Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας

ΠΡΩΤΥΠΑ ΠΡΟΣ ΜΙΜΗΣΗ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ pdf

Ευχαριστήρια επιστολή απέστειλε ο Ιεραποστολικός Σύνδεσμος «Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός»,  για την οικονομική βοήθεια που προσέφερε η Ενορία του Αγίου Νικολάου.

Την επιστολή έστειλε προς τον εφημέριο της Ενορίας του Αγίου Νικολάου π. Βασίλειο Βασιλείου, ο Πρόεδρος του Συνδέσμου κ. Δημήτριος Ασλανίδης, και εκφράζει τις ευχαριστίες του προς τον ίδιο, αλλά και προς όλους τους Ενορίτες, για τη διαρκή στήριξή τους στο έργο της Εξωτερικής Ιεραποστολής.

Διαβάστε την επιστολή:

Αν θέλετε να βοηθήσετε τις Ορθόδοξες Ιεραποστολές σε όλο το κόσμο, μπορείτε να το κάνετε με αρκετούς τρόπους. Είτε απευθείας στις τοπικές Ορθόδοξες Μητροπόλεις ή Ιεραποστολές, είτε μέσω διαδικτύου (σε ορισμένες ιστοσελίδες υπάρχει αυτή η δυνατότητα) είτε μέσω των Ορθοδόξων Ιεραποστολικών Συλλόγων στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό, είτε μέσω της Ενορίας του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας.

Η διεύθυνση και οι αριθμοί λογαριασμών των Τραπεζών του Συνδέσμου «ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ» είναι:

Ιεραποστολικός Σύνδεσμος «ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ»

Λαγκαδά 190, Σταυρούπολη Θεσσαλονίκης ,ΤΚ. 56429

Τηλέφωνο και Fax: +302310606920

e-mail: iersyn@iersyn.gr

Εθνική Τράπεζα–235/296004-49

Εμπορική τράπεζα : 52839521

ALPHA BANK : 479-002101-029168

Τράπεζα Πειραιώς :5231-013724-415

( http://www.iersyn.gr/support.html )

Τρόφιμα αξίας 300 ευρώ παρέδωσε η Εκκλησιαστική Επιτροπή του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας στον υπεύθυνο των συσσιτίων της Ιεράς Μητροπόλεως κ. Παναγιώτη Δήμου, ενισχύοντας έτσι το καθημερινό συσσίτιο απόρων της Ιεράς Μητροπόλεως.

Τα τρόφιμα προσφέρθηκαν για τη μνήμη του Δημητρίου Ν. Μάνιου, ο οποίος επί είκοσι χρόνια υπηρέτησε αφιλοκερδώς, ανιδιοτελώς και με θείο ζήλο την ενορία του Αγίου Νικολάου, ως εκκλησιαστικός επίτροπος.

Την Κυριακή 24 Φεβρουαρίου 2013, στις 7:30 το απόγευμα, ξεκινάει για ακόμη μία χρονιά ο κύκλος ομιλιών στη Σχολή Γονέων της Ιεράς Μητροπόλεως Σισανίου και Σιατίστης.

Πρώτος ομιλητής θα είναι ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλος και το θέμα το οποίο θα αναπτύξει είναι: «Ο ΕΦΗΒΟΣ ΠΟΥ ΑΝΤΙΔΡΑ ΚΑΙ ΑΜΦΙΣΒΗΤΕΙ».

Η εκδήλωση θα γίνει όπως πάντα στην αίθουσα του Ιερού Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Δημητρίου «Αλεξάνδρα Παπαγεωργίου».

Η Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Μικροκάστρου Κοζάνης θα τελέσει το ετήσιο μνημόσυνο της μακαριστής Ειρήνης μοναχής το Σάββατο 2 Μαρτίου 2013.

Το μνημόσυνο θα τελεσθεί εις τον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου της Μονής, όπου ο μακαριστή εργάστηκε υπομονετικά επί σειράν ετών.

Τη Θεία Λειτουργία και το Ιερό Μνημόσυνο θα τελέσει ο Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλος.

Η μοναχήΕιρήνη, κατά κόσμον Δέσποινα Σταθάκη, ήταν γόνος πολύτεκνης ευσεβούς οικογένειας. Σπούδασε την Θεολογική Επιστήμη στο Θεολογικό Ινστιντούτο Παρισίων, του Αγίου Σεργίου. Η σπουδή αυτή σημάδεψε τη ζωή της, έστω και αν δεν συνέχισε τις σπουδές, γιατί καθ’ όλη τη μοναχική της διαδρομή την ενδιέφεραν τα θεολογικά θέματα.

Εργάστηκε υπομονετικά στη Μονή της μετανοίας της. Ήταν φιλακόλουθη στο έπακρο και με ακρίβεια στα τυπικά της Εκκλησίας.

Ήταν ως φίλεργος μέλισσα, ευσυνείδητη οικονόμος της Μονής, φειδωλή στη χρήση του ιερού χρήματος και του ταμείου της Παναγίας.

Ήταν ελεήμων καρδία, υπερασπιστής φτωχών και ορφανών, μυστικός χορηγός πενήτων φοιτητών.

Χαρακτηριστικό της γνώρισμα, ο πόθος να ενώνει τα διεστώτα και η ευκολία να ζητάει συγγνώμη και από τη μικρότερη αδελφή.

Ο Θεός την έχει ήδη αναπαύσει εν σκηναίς δικαίων και εκεί δέεται και πρεσβεύει υπέρ της σωτηρίας πάντων ημών.

Πατήστε εδώ για να το διαβάσετε.

Την Παρασκευή 1 Φεβρουαρίου 2013, η Εκκλησία μας τίμησε τη μνήμη του Αγίου Τρύφωνος του μεγαλομάρτυρος, που έχει καθιερωθεί στην εθιμική λατρεία ως ο προστάτης των αμπελουργών.

Ο Άγιος Τρύφων παρουσιάζεται μάλιστα στις νεώτερες αγιογραφίες ως νέος, αγένειος, σγουρομάλλης, να κρατάει με το αριστερό του χέρι «κλαδευτήρι», εργαλείο, δηλαδή, με το οποίο γίνεται το κλάδεμα των αμπελιών, η κύρια αμπελουργική εργασία της χρονικής αυτής περιόδου.

Όπως και σε άλλα μέρη, ο Άγιος Τρύφων είναι ο προστάτης των αμπελουργών, έτσι και στην πόλη της Σιάτιστας.

Στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικάνορος, στην Ενορία του Αγίου Νικολάου, εορτάστηκε πανηγυρικά η μνήμη του Αγίου Τρύφωνος.

Τη Θεία Λειτουργία τέλεσαν οι Ιερείς π. Βασίλειος  και π. Νέστορας.

Ακολούθησε αρτοκλασία και στη συνέχεια οι Ιερείς διάβασαν τον αγιασμό και τις ευχές του Αγίου Τρύφωνος.

Στο τέλος, ο Ιερέας  π. Νέστορας μοίραζε το αντίδωρο και ο Ιερέας π. Βασίλειος ευλόγησε όλο το εκκλησίασμα με τον αγιασμό, αφού πρώτα ευλόγησε τον κ. Μπόντα Στέφανο, Πρόεδρο του Συλλόγου Αμπελουργών Οινοπαραγωγών Σιάτιστας «Ο Άγιος Τρύφων».

 Τα μέλη του Συλλόγου, στο προαύλιο του Ναού, κερνούσαν κρασί ή τσίπουρο και λουκούμι σε όλους όσοι εκκλησιάστηκαν.

Οι αμπελουργοί παίρνουν αυτόν τον αγιασμό και ραντίζουν τα αμπέλια τους, για να τα προφυλάξουν από τις ασθένειες και τα ζωύφια.

Ο Άγιος Τρύφωνας, ως Άγιος προστάτης των αμπελουργών, δρα σημαντικά με τη θεία χάρη, κατά των ποικίλων εχθρών που ενεργούν βλαπτικά στα αμπέλια, στα δενδροκηπευτικά και τους αγρούς. Αντίξοες καιρικές συνθήκες, ασθένειες, έντομα, κάμπιες αλλά και ποντικοί υποχωρούν μπροστά του, εφόσον βέβαια οι προσευχές προς τον Άγιο συνοδεύονται με την θερμή πίστη και τον σεβασμό στον Άγιο.

Στον Εξορκισμό του Αγίου μάρτυρος Τρύφωνος,  αναφέρονται ονομαστικά τα διάφορα ζιζάνια: “… των αδικούντων την άμπελον, την χώραν τε και τον κήπον: Κάμπη, Σκώληξ, Σκωληκοκάμπη, Σκάνθαρος, Βρούχος, Ακρίς, Επίμαλος, Καλιγάρις, Μακρόπους, Μύρμηξ, Φθείρ, Ρυγίτης, Ψυλλίτης, Καυσοκόπος, Ερυσίβη, Κοχλοί, Ψαλίτης και ει τι άλλο προσφυσούν και μαραίνον τον καρπόν της σταφυλής και των λοιπών ειδών και λαχάνων”.

Επισκέπτονται, λοιπόν, τους αμπελώνες την πρώτη Φεβρουαρίου, τους ραντίζουν με αγιασμό αλλά κλαδεύουν και τέσσερα κλήματα. Τα κλήματα αυτά τα διαλέγουν να ’ναι ιδιαίτερα γερά, είτε βρίσκονται στις γωνίες του αμπελώνα, είτε σχηματίζουν σταυρό στο αμπέλι. Πάνω σ’ αυτά θα ρίξουν τον αγιασμό, προσβλέποντας στην ευφορία, στην καλή παραγωγή και στην καλοχρονιά.

Τα μέλη του Συλλόγου Αμπελουργών, στο προαύλιο του Ναού, κερνούσαν κρασί ή τσίπουρο και λουκούμι σε όλους όσοι εκκλησιάστηκαν.

Η ενορία του Αγίου Νικολάου, κήδεψε σήμερα Πέμπτη 7 Φεβρουαρίου 2013, έναν φιλότιμο εργάτη στον αμπελώνα του Κυρίου.

Κήδεψε τον αγαπητό και μακαριστό πλέον Δημήτριο Μάνιο. Καθημερινά ο ακούραστος Δημήτριος πρόσφερε τις υπηρεσίες του αφιλοκερδώς και ανιδιοτελώς, με κόπο και μόχθο, με χαρά και όρεξη, είτε υγιής, είτε ασθενής, όλες τις εποχές, με κρύο με ζέστη, με βροχές και με χιόνια στην ενορία του.

Ύστερα από την είδηση του θανάτου του Δημητρίου Μάνιου, συνεδρίασε το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου και αποφάσισε, για την 20ετή προσφορά του εκλιπόντος Δημητρίου στους Ναούς της Ενορίας του Αγίου Νικολάου, το παρακάτω ψήφισμα:

     «Ψήφισμα του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου του Ι. Ν. Αγίου Νικολάου Σιάτιστας για τον εκλιπόντα Δημήτριο Ν. Μάνιο»

 Στη Σιάτιστα και στο γραφείο του Ιερού Ναού του Αγίου Νικολάου σήμερα 6 Φεβρουαρίου 2013 ημέρα Τετάρτη το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο, αποτελούμενο από τον Πρόεδρο αυτού αιδεσιμώτατο Ιερέα Βασίλειο Βασιλείου και τα μέλη αυτού κ. κ. Γεράσιμο Λέγκο, Χρήστο Παπαβασιλείου, Αντώνιο Λεζγίδη και Ιωάννη Τριγώνη, παρόντος και του αιδεσιμωτάτου Ιερέως Νέστορος Γκουρομίσιου, συνήλθε σε έκτακτη συνεδρίαση, ύστερα από την είδηση του θανάτου του Δημητρίου Ν. Μάνιου, ο οποίος επί είκοσι χρόνια υπηρέτησε αφιλοκερδώς, ανιδιοτελώς και με θείο ζήλο την ενορία του Αγίου Νικολάου, ως εκκλησιαστικός επίτροπος,

Ψ η φ ί ζ ε ι

1. Να εκφράσει τις συλλυπητήριες ευχές στην σύζυγο, τα παιδιά και τα εγγόνια του εκλιπόντος.

2. Να τον ανακηρύξει ευεργέτη της ενορίας του Αγίου Νικολάου και να αναγράψει το όνομά του στους καταλόγους των ευεργετών της ενορίας.

3. Να διαθέσει το ποσό των 300 ευρώ σε τρόφιμα, ως ενίσχυση στο φιλανθρωπικό έργο του Συσσιτίου Απόρων της Ιεράς Μητροπόλεώς μας, και

4. Η κηδεία και τα ακολουθούντα μνημόσυνα, για τον εκλιπόντα, να γίνουν δωρεάν.

Την εξόδιο ακολουθία τέλεσαν οι Ιερείς π. Βασίλειος, π. Νέστορας και π. Σπυρίδων.

Τον επικήδειο λόγο εκφώνησε ο π. Βασίλειος Λ. Βασιλείου.

 «Ὁ εὐλογῶν τούς εὐλογοῦντας σε, Κύριε, καί ἁγιάζων τούς ἐπί σοί πεποιθότας, … ἁγίασον τούς ἀγαπώντας τήν εὐπρέπειαν τοῦ Οἴκου σου…» 

 Ἡ εὐχή αὐτή τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀγαπητοί μου ἐνορίτες, ἁρμόζει νά εἰπωθεῖ στόν ἐκλιπόντα ἀγαπητό καί μακαριστό πλέον Δημήτριο Μάνιο.

Ὁ μακαριστός Δημήτριος, μετά ἀπό πολλές περιπέτειες τῆς ζωῆς, μετά ἀπό τόν θάνατο τοῦ ἀγαπημένου του υἱοῦ, μετά ἀπό ἀρκετές παρατάσεις τοῦ ἐπιγείου βίου του καί μετά ἀπό μία πολυώδυνη περίοδο, σηκώνοντας τό βάρος τῆς ἐπάρατης ἀρρώστιας ἀγογγύστως, ἀναπαύεται ἀπό χθές στόν χῶρο τῶν πνευμάτων, κοντά στόν Θεό, ὅπου «οὐκ ἔστι πόνος ἤ λύπη ἤ στεναγμός».

 Ὁ ἀγαπητός σέ ὅλους Δημήτριος, θά μπορούσαμε νά ποῦμε ὅτι, ἦταν ἡ προσωποποίηση τῆς ἄοκνης ἐργασίας καί προσφορᾶς στά παρεκκλήσια τῆς ἐνορίας μας.

Ἀπό τό 1993 μέχρι πρίν λίγους μῆνες, ἐπί εἴκοσι (20) χρόνια, ὑπηρέτησε πολλάκις ὡς ἐκκλησιαστικός ἐπίτροπος, ἀλλά καί χωρίς αὐτή τήν ἰδιότητα, πρόσφερε τίς ὑπηρεσίες του ἀφιλοκερδῶς καί ἀνιδιοτελῶς, μέ κόπο καί μόχθο, μέ χαρά καί ὄρεξη, εἴτε ὑγιής εἴτε ἀσθενής, ὅλες τίς ἐποχές, μέ κρύο, μέ ζέστη, μέ βροχές καί μέ χιόνια, τήν ἐνορία τοῦ Ἁγίου Νικολάου.   

 Ἄν, εὐρισκόμενος ἀκόμη σ’ αὐτή τή ζωή, θά θέλαμε νά ἀπαριθμήσουμε τά ὅσα πρόσφερε, θά προσκρούαμε στήν ταπείνωσή του. Ὅμως, τώρα, ὄντας ἐλεύθεροι ἀπ’ αὐτό τό ἐμπόδιο, μποροῦμε νά ἀναφέρουμε ὅσα ἔχουν πέσει στήν ἀντίληψή μας.

 Ἀπό τήν πρώτη στιγμή πού ἀνέλαβε ὡς ἐπίτροπος, σήκωσε τά μανίκια του καί ρίχτηκε μέ φιλότιμο καί ὑπερβολικό ζῆλο στή δουλειά, σάν νά ἦταν προσωπική του ὑπόθεση. Σέ συνεργασία μέ τόν Ἱερέα καί τούς λοιπούς ἐπιτρόπους κοπίασε γιά τήν εὐπρέπεια τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Νικολάου καί τῶν ἐξωκκλησίων τῆς ἐνορίας μας.

Ἦταν μπροστά στό τεράστιο ἔργο τῆς διαμορφώσεως τοῦ ἐξωτερικοῦ χώρου τῶν Ἁγίων Ταξιαρχῶν.

Πρωτοστατοῦσε στή διαμόρφωση τοῦ περιβόλου τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου.

Ἦταν ἀπό τούς λίγους πού ὁραματιζόταν καί συμφωνοῦσε γιά τήν διαμόρφωση τῆς πλατείας τῆς Γεράνειας, τή διαμόρφωση τοῦ ἐξωτερικοῦ χώρου καί τήν ἀνάδειξη τῶν ἱστορικῶν Ἱερῶν Ναῶν τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς καί τῆς Παναγίας.

Ἀγωνίσθηκε μέ ὅλες του τίς δυνάμεις γιά τήν κατασκευή καί καλλωπισμό τοῦ κοιμητηρίου τοῦ Ἁγίου Νικάνορος.

Ἦταν παρών σέ ὅλα τά μεγάλα ἔργα τῆς ἐνορίας. Ὅμως δέν εἶναι ἡ κατάλληλη ὥρα ὥστε νά τά ἀπαριθμήσουμε ὅλα μέ λεπτομέρεια.

Ἀγαποῦσε ὅλα τά ἐξωκκλήσια, φύτευε δένδρα, τά πότιζε, ἔκοβε τά χόρτα, φύτευε γκαζόν, τό κούρευε, τό πότιζε, περιποιόταν τούς κήπους, φύτευε λουλούδια, ἔβαφε ἄσπρες τίς πέτρες, συγύριζε τούς Ναούς, ἤθελε τήν ὀμορφιά καί τήν καθαριότητα. Μετέφερε μέ τό αὐτοκίνητο τῆς ἐνορίας ἀνήμπορους νά ρθοῦν στην Ἐκκλησία ἤ νά ἐπιστρέψουν στό σπίτι τους. Ξεναγοῦσε τούς ἐπισκέπτες στόν ἱστορικό Ναό τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς. Διάβαζε καί ἔψαλλε κατά τίς ἱερές ἀκολουθίες. Τριγύριζε καθημερινά τά ἐξωκκλήσια τῆς Μεταμορφώσεως, τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου, τοῦ Ἁγίου Νικάνορος, τοῦ Ἁγίου Ἀχιλλείου, τῶν Ἁγίων Ταξιαρχῶν. Εἶχε ἀγκαλιάσει κυριολεκτικά τούς ἱστορικούς Ναούς τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς καί τῆς Παναγίας. Ἦταν μαζί μέ τούς πρώτους πού συνέβαλαν στό κτίσιμο καί στήν ἁγιογράφιση τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ.

Ὁ μακαριστός Δημήτριος ἦταν ἕνας πιστός χριστιανός, καί γι’ αὐτό μέ περισσή ἀγάπη καί ἐνδιαφέρον ἀφιέρωνε τόν ἐλεύθερο χρόνο του καί τήν ξεκούρασή του στήν εὐπρέπεια τῶν Ναῶν τοῦ Θεοῦ.

Ἦταν πιστός καί γι’ αὐτό ἐξομολογοῦνταν τακτικά καί κοινωνοῦσε συχνά τῶν ἀχράντων μυστηρίων, μέχρι καί πρίν πέντε ἡμέρες.

Ἦταν πιστός καί γι’ αὐτό μέχρι τήν τελευτή του εἶχε στό στόμα του πάντοτε τήν εὐχή: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησέ με». Συγχωροῦσε τούς πάντες καί συμπονοῦσε τούς πάντες.

Ὁ ἀγαπητός καί προσφιλής μας Δημήτριος μετά τόν κόπο αὐτῆς τῆς ζωῆς, ἀπό χθές ἀναπαύεται στούς κόλπους τοῦ Ἀβραάμ, στόν εὐλογημένο παράδεισο, ἀπ’ ὅπου περιμένει τή μεγάλη Ἡμέρα καί Ἐπιφανῆ τῆς Δευτέρας παρουσίας τοῦ Χριστοῦ, γιά νά πάρει ξανά τό σῶμα του ἔνδοξο καί ἄφθαρτο καί ἀθάνατο, γιά νά ζεῖ κοντά στό Χριστό στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων.

Ἡ σημερινή ἡμέρα, γιά τήν ἐνορία μας, εἶναι χαρμόσυνη, διότι προπέμπει ἕνα εὐγενές μέλος της στήν οὐράνια μακαριότητα. Ἡ Ἐκκλησία δέν ἔχει πένθος ἀλλά πίστη σ’ αὐτά πού πέρασαν καί ἐλπίδα σ’ ἐκεῖνα πού θά ἔλθουν. Ὁ χριστιανός καί λυπᾶται καί θλίβεται καί πονάει, ὄχι ὅμως ὅπως ἐκεῖνοι πού δέν ἔχουν ἐλπίδα τῆς μελλούσης ζωῆς καί Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

«Ὁ εὐλογῶν τούς εὐλογοῦντας Αὐτόν, Κύριος, καί ἁγιάζων τούς ἐπ’ Αὐτόν πεποιθότας,…», ἄς εὐχηθοῦμε, ἀγαπητοί μου, νά «ἁγιάσει τόν ἀγαπήσαντα τήν εὐπρέπειαν τῶν Οἴκων του», τόν ἀγαπητό Δημήτριο! Καί ἄς τόν παρακαλέσουμε, ἐπίσης, νά χαρίζει καί στούς οἰκείους του κάθε παρηγοριά καί εὐλογία.

Ἄς εὐχηθοῦμε ὅλοι μαζί, αἰωνία σου ἡ μνήμη ἀξιομακάριστε καί ἀείμνηστε, ἀδελφέ Δημήτριε.  Χριστός ανέστη!

 Το ψήφισμα για τον εκλιπόντα Δημήτριο διάβασε ο κ. Γεώργιος Φίλιος φιλόλογος – θεολόγος και πρώην διευθυντής του Μουσικού Σχολείου Σιάτιστας.

 Ας ευχηθούμε να είναι αιωνία η μνήμη του αδελφού Δημητρίου, καθώς επίσης να βρεθούν συνεχιστές στην όμορφη αυτή προσπάθεια του ευπρεπισμού των Ναών του Θεού.

Την Τετάρτη 30 Ιανουαρίου 2013, η Αγία μας Εκκλησία τίμησε τους τρεις μεγάλους Εκκλησιαστικούς Πατέρες και Διδασκάλους του γένους μας, τους προστάτες των γραμμάτων. Εόρτασε τους Αγίους Τρεις Ιεράρχες, τον Μέγα Βασίλειο, Αρχιεπίσκοπο Καισαρείας της Καππαδοκίας, τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο, Αρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως και τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, Αρχιεπίσκοπο, επίσης, Κωνσταντινουπόλεως.

Στην ενορία του Αγίου Νικολάου, το απόγευμα της Τρίτης, στον Ιερό Ναό των Αγίων Ταξιαρχών, έγινε ο πανηγυρικός εσπερινός από τους Ιερείς της ενορίας π. Βασίλειο και π. Νέστορα και προσευχομένων πολλών πιστών.

Την Τετάρτη 30 Ιανουαρίου, το πρωί, στον ίδιο Ναό, οι Ιερείς τέλεσαν τη Θεία Λειτουργία, και στη συνέχεια αρτοκλασία. Κατόπιν έψαλαν μνημόσυνο υπέρ των κεκοιμημένων Αρχιερέων, Ιερέων, διδασκάλων, ευεργετών και δωρητών της ενορίας του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας.

Μετά το μνημόσυνο, ο π. Βασίλειος και ο π. Νέστορας ανέγνωσαν στους πιστούς, που τίμησαν την μνήμη των Αγίων, τα ονόματα των κεκοιμημένων Αρχιερέων, Ιερέων, των διδασκάλων, των δωρητών και ευεργετών της ενορίας, καθώς επίσης και όλων όσοι συνεχίζουν να προσφέρουν στην ενορία του Αγίου Νικολάου μέχρι και σήμερα.
Ας παρακαλέσουμε, λοιπόν, τους Τρεις Μεγάλους Πατέρες και Οικουμενικούς Διδασκάλους, τους προστάτες της παιδείας του γένους μας, να σκεπάζουν με τις θεόδεκτες προσευχές και πρεσβείες τους τις μαθήτριες και τους μαθητές, τους Διδασκάλους και Καθηγητές των Σχολείων της πατρίδας μας, αλλά και ολόκληρο το γένος των Ορθόδοξων Χριστιανών. Επί πλέον δε να μας αξιώνουν, να τους τιμάμε με καθαρή καρδιά – όχι μόνο εμείς, αλλά και τα παιδιά μας, και τα παιδιά των παιδιών μας – κάθε χρόνο τέτοια ημέρα, «εις αιώνας αιώνων».