Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ
ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΑΤΙΣΤΑΣ

                                                                                                                       Ὀκτώβριος 2020

Ἕνα κάθε μήνα.

Ἀγαπητοί μου ἐνορίτες,

Ξεκινώντας ἡ νέα κατηχητική χρονιά, θά ἤθελα νά σᾶς κάνω συμμέτοχους σέ κάποιες σκέψεις καί προβληματισμούς, γύρω ἀπ’ τήν μοναδική προσωπικότητα τοῦ καθενός ἀνθρώπου, ἰδιαίτερα του νέου, τοῦ παιδιοῦ, τοῦ βρέφους, καί τήν διαμόρφωση αὐτῆς, ἐπειδή πολλά λάθη γίνονται ἀπό τήν πλευρά τῶν γονέων (πιστεύω ὄχι θεληματικά ἀλλά ἀπό ἄγνοια), καί στή συνέχεια κι ἀπό τά ἴδια τά παιδιά.

Ὁ κάθε ἄνθρωπος, ὅταν ἔρχεται στή ζωή, δέν εἶναι ἀπολύτως «ἄγραφος πίνακας», (tabula rasa) ὅπως κάποιοι ὑποστηρίζουν. Βεβαίως, εἶναι γραμμένα πολλά μέσ’ στήν ψυχή του. Μποροῦν, ὅμως, νά γραφοῦν κι ἄλλα πολύ περισσότερα.  

Εἶναι γραμμένα, ὅσα ὡς κληρονομιά μᾶς ἔχουν δώσει οἱ γονεῖς μας, οἱ πρόγονοί μας, ἀκόμη καί οἱ πολύ παλιοί πρόγονοί μας. Εἶναι γραμμένα ἐλαττώματα, προτερήματα, δεξιοτεχνίες, προδιαθέσεις ποικίλες καί ἄλλα πολλά. Εἶναι, ἐπίσης, γραμμένα κι ὅσα ὡς δῶρα, ὡς προίκα, μᾶς προσφέρει ὁ Θεός. Σπέρματα ἀρετῶν, χαρίσματα, ταλέντα.  

Μόλις γεννηθεῖ ὁ κάθε ἄνθρωπος, ἀμέσως ὅλοι οἱ γύρω του ἀρχίζουν νά γράφουν στή διάνοιά του, στήν καρδιά του, στήν ψυχή του, μία τεράστια ποικιλία ἐγγραφῶν. Γράφουν οἱ γονεῖς του, τά ἀδέρφια του, οἱ παπποῦδες, οἱ κοντινοί συγγενεῖς, οἱ γείτονες, ἡ φύση, τό περιβάλλον, ἡ κοινωνία πού ζεῖ… Ἀργότερα γράφουν οἱ δάσκαλοι, οἱ καθηγητές, οἱ συμμαθητές, οἱ φίλοι, οἱ παρέες. Γράφουν τά βιβλία, τά περιοδικά, τό ραδιόφωνο, ἡ τηλεόραση, τό VIDEO, τό INTERNET. Ὁ κόσμος ὅλος μπορεῖ νά γράψει!!!

Ὅλοι κάτι θέλουν νά γράψουν ἐπάνω του! Νά ἀποτυπώσουν τίς σκέψεις τους, τίς ἐπιθυμίες τους, τά θέλω τους, τά πιστεύω τους. Εἴτε εἶναι καλά εἴτε κακά. Καί ἔτσι, μέ ὅλα αὐτά, διαμορφώνεται ἡ συνείδηση καί ὁ χαρακτήρας τοῦ καθενός.

Εἶναι μεγάλο κέρδος, ἄν στά πρῶτα χρόνια τῆς ζωῆς μας θά βρεθοῦν δίπλα μας ἄνθρωποι σπουδαῖοι, συγκροτημένοι, σωστοί, ἀγαθοί, μέ ὑγιεῖς πεποιθήσεις, ἀληθινές ἀξίες, πιστεύω, ἰδανικά. Οἱ παιδαγωγοί μᾶς βεβαιώνουν ὅτι, στά πρῶτα πέντε μέ ἕξι χρόνια τῆς ζωῆς τοῦ κάθε ἀνθρώπου, τοποθετοῦνται τά θεμέλια τῆς προσωπικότητάς του. Τά πρῶτα χρόνια τῆς ζωῆς μας, λοιπόν, εἶναι καθοριστικά, γιά τήν ὑπόλοιπη.

Ἄν εἴμαστε γονεῖς ἤ παπποῦδες, ἔχουμε τεράστια τήν εὐθύνη, γιά τήν διαμόρφωση τοῦ χαρακτήρα τῶν παιδιῶν ἤ τῶν ἐγγονῶν μας. Εἴμαστε ἐξαιρετικά ὑπεύθυνοι, γιά τήν περαιτέρω ἐξέλιξη αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά καί τῆς κοινωνίας ὁλόκληρης. Στήν κούνια καί στό παιδικό δωμάτιο καί στήν αὐλή τοῦ σπιτιοῦ διαμορφώνεται ὁ μελλοντικός πολίτης, δάσκαλος, ἱερέας, γιατρός, κυβερνήτης τοῦ τόπου καί τῆς ἀνθρωπότητας. Οἱ γονεῖς ἔχουν φοβερή τήν εὐθύνη ἀπέναντι στό κάθε παιδί, στήν κοινωνία ὁλόκληρη καί στήν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας.   

Ὅμως, ἀπό ἐκεῖ καί μετά, σέ ὅλη μας τή ζωή, τόν σπουδαιότερο ρόλο, γιά τήν διαμόρφωση τῆς συνειδήσεως καί τοῦ χαρακτήρα μας, τόν παίζουμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι. Ὁ καθένας προσωπικά. Ἔχουμε νοῦ λογικό, ἔχουμε κρίση, ἔχουμε ἐλεύθερη βούληση. Ἔχουμε συνείδηση, τήν ὁποία ἐμεῖς διαμορφώνουμε. Πῶς, ὅμως, τήν διαμορφώνουμε;    

Ἐδῶ, πολλές φορές δυστυχῶς, κάνουμε τά μεγαλύτερα λάθη. Εἶναι κάτι πού μᾶς διαφεύγει τήν προσοχή. Στή διαμόρφωση τῆς συνειδήσεώς μας καί τοῦ χαρακτήρα μας, ἐνῶ ὅλους τούς ἐπιτρέπουμε νά γράψουν ἤ ἀκόμη καί τούς καλοῦμε νά γράψουν ἐπάνω μας, ὁ μόνος πού ἀπουσιάζει, καί πολλές φορές εἶναι ἀνεπιθύμητος, εἶναι ὁ Δημιουργός μας. Αὐτός πού μᾶς ἔπλασε, ὁ Ἅγιος Τριαδικός Θεός! Αὐτόν, πολλάκις, τόν ἀποκλείουμε στήν διαμόρφωση τοῦ χαρακτήρα μας. Στεκόμαστε κριτικά ἀπέναντί Του, στεκόμαστε μέ ἀμφισβήτηση, μέ συνειδητή ἄρνηση. Δέν Τόν ἀφήνουμε νά γράψει κάτι στήν καρδιά μας, Αὐτόν, πού τήν δημιούργησε.

Ὅλα τά δεχόμαστε εὐχαρίστως καί ἐν πολλοῖς ἄκριτα. Ἐνῶ, ὅταν ὁμιλεῖ ὁ Θεός, ἐπιστρατεύουμε ὅλες τίς δυνάμεις τῆς λογικῆς, τῆς ἀντιλογίας, τῆς ἀμφισβητήσεως, τῆς ἀρνήσεως, τῆς περιφρονήσεως, ἀκόμη καί τῆς ἐχθρότητας.

Μερικοί θά ἤθελαν νά δικαιολογηθοῦν, λέγοντας ὅτι, κάποιοι γύρω μας, ὀρθώνουν ἐμπόδια καί φράγματα στόν δρόμο μας πρός τό Θεό, καί γι’ αὐτό δέν μποροῦμε νά Τόν πλησιάσουμε, νά Τόν ἀκούσουμε καί νά Τόν ἀποδεχθοῦμε. Βεβαίως, αὐτό εἶναι ἀλήθεια. Αὐτά τά ἐμπόδια ὑπάρχουν. Ὅταν, ὅμως, κάποιος ἐπιθυμεῖ κάτι, κανείς δέν μπορεῖ νά τοῦ ἀντισταθεῖ.   

Ὅλοι αὐτοί, πού μᾶς ἐμποδίζουν νά βάλουμε τόν Θεό στή ζωή μας, ἔχουν τό μερίδιο τῆς εὐθύνης. Εἶναι, πραγματικά, μεγάλοι ἔνοχοι ἀπέναντι στόν Θεό καί στήν ἀνθρωπότητα. Ὅμως, ἡ ὅλη εὐθύνη ἀνήκει στόν ἑαυτό μας.   

Γι’ αὐτό, ἀγαπητοί μου ἐνορίτες, πρέπει κάποτε νά σταθοῦμε ὑπεύθυνα ἀπέναντι στόν ἑαυτό μας, καί μέ θάρρος καί εἰλικρίνεια νά τοῦ θέσουμε κάποιες ἐρωτήσεις:

«Ποιούς ἀφήσαμε ἐλεύθερους νά διαμορφώσουν τήν προσωπικότητά μας; Σέ ποιούς δώσαμε τό δικαίωμα νά ἐπηρεάσει τήν συνείδησή μας; Τόν χαρακτήρα μας; Τή ζωή μας;»

Δυστυχῶς, ἀφήσαμε τούς πάντες, καί μάλιστα ἄνευ ὅρων.

Δυστυχῶς, ἔχουμε γίνει ἕνα ξέφραγο ἀμπέλι, ὅπου ὁ κάθε ἕνας μπορεῖ νά εἰσέρχεται, νά ξεριζώνει καί νά φυτεύει ὅ, τι θέλει. Νά γκρεμίζει, νά καταστρέφει, νά κατακαίει, νά ἀφανίζει… Ἀλλά, ἐμεῖς τούς τό ἐπιτρέπουμε.

Τό ἀμπέλι, ὅμως, εἴμαστε ἐμεῖς. Καί θά μᾶς ζητηθεῖ λόγος, γιά τό πῶς τό καλλιεργήσαμε, τί φυτέψαμε μέσα σ’ αὐτό, ποιά εἶναι ἡ καρποφορία. Ἄν τό φυλάξαμε ἤ ἄν τό ἐρημώσαμε.

Εἶναι καιρός, ἀγαπητοί μου, νά ξυπνήσουμε ἀπό τόν πνευματικό λήθαργο καί νά δοῦμε σέ ποιό σημεῖο βρισκόμαστε.

Νά κλείσουμε τά ἀφτιά μας στίς ποικίλες γοητευτικές σειρῆνες τίς καταστροφῆς, πρίν εἶναι ἀργά, καί γιά τά παιδιά μας καί γιά ἐμᾶς.

Νά ἀποκλείσουμε, ὅσο μποροῦμε, τήν κοσμική ματαιότητα νά εἰσβάλει μέ ἀναίδεια στίς ἁπαλές ψυχές τῶν παιδιῶν μας.

Νά προβάλλουμε ὅση περισσότερη καί ἰσχυρότερη ἀντίσταση στά ποικίλα ρεύματα τῆς ἀνηθικότητας, τῆς διαστροφῆς, τῆς κακίας, τῆς ἀπιστίας καί ἀντιλογίας στόν ἀληθινό Θεό.

Νά ἀνοίξουμε ὅλες μας τίς αἰσθήσεις στόν ἐνανθρωπήσαντα Λόγο τοῦ Θεοῦ, στόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, καί νά Τόν ἀφήσουμε ἀνεπιφύλακτα, νά διαμορφώσει Ἐκεῖνος τόν ἑαυτό μας, τόν χαρακτήρα μας, τή ζωή μας! Καί κατ’ ἐπέκταση τήν κοινωνία μας καί τήν ἀνθρωπότητα ὁλόκληρη.  

Ἡ πνευματική μας Μητέρα, ἡ Ἐκκλησία, μέ πολλή ἀγάπη καί πόνο ἐνδιαφέρεται γιά ὅλους μας καί γιά τόν καθένα. Θέλει νά μᾶς βοηθήσει, γιά νά ἀντιμετωπίσουμε ὅλη αὐτή τήν ἀντιανθρώπινη κοσμική καταιγίδα, ἡ ὁποία ἐπιπίπτει ὕπουλα καί συστηματικά στόν κατ’ εἰκόνα Θεοῦ ἄνθρωπο, καί προσβάλει καί καταστρέφει τήν ἀνθρώπινη προσωπικότητα, καί τήν ὁδηγεῖ τελικά στήν αἰώνια ἀπώλεια.      

Τά μαθήματα τῆς κατηχήσεως στήν Ἐνορία μας ἀρχίζουν ξανά, γιά τή φετινή χρονιά. Εἶναι γιά ὅλους, τούς μικρούς καί τούς μεγάλους. Δέν μᾶς συμφέρει νά ἀδιαφοροῦμε. Ἡ Ἐνορία μας δείχνει πολλή ἀγάπη καί ἐνδιαφέρον. Ἄς ἀνταποκριθοῦμε μέ τό φιλότιμο, πού μᾶς διακρίνει. Νά βάλουμε τόν Θεό στή ζωή μας! 

Ὅπου ὁ ἄνθρωπος βάζει τόν Θεό, ἐκεῖ γίνεται παράδεισος! Ὅπου ἀπουσιάζει ὁ Θεός, ἐκεῖ εἶναι κόλαση!   

Εὔχομαι, ἀγαπητοί μου ἐνορίτες, γονεῖς καί ἀγαπητά μου παιδιά, οἱ καρδιές ὅλων νά γίνουν μία γωνιά τοῦ Παραδείσου. Ὅλος ὁ κόσμος νά γίνει Βασιλεία Θεοῦ! Νά γίνει αὐτό, γιά τό ὁποῖο ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁ Θεός Λόγος, ἔγινε ἄνθρωπος!

Σᾶς εὔχομαι, καλή νέα καί εὐλογημένη κατηχητική χρονιά!

Μέ πολλή τήν πατρική ἀγάπη

ὁ Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Λ. Βασιλείου

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ
ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΑΤΙΣΤΑΣ

Σεπτέμβριος 2020

Ἕνα κάθε μήνα.

Ἀγαπητοί μου ἐνορίτες,

Εἶναι μεγάλη ἡ εὐλογία τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ στήν Ἐνορία μας, ὅταν ἐπί τριάντα ἕνα (31) ὁλόκληρα χρόνια ἐσεῖς οἱ ἀγαπητοί ἐνορίτες αὐξάνετε τήν ἀγάπη σας πρός τόν συνάνθρωπο, πού εὑρίσκεται σέ ἀνάγκη, καί ἐνισχύετε τό φιλανθρωπικό ἔργο τῆς Ἐνορίας.

Καθημερινά στήν Ἐνορία μας λειτουργεῖ τό Ἐνοριακό Φιλόπτωχο Ταμεῖο, τό Ταμεῖο Δανεισμοῦ καί τό Ἐνοριακό Κοινωνικό Παντοπωλεῖο.   

Ἤδη μέχρι τίς ἀρχές τοῦ μηνός Σεπτεμβρίου 2020 ἔχουν βοηθηθεί οἰκονομικά πέντε χιλιάδες (5.000) περιπτώσεις συνενοριτῶν μας, πού βρέθηκαν σέ ποικίλες δυσκολίες αὐτά τά χρόνια. Οἱ 3.657 περιπτώσεις μέ τό ποσό των 415.103 € ἦταν ἀπό τό Φιλόπτωχο Ταμείο, ἐνῶ οἱ 1.343 περιπτώσεις μέ τό ποσό τῶν 400.018 € ἦταν ἀπό τό Ταμεῖο Δανεισμοῦ. Ἀπό τό Ἐνοριακό Κοινωνικό Παντοπωλεῖο βοηθήθηκαν 1.798 περιπτώσεις μέ τρόφιμα 18.549 κιλῶν.

Μέ τήν εὐκαιρία αὐτή, παίρνω γιά ἀκόμη μία φορά τήν ἀφορμή νά εὐχαριστήσω πολύ καί δημοσίως, ὁλο αὐτό τό μεγάλο πλῆθος τῶν συνανθρώπων μας, τῶν εὐαισθητοποιημένων φιλανθρωπικά, οἱ ὁποῖοι πρόσφεραν, ὅλα αὐτά τά χρόνια, τό σεβαστό ποσό τῶν 815.121 εὐρώ, καί τά 18.549 κιλά τροφίμων, τά ὁποῖα προσφέρθηκαν ἀπό τήν Ἐπιτροπή τοῦ Φιλοπτώχου Ταμείου μέ σύνεση καί ἐξέταση καί πολλή προσοχή.

Οἱ ἀνάγκες ἦταν πολύ μεγαλύτερες καί ἡ βοήθεια πού προσφέρθηκε ἦταν ἐλάχιστη. Θά μπορούσαμε, ἄν εἴχαμε πλεόνασμα ἀγάπης, νά εἴχαμε συγκεντρώσει πολλαπλάσια χρήματα καί νά βοηθήσουμε οὐσιαστικώτερα τούς δυσκολεμένους. Ἐάν καί ὅλοι ζητοῦν ἀπό τήν Ἐκκλησία μεγαλύτερο καί οὐσιωδέστερο φιλανθρωπικό ἔργο, δυστυχῶς δέν ἔρχονται ὅλοι γιά νά βοηθήσουν σ’ αὐτό τό ἔργο. Ὑπάρχουν ἐπίσης καί κάποιοι, οἱ ὁποῖοι μέ ποικίλους τρόπους ὑπονομεύουν, ἀπαξιώνουν καί συκοφαντοῦν τήν φιλάνθρωπη αὐτή κίνηση τῆς Ἐκκλησίας. 

Τελικά, μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, ὅλο καί περισσότεροι ἄνθρωποι εὐαισθητοποιοῦνται καί συμπαρίστανται στό ἔργο τῆς φιλανθρωπίας τῆς Ἐνορίας μας. Ἄλλωστε καί ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός τούς ἐπαινεῖ καί τούς μακαρίζει, λέγοντας: «Μακάριοι οἱ ἐλεήμονες ὅτι αὐτοί ἐλεηθήσονται». (Ματθ. Ε’ 7) Νά εἶναι δέ σίγουροι ὅτι ὁ Κύριος θά ἀνταποδώσει πολλαπλασίως τήν ἔμπρακτη φιλανθρωπία πού δείχνουν.

Μέ πολλή ἀγάπη θά ἤθελα νά ἀπευθυνθῶ καί σέ ὅλους ἐκείνους, πού ἔστω καί ἐλάχιστα βοηθήθηκαν κατά τή δύσκολη ὥρα τῆς ζωῆς τους. Δέν θά πρέπει νά ξεχάσουν ποτέ αὐτή τή συμπαράσταση τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτό τό ἐνδιαφέρον ὅλων ἐκείνων, πού μέ τίς μικρές ἤ μεγάλες προσφορές τους ἔδωσαν τήν δυνατότητα στήν ἐνορία νά μπορέσει νά ἐπιτελέσει τό θεάρεστο ἔργο τῆς ἐλεημοσύνης. Νά προσέξουμε πολύ, ἡ ἀχαριστία εἶναι μία διάθεση ψυχῆς ἀποτρόπαιη καί ἀπεχθής. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, μετά τήν θεραπεία τῶν δέκα λεπρῶν καί τήν ἔνδειξη εὐγνωμοσύνης μόνον ἀπό ἕναν ἀπ΄ αὐτούς, λυπήθηκε σφοδρά γιά τήν ἀχαριστία τῶν ὑπολοίπων ἐννέα.

Ὁ εὐγνώμων ἄνθρωπος, ὄχι μόνο δέν λησμονεῖ τήν εὐεργεσία ἀλλά παρακαλεῖ πῶς καί πῶς νά ἔρθει ἡ στιγμή νά τήν ἀνταποδώσει, καί ὄχι μόνο τόσο ὅσο εὐεργετήθηκε ἀλλά καί πολλαπλάσια. Διότι, μή μᾶς διαφεύγει, κάθε μέρα γίνονται γνωστές καινούργιες περιπτώσεις ἀνάγκης. Μή ξεχνᾶμε, ἐπίσης, καί τήν παροιμία τοῦ λαοῦ: «Ὅσα φέρνει ἡ ὥρα, δέν τά φέρνει ὁ χρόνος ὅλος».

Ἡ Ἁγία Γραφή μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι, ἡ ἔμπρακτη εὐγωμοσύνη μπορεῖ νά μᾶς γλυτώσει ἀπό νέες περιπέτειες στή ζωή μας. Ἡ εὐγνωμοσύνη εἶναι ἡ ἀρετή πού ἀγαπᾶ περισσότερο ὁ Θεός. Τόν εὐγνώμονα ἄνθρωπο τόν ἀγαποῦν ὅλοι.

Ἀκόμη, ἀγαπητοί μου, θά μπορούσαμε νά καυχηθοῦμε ἐν Χριστῷ, γιά τό γεγονός ὅτι στή ἐνορία μας ὑπάρχει ἐκτός ἀπό τό Φιλόπτωχο Ταμεῖο καί Ταμεῖο Δανεισμοῦ. Ἀρκετοί συνάνθρωποί μας, πού βρέθηκαν ἐκτάκτως σέ δύσκολη οἰκονομική κατάσταση, βοηθήθηκαν κατά τό δυνατόν. Ἐκείνη τήν δύσκολη ὥρα δέν βρέθηκαν οὔτε φίλοι οὔτε συγγενεῖς οὔτε γονεῖς οὔτε ἀδέλφια οὔτε σύλλογοι οὔτε ὀργανισμοί οὔτε τό κράτος νά βοηθήσει τούς ἀπελπισμένους. Οἱ τράπεζες; Σέ ὅλους εἶναι γνωστό πῶς δανείζουν καί πῶς τά ζητοῦν πίσω. Ἡ ἐνορία μας ὅ, τι δάνεισε, τό δάνεισε χωρίς τόκο καί χωρίς χρονικό περιορισμό. Οὔτε φανέρωσε ποιούς δάνεισε, ἐκτός ἄν οἱ ἴδιοι τό ὁμολόγησαν.

Τό νά δανεισθεῖ κάποιος δέν εἶναι ντροπή οὔτε ἔσχατη κατάπτωση. Ὁ καθένας μπορεῖ νά φθάσει σ΄ αὐτό τό σημεῖο ἀπό ποικίλες αἰτίες. Ὅμως ἡ ἀδιαφορία καί ἡ ἀμέλεια καί ὁ μή προγραμματισμός νά ἐπιστρέψει τό ποσό πού δανείστηκε, αὐτό δέν εἶναι ἔντιμο. Τό Ταμεῖο Δανεισμοῦ τῆς ἐνορίας μας δέν εἶναι ἀνεξάντλητο. Κάποιοι συνεισφέρουν σέ τακτά διαστήματα. Κυρίως ὅμως τό Ταμεῖο ἐνισχύεται ἀπό τίς ἐπιστροφές τῶν χρημάτων τῶν δανεισθέντων. Αὐτό πού θά βοηθήσει, ὥστε νά συνεχίσει νά ὑπάρχει αὐτό τό Ταμεῖο καί νά εἶναι εὔρρωστο, σέ θέση πού νά μπορεῖ νά δανείζει καί σέ ἄλλους συνανθρώπους μας, εἶναι ἡ φιλοτιμία τοῦ καθενός.

Καί ἐδῶ θά ἤθελα νά ἐπαναλάβω ὅτι δέν πρέπει νά ξεχνοῦμε τή στιγμή πού βοηθηθήκαμε. Τότε βοηθήθηκα ἐγώ. Σήμερα μπορεῖ κάποιος ἄλλος νά ἔχει ἀνάγκη βοήθειας, καί τό Ταμεῖο νά μή μπορεῖ νά ἀνταποκριθεῖ. Νά σκεφθοῦμε, λοιπόν, μέ ἀγάπη πρός τόν κάθε δυσκολεμένο πλησίον μας καί νά δείξουμε φιλοτιμία, ἐπιστρέφοντας πίσω, ἔστω καί ἐλάχιστα χρήματα κάθε φορά, μέχρι τήν ἐξόφληση τοῦ δανείου. Εἶναι μεγάλη ξεδιαντροπιά καί ἀναισθησία, ὅταν ἐγώ κάποτε βοηθήθηκα καί τώρα ἀδιαφορῶ νά ἐπιστρέψω αὐτά πού δανείσθηκα. Εἶναι ἁμαρτία!

Κάποιοι θέλοντας νά τούς δικαιολογήσουν θά ποῦν, «οἱ ἄνθρωποι εἶναι δυσκολεμένοι καί γι’ αὐτό δέν μποροῦν νά τά ἐπιστρέψουν». Αὐτό εἶναι ἀλήθεια. Ὅμως ὅσο δυσκολεμένος κι ἄν εἶναι κάποιος, μπορεῖ νά ἐπιστρέφει ἕνα ἐλάχιστο ποσό κάθε φορά πού διευκολύνεται, ἔτσι σάν δεῖγμα φιλοτιμίας. Ὅταν δείχνουμε φιλοτιμία, ἔρχεται ὁ Θεός καί κατά μυστικό τρόπο μᾶς ἐνισχύει καί μᾶς βοηθᾶ. Ὅταν κάνουμε προσπάθεια, ἔρχεται ὁ Θεός καί μᾶς εὐλογεῖ.

Μέσα ἀπό τίς δυσκολίες καί τίς ἀντιξοότητες τῆς ζωῆς μποροῦμε νά σμιλέψουμε τόν ἑαυτό μας. Μποροῦμε νά ἐργασθοῦμε καί νά ἀναπτύξουμε πάμπολλες ἀρετές. Τήν ὑπομονή, τήν ταπείνωση, τήν εὐχαριστία, τήν εὐγνωμοσύνη, τήν καρτερικότητα, νά μή γογγύσουμε, νά μή φθονήσουμε. Νά ἀποκτήσουμε τήν ἀδελφοσύνη, τήν ἀγάπη, τήν ἐλεημοσύνη, τήν φιλανθρωπία, τήν φιλαλληλία, τήν κοινωνικότητα. Νά νιώσουμε ὡς σῶμα Χριστοῦ καί ἀλλήλων μέλη, νά φανερώσουμε τήν Ἐκκλησία μέσα στόν κόσμο. Ἄν κανένας δέν εἶχε καμμία ἀνάγκη, ποιά ἀπό ὅλες τίς ἀρετές θά ἀναπτυσσόταν;

Αὐτός πού ἀντιλαμβάνεται τή δυστυχία καί τόν πόνο τῶν ἀδελφῶν, τῶν πλησίων καί συντρέχει καί ἐλεεῖ, εἶναι εὐλογημένος ἀπ’ τόν Θεό.

Αὐτός πού μέ ταπείνωση δέχεται τήν ἐλεημοσύνη καί δέν λησμονεῖ νά εὐχαριστεῖ, εἶναι εὐλογημένος ἀπ’ τόν Θεό.

Αὐτός πού δέν ξεχνᾶ τόν δανειοδότη καί προσπαθεῖ μέ εὐγνωμοσύνη νά ἐπιστρέψει ὅ, τι δανείσθηκε, εἶναι εὐλογημένος ἀπ’ τόν Θεό.

 Ὁ Θεός μᾶς χαίρεται ὅταν μᾶς βλέπει νά ζοῦμε καί νά συμπεριφερόμαστε ὡς ἀδέλφια τοῦ Χριστοῦ, ὡς σῶμα καί μέλη  Χριστοῦ, ὡς Ἐκκλησία!

Ἄς δώσουμε, ἀγαπητοί μου, κάθε δόξα καί εὐχαριστία στόν Ἅγιο Τριαδικό Θεό, γιά ὅλες τίς εὐλογίες Του στήν ἐνορία μας! 

Μέ πολλή ἀγάπη Χριστοῦ

ὁ Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Λ. Βασιλείου

Εορτάσθηκε με κάθε Εκκλησιαστική λαμπρότητα η μεγάλη εορτή της Παγκοσμίου Υψώσεως του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, την Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου 2020, στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Σιάτιστας.

Το απόγευμα της παραμονής εψάλη ο Μέγας πανηγυρικός Εσπερινός, με τα υπέροχα τροπάρια και τα παλαιοδιαθηκικά αναγνώσματα και την αρτοκλασία.

Την ημέρα της εορτής εψάλη κατανυκτικά η ακολουθία του όρθρου, και μετά την ασματική δοξολογία, οι Ιερείς της ενορίας π. Βασίλειος και π. Νέστορας τέλεσαν πανηγυρικά την ακολουθία της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, ψάλλοντας ο λαός με τους ιεροψάλτες πολλάκις το «Κύριε ελέησον».

Πολλοί ήταν οι χριστιανοί οι οποίοι προσκύνησαν τον Τίμιο και Ζωοποιό Σταυρό, και έλαβαν  κλάδους βασιλικού ως ευλογία, από τα χέρια των Ιερέων. Επίσης πολλοί ήταν κι εκείνοι, ηλικιωμένοι και πολλά παιδιά, οι οποίοι κοινώνησαν το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Το απόγευμα της ίδιας ημέρας εψάλη η ακολουθία του εσπερινού και στη συνέχεια η ακολουθία των χαιρετισμών του Τιμίου Σταυρού.

Οι πιστοί είχαν την ευκαιρία να προσκυνήσουν τον Τίμιο Σταυρό, τον οποίο προσέφεραν στην Ενορία μας δύο ευσεβείς πιστοί, επάνω στον  οποίο είναι εναποτεθειμένο τεμάχιο από τον Τίμιο Σταυρό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Η Εικόνα αυτή με τον Τίμιο Σταυρό και το Τίμιο Ξύλο παραμένει στην ενορία μας ως ένα πολύτιμο εκκλησιαστικό και αγιαστικό κειμήλιο.

Πανηγύρισε το Εξωκκλήσι του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, στην Ενορία του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας, την Δευτέρα 24 Αυγούστου 2020.

Το εξωκκλήσι ανεγέρθηκε το 1983 από τον κ. Χρήστο Καραμπέρη και πολλούς άλλους, που συνεισέφεραν στον καλλωπισμό και την αγιογράφηση του Ναού. Εγκαινιάσθηκε στις 28 Ιουλίου 1986 από τον μακαριστό Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης κυρό Αντώνιο Κόμπο.

Την Κυριακή το απόγευμα, παραμονή της εορτής, εψάλη ο Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός, τελέσθηκε αρτοκλασία από τους Ιερείς, τον πρωτοπρεσβύτερο Βασίλειο Βασιλείου και τον πρωτοπρεσβύτερο Νέστορα Γκουρομίσιο και πριν το τέλος του εσπερινού έγινε περιφορά της Αγίας Εικόνας του εορτάζοντος Αγίου.

Στο τέλος του εσπερινού ο π. Βασίλειος κήρυξε τον θείο λόγο, αναφερθείς στην επιμονή του Αγίου Κοσμά να τηρούν οι πιστοί τον εκκλησιασμό της Κυριακής και την αργία κατ’ αυτή την ημέρα. Είπε ότι ο εχθρός της πίστεως στον Άγιο Τριαδικό Θεό, ανέκαθεν δεν ήθελε τις εορτές και τη λατρεία του αληθινού Θεού. Από την Παλαιά Διαθήκη, στους ψαλμούς αναφέρει ο προφητάνακτας Δαβίδ στον 73^ο Ψαλμό τα εξής: «εἶπαν ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῶν αἱ συγγένειαι αὐτῶν ἐπὶ τὸ αὐτό· δεῦτε καὶ καταπαύσωμεν πάσας τὰς ἑορτὰς τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τῆς γῆς.», και σήμερα ο ίδιος εχθρός, με διαφορετικούς τρόπους, το ίδιο επιθυμεί.

Τόνιζε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός στους χριστιανούς της τουρκοκρατίας ότι, οι πιστοί χριστιανοί δεν πρέπει να απουσιάζουν χωρίς λόγο από τη Θεία Λειτουργία της Κυριακής. Είναι η κατ’ εξοχήν ημέρα της λατρείας του Θεού και είναι αδιανόητο να λείπουν από τον εκκλησιασμό της Κυριακής.

Και κατέληξε ο π. Βασίλειος ότι, αυτός ήταν ο κύριος λόγος που μαρτύρησε ο Άγιος Κοσμάς, καταδιωκόμενος από τους Εβραίους και τους φανατικούς μουσουλμάνους.

Στη συνέχεια οι Ιερείς μοίρασαν τον ευλογημένο άρτο σε όλους τους πιστούς.

Την επομένη το πρωί εψάλη η ακολουθία του όρθρου και στη συνέχεια η Θεία Λειτουργία.