ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ
ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ

Ἀπρίλιος 2016

Ἕνα κάθε μήνα.

Διανύουμε, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, τήν τραχειά καί ἔμπονη περίοδο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἡ ὁποία ἐμπεριέχει θησαυρούς πνευματικούς καί κέρδη θεῖα.

Ξεκινήσαμε τόν ἀνηφορικό δρόμο τήν ἑπομένη τῆς Κυριακῆς τῆς Τυρινῆς, πρώτης ἡμέρας μετά τήν ἔξωση τοῦ Ἀδάμ καί τῆς Εὕας ἀπό τόν Ἅγιο Παράδεισο τῆς τρυφῆς. Ζοῦμε ἀπό τότε ὡς ἐξόριστοι, βαδίζοντας καί βιώνοντας τή σκληρότητα τῆς ἐξορίας ἀλλά προχωρώντας πρός τό τέλος τῆς ὑπάρξεώς μας, τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ὡς «καθ’ μοίωσιν Θεο» πλασμένοι.

Στήν ὅλη κακοτράχαλη πορεία μας, ὄαση πραγματική εὑρίσκεται ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία, μέ ἐφόδια πνευματικά, τροφή, νερό, ξεκούραση, γιά νά μπορέσουμε νά φθάσουμε στόν προορισμό μας, τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Σέ ὅλες ατές τίς διαφορετικές ἱστορικές καταστάσεις, στόν ἐπίγειο Παράδεισο, στήν ξορία, στή Βασιλεία το Θεο, νθρωπος μφανίζεται ς μία παρξη, ποία πεινάει καί τς παρέχεται τροφή. Ἐπειδή ὁ ἄνθρωπος εἶναι διττός, ἀποτελεῖται ἀπό ὕλη καί πνεῦμα, ἀπό σῶμα καί ψυχή, γι’ αὐτό καί ἡ τροφή, τήν ὁποία προσφέρει ὁ Θεός, εἶναι διττή. Εἶναι ἡ ὑλική γιά τό σῶμα καί ἡ πνευματική γιά τήν ψυχή καί τό σῶμα. Ὅσα ἀφοροῦν στήν ὑλική τροφή μᾶς εἶναι γνωστά. Ὅμως ὅ, τι ἀφορᾶ στήν πνευματική τροφή, θά πρέπει νά μᾶς ἀποκαλυφθεῖ ἐπειδή δέν ἐμπίπτει στίς αἰσθήσεις μας καί οὔτε μπορεῖ νά τό ἀντιληφθεῖ ὁ ἀνθρώπινος νοῦς.

Ὁ Ἅγιος Τριαδικός Θεός, ὁ κτίστης καί δημιουργός τοῦ ἀνθρώπου, ἔρχεται καί μᾶς ἀποκαλύπτει, διά τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τήν τροφή τήν πνευματική, τήν ὁποία πρέπει νά τρώγει ὁ ἄνθρωπος γιά νά ζήσει στήν αἰωνιότητα. Καί τί λέγει ὁ μοναδικός Σωτήρας, Ἰησοῦς Χριστός; « τρώγων μου τήν σάρκα καί πίνων μου τό αμα χει ζωήν αώνιον… γάρ σάρξ μου ληθς στιν βρσις καί τό αμα μου ληθς στιν πόσις»!

Στήν προσευχή, πού μᾶς ὑπέδειξε νά προσευχόμαστε, λέει καθαρά νά ζητᾶμε νά μᾶς δώσει σήμερα, τήν κάθε ἡμέρα, «τόν ρτον μν τόν πιούσιον». Ποιός εἶναι αὐτός ὁ ἄρτος; Εἶναι ἡ τροφή, ἡ ὁποία συντηρεῖ τήν οὐσία μας, τήν ὕπαρξή μας. Εἶναι, δηλαδή, καί οἱ δύο τροφές, καί ἡ ὑλική καί ἡ πνευματική. Γιά ἀμφότερες τίς οὐσίες μας, γιά ὁλόκληρο τόν ἑαυτό μας.

Μέσα στόν ἐπίγειο Παράδεισο, ὁ Θεός ἔδωσε στούς ἀνθρώπους, τόν Ἀδάμ καί τήν Εὗα, νά τρώγουν τούς καρπούς ἀπό ὅλα τά δένδρα, ὅσα βρίσκονταν ἐκεῖ, καθώς καί ἀπό τούς καρπούς τοῦ «δένδρου τς ζως». (Γέν. Γ΄ 22)

Μέσα στή Βασιλεία τοῦ Θεο, οἱ Ἅγιοι θά τρῶνε ἀπό τούς καρπούς τοῦ «Ξύλου τς ζως», θά ζοῦν αἰωνίως καί θά ἀπολαμβάνουν κάθε μακαριότητα. (Ἀποκ. Β΄ 7, ΚΒ΄ 2 καί 14). Ἐκεῖ δέν θά χρειάζονται ἄλλες τροφές, γήινες καί ὑλικές.

Κατά τή διάρκεια αὐτς τς ζως, ὅλοι τρῶμε τίς ποικίλες ὑλικές τροφές, καί μέσα στήν Ἐκκλησία οἱ πιστοί τρῶνε «τό Σμα καί τό Αμα» τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. (Α΄ Κορ. ΙΑ΄ 23-32)

Μέ τίς λικές τροφές διατηροῦμε τό σῶμα μας ζωντανό, ὑγιές καί εὔρωστο. Μέ τήν Θεία Κοινωνία, (τό Σῶμα καί Αἷμα τοῦ Χριστοῦ), διατηροῦμε τή ψυχή μας ζωντανή, ὑγιῆ καί εὔρωστη. Ἄν λείπει ἡ ὑλική τροφή, λιμοκτονοῦμε, πεθαίνουμε. Ἄν λείπει ἡ Θεϊκή τροφή, λιμοκτονεῖ ἡ ψυχή μας, πεθαίνει τόν πνευματικό θάνατο, πού εἶναι ἡ μή κοινωνία μέ τόν Ἅγιο Τριαδικό Θεό.

ταν πεθαίνει νθρωπος, τό σῶμα του ἀποσυντίθεται, σαπίζει καί βρωμάει. ταν πεθαίνει ἡ ψυχή το νθρώπου, βρωμάει ὅλη ἡ ζωή του, ὁ χαρακτήρας του, ἡ συμπεριφορά του, ἡ κοινωνία ὁλόκληρη. Γι’ αὐτό χρειάζονται καί οἱ δύο τροφές, καί ἡ ὑλική καί ἡ πνευματική. Γι’ αὐτό καί ὁ Θεός Λόγος ἔγινε ἄνθρωπος. Γιά νά τρῶνε οἱ ἄνθρωποι τή Σάρκα του καί νά πίνουν τό Αἷμα του, κατά μυστηριακό τρόπο, καί νά ζοῦν, καί νά θεώνονται!

κκλησία, ἀγαπητοί μου, δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά, να στρωμένο τραπέζι, στό ποο ο συνδετημόνες, ο πιστοί, τρνε καί πίνουν τό Σμα καί τό Αμα το ησο Χριστο καί κατά μυστικό τρόπο γίνονται κατά χάριν θεοί.

νθρωπος εναι μόνος πού μπορε νά τρώγει τόν Θεό! Ὅλοι οἱ ἄλλοι ζωντανοί ὀργανισμοί τρῶνε ὕλη καί γίνονται ὕλη. Ὁ ἄνθρωπος τρώει καί ὕλη ἀλλά μπορεῖ νά φάει καί τόν Θεό, γι’ αὐτό καί μπορεῖ νά γίνει θεός. Εναι συγγενής μέ τό Θεό, παρά μέ τήν ὕλη. Εἶναι πλάσμα «κατ εκόνα Θεο καί καθ’ μοίωσιν ατο». (Γέν. Α΄ 26)

κκλησία, εναι να τραπέζι, που κοινωνον γιος Τριαδικός Θεός μέ τά κτίσματά του, τούς πιστούς νθρώπους, καί μετέχουν τς γιότητας καί τς Μακαριότητάς του.

Ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, αὐτήν τήν περίοδο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς μειώνει τήν ὑλική τροφή καί αὐξάνει τήν πνευματική. Μέ τήν νηστεία, τήν λεημοσύνη, τήν ξομολόγηση, μέ τά τροπάρια καί τούς μνους, μέ τά ναγνώσματα, μέ τίς προσευχές, μέ τό κήρυγμα, μς προτρέπει καί μς βοηθάει νά προσερχόμαστε τακτικότερα στό ἅγιο μυστικό δεπνο, γιά νά φμε τόν Χριστό καί νά ζήσουμε. Ὅλα αὐτά μᾶς βοηθοῦν νά προσερχόμαστε ὅσο εἶναι δυνατόν πιό σωστά. ν προσερχόμαστε μελς, προετοίμαστοι καί μή διακρίνοντες σέ Ποιόν προσερχόμαστε, οἱ ἐπιπτώσεις θά εἶναι ἀνάλογες μέ τό μέγεθος τῆς ἀναίδειάς μας.

Τό πρῶτο πού χρειάζεται σ’ αὐτήν τήν θεανθρώπινη συνάντηση, εἶναι: μέ ταπείνωση πίγνωση τς μαρτωλότητάς μας.

Ἔπειτα ἀκολουθεῖ ελικρινής μετάνοια καί ξομολόγηση.

Στή συνέχεια ἔρχεται γνας, πιθυμία, προσπάθεια γιά διόρθωση καί λλαγή τρόπου ζως.

Στά πλαίσια τῆς ὅλης προετοιμασίας γιά τήν θεία κοινωνία ἐντάσσονται ἐπίσης προσευχή, ὁ ἐκκλησιασμός, μελέτη το Λόγου το Θεο, νηστεία, συγχωρητικότητα, λεημοσύνη, ποχή πό κάθε κοσμική καί σαρκική νασχόληση, βοήθεια το πλησίον στίς διάφορες νάγκες του καί , τι γαπ καί θέλει γιος Θεός μας.

Δέν ἀρκεῖ μόνο ἡ νηστεία. Δέν ἀρκεῖ μόνο ἡ ἐξομολόγηση χωρίς τή μετάνοια καί τούς καρπούς τῆς μετάνοιας. Δέν ἀρκεῖ ὅτι ἦλθαν οἱ ἅγιες ἡμέρες ἤ ἡ ἡμέρα τῆς ὀνομαστικῆς μου ἑορτῆς. Ἠ Ἐκκλησία μᾶς καλεῖ λέγοντας: «Μετά φόβου Θεοῦ, πίστεως καί ἀγάπης προσέλθετε». Χρειάζεται νά ἐξετάζουμε μέ πολλή προσοχή τόν ἑαυτό μας πρίν τήν θεία μετάληψη, καί νά προσέχουμε τή ζωή μας περισσότερο μετά τήν θεία μετάληψη, ἐνθυμούμενοι διαρκῶς Τόν μεγάλο ἐπισκέπτη μας, τόν Ἰησοῦ Χριστό!!! Νά ζοῦμε τήν ζωή μας ἔχοντας κατά νοῦν δύο ὁρόσημα: Κοινωνήσαμε καί θά κοινωνήσουμε!

Μέ ἐγκάρδιες εὐχές γιά ἀγωνιστική ὑπόλοιπη ἁγία Τεσσαρακοστή,

καί εὐλογημένη προσδοκία τῆς μεγάλης καί ἐπιφανοῦς ἡμέρας

τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ

ὁ πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Λ. Βασιλείου

This entry was posted in Ένα Κάθε Μήνα, Επικαιρότητα and tagged . Bookmark the permalink.