφορά του, ἡ κοινωνία ὁλόκληρη. Γι’ αὐτό χρειάζονται καί οἱ δύο τροφές, καί ἡ ὑλική καί ἡ πνευματική. Γι’ αὐτό καί ὁ Θεός Λόγος ἔγινε ἄνθρωπος. Γιά νά τρῶνε οἱ ἄνθρωποι τή Σάρκα του καί νά πίνουν τό Αἷμα του, κατά μυστηριακό τρόπο, καί νά ζοῦν, καί νά θεώνονται!

Ἡ Ἐκκλησία, ἀγαπητοί μου, δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά, ἕνα στρωμένο τραπέζι, στό ὁποῖο οἱ συνδετημόνες, οἱ πιστοί, τρῶνε καί πίνουν τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί κατά μυστικό τρόπο γίνονται κατά χάριν θεοί.

Ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὁ μόνος πού μπορεῖ νά τρώγει τόν Θεό! Ὅλοι οἱ ἄλλοι ζωντανοί ὀργανισμοί τρῶνε ὕλη καί γίνονται ὕλη. Ὁ ἄνθρωπος τρώει καί ὕλη ἀλλά μπορεῖ νά φάει καί τόν Θεό, γι’ αὐτό καί μπορεῖ νά γίνει θεός. Εἶναι συγγενής μέ τό Θεό, παρά μέ τήν ὕλη. Εἶναι πλάσμα «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ καί καθ’ ὁμοίωσιν αὐτοῦ». (Γέν. Α΄ 26)

Ἡ Ἐκκλησία, εἶναι ἕνα τραπέζι, ὅπου κοινωνοῦν ὁ Ἅγιος Τριαδικός Θεός μέ τά κτίσματά του, τούς πιστούς ἀνθρώπους, καί μετέχουν τῆς Ἁγιότητας καί τῆς Μακαριότητάς του.

Ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, αὐτήν τήν περίοδο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς μειώνει τήν ὑλική τροφή καί αὐξάνει τήν πνευματική. Μέ τήν νηστεία, τήν ἐλεημοσύνη, τήν ἐξομολόγηση, μέ τά τροπάρια καί τούς ὕμνους, μέ τά ἀναγνώσματα, μέ τίς προσευχές, μέ τό κήρυγμα, μᾶς προτρέπει καί μᾶς βοηθάει νά προσερχόμαστε τακτικότερα στό ἅγιο μυστικό δεῖπνο, γιά νά φᾶμε τόν Χριστό καί νά ζήσουμε. Ὅλα αὐτά μᾶς βοηθοῦν νά προσερχόμαστε ὅσο εἶναι δυνατόν πιό σωστά. Ἄν προσερχόμαστε ἀμελῶς, ἀπροετοίμαστοι καί μή διακρίνοντες σέ Ποιόν προσερχόμαστε, οἱ ἐπιπτώσεις θά εἶναι ἀνάλογες μέ τό μέγεθος τῆς ἀναίδειάς μας.

Τό πρῶτο πού χρειάζεται σ’ αὐτήν τήν θεανθρώπινη συνάντηση, εἶναι: ἡ μέ ταπείνωση ἐπίγνωση τῆς ἁμαρτωλότητάς μας.

Ἔπειτα ἀκολουθεῖ ἡ εἰλικρινής μετάνοια καί ἐξομολόγηση.

Στή συνέχεια ἔρχεται ὁ ἀγῶνας, ἡ ἐπιθυμία, ἡ προσπάθεια γιά διόρθωση καί ἀλλαγή τρόπου ζωῆς.

Στά πλαίσια τῆς ὅλης προετοιμασίας γιά τήν θεία κοινωνία ἐντάσσονται ἐπίσης ἡ προσευχή, ὁ ἐκκλησιασμός, ἡ μελέτη τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, ἡ νηστεία, ἡ συγχωρητικότητα, ἡ ἐλεημοσύνη, ἡ ἀποχή ἀπό κάθε κοσμική καί σαρκική ἐνασχόληση, ἡ βοήθεια τοῦ πλησίον στίς διάφορες ἀνάγκες του καί ὅ, τι ἀγαπᾶ καί θέλει ὁ Ἅγιος Θεός μας.

Δέν ἀρκεῖ μόνο ἡ νηστεία. Δέν ἀρκεῖ μόνο ἡ ἐξομολόγηση χωρίς τή μετάνοια καί τούς καρπούς τῆς μετάνοιας. Δέν ἀρκεῖ ὅτι ἦλθαν οἱ ἅγιες ἡμέρες ἤ ἡ ἡμέρα τῆς ὀνομαστικῆς μου ἑορτῆς. Ἠ Ἐκκλησία μᾶς καλεῖ λέγοντας: «Μετά φόβου Θεοῦ, πίστεως καί ἀγάπης προσέλθετε». Χρειάζεται νά ἐξετάζουμε μέ πολλή προσοχή τόν ἑαυτό μας πρίν τήν θεία μετάληψη, καί νά προσέχουμε τή ζωή μας περισσότερο μετά τήν θεία μετάληψη, ἐνθυμούμενοι διαρκῶς Τόν μεγάλο ἐπισκέπτη μας, τόν Ἰησοῦ Χριστό!!! Νά ζοῦμε τήν ζωή μας ἔχοντας κατά νοῦν δύο ὁρόσημα: Κοινωνήσαμε καί θά κοινωνήσουμε!

Μέ ἐγκάρδιες εὐχές γιά ἀγωνιστική ὑπόλοιπη ἁγία Τεσσαρακοστή,

καί εὐλογημένη προσδοκία τῆς μεγάλης καί ἐπιφανοῦς ἡμέρας

τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ

ὁ πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Λ. Βασιλείου

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ένα Κάθε Μήνα, Επικαιρότητα | Ετικετοποιημένο | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο

Η Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως στην Ενορία του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 6 Απριλίου 2016 από Ενορία

Μέσα σε κλίμα κατανύξεως εορτάσθηκε την 3η Απριλίου 2016, η Γ΄ Κυριακή των Νηστειών της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, η επονομαζόμενη Κυριακή της 01Σταυροπροσκυνήσεως, στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας. Μετά τη μεγάλη Δοξολογία στον όρθρο, ο Ιερέας π. Βασίλειος Βασιλείου, με μια σεμνή πομπή μετέφερε τον Τίμιο Σταυρό από το Άγιο Βήμα στο κέντρο του Ναού, όπου έγινε η ύψωσή του. Ψάλλοντας οι ψάλτες το τροπάριο «Δεύτε πιστοί…» προσκύνησαν τον Σταυρό με ευλάβεια όλοι οι πιστοί, αντλώντας δύναμη και κουράγιο για τη συνέχιση του πνευματικού αγώνα της περιόδου της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Στη συνέχεια τέλεσε τη Θεία Λειτουργία του Αγίου Βασιλείου του μεγά02λου.Στο κήρυγμά του ο π. Βασίλειος ανέφερε, για ποιό λόγο η Ορθόδοξη Εκκλησία μας, τόσο σοφά, προβάλλει το Σταυρό στο μέσο της Μεγάλης Σαρακοστής και πόσο ενεργεί η δύναμη του Τιμίου Σταυρού σ’ όσους Τον πιστεύουν. Είπε ότι ο Τίμιος Σταυρός είναι παντοδύναμο όπλο επειδή επάνω του απλώθηκε ο ενανθρωπήσας Υιός του Θεού. Χρησιμοποιώντας τον αντλούμε δύναμη όταν πιστεύουμε ότι επάνω του σταυρώθηκε ο Χριστός και όταν συμμορφώνουμε τη ζωή μας σε ό, τι είπε ο Χριστός.

Ο Τίμιος και Ζωοποιός Σταυρός, το σύμβολο της πίστεώς μας, θα παραμένει στο Ιερό Ναό όλη την υπόλοιπη εβδομάδα, μέχρι την Παρασκευή, οπότε στο τέλος κάθε ακολουθίας θα γίνεται η προσκύνησή του.

03Το απόγευμα της ίδιας ημέρας, κατά τη διάρκεια του Δ΄ Κατανυκτικού Εσπερινού, τον θείο λόγο κήρυξε ο Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Σισανίου και Σιατίστης Αρχιμανδρίτης π. Εφραίμ. Ο π. Εφραίμ αναφέρθηκε στις προτυπώσεις του Τιμίου Σταυρού, που υπάρχουν στην Παλαιά Διαθήκη και στη συνέχεια αναλύοντας την προσευχή του Οσίου Εφραίμ του Σύρου: «Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου…», είπε ότι μπορούμε και εμείς σήμερα να ζήσουμε και να κάνουμε πράξη όσα αναφέρονται σ’ αυτή την προσευχή.

 

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Επικαιρότητα | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως στην Ενορία του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας

Τέταρτη συνάντηση Σχολής Γονέων στην Ιερά Μητρόπολη Σισανίου και Σιατίστης

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 30 Μαρτίου 2016 από Ενορία

Το Σάββατο 26 Μαρτίου 2016, το απόγευμα, στα πλαίσια της Σχολής Γονέων της Ιεράς Μητροπόλεως, πραγματοποιήθηκε η τέταρτη συνάντηση της Σχολής στην αίθουσα εκδηλώσεων «Αλεξάνδρα Παπαγεωργίου» του Μητροπολιτικού Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου Σιάτιστας.

01Ομιλητής ήταν ο κ. Ηλίας Λιαμής, θεολόγος, παιδαγωγός, συγγραφέας εξαιρετικών βιβλίων και μουσικολόγος, καλεσμένος της Σχολής Γονέων της Ιεράς Μητροπόλεως Σισανίου και Σιατίστης, ο οποίος μίλησε με θέμα: «Δύο στάλες κουράγιο για συντρόφους και γονείς», το οποίο είχε πολύ ενδιαφέρον.

Η παρουσίαση του κυρίου Λιαμή, η οποία ήταν εξαιρετική και άρτια οργανωμένη, κέντρισε το ενδιαφέρον των παρευρισκομένων γονέων και έδωσε απαντήσεις σε θέματα αντιμετώπισης, όχι μόνο όσον αφορά στη συμπεριφορά μας προς τα παιδιά αλλά ακόμα και προς τους ενήλικες.

Ο κ. Λιαμής, με τις πολύπλευρες γνώσεις του, τις πολλές εμπειρίες του και την άνεση του λόγου του, καθήλωσε το πολυπληθές ακροατήριό του, λέγοντας μεταξύ άλλων και τα εξής:

«…Η έννοια του φόβου είναι μια από τις πλέον διαλυτικές δυνάμεις της ανθρώπινης ζωής. Όποιος καταφέρει και διαχειριστεί τον φόβο έχει κάνει ένα πάρα πολύ μεγάλο βήμα προς την ευτυχία. Αμφιβάλλω αν υπάρχει κάτι ακόμα.

Ο φόβος είναι ένα συναίσθημα, για το οποίο έχουμε και μέσα στο Ευαγγέλιο υπαινιγμούς… «Τον φόβο έξω βάλλει η αγάπη…» Φόβος και αγάπη. Ο φόβος και η αγάπη είναι κάτι σε σύγκρουση. Μα, θα μου πείτε, αμφισβητείς την αγάπη προς τα παιδιά μας, επειδή φοβόμαστε γι’ αυτά; Είναι ένδειξη ενός γονιού το ότι φοβάται για τα παιδιά του, ότι δεν τα αγαπά; …

Η αγάπη σας προς τα παιδιά δεν μετριέται με την έννοια που έχετε γι’ αυτά. Γιατί αυτή η έννοια δεν είναι κατόρθωμά σας. Είναι ένα φυσικό γεγονός, που το κουβαλάμε ως θηλαστικά στα κύτταρά μας…

Η αγάπη έχει μέσα της ελευθερία. Η αγάπη της μάνας δεν μετριέται με την έννοια της, αλλά με την ελευθερία που θα δώσει στο παιδί της… Η μάνα οφείλει στο παιδί της πολύ περισσότερα πράγματα από μια απλή έννοια… Η αγάπη είναι κέρασμα, δεν είναι αρπαγή και δεν είναι δικαίωμα. Είναι κέρασμα και δώρο.

Ο φόβος είναι μια επίπτωση της πτώσης μας. Είμαστε άνθρωποι, που χάσαμε κάτι πολύ ποιοτικό στο παρελθόν, και βιώνουμε μια ζωή πεσμένη. Φεύγοντας από τον Παράδεισο, ο Θεός μας δίνει το φόβο. Και είναι χρήσιμος ο φόβος. Όταν όμως ο φόβος φτάνει στον παραλογισμό, έχουμε υποχρέωση απέναντι στον εαυτό μας να αναρωτηθούμε. Όταν φύγαμε από τον Παράδεισο, μεταβληθήκαμε σε όντα πανικού. Όντα φοβισμένα ότι, η ζωή μας ανά πάσα στιγμή τελειώνει. Χάσαμε αυτή την ασφάλεια, την πληρότητα της ζωής…

Έχοντας δίπλα μας διαρκώς το θάνατο, κοιτάμε από πού να πιαστούμε. Δεν θέλω να σας σοκάρω, αλλά πολλές φορές τα παιδιά μας γίνονται δικό μας χερούλι, για να αντέξουμε το φόβο του θανάτου.

Έχουμε παιδιά για να στηρίξουμε εμείς την τραγική και θλιβερή ψευδαίσθηση της ασφάλειάς μας… Μερικές φορές τα παιδιά μας γίνονται κομμάτι της όποιας ασφάλειάς μας. Είναι το στήριγμά μας, είναι η δύναμή μας, να συνεχίσουμε να ζούμε. Εκεί κρίνονται όλα….

Οι Εβραίοι, όταν γεννιόταν αρσενικό παιδί, γιόρταζε όλη η κοινότητα, γιατί αυτό το αρσενικό παιδί ήταν ένας εν δυνάμει Μεσσίας… Γεννιόταν το παιδί και η μάνα και ο πατέρας έλεγαν ότι, αυτό το παιδί μπορεί να είναι εργαλείο του σχεδίου του Θεού, για όλη την ανθρωπότητα…

Ο στενόκαρδος άνθρωπος, μέσα στη στενή του καρδιά θα κλείσει και το παιδί του. Όσο πλαταίνει η καρδιά, συνειδητοποιείς ότι, και συ και το παιδί σου, κατά βάσιν, δεν είστε αυτή η σχέση γονέα – παιδιού, αλλά αδέλφια κοινού Πατέρα. Αυτή η μετάβαση από τον γονεϊκό ρόλο στο ρόλο του αδελφού, είναι ξεκάθαρα το σύνορο της ωριμότητας μιας μάνας κι ενός πατέρα. Όποιος δεν κάνει αυτή τη μετάβαση, να σέβεται το παιδί του σαν έναν αδελφό του, δεν θα καταφέρει ποτέ να καταλάβει, τι υπέροχο κοινό Πατέρα έχουμε όλοι. Διαχειριστές ψυχών είμαστε. Μεγαλώνουμε παιδιά Άλλου. Και ενός Άλλου, που και καλύτερα τα ξέρει και περισσότερο. Χίλιες φορές περισσότερο τα αγαπάει απ’ ό, τι εμείς, γιατί η καρδιά μας ούτε την αγάπη των παιδιών μας δεν αντέχει. Γιατί, η αγάπη, την καρδιά τη σπάει…

Επειδή, βγαίνοντας από τον Παράδεισο έγινε πέτρα η καρδιά μας. Ο Θεός μας δίνει αυτή τη φυσική λαχτάρα, που δεν είναι κατόρθωμα, είναι πρόγραμμα, είναι DNAϊκό πρόγραμμα, και στο DNA δεν υπάρχει ελευθερία, υπάρχει αναγκαιότητα. Και η αγάπη, για την οποία μιλάμε στην Εκκλησία, είναι προϊόν ελευθερίας.

Δεν είναι παράσημο ωριμότητας, επειδή ως μάνα ή ως πατέρας αγαπάει κάποιος το παιδί του. Παράσημο ωριμότητας είναι δυο πράγματα: «Η ελευθερία, που θα του δώσεις και να αξιωθείς κάποτε να μην φοβάσαι πια, γιατί το προσέχει Άλλος»…

Αγάπη είναι να αφαιρείς τη θηλιά από το λαιμό του παιδιού σου. Αγάπη είναι να φεύγουν τα παιδιά από το σπίτι και να αφήνουν μια ανθισμένη σχέση στους γονείς τους. Και υπάρχουν πολλές τέτοιες θηλιές…

Ο φόβος είναι μεγάλη απειλή και για τις σχέσεις δύο ανθρώπων, που υποτίθεται αγαπιούνται. Δύο συντρόφων, όπως, λέμε…

Η πρώτη αιτία, πίσω από την βία και την χειροδικία μέσα στην οικογένεια, είναι ο φόβος. Μαθαίνουμε να φοβόμαστε την απόρριψη του συντρόφου. Φτιάχνονται ανθρώπινες σχέσεις, που διαρκώς πρέπει να αποδείξουμε ποιοι είμαστε. Δεν δικαιολογούμε στον άλλο άνθρωπο, στο σύντροφό μας, να είναι αυτό που θέλει να είναι. Και κάποια στιγμή δεν του επιτρέπουμε να είναι θυμωμένος με εμάς. Είμαστε όντα, που θιγόμαστε εύκολα, γιατί μάθαμε να παίρνουμε την αξία μας, από το πώς θα μας συμπεριφερθεί ο άλλος. Δεν ξέρουμε ποιοι είμαστε και τι αξίζουμε…

Βάθεμα της πνευματικής ζωής δημιουργεί γύρω μας θαύματα. Όταν δεν βρίσκετε λύσεις σε προβλήματα φαινομενικά άλυτα, είτε στις σχέσεις σας με τα παιδιά σας, είτε στις σχέσεις σας με το σύντροφό σας, μη το τραβάτε απ’ τα μαλλιά, αφήστε το, και δώστε βαρύτητα στο να πάτε ένα σκαλάκι ψηλότερα στην πνευματική ζωή. Όλα είναι στο μυαλό μας, και όλα είναι στην καρδιά μας…

Όταν δεν υπάρχει λύση για κάτι, ετοίμασε τον εαυτό σου, ανέβασέ τον, για να μπορέσει να γεμίσει λύσεις. Δεν μπορεί να βρίσκεσαι σε μία διαρκή μάχη με τον εαυτό σου, για χίλια δυο πράγματα, και να έχεις ένα ειρηνικό σπίτι. Δεν γίνεται. Δεν μπορεί να υπάρχουν εσωτερικές εκκρεμότητες με το Θεό, με τον εαυτό σου, με τις ενοχές σου, και να νομίζεις ότι θα χεις ένα σπίτι ειρηνικό. Δεν γίνεται. Αντίθετα, κοιτάξτε γύρω σας ανθρώπους, που στέκουν καλά ως προσωπικότητες, έχουν μία σοβαρή πνευματική ζωή, είναι ταπεινοί, ξέρουν ότι έχουν να κάνουν πολλά βήματα ακόμα, κοιτάξτε τις ζωές τους και θα δείτε ότι λύνονται πολλά προβλήματα αυτομάτως, από μόνα τους…

Είμαστε πάρα πολύ λίγοι ως άνθρωποι, πολύ λίγοι. Είμαστε, σχετικοί, τραγικοί, αδύναμοι με πολύ καλές προθέσεις. Κι αυτή, ίσως, είναι η τραγικότητά μας. Δεν επαρκούν οι δυνάμεις μας, για τα όνειρά μας και τα σχέδιά μας… Θέλουμε αλλά δεν μπορούμε…

Όποιος κάνει τη σοφή κίνηση κι ακουμπήσει πάνω στις πλάτες του Χριστού, αυτά που εκείνος δεν κατάφερε, θα δει ανάσταση η ζωή του και θα το λέει στους άλλους και δε θα τον καταλαβαίνουν. Θα ξέρει, όμως, ο ίδιος ότι τελικά ανάσταση υπάρχει, και θα την δει μέσα στο σπίτι του, στη σχέση του με το σύντροφο και με το παιδί του…»

Ο Σεβασμιώτατος ευχαρίστησε τον κ. Ηλία Λιαμή, για τα όσα είπε, για τον τρόπο που02 τα είπε, και που αποδεικνύουν ότι είναι αποτέλεσμα μιας πολλαπλής εμπειρίας και προσωπικής του.

Μετά το τέλος της ομιλίας, ακολούθησε συζήτηση και το ακροατήριο αποχώρισε εμφανώς ικανοποιημένο από την εμπειρία, που έζησε για δύο περίπου ώρες.

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Επικαιρότητα, Σχολη Γονέων | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Τέταρτη συνάντηση Σχολής Γονέων στην Ιερά Μητρόπολη Σισανίου και Σιατίστης

Εορταστική εκδήλωση των Κατηχητικών της Ενορίας του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας για την Εθνική επέτειο της 25ης Μαρτίου 1821

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 28 Μαρτίου 2016 από Ενορία

Στην αίθουσα εκδηλώσεων του 2ου Δημοτικού Σχολείου Σιάτιστας πραγματοποιήθηκε η εορταστική εκδήλωση, για την εθνική εορτή της 25ης Μαρτίου 1821, από τα παιδιά των κατηχητικών της Ενορίας του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας
Η εορταστική εκδήλωση πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 27 Μαρτίου 2016.

Στην εορταστική εκδήλωση συμμετείχαν τα παιδιά του μέσου κατηχητικού, η χορωδία Παραδοσιακών τραγουδιών της Ενορίας, αλλά και κατηχητές και συνταξιούχοι εκπαιδευτικοί.

Ήταν μια συλλογική προσπάθεια της Ενορίας, με σκοπό να ενεργοποιήσει τη μνήμη μας και να αποδώσουμε φόρο τιμής στους ήρωες προγόνους μας.

Όσοι προσήλθαν και παρακολούθησαν την εκδήλωση, είχαν την ευτυχία να καμαρώσουν από κοντά τους νέους και τις νέες των Κατηχητικών Σχολείων, που προσπάθησαν να αποδώσουν όσο μπορούσαν περισσότερο τους ρόλους τους. Όλα τα παιδιά που συμμετείχαν στην εορταστική εκδήλωση, ενθουσίασαν τους θεατές, με την ζωντάνια και τον παλμό τους, και καταχειροκροτήθηκαν από όλους.

Στην οργάνωση και στην όλη επιτυχία της εορτής συνετέλεσαν πολλοί. Κατ’ αρχήν η κατηχήτρια των παιδιών και υπεύθυνη της όλης οργάνωσης κ. Ευφημία Ώττα μαζί με τους βοηθούς στο κατηχητικό της έργο, κ. Τατιανή Τζάλια και Βασιλική Δάρδα.

Τη Χορωδία διηύθηνε με την κιθάρα του ο μουσικός κ. Παναγιώτης Αμεξίζογλου, βιολί έπαιξαν η Ελένη Bασιλείου και η Μαρία Λεζγίδου και τουμπερλέκι ο Νικόλαος Μπζιώτης. Στη ρύθμιση των ηχητικών ήταν η κ. Μαρία Τσιαούση.

Ο Προϊστάμενος της Ενορίας του Αγίου Νικολάου π. Βασίλειος Βασιλείου  εξέφρασε τις πολλές ευχαριστίες προς τον διευθυντή του 2ου Δημοτικού Σχολείου κ. Μιλτιάδη Γκούβα, για την παραχώρηση της αίθουσας εκδηλώσεων του σχολείου, ώστε να παρουσιαστεί αυτή η εκδήλωση, στα μέλη της χορωδίας και σ’ όλους όσοι συνέβαλαν στην οργάνωση, στην παρουσίαση και στην επιτυχία της όλης εκδηλώσεως.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος, συνεχάρει τα παιδιά που τα παρουσίασαν υπέροχα και μετά το πέρας της εκδήλωσης, απευθυνόμενος στα παιδιά αλλά και σε όλους τους παρισταμένους, μεταξύ άλλων ανέφερε και τα εξής:

«Οι Εθνικές εορτές είναι όμορφες αλλά έχουν ένα κίνδυνο, να τελειώσουμε με τις γιορτές, να γυρίσουμε στα σπίτια μας και να συνεχίσουμε τη ζωή μας και να ’χουμε και τη συνείδησή μας ήσυχη, ότι γιορτάσαμε μία επέτειο.

Αν οι γιορτές δεν είναι μνήμες και μαρτυρίες αλήθειας και ζωής, όχι χθεσινής αλλά σημερινής, τότε υπάρχει ο κίνδυνος να μας αποκοιμίζουν.

Γιορτάζουμε την επέτειο της 25ης Μαρτίου στη σημερινή εποχή. Στις μέρες αυτές που ζούμε. Με τα σημερινά προβλήματα. Με την κατάσταση της πατρίδας μας, που δεν είμαστε σίγουροι αν είμαστε αληθινά ελεύθεροι ή είμαστε υπό κατοχή. Που δεν είμαστε σίγουροι, αν περπατάμε στο δικό μας τον τόπο ή στον τόπο που τον έχουμε εκχωρήσει και απλώς τον νοικιάζουμε.

Αυτό που αναζητώ λοιπόν είναι το νόημα αυτών που γιορτάζουμε, διότι ουσιαστικά ακούσαμε ένα κομμάτι της ιστορίας, το Μεσολόγγι και την έξοδό του…

Και το ερώτημα είναι αυτή η γιορτή που κάναμε σήμερα, αυτή η γιορτή για μας τους πιο μεγάλους, αυτή η γιορτή για τα παιδιά τα ίδια, τελείωσε ή ουσιαστικά θα πρέπει να αρχίσει; Θα πρέπει να αρχίσει ο προβληματισμός: «Μήπως χρειαζόμαστε κι εμείς μία σύγχρονη έξοδο;».

Αντιμετωπίζουμε κι εμείς συνθήκες δύσκολες. Ακόμα και συνθήκες πείνας, που δεν ξέρουμε αύριο αν θα είναι ακόμα μεγαλύτερες. Οι άνθρωποι εκείνοι άντεξαν και κάποια στιγμή, όταν δεν άντεχαν άλλο, δεν παραδόθηκαν, προτίμησαν τη θυσία, τον αγώνα, το θάνατο.

Σήμερα όμως βλέπουμε να υπάρχουν παιδιά της Ελλάδος που καίνε τις σημαίες, να υπάρχουν παιδιά τις Ελλάδος που συμβιβάζονται. Και το ερώτημα παραμένει: «Τι μπορεί να σημαίνει αυτή η γιορτή για εμάς σήμερα»;  Μια ωραία ανάμνηση; Μια ωραία γιορτή; Μια αίσθηση ότι κάναμε το καθήκον μας, γιορτάζοντας το χθες; Πόσο ασχολούμεθα με το σήμερα; Πόσο μας απασχολεί το σήμερα; Πόσο το κουβεντιάζουμε, όχι κουτσομπολεύοντας αλλά προβληματιζόμενοι; Το γιατί φθάσαμε, ψάχνοντας τις δικές μας ευθύνες, αναζητώντας έμπνευση από την θυσία, τον αγώνα, την υπομονή εκείνων; Αλλά για να σταθούμε και σήμερα, πρώτον άξιοι της ελευθερίας που εκείνοι μας κληρονόμησαν, και δεύτερον αληθινά ελεύθεροι στα δικά μας τα χρόνια, πρώτον πόσο εσωτερικά ελεύθεροι είμαστε ή συμβιβασμένοι. Πόσο αποδεχθήκαμε ένα τρόπο ζωής που μας εξαχρείωσε. Πόσο αποδεχθήκαμε και πόσο πρέπει να αντιδράσουμε, διότι ίσως η αντίδραση στον τρόπο της ζωής που μας πάγωσε, είναι μια πρώτη μαρτυρία, ότι μπορεί να κυοφορήσει η χθεσινή μνήμη, τη σημερινή ζωή. Πόσο λοιπόν, αντιστεκόμαστε. Ποια είναι τα όνειρα των νέων παιδιών μας σήμερα, σε μια πατρίδα με τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει σήμερα. Πώς εμείς σκεφτόμαστε να αντιπαρατεθούμε, προκειμένου να διασώσουμε πρώτα την εσωτερική μας ελευθερία.

Ζούμε σε μια χώρα σημερινή, που ενώ οι ήρωές μας οι χθεσινοί αγωνιζόντουσαν υπέρ πίστεως και πατρίδος, σήμερα ζούμε σε μια χώρα, που η πατρίδα πολεμάει την πίστη. Και εμείς όλοι είμαστε συνένοχοι διότι είτε σιωπούμε, είτε γυρίζουμε αλλού το κεφάλι, είτε κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε ή τα όνειρά μας έχουν σχέση πιο πολύ με την μελλοντική μας οικονομική αποκατάσταση κι όχι μ’ ένα νόημα ζωής, που θα μας πείσει ότι αξίζει να ζούμε.

Τα ερωτήματα είναι πολλά και τα προβλήματα είναι πολλά. Δεν πρόκειται να σας δώσω απαντήσεις. Η απάντηση βγαίνει μέσα απ’ την καρδιά του καθενός.

Αν υπάρχει κάτι που μας κάνει λίγο να χαιρόμαστε είναι ότι και στα δικά μας δύσκολα παιδικά χρόνια, σκεφτόμασταν με όνειρα, για τον τόπο, για την πατρίδα μας, για τη ζωή  μας, για όλα αυτά τα πράγματα. Ίσως αυτά τα όνειρα πρέπει να ξαναγεννηθούνε στα νέα παιδιά σήμερα, που φαίνετε να έχουν βαλτώσει κυνηγώντας μια καλοζωία, κυνηγώντας μόνο ίσως την καλοπέραση. Γιατί κι απ’ την άλλη πλευρά πρέπει λίγο να ψαχνόμαστε.

Ξέρουμε όλοι και δεν πρέπει να κλείνουμε τα μάτια μας ότι αυτή η Επανάσταση του ’21 κινδύνεψε. Και δεν κινδύνεψε απ’ τους ξένους. Κινδύνεψε όταν εμείς αφήσαμε τη διχόνοια να περάσει στη ζωή μας. Κι αρχίσαμε να υπονομεύουμε ο ένας τον άλλον και τότε ήρθαν οι μεγάλοι για να μας χαρίσουν την ελευθερία, αλλά και να μας εξουσιάσουν…

Το ερώτημα το ξαναλέω: «Πόσο νοιώθουμε τη σχέση του σήμερα με το χθες;»

Κι εδώ είναι ίσως τα ερωτήματα με τα οποία θέλω να μείνουμε και να προβληματιζόμαστε, γιατί αν περιμένουμε, απομηχανής Θεός δεν υπάρχει. Αληθινός Θεός υπάρχει. Αλλά ο Θεός πάντα χρειάζεται τη συνέργεια του ανθρώπου, χωρίς την οποία ο άνθρωπος δεν μπορεί να κάνει τίποτα.

Όντως το Μεσολόγγι αποτελεί ένα ορόσημο. Δείχνει ένα τρόπο και μια στάση ζωής, φαίνεται χαμένης, θέμα δικό μας να την ξαναβρούμε…

Γι αυτό, λοιπόν, θεωρώ ότι όλες αυτές οι ευκαιρίες είναι πολύτιμες αλλά και μπορούν να γίνουν ανίσχυρες και να μας αποκοιμίσουν.

Θεωρώ, λοιπόν, ότι οι Εθνικές γιορτές έχουν ένα παλμό μέσα τους και τα παιδιά προσπάθησαν να μας τον μεταφέρουν, αλλά μακάρι να συντονιστούμε στον παλμό αυτών των γεγονότων μικροί και μεγάλοι. Κανείς μας δεν περισσεύει, και κανείς μας δεν μπορεί για τούτο το γεγονός της Πατρίδας, να δηλώνει συνταξιούχος. Όλοι μας πρέπει να είμαστε παρόντες και νέοι, διότι όλοι μας ουσιαστικά αυτήν την ποιότητα της Πατρίδας, έχουμε συντελέσει στο χάλασμά της και πρέπει να δουλέψουμε για το ξαναφτιάξιμό της.

Είναι πάρα πολλά εκείνα τα πράγματα, από πολύ απλά που μπορεί κανείς να ξεκινήσει, από τη δική μας την πόλη για να προχωρήσει και στη δική μας την Πατρίδα και να θελήσει να είναι άξια του πολιτισμού της.

Ευτυχώς υπάρχουν φλέβες ζωής, μόνο που πρέπει να σκάψουμε λίγο της φλέβες για να μπορέσουν να γίνουν πηγάδια και να μπορέσουν να γίνουν πηγές και να μπορέσουν να μας δροσίσουν σήμερα σε μια χώρα που φαίνεται άνυδρη.

Αν το ’χετε καταλάβει σήμερα όλοι μας περιμένουμε, αγωνιούμε, προσμένουμε τι; Πού την βλέπετε την ελπίδα; Ποια είναι η αλλαγή που θα ’ρθει; Αλλού μπερδεμένοι είμαστε και μάλλον προσπαθεί ο καθένας στη δική του τη γωνιά να δει πώς μπορεί να τακτοποιηθεί. Ιδιωτεύσαμε και ιδιωτεύουμε. Κι αυτό δεν είναι υπέρ της Πατρίδος.

Γι  αυτό λοιπόν θέλω να κλείσω με τη σκέψη, ότι και η σημερινή γιορτή κι όσες προηγήθηκαν να λειτουργήσουν για μικρούς και μεγάλους αφυπνιστικά και να προσδιορίσει ο καθένας από όπου κι αν είναι, κι όποια ηλικία κι αν έχει, το νόημα της ζωής του σχετικά με την τιμή και τη δόξα αυτής της Πατρίδας, που είναι τιμή και δόξα για τον καθένα μας. Χρόνια Πολλά και Ευλογημένα σε όλους».

Ακολουθεί σύντομο φωτογραφικό υλικό από την εορταστική εκδήλωση

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Επικαιρότητα | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Εορταστική εκδήλωση των Κατηχητικών της Ενορίας του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας για την Εθνική επέτειο της 25ης Μαρτίου 1821

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος τέλεσε την Β΄ Στάση των Χαιρετισμών στην Ενορία του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 26 Μαρτίου 2016 από Ενορία

01Την Παρασκευή 25 Μαρτίου 2016, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος, τέλεσε την Ακολουθία των Χαιρετισμών στην Υπεραγία Θεοτόκο, στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας και ανέγνωσε την Β΄ Στάση.

Ο Σεβασμιώτατος στο λόγο του αναφέρθηκε στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, αφού κατά συγκυρία ευλογημένη, η Β΄ Στάση των Χαιρετισμών συνέπεσε με την απόδοση της μεγάλης εορτής του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου…

«…Η λέξη και μόνο Ευαγγελισμός, είπε, περιέχει τα πάντα, αφού ουσιαστικά Ευαγγελίζεται στην Παναγία και δια της Παναγίας στον κόσμο, η χαρούμενη είδηση, που είναι ένα γεγονός, που αποτελεί το μέγα μυστήριο της πίστεώς μας, ότι «ο Θεός εφανερώθη εν σαρκί».

Τα γεγονότα, αλλά και ο τρόπος που οι υμνωδοί της Εκκλησίας τα υμνούν, είναι πραγματικά εξαιρετικά και δείχνουν ότι είναι όλα καρπός του Αγίου Πνεύματος…»

Στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στα τρία τροπάρια που παρουσιάζουν ένα διάλογο ανάμεσα στην Παναγία και στον Αρχάγγελο…

«Αυτός, είπε, είναι ένας εκπληκτικός λόγος της Παρθένου κόρης, που στέκεται μπροστά στον Αρχάγγελο, που ξαφνιάζεται αλλά και πείθεται στον αληθή λόγο του Αρχαγγέλου και προσφέρεται. Αυτό Ευαγγελίζεται ο Αρχάγγελος στην Παναγία: «ότι θα γίνει ο Υιός του Θεού, Υιός του ανθρώπου δι’ Αυτής».

Αλλά αυτή η πραγματικότητα είναι η σωτηρία του ανθρώπου. Γιατί, ο άνθρωπος, ο κτιστός και θνητός, θα κοινωνήσει με τον άκτιστο και αθάνατο Θεό και έτσι ο άνθρωπος θα υπερβεί τη θνητότητά του και θα ζήσει στη Βασιλεία του Θεού.

Αυτή είναι η δωρεά. Αυτός είναι ο Ευαγγελισμός. Αυτό είναι το περιεχόμενό του. Και αυτός ο Ευαγγελισμός ισχύει στους αιώνες των αιώνων. Η Εκκλησία πάντα αυτό ευαγγελίζεται.

Τότε που οι άνθρωποι νοιώθουμε ότι τελείωσαν όλα, τότε που πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει πια λύση για τα προβλήματά μας και τα προβλήματα του κόσμου, πάντοτε ο Θεός ευαγγελίζεται τη σωτηρία του ανθρώπου, αρκεί ο άνθρωπος να ταπεινωθεί ενώπιον του Θεού κι ο Θεός συγκαταβαίνει και ενοικεί στην καρδία του ανθρώπου, κι αυτό συνιστά την Ανάσταση και τη ζωή.

Μέσα στη ζωή της Εκκλησίας αποκτά νόημα και αξία η ζωή η δική μας. Δεν υπάρχει άλλο νόημα κι άλλη αξία πέρα απ’ αυτό το γεγονός.

Να δοξάσουμε, λοιπόν, την Παναγία μας και να την ευχαριστήσουμε. Ένας άνθρωπος, κατά πάντα όμοιος με μας, τιμά το γένος των ανθρώπων και προσφέρεται στο Θεό, για να φανερώσει την ομορφιά της προσφοράς, του κάθε ανθρώπου, στο θέλημα του Θεού, οπότε ο κάθε άνθρωπος μπορεί να γίνει θεοτόκος. Ο κάθε άνθρωπος μπορεί να σαρκώσει μέσα του το Θεό και να τον προσφέρει στους αδελφούς του και στην Εκκλησία, για να υπουργήσει το μυστήριο της σωτηρίας όλων μας».

Με τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη κ. κ. Παύλο συμπροσευχήθηκαν οι Ιερείς του Ναού π. Βασίλειος, π. Νέστορας και ο διάκονος Προκόπιος.

 

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Επικαιρότητα | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος τέλεσε την Β΄ Στάση των Χαιρετισμών στην Ενορία του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας

Η εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και η δοξολογία επί τη εθνική εορτή της 25ης Μαρτίου 1821 στην Ιερά Μητρόπολη Σισανίου και Σιατίστης

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 26 Μαρτίου 2016 από Ενορία

ΕΟΡΤΗ 25ΗΣ ΜΑΡΤΙΟΥ 1821Πανηγυρικά και με την πρέπουσα λαμπρότητα εορτάστηκε η μεγάλη Θεομητορική εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και η επέτειος της Εθνικής Παλιγγενεσίας του 1821 στην πόλη της Σιάτιστας.
Ανήμερα της μεγάλης εορτής της Πίστεως και της Πατρίδος μας, τελέστηκε πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ.κ. Παύλου. Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας ακολούθησε πανηγυρική Δοξολογία, για την επέτειο της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.
Στη δοξολογία παρέστησαν μεταξύ άλλων οι δημοτικοί άρχοντες της πόλεως, εκπρόσωποι της Αστυνομίας και εκπρόσωποι των εκπαιδευτηρίων της πόλης, με τις Ελληνικές σημαίες. Τον πανηγυρικό της ημέρας εκφώνησε ο κ. Χρήστος Δόρδας, καθηγητής Φυσικής Αγωγής του Γυμνασίου Σιάτιστας.

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος στο λόγο του ανέφερε τα εξής:

«Μέγα εστί το της ευσεβείας μυστήριο. Θεός εφανερώθη εν σαρκί». Αυτή είναι η πληροφόρηση, που μας δίνει ο Απόστολος Παύλος, διαβεβαιώνοντάς μας ότι είναι μεγάλο το μυστήριο της πίστεώς μας. Και ποια είναι η πίστη μας; Ότι ο Θεός φανερώθηκε ως άνθρωπος πάνω στη γη, με σάρκα ανθρώπινη. Και αυτό είναι το γεγονός, που εορτάζει με λαμπρότητα σήμερα η Εκκλησία μας, καθώς ο πρωτοστάτης Αρχάγγελος Γαβριήλ έρχεται να φέρει τον Ευαγγελισμό στην Υπεραγία Θεοτόκο.

Ευαγγελισμός. Μια όμορφη λέξη. Μια λέξη χαρούμενη. Μια λέξη, που περιέχει αγγελία, που φέρνει χαρά. Και πια είναι η αγγελία; Ότι ο Υιός του Θεού, Αυτός που είπε και έγιναν τα πάντα, αυτός που διέταξε και εκτίσθησαν, Αυτός, τώρα, ο άπειρος Θεός, θα φανερωθεί στη γη ταπεινός άνθρωπος. Ο Υιός του Θεού θα γίνει Υιός του ανθρώπου. Αυτό είναι ο Ευαγγελισμός, η χαρμόσυνη αγγελία την οποία φέρνει ο Αρχάγγελος στην Παναγία πρώτα, και δια της Παναγίας σε όλον τον κόσμο. Αλλά αυτό το γεγονός είναι όντως Ευαγγελισμός, διότι αυτό το οποίο θα συμβεί σημαίνει τη σωτηρία του ανθρώπου. Σημαίνει ότι ο χοϊκός και θνητός και κτιστός άνθρωπος θα ενωθεί με τον άκτιστο Θεό, και αυτό θα ιερουργηθεί στα άχραντα σπλάχνα της Παναγίας με την χάρη και την επίνευση του Παναγίου Πνεύματος.

Από τότε αρχίζει όντως μια άλλη ιστορία για τον κόσμο. Μας φανερώνει αυτό που ακούσαμε την περασμένη Παρασκευή στους Χαιρετισμούς. «Χαίρε δι’ ης νεουργείται η κτίσις, χαίρε δι’ ης βρεφουργείται ο κτίστης.» Σήμερα αυτό αναγγέλλεται.  Ότι ο κτίστης θα γίνει βρέφος. Και χάρη σ’ αυτό το γεγονός γίνεται καινούργια η δημιουργία, αφού ένας νέος άνθρωπος, ο νέος Αδάμ, γεννιέται, όχι πια υποταγμένος στη φθορά αλλά μέτοχος της Θείας ζωής, στην οποία πλέον οδηγεί τον άνθρωπο. Αυτό σημαίνει κάτι ακόμα. Ότι τώρα η ζωή του ανθρώπου έχει νόημα. Ότι τώρα ο άνθρωπος έχει αξία. Και η αξία του βρίσκεται σ’ αυτό το γεγονός, στην Ενανθρώπιση του Θεού. Και το νόημα της ζωής του βρίσκεται σ’ αυτό το γεγονός, ότι τώρα πλέον ο Θεός γίνεται άνθρωπος, για να κάμει τον άνθρωπο Θεό. «Δια τούτο γάρ ο υψηλός Θεός εφάνη επί γης ταπεινός άνθρωπος, βουλόμενος ελκύσαι προς το ύψος της θεότητος, αυτούς που θα τον υμνούν με το Αλληλούια» αναγνωρίζοντας το θεανδρικό του πρόσωπο.

Αυτή είναι όντως γιορτή. Αυτή είναι όντως χαρά. Όχι γιορτή και χαρά που περνάει, αλλά γιορτή και χαρά που μένει. Γιορτή και χαρά που μας αφορά. Γιορτή και χαρά που δίνει νόημα στη ζωή μας.

Η εποχή μας είναι δύσκολη. Αυτά που ζούμε στην παγκόσμια σκηνή μας τρομάζουν. Εμείς οι σπουδαίοι, οι δυνατοί, που τα ξέρουμε όλα τρομάζουμε κάτω από ένα τρόμο, ζούμε κάτω από ένα φόβο. Τρόμο και φόβο, που εμείς τον φέραμε. Τρόμο και φόβο, που τον φέραμε, όπως κάποτε φέραμε το θάνατο στη ζωή μας, γιατί αρνηθήκαμε τον Ευαγγελισμό. Γιατί αρνηθήκαμε την παρουσία του Θεού ανάμεσά μας. Εκείνος ήρθε αλλά εμείς δεν τον παραλάβαμε. Μας φάνηκε ενοχλητικός. Μας φάνηκε επικίνδυνος και θελήσαμε να τον βγάλουμε από τη ζωή μας. Αλλά δεν καταλάβαμε τι βάλαμε στη ζωή μας. Εκείνος διακριτικά στέκεται απέξω, γιατί σέβεται την ελευθερία μας. Εμείς όμως βάλαμε στη ζωή μας την κόλαση. Σ’ αυτήν ζούμε, και στην Πατρίδα μας, και γενικότερα. Κι όλοι είμαστε με ένα ερώτημα, ποιο είναι το αύριο; τι είναι εκείνο που θα γίνει; Η απάντηση είναι απλή. Αυτό που εμείς ετοιμάσαμε. Αυτό θα γίνει. Κι ας μη ψάχνει κανείς να βρει οτιδήποτε άλλο. Εμείς ετοιμάσαμε αυτό που σήμερα ζούμε κι ο λόγος είναι γιατί αρνηθήκαμε τον δικό μας Ευαγγελισμό. Όμως ο Χριστός έρχεται. Η Εκκλησία έρχεται, και πάντοτε και στους αιώνες θα ευαγγελίζεται.  Για όσους θέλουν, για όσους κατανοούν, για όσους καταλαβαίνουν ότι, η ζωή μας, ακόμα και στο χάλι που έφτασε, ακόμα και με το φόβο που ζει. Ποιος είναι ο φόβος; Είναι ο φόβος του θανάτου. Αλλά η Παναγία, αυτό ιερουργεί στα άχραντα σπλάχνα της, την ελευθερία μας από το φόβο του θανάτου. Άρα, λοιπόν, τι έχουμε τώρα να φοβηθούμε, αφού ο Χριστός είναι η ζωή και το περίσσευμα της ζωής; Αυτός που δίνει αξία και νόημα στη ζωή του κάθε ανθρώπου; Βγάλτε το Χριστό από τη ζωή του κόσμου και θα ζήσετε, ήδη ζούμε ένα μέρος, τον φόβο και τον τόμο, που ζούμε σήμερα και που αύριο θα γίνει μεγαλύτερος, αν δεν επαναφέρουμε τον Χριστό στη ζωή μας, στην καρδιά μας, στο σπίτι μας και στον κόσμο μας. Πλέον τα πράγματα έχουν μία νομοτελειακή πορεία.

Τι μπορούμε να κάνουμε σήμερα; Ποιος μπορεί να κάνει; Κανείς και τίποτα. Κι αυτό το τίποτα είναι που μας τρομάζει. Γιατί, όσο ο καιρός περνάει τόσο έχουμε την αίσθηση του τίποτα και του φόβου μαζί.

Όμως το Ευαγγέλιο παραμένει. Ο Υιός του Θεού έρχεται. Κι όπως κι η Παναγιά, που γιορτάζουμε σήμερα, σε πάρα πολλές περιπτώσεις, που οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα, Εκείνη πέρασε στη ζωή κι ενίσχυσε τους ανθρώπους και τους έσωσε, το ίδιο πάλι μπορεί να κάνει και σήμερα. Όπως, την Παναγιά εμπιστεύτηκαν οι πρωτομάρτυρες της Λευτεριάς, την οποία γιορτάζουμε σήμερα. Ο Κολοκοτρώνης ήταν σίγουρος. Η Παναγιά υπέγραψε την ελευθερία της Πατρίδος μας και δεν παίρνει την υπογραφή της πίσω. Έτσι ξεκίνησε. Έτσι πορεύτηκε κι έτσι πέτυχε. Και γι’ αυτό δεν είχε κανένα δισταγμό. Στην ελεύθερη πια Αθήνα, πάνω στην Πνύκα, όταν μαζεύτηκαν τα ελάχιστα Σχολεία των Αθηνών τότε, νομίζω ένα ή δύο ήταν, δεν δίστασε να τους πει: «Παιδιά μου όταν εμείς πήραμε τα όπλα είπαμε πρώτα υπέρ πίστεως και μετά υπέρ Πατρίδος». Γιατί, ο Κολοκοτρώνης ήταν Έλληνας, και συνέχιζε την αιώνια Παράδοση του Ελληνισμού, που ακόμα από τα αρχαία χρόνια, πάλευε πρώτα υπέρ βωμών, των ιερών δηλαδή, και μετά υπέρ εστιών. Δεν ήταν ανθέλληνας, σαν πολλούς σύγχρονους, που ντρέπονται να ομολογήσουν τη δύναμη της πίστεως στον αγώνα της ελευθερίας.

Σαν να μην υπήρξε η προσευχή του Μακρυγιάννη. Σαν να μην υπήρξε η δήλωσή του στο Γάλλο στρατηγό, ο οποίος του είπε: «Στρατηγέ, εδώ που πας να πολεμήσεις, οι θέσεις είναι αδύνατες, θα σας λιώσουν οι Τούρκοι», κι ο Μακρυγιάννης του απάντησε: «Οι θέσεις μας είναι αδύνατες, αλλά είναι δυνατός ο Θεός, που μας προστατεύει». Και ήταν δυνατός και αποδείχτηκε δυνατός και ανέτρεψε τα σχέδια των Τούρκων, ο Μακρυγιάννης.

Αυτή ήταν η πίστη του Μιαούλη, που ξεκινά να πυρπολήσει την ναυαρχίδα. Αφού πρώτα λειτουργήθηκε, αφού πρώτα κοινώνησε, και έχοντάς μέσα του το φάρμακο της αθανασίας, ρίχτηκε στη μάχη και κέρδισε.

Αυτό ήταν το ήθος των πατέρων μας. Από εκεί άντλησαν δύναμη και ενεπνεύσθησαν, και γι’ αυτό ακριβώς ύψωσαν μια σημαία, που είχε πάνω της το Σταυρό, δηλαδή το όπλο εναντίον του θανάτου. Και γι’ αυτό, ο λόγος τους «Ελευθερία ή Θάνατος» ήταν ακριβώς αυτό που εξέφραζε τη ζωή τους, που θα νικήσει το θάνατο, χάρη στην Ανάσταση του Χριστού.

Γι’ αυτό και το όνειρο του Ρήγα Φεραίου ήταν «στεριάς και του πελάγους να λάμψει ο Σταυρός», που δεν συμφέρει στους σύγχρονους προδότες να τον μνημονεύουνε, και γι’ αυτό ακριβώς καταντήσαμε εδώ που καταντήσαμε.

Ο Ευαγγελισμός της Παναγιάς μπορεί να γίνει εφαλτήριο ελευθερίας σήμερα, μ’ αυτές τις συνθήκες. Και τότε υπήρχε μια Ιερά, ανίερη, συμμαχία, που πολεμούσε την ελευθερία των Ελλήνων. Και σήμερα υπάρχει ανίερη ευρωπαϊκή συμμαχία, εναντίον αυτής της ταπεινής χώρας, ώστε να πει ο Αμερικανός υπουργός των Εξωτερικών τότε, «πρέπει να πλήξουμε τους Έλληνες στην πίστη τους, στην ιστορία τους και τη γλώσσα τους». Και αυτό ζούμε σήμερα, αλλά αυτό το ανεχόμεθα και το ιερουργούμε μόνοι μας σήμερα, την άρνηση της γλώσσας μας, τη διαστρέβλωση της ιστορίας μας. Ποιος θα ξεχάσει εκείνες τις άθλιες εκπομπές του ΣΚΑΪ; Τις προδοτικές εκπομπές του ΣΚΑΪ, που τον Κολοκοτρώνη, τον Καραϊσκάκη, τον Μιαούλη, «αλήτες» τους ονόμαζε και τους κατέβαζε.

Έτσι, λοιπόν, εμείς μπορούμε να καταλάβουμε το γιατί. Εμείς μπορούμε να καταλάβουμε, πια ροπή πήρε η ιστορία μας. Κι εμείς μπορούμε να τη διορθώσουμε.

Η Εκκλησία πάντα θα Ευαγγελίζεται και δεν υπάρχει άλλος Ευαγγελισμός. Δεν υπάρχει άλλη καλύτερη και τελειότερη είδηση από αυτήν. Εάν, λοιπόν, ο Υιός του Θεού, που δια της Θεοτόκου περνάει στον κόσμο το δικό μας, γίνει ο ελευθερωτής των καρδιών και των ψυχών μας και φωτίσει το νου και την καρδιά μας, τότε έχουμε ελπίδες, εμείς ο απλός λαός, αναγκάζοντας τους άρχοντες, να ταπεινωθούν απ’ την αλαζονεία της εξουσίας τους, να σηκωθούμε και πάλι, αρκεί να είμαστε ενωμένοι. Αρκεί να κρατήσουμε μακριά όσους μας χωρίζουνε. Κι ενωμένοι, γύρω από την αγάπη του Θεού και τον Ευαγγελισμό του σε μας, να προχωρήσουμε. Και τότε, υπάρχει σωτηρία, τότε υπάρχει λύση.»

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Επικαιρότητα | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και η δοξολογία επί τη εθνική εορτή της 25ης Μαρτίου 1821 στην Ιερά Μητρόπολη Σισανίου και Σιατίστης