Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας

Το Μεγάλο Σάββατο το βράδυ 11 Απριλίου 2015, στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας στις 11.00 πριν τα μεσάνυχτα, χτύπησαν οι καμπάνες χαρμόσυνα και άρχισε η ακολουθία του Αγίου Φωτός.
Ο π. Βασίλειος, διάβασε την αναστάσιμη εγκύκλιο του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. κ. Παύλου και στη συνέχεια, εντός του Αγίου Βήματος, εψάλη το εωθινό: «Ιδού σκοτία και πρωί…» από τους ιεροψάλτες.
Αμέσως μετά, οι Ιερείς του Ναού, ο π. Βασίλειος και ο π. Νέστορας εξερχόμενοι από το Άγιο Βήμα και σηκώνοντας ψηλά τη λαμπάδα τους με το Άγιο Φως, και ψάλλοντας το τροπάριο: «Δεύτε λάβετε φως, εκ του ανεσπέρου φωτός και δοξάσατε Χριστόν τον αναστάντα εκ νεκρών», έδωσαν το Άγιο Φως σε όλους τους πιστούς, και έλαμψε ολόκληρη η Εκκλησία.
Το Άγιο Φως και εφέτος, ήταν αυτό που βγήκε στον Πανάγιο Τάφο στα Ιεροσόλυμα και παρέλαβε από το αεροδρόμιο Θεσσαλονίκης ο κ. Δημητριάδης.
Στη συνέχεια, οι Ιερείς π. Βασίλειος και π. Νέστορας εξήλθαν στην αυλή του Ναού, μαζί με όλους τους πιστούς.
Το λάβαρο της Αναστάσεως το οποίο προσφέρθηκε τιμητικά στην κ. Άννα Πατρώνα για την πολυετή ανιδιοτελή προσφορά της στον Ιερό Ναό των Ταξιαρχών το κρατούσε ο γαμπρός της κ. Τάτης Στέλιος.
Στο προαύλιο του Ναού, έγινε η τελετή της Αναστάσεως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Όλοι έψαλλαν το: «Χριστός ανέστη εκ νεκρών…», οι καμπάνες χτυπούσαν πανηγυρικά, άλλοι τσούγκριζαν τα αβγά, άλλοι έβαζαν φωτιά στον «Ιούδα» και όλοι ασπάζονταν ο ένας τον άλλο με χαρά και ενθουσιασμό. Ακολούθησε ο όρθρος της Αναστάσεως και η πανηγυρική Θεία Λειτουργία, κατά την οποία παρέμειναν πάρα πολλοί πιστοί, οι οποίοι στο τέλος όλοι κοινώνησαν το Σώμα και το Αίμα του Χριστού.
Μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας οι Ιερείς π. Βασίλειος και π. Νέστορας μοίρασαν μαζί με το αντίδωρο και από ένα κόκκινο αβγό.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ
ΠΑΣΧΑ 2015

Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ
ΕΠΙ Τῼ ΑΓΙῼ ΠΑΣΧΑ

Πρός
τόν Ἱερό Κλῆρο
καί τόν εὐσεβῆ λαόν τῆς Μητροπόλεώς μας

«Δεῦτε λάβετε φῶς ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου Φωτός καί δοξάσατε Χριστόν τόν Ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν»!

Πατέρες καί ἀδελφοί μου,
Αὐτή τήν πρόσκληση μᾶς ἀπευθύνει ἡ Ἐκκλησία μας τό βράδυ αὐτό τῆς Ἀναστάσεως. Ἐλᾶτε νά πάρετε Φῶς ἀπὀ τό ἀνέσπερο καί ἄδυτο φῶς, πού ἀνέτειλε ἀπό τόν Τάφο, καί δοξᾶστε τόν Χριστό, πού ἀναστήθηκε ἐκ τῶν νεκρῶν. Ἡ Ἀνάσταση εἶναι ἡ νέα Ἀνατολή, ἡ Ἀνατολή πού δέν τήν περιμένει Δύση, γιατί ὁ Χριστός εἶναι τό Φῶς τό ἀληθινό, πού φωτίζει κάθε ἄνθρωπο πού ἔρχεται στόν κόσμο.
Μέ τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ὁ Λαός πού καθόταν στό πνευματικό σκοτάδι εἶδε φῶς μεγάλο καί γι’ αὐτούς πού καθόντουσαν στή χώρα καί στή σκιά τοῦ θανάτου ἔλαμψε φῶς λαμπρό.
Τώρα τά πάντα γέμισαν φῶς, ὁ οὐρανός, ἡ γῆ καί τά ὑποκάτω τῆς γῆς. Ἄς γιορτάσει λοιπόν «πᾶσα κτίσις», ὅλη ἡ δημιουργία, τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, γιατί αὐτή ἡ Ἀνάσταση εἶναι τό νέο καί ἀληθινό θεμέλιο τοῦ κόσμου.
Τώρα τό Φῶς τοῦ Χριστοῦ φωτίζει ὅλο τόν κόσμο. Τώρα ὁ Ἅδης στενάζει καί βογγάει καί λέγει: «Μέ συνέφερε νά μή δεχθῶ στά σπλάχνα μου τό Γυιό τῆς Μαρίας. Ἄδειασε τούς τάφους ὁ καρφωμένος πάνω στόν Σταυρό. Ἐγώ Τόν δέχθηκα σάν ἕνα ἀπό τούς νεκρούς καί Αὐτός κατάργησε τό κράτος καί τήν ἐξουσία μου»!
Μέ τόνο θριαμβικό θά ρωτήσει ὁ Ἱερός Χρυσόστομος: «Ποῦ εἶναι ἅδη τό κεντρί σου, μέ τό ὁποῖο κέντριζες καί θανάτωνες τόν ἄνθρωπο; Ποῦ εἶναι Ἅδη ἡ ἐξουσία σου; Ἀναστήθηκε ὁ Χριστός, καί σύ νικήθηκες. Ἀναστήθηκε ὁ Χριστός, καί κανείς δέν ἔμεινε στά μνήματα»!
Ὁ Χριστός ἔγινε καί εἶναι τό δικό μας Πάσχα. Τό δικό μας πέρασμα ἀπό τόν θάνατο στή ζωή. Πέρασε ἀπό τόν θάνατό μας, μᾶς ἕνωσε μαζί Του καί μᾶς «διεβίβασε», μᾶς ὁδήγησε ἀπό τό θάνατο στή ζωή. Πόσο ὄμορφα ψάλλει ἡ Ἐκκλησία μας, «Πάσχα, Χριστός ὁ Λυτρωτής».
Ἑορτάζουμε τό Πάσχα σέ μιά περίοδο, πού πάλι τό σκοτάδι σκεπάζει τή γῆ καί τίς καρδιές μας. Αὐτοί πού θά ἔπρεπε νά ἀκτινοβολοῦν τό φῶς, ἐκπέμπουν σκοτάδι. Ἡ Παιδεία στόν τόπο μας ἔχει πλέον τελειώσει καί εἶναι ἀνίκανη νά φωτίσει καί νά νοηματίσει τήν ψυχή τῶν παιδιῶν μας. Ἡ κοινωνία μας εἶναι ἀκοινώνητη χωρίς φῶς, ἀγάπη καί ἀλήθεια, τά παιδιά μας βουλιάζουν μέσα στήν πλήξη καί τήν ἀνία, ὅταν δέν γίνονται ἀντικείμενα αἰσχρῆς ἐκμετάλλευσης. Οἱ ἡγέτες τοῦ κόσμου παραπαίουν ἀνίκανοι νά ἀντιληφθοῦν τό σήμερα. Χιλιάδες ἄνθρωποι χάνουν τίς δουλειές τους καί βυθίζονται στήν ἀπόγνωση.
Σέ αὐτή τή δύσκολη ὥρα ἀκούγεται καί πάλι τό θεσπέσιο μήνυμα: «Χριστός Ἀνέστη!» καί μᾶς γεμίζει ἐλπίδα καί δύναμη. Μπορεῖ οἱ τύραννοι καί οἱ τυραννίσκοι τῆς ἐποχῆς, νά σταυρώνουν τόν ἄνθρωπο, ἀλλά ὁ Χριστός Ἀνέστη!
Καί ἐμεῖς «Ἀνάστασιν Χριστοῦ Θεασάμενοι» προσκυνοῦμε Τόν Ἅγιο, τόν Κύριο, τόν Ἰησοῦ Χριστό, τόν μόνο ἀναμάρτητο. Προσκυνοῦμε τόν Τίμιο Σταυρό Του καί δοξάζουμε τήν Ἁγία Ἀνάστασή Του. Μέσα ἀπό τό Σταυρό Του, ἦλθε ἡ χαρά τῆς Ἀναστάσεως σέ ὅλο τόν κόσμο. Ἡ προοπτική τῆς ζωῆς μας ἄλλαξε.
Τώρα μέσα ἀπό τόν Σταυρό καί τήν Ἀνάσταση μάθαμε ὅτι δέν εἶναι ἄξια τά παθήματα αὐτῆς τῆς ζωῆς μπροστά στή δόξα πού περιμένει τόν ἄνθρωπο. Τώρα μπορεῖ νά μᾶς πικραίνουν οἱ δοκιμασίες, οἱ ἀρρώστιες, οἱ ἀποτυχίες, ὁ θάνατος, ἀλλά δέν μᾶς συντρίβουν. Ὁ Σταυρός, ὅπως γιά τό Χριστό, ἔτσι καί γιά μᾶς, δέν θά εἶναι τό τέλος. Τόν πόνο γιά τόν θάνατο κάποιου ἀγαπημένου μας, τόν γλυκαίνει ἡ βεβαιότητα τῆς συνάντησής του μέ τόν Ἀναστημένο Χριστό.
Ὁ πόνος πού προκαλεῖ ἡ ἀρρώστια ἡ δική μας ἤ κάποιου δικοῦ μας, καθώς συναντιέται μέ τίς ὀδύνες τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ, γίνεται ἀκτίνα ἀναστάσιμη καί δύναμη ὑπομονῆς. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ γίνεται ἡ πηγή μιᾶς ἀκατάβλητης δύναμης, πού μᾶς κάνει νά στεκόμαστε ὄρθιοι στίς δοκιμασίες στίς θλίψεις, στήν ἀνεργία, στά ἀδιέξοδα μας.
Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ζοῦμε σέ δύσκολες ἡμέρες καί ὧρες, ἀλλά ἡμέρες καί ὧρες σημαντικές καί ἀποκαλυπτικές. Ὁ ἄνθρωπος προσπάθησε καί στίς δικές μας ἡμέρες νά θανατώσει τόν Θεό. Ἀλλά ὁ Θεός θανατώνει τόν θάνατο τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ σύγχρονος ἄθεος κόσμος προσπαθεῖ διαρκῶς καί μέ κάθε μέσο νά θανατώνει τόν Θεό. Ὅμως ὁ πολιτισμός αὐτοῦ τοῦ κόσμου εἶναι ὁ πολιτισμός τοῦ θανάτου καί τῆς σκουπιδοποίησης τοῦ ἀνθρώπου. Αὐτός ὁ κόσμος τελείωσε, δέν ἔχει νά προσφέρει τίποτα πλέον στόν ἄνθρωπο, παρά μόνο τόν εὐτελισμό καί τήν ἀπαξίωση του.
Ἀκριβῶς, ὅμως, σήμερα ὁ Θεός θανατώνει τόν θάνατο τῶν ἀνθρώπων καί χαρίζει τή ζωή ὅπως περίτρανα ἀποκαλύπτεται στό πρόσωπο τῶν δύο νέων Ἁγίων μας, τῶν Ὁσίων πατέρων μας Παϊσίου καί Πορφυρίου. Καί ἐνῶ τά νέα παιδιά μας διερωτῶνται ἄν ὑπάρχει ζωή πρίν ἀπό τόν θάνατο, ὁ Χριστός στά πρόσωπα τῶν δύο νέων Ἁγίων μας ἀποκαλύπτει ἕνα θάνατο γεμάτο ζωή. Ἡ σύγκριση εἶναι συντριπτική.
Ὁ Χριστός μᾶς ἔμαθε ὅτι πάντοτε τόν Σταυρό ἀκολουθεῖ ἡ Ἀνάσταση καί τήν θυσία ἀκολουθεῖ ἡ νίκη.
Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι τό κατ’ ἐξοχήν ἀναρχικό γεγονός, πού ἀνατρέπει τίς ἀρχές καί τίς ἐξουσίες τοῦ κάσμου αὐτοῦ καί ἀποκαλύπτει τήν γύμνια τῶν ψευτοαναρχικῶν κηφήνων τῆς ἐποχῆς μας. Πρόκειται γιά μιά ἀληθινή, οὐσιασική καί ὀντολογική χαρά, πού ἀνατρέπει τά δεδομένα τοῦ θανάτου καί δίνει νόημα καί ἀξία στή ζωή τοῦ ἀνθρώπου. Τό νόημα εἶναι τό κατόρθωμα τῆς ζωῆς σάν ἀγάπη καί ἡ θέωση τοῦ ἀνθρώπου. Νόημα μοναδικό! Ὁπως μοναδικός γιά τόν Θεό εἶναι ὁ κάθε ἄνθρωπος!
Ἐν εὐχαριστίᾳ πολλῇ, λοιπόν, πρός τόν Ἀναστάντα Κύριο, ἄς δώσουμε τόν ἀσπασμό τῆς ἀγάπης ὁ ἕνας τόν ἄλλο, ἄς ἀφήσουμε τήν καρδιά καί τό νοῦ μας νά γεμίσουν ἀπό τό δικό Του φῶς, ἄς πάρουμε δύναμη ἀπό τήν δική του δύναμη.
Χριστός Ἀνέστη! Παιδιά μου ἀγαπημένα!

Ὁ Ἐπίσκοπός Σας

ο Σισανίου και Σιατίστης Παύλος

ΠΑΣΧΑ 2015 (PDF)

Το Μέγα Σάββατο 11 Απριλίου 2015, το πρωί, στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας, μαζί με την ακολουθία του εσπερινού τελέσθηκε και η Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου.
Έγινε η πρώτη Ανάσταση και οι Ιερείς π. Βασίλειος και π. Νέστορας ψάλλοντας το: «Ανάστα ο Θεός κρίνων την γην…», πετούσαν βάγια σε όλο το Ναό, ενώ ταυτόχρονα οι πιστοί έκαναν κρότους και θορύβους, κινώντας τις κανδήλες και τους πολυελαίους.

Το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής, 10 Απριλίου 2015, τελέσθηκε μέσα σε κλίμα κατανύξεως και με την πρέπουσα εκκλησιαστική τάξη, η Ακολουθία του Επιταφίου στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας
Μετά την ακολουθία, έγινε η περιφορά του επιταφίου στους δρόμους της ενορίας, τον οποίο ακολουθούσαν πλήθη κόσμου. Στην πλατεία του Δημαρχείου έγινε η συνάντηση των δύο επιταφίων, των ενοριών Αγίου Δημητρίου και Αγίου Νικολάου, όπου μίλησε επίκαιρα ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ.κ. Παύλος. Έπειτα ανεχώρησαν οι πιστοί των δύο ενοριών με τους επιταφίους τους, για τους Ναούς τους, ενώ στη συνοδεία προς τον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου ακολούθησε και ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. κ. Παύλος.
Φθάνοντας στον Ιερό Ναό, η κεντρική πόρτα του Ναού ήταν κλεισμένη. Ακολούθησε στιχομυθία μεταξύ του Επισκόπου (έξω απ’ το Ναό) και κάποιου άλλου (μέσα στο Ναό), λέγοντας τα του ψαλμού του Δαβίδ:
-«Άρατε πύλας οι άρχοντες υμών και επάρθητε πύλαι αιώνιοι και εισελεύσεται ο Βασιλεύς της δόξης!»
-«Και τίς εστίν ούτος ο βασιλεύς της δόξης;»
-«Κύριος των δυνάμεων, Κύριος κραταιός και δυνατός, ούτος εστίν ο Βασιλεύς της δόξης!».
Μετά την είσοδο του επιταφίου και του λαού στον Ιερό Ναό, ο Επίσκοπος με τους Ιερείς εναπέθεσε το τίμιο Σώμα του Χριστού επί της Αγίας Τραπέζης (η Αγία Τράπεζα συμβολίζει τον τάφο του Χριστού). Στο τέλος της ακολουθίας οι Ιερείς του Ναού π. Βασίλειος και π. Νέστορας μοίρασαν τα λουλούδια του επιταφίου στους πιστούς, για ευλογία.

Την Μεγάλη Παρασκευή, 10 Απριλίου 2015, στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου, με ευλάβεια και κατάνυξη έγινε η Αποκαθήλωση του Εσταυρωμένου Ιησού. Στη συνέχεια έγινε η περιφορά του Επιταφίου εντός του Ναού και η απόθεσή του στο στολισμένο κουβούκλιο.
Νωρίτερα τελέστηκε η ακολουθία των Μεγάλων Ωρών από τους Ιερείς του Ναού π. Βασίλειο και π. Νέστορα.
Τα παιδιά της Ενορίας χτυπούσαν πένθιμα τις καμπάνες εναλλάξ μέχρι το απόγευμα.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ
ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ

Ἀπρίλιος 2015

Ἕνα κάθε μήνα.

Ἀγαπητοί μου ἐνορίτες,

«Ὤ, Πάσχα τό μέγα καί ἱερώτατον Χριστέ, Ὤ, σοφία καί Λόγε τοῦ Θεοῦ καί δύναμις. Δίδου ἡμῖν ἐκτυπώτερον σοῦ μετασχεῖν ἐν τῇ ἀνεσπέρῳ ἡμέρᾳ τῆς Βασιλείας σου», ψάλλουν κάθε Πάσχα θριαμβευτικά οἱ ὀρθόδοξοι πιστοί χριστιανοί.
Ποιο, ὅμως, εἶναι αὐτό τό Πάσχα, πού ἐπιθυμοῦν νά τό ζήσουν πιό ἔντονα οἱ πιστοί; Αὐτό τό ὁποῖο βιώνεται κατά τήν ἀνέσπερη ἡμέρα, τόν χρόνο, τῆς αἰωνίας Βασιλείας τοῦ Χριστοῦ; Εἶναι ἡ Θεία Λειτουργία! Εἶναι ἡ μετοχή στό Πάσχα τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ἡ ἀναστημένη αἰώνια ζωή μας μαζί μέ τόν ἀναστημένο Ἰησοῦ Χριστό!
Κάθε φορά πού κοινωνεῖ ὁ πιστός, κάνει Πάσχα, ζεῖ τό Πάσχα! Γι’ αὐτό, στήν Ὀρθοδοξία, τό πρῶτο γεγονός, τό βράδυ τοῦ Μεγάλου Σαββάτου, μετά τήν ἀκολουθία τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ἡ Θεία Λειτουργία! Ψάλλουμε χαρμόσυνα τό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ καί ἀμέσως μετά, θέλουμε νά μετάσχουμε κι ἐμεῖς σ’ αὐτό τό γεγονός. Τελοῦμε τή Θεία Λειτουργία καί κοινωνοῦμε τοῦ ἀναστημένου Σώματος καί Αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Τρώγοντάς Τον, εἰσερχόμαστε μετά χαρᾶς στό ἀναστημένο του Σῶμα, καί ζοῦμε ἀπό ἐδῶ, ἀπό τώρα, τήν ἔνδοξη αἰώνια Βασιλεία του. Εἴμαστε οἱ ἀναστημένοι, οἱ χαρούμενοι ἄνθρωποι, οἱ εὐλογημένοι τοῦ Θεοῦ, οἱ τρισευτυχισμένοι, οἱ εἰρηνικοί, οἱ ἔχοντες ὅλα τά δῶρα τοῦ Θεοῦ!
Ἡ Θεία Λειτουργία, εἶναι γνωστό, ξεκινάει μετά τό «Εὐλογημένη ἡ Βασιλεία τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πάντοτε, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων», καί οἱ πιστοί ἀναφωνοῦν, «Ἀμήν», δηλαδή, βεβαίως, αὐτό εἶναι ἀληθινό.
Ἄρα, ἡ Θεία Λειτουργία δέν τελειώνει μέ τό «Δι’ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἡμῶν…», ἀλλά συνεχίζεται «πάντοτε νῦν καί ἀεί».
Ἐντός του Ἱεροῦ Ναοῦ καί κατά τή διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας οἱ πιστοί ζοῦν στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ὅταν θά ἐξέλθουν ἀπό τόν Ἱερό Ναό, ἄν θέλουν νά συνεχίσουν νά ζοῦν στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, θά πρέπει νά συνεχίσουν τή Θεία Λειτουργία. Δυστυχῶς, ὅμως, οἱ πιστοί δέν γνωρίζουμε τί εἶναι ἡ Θεία Λειτουργία καί γι΄ αὐτό βιαζόμαστε νά τελειώσει, γιά νά φύγουμε, νά πᾶμε νά κάνουμε ἄλλες δουλειές. Τή Θεία Λειτουργία τήν θεωροῦμε ὡς μία ἀπό τίς πολλές δουλειές, πού πρέπει νά ἐπιτελέσουμε. Ὁ ἀληθινά πιστός, ὅμως, ἀπό τήν πρώτη στιγμή πού κατανόησε αὐτό τό μέγα μυστήριο, δέν «ἐξέρχεται» ἀπ’ αὐτό. Ὅλη ἡ ζωή του εἶναι μία Θεία Λειτουργία. Οἱ ἐργασίες του, οἱ πράξεις του, τά λόγια του, οἱ σκέψεις του, οἱ ἐπιθυμίες του, τά πάντα, εἶναι ἐνταγμένα στή Θεία Λειτουργία. Ὅλα μοσχοβολοῦν λιβάνι, ὅλα εἶναι λουσμένα στό φῶς τοῦ Θεοῦ, ὅλα γλυκαίνουν στή μουσική τῶν ὕμνων, ὅλα εἶναι ζωντανά μέσα στό ἀναστημένο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Ρώτησαν κάποτε οἱ μαθητές τόν Ἰησοῦ, «ποῦ εἶναι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ;» καί ἐκεῖνος τούς ἀπάντησε, «ἐντός ὑμῶν ἐστί», εἶναι μέσα μας, εἶναι ἀνάμεσά σας.
Ὅμως, τί σημαίνει «Θεία Λειτουργία» μετά τή Θεία Λειτουργία; Γιά νά τό κατανοήσουμε αὐτό, θά πρέπει νά κατανοήσουμε τί γίνεται κατά τή Θεία Λειτουργία. Τί εἶναι ἡ Θεία Λειτουργία.
Πρίν δοῦμε ὅλα αὐτά, θά πρέπει νά ἐπισημάνουμε ὅτι, ἐδῶ καί τώρα καί παντοῦ καί πάντοτε ὑπάρχει ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ἄρα, μποροῦμε νά τήν βιώσουμε, ἀπό ἐδῶ, ἀπό τώρα, καί στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων!
Νά δοῦμε, λοιπόν, πῶς στεκόμαστε κατά τή Θεία Λειτουργία, ὥστε νά μπορέσουμε νά συνεχίσουμε νά βιώνουμε αὐτήν τήν κατάσταση καί στόν ὑπόλοιπο χρόνο τῆς ζωῆς μας.
Κατά τή Θεία Λειτουργία νιώθουμε μικροί καί ἀδύναμοι, καί χωρίς νά ἔχουμε παρρησία πρός τόν Θεό, καί γι’ αὐτό καλοῦμε τήν Θεοτόκο νά «πρεσβεύει» γιά ἐμᾶς. Καλοῦμε καί ὅλους τούς Ἁγίους, ἀκόμη καί τούς ἀγγέλους, νά γίνουν οἱ πρεσβευτές μας πρός τόν Θεό, καί οἱ βοηθοί καί συμπαραστάτες στίς δυσκολίες τῆς ζωῆς μας.
Αὐτό πρέπει νά συνεχισθεῖ καί μετά τή Θεία Λειτουργία, σ’ ὅλη μας τή ζωή. Νά ἔχουμε διαρκῶς αὐτογνωσία τῆς σμικρότητας καί ἀδυναμίας μας. Καί νά ἐπικαλούμαστε ἀδιαλείπτως τήν Θεοτόκο καί τούς Ἁγίους, νά πρεσβεύουν γιά μᾶς.
Κατά τή Θεία Λειτουργία ψάλλουμε τόν Ἅγιο Τριαδικό Θεό μαζί μέ τούς Ἁγίους Ἀγγέλους, τά Χερουβείμ καί τά Σεραφείμ. Τόν δοξολογοῦμε γιά τήν μεγαλιότητά του, τόν ὑμνοῦμε γιά ὅλα ὅσα ἐποίησε ἀπ’ ἀρχῆς κόσμου, τόν εὐχαριστοῦμε γιά ὅσα ἔκανε γιά ἐμᾶς, μικρά καί μεγάλα, γιά τή ζωή πού μᾶς ἔδωσε, γιά τήν υἱοθεσία, πού μᾶς καταδέχθηκε ὡς παιδιά του, γιά τά πάθη του καί τήν Ἀναστασή του, γιά τή σωτηρία.
Φεύγοντας ἀπό τή Θεία Λειτουργία, νά συνεχίσουμε νά ὑμνοῦμε τόν Θεό χωρίς σταματημό. Τό στὀμα μας νά δοξολογεῖ καί νά ψάλλει τή μεγαλωσύνη του.
Κατά τή Θεία Λειτουργία ἀκοῦμε τό ἀποστολικό καί τό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα, ἀκοῦμε τήν ἑρμηνεία καί ἐμβάθυνσή τους ἀπό τόν Ἱερέα.
Μετά τή Θεία Λειτουργία νά μυρικάζουμε τόν θεῖο λόγο καί νά εὑρίσκουμε χρόνο νά μελετοῦμε τίς Ἅγιες Γραφές καί ὅ, τι πνευματικό καί ψυχωφελές βιβλίο.
Κατά τή Θεία Λειτουργία νά προσευχόμαστε καί γιά τούς κατηχουμένους, νά τούς ἐλεήσει ὁ Κύριος, νά τούς ἀποκαλύψει τό Εὐαγγέλιο, καί νά τούς ἐνώσει μέ τήν Ἁγία Ἐκκλησία.
Καί μετά τή Θεία Λειτουργία, ἡ προσευχή μας αὐτή θά πρέπει νά συνεχισθεῖ.
Κατά τή Θεία Λειτουργία εἰκονίζουμε τά Χερουβείμ, ἄδουμε τόν τρισάγιο ὕμνο, ἀποθέτουμε κάθε βιωτική μέριμνα, γιά νά ὑποδεχθοῦμε τόν Βασιλέα τῶν ὅλων μέσα μας καί ἀνάμεσά μας.
Φεύγοντας ἀπό τή Θεία Λειτουργία αὐτά δέν πρέπει νά παύσουν. Πρέπει νά εἴμαστε οἱ εἰκονίζοντες τά Χερουβείμ καί νά μήν ὑποσκελιζόμαστε ἀπό τίς βιωτικές μέριμνες, γιά νά «μπορεῖ» νά εἰσοδεύει ὁ Χριστός πάντοτε στή ζωή μας.
Κατά τή Θεία Λειτουργία καλούμαστε νά «ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους», γιά νά μποροῦμε νά ὁμολογοῦμε τόν ἕναν ἐν Τριάδι ἀληθινό Θεό. Τόν Πατέρα, τόν Υἱό καί τό Ἅγιον Πνεῦμα.
Ἀπερχόμενοι ἀπό τό Ναό, μετά τή Θεία Λειτουργία, ἡ ἀγάπη πρός ἀλλήλους εἶναι ἀνάγκη νά συνεχίσει νά ὑπάρχει, ἐπειδή διαφορετικά θά χάσουμε τήν ἀληθινή μας πίστη.
Κατά τή Θεία Λειτουργία ἐπικαλούμαστε τό Ἅγιο Πνεύμα νά ἔλθει, γιά νά μεταβάλει τά τίμια δῶρα, τόν ἄρτο καί τόν οἶνο, σέ Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ, ὥστε αὐτά νά γίνουν ἡ αἰτία νά καθαριστεῖ ἡ ψυχή μας, νά ἀφεθοῦν οἱ ἁμαρτίες, νά ἔχουμε συντροφιά τό Ἅγιο Πνεῦμα, νά εἰσέλθουμε στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί νά ἔχουμε παρρησία πρός τόν Θεό.
Ἀναχωρώντας ἀπό τόν Ναό, μετά τή Θεία Λειτουργία, ἡ ἐπίκληση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος δέν θά πρέπει νά σταματήσει, ἐπειδή τό Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι αὐτό, τό ὁποῖο ἁγιάζει τή ζωή μας καί μᾶς κάνει ἀξίους νά φωνάζουμε τόν Θεό, Πατέρα, Αὐτό μᾶς ὁδηγεῖ πρός τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
Κατά τή Θεία Λειτουργία, μετά τόν καθαγιασμό τῶν Τιμίων Δώρων παρακαλοῦμε τόν Θεό, νά θυμηθεῖ τήν πόλη μας καί ὅλους πού κατοικοῦν σ΄ αὐτή. Ἰδιαιτέρως τόν ζητοῦμε νά θυμᾶται ἐκείνους πού θυμοῦνται τούς πτωχούς καί τά προβλήματά τους.
Καθ’ ὅλο τόν χρόνο, μετά τή Θεία Λειτουργία, δέν θά πρέπει νά μᾶς διαφεύγει ἡ μέριμνα, γιά ἐκείνους πού δυσκολεύονται μέ τήν φτώχεια καί τά ἐπακολουθοῦντα προβλήματα. Ἐνδιαφερόμενοι ἐμεῖς γι’ αὐτούς, ἔχουμε πολλαπλάσια τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ πρός ἐμᾶς καί τήν οἰκογένειά μας. Ἕνας λόγος πού φτωχύναμε εἶναι καί αὐτός, ὅταν εἴχαμε δέν προσφέραμε σ’ αὐτούς πού τότε δέν εἶχαν.
Ἡ Θεία Λειτουργία εἶναι τό δεῖπνο τοῦ Θεοῦ, πού στρώνει ὁ Ἅγιος Θεός στούς ἀνθρώπους, μέ ἐδέσματα τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Κατά τή Θεία Λειτουργία τρῶμε τόν Χριστό καί τόν ἔχουμε μέσα μας καί ἐκεῖνος μᾶς ἔχει μέσα του καί μᾶς ζωοποιεῖ! Γινόμαστε μέτοχοι τῆς Θεότητάς του. Φθάνουμε στή θέση ἐκείνη, γιά τήν ὁποία μᾶς δημιούργησε. Γινόμαστε θεοί κατά χάριν!
Μετά τή Θεία Λειτουργία, ἐπιστρέφοντας στήν καθημερινότητα τῆς ζωῆς, στό σπίτι, στήν ἐργασία μας, στίς ποικίλες ἐνασχολήσεις μας, νά μήν ξεχνοῦμε ὅτι μέσα μας ζεῖ ὁ Χριστός κι ἐμεῖς μέσα σ’ Ἐκεῖνον. Μή λησμονοῦμε αὐτήν τήν θεία Κοινωνία, αὐτήν τήν θεία συντροφιά! Νά προσπαθοῦμε νά ἔχουμε τόν Χριστό «κατοικοῦντα διά τῆς πίστεως ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν», ὅπως λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος.
Ὅταν, ἀγαπητοί μου, στή ζωή μου ζητῶ τίς πρεσβεῖες τῆς Θεοτόκου καί τῶν Ἁγίων,
ὅταν ὑμνῶ τόν Θεό ἀδιαλείπτως,
ὅταν μελετῶ τόν Λόγο του ἀνελλιπῶς,
ὅταν ἐνθυμοῦμαι καί προσεύχομαι γιά ὅλους τούς πιστούς καί τούς κατηχουμένους,
ὅταν ἀποθέτουμε μέ ἐμπιστοσύνη κάθε μέριμνά μας στήν Θεία Πρόνοια,
ὅταν ἀγαποῦμε τούς πάντες καί συμμετέχουμε στίς ἀνάγκες τους,
ὅταν ἐπικαλούμαστε συχνά τό Ἅγιο Πνεῦμα γιά τόν ἁγιασμό μας,
ὅταν ἔχουμε ζωηρή τή μνήμη τῆς παρουσίας τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ στόν ἑαυτό μας καί τή ζωή μας,
τότε ἡ ζωή μας εἶναι μία Θεία Λειτουργία! Εἶναι ἕνα παρατεινόμενο Πάσχα!
Τότε ἡ ζωή μας εἶναι ὁ ἀναστημένος Ἰησοῦς Χριστός, ἡ αἰώνια Βασιλεία του!
Ἀγαπητοί μου, ὁ Χριστός ἀνέστη πραγματικά, ἔκανε τό δικό Του Πάσχα, εἰσῆλθε στή Βασιλεία Του!
Εἰθε νά μετάσχουμε σ’ αὐτό «ἐκτυπώτερον ἐν τῇ ἀνεσπέρῳ ἡμέρᾳ τῆς Βασιλείας Του».
Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ νά εἶναι πάντοτε μαζί μας.

Μέ ἀναστάσιμες εὐλογίες

ὁ πρωτοπρεσβύτερος Β. Λ. Βασιλείου

ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2015 pdf

Την Μεγάλη Πέμπτη, μετά την ακολουθία των παθών με τα 12 Ευαγγέλια, στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου αρκετοί πιστοί έμειναν στην εκκλησία για να ξενυχτίσουν τον Χριστό και να ψάλλουν το μοιρολόι της Παναγιάς.
Ο Σταυρός με τον Εσταυρωμένο στέκει στη μέση της εκκλησίας, μπροστά από το Ωραία πύλη, στολισμένος με στεφάνια από λουλούδια και γύρω από το Σταυρό, καίνε κεριά.
Παράλληλα τα κορίτσια, οι κοπέλες και οι γυναίκες της Ενορίας στόλισαν το κουβούκλιο του επιταφίου, ενώ άλλες έψαλλαν διαφόρους ύμνους στο νεκρό Χριστό.
Στον Ιερό Ναό υπήρχε κίνηση μέχρι αργά τη νύχτα. Κόσμος, κατά παρέες, περνούσε άναβε κερί και προσκυνούσε τον Σταυρό με τον Εσταυρωμένο.

Σε κλίμα κατάνυξης πραγματοποιήθηκε σήμερα, Μεγάλη Πέμπτη, η ακολουθία των Παθών στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας.
Την Ακολουθία τέλεσαν οι Ιερείς του Ναού π. Βασίλειος και π. Νέστορας. Μετά το πέμπτο ευαγγέλιο, ο π. Βασίλειος έβγαλε τον εσταυρωμένο από το Άγιο Βήμα, τον περιέφερε εντός του Ναού και τον απέθεσε προ της Ωραίας πύλης, για προσκύνηση.
Πλήθος κόσμου παρακολούθησε τη συγκινητική Ακολουθία των Αχράντων Παθών και προσκύνησε τον Σταυρό του Χριστού μας.
Ο π. Βασίλειος στο κήρυγμά του ανέφερε:
«Μετὰ τὴν ἔξοδο τοῦ ἐσταυρωμένου ἀκούσθηκε ἕνα τροπάριο ποὺ λέει τὰ ἑξῆς:
«Μή ὡς Ἰουδαῖοι ἑορτάσωμεν. καὶ γὰρ τὸ Πάσχα ἡμῶν, ὑπὲρ ἡμῶν ἐτύθη (θυσιάσθηκε) Χριστὸς ὁ Θεός. Ἀλλ’ ἐκκαθάρωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ καὶ εἰλικρινῶς δεηθῶμεν αὐτῶ. Ἀνάστα Κύριε, σῶσον ἡμᾶς ὡς φιλάνθρωπος».
Πῶς γιόρτασαν οἱ Ἰουδαῖοι;
Ὡς ἀγνοοῦντες τὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ, μὲ ἀπιστία στοὺς Προφῆτες, οἱ ὁποῖοι προεῖπαν τά πάντα ὅσα ἀναφέρονταν στόν Μεσσία.
Ὡς ἀπειθεῖς στὸν Θεὸ.
Ὡς ἀντιλέγοντες στὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἔγινε ἄνθρωπος.
Γιόρταζαν ἔχοντας κακία πρὸς αὐτὸν, ποὺ ὁ Ἅγιος Τριαδικὸς Θεὸς ἔχρισε Μεσσία – Χριστό – Λυτρωτή.
Αὐτοί, οἱ Ἰουδαῖοι, οἱ ἀπόγονοι ἐκείνων τῶν σταυρωτῶν τοῦ Χριστοῦ, μέσα στοὺς αἰῶνες ἔχουν ἀγαπήσει κάθε ἀντίχριστο, κάθε ἀντίχριστη κατάσταση, καὶ στὸ τέλος τῆς Ἱστορίας θὰ προσαιτεριστοῦν καὶ θὰ ἀγαπήσουν τὸν Ἀντίχριστο, ποὺ θὰ ’ρθεῖ νὰ πλανήσει τὴν οἰκουμένη, λέγοντας τὸν ἑαυτὸ του Θεό.
Γιόρτασαν ἐπίσης ἔχοντας μίσος καὶ φθόνο ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ, ποὺ τοὺς ἔφθασαν μέχρι τὸν φόνο, τὴν Σταύρωσή του.
Γιατί γιόρτασαν ἐκεῖνο τὸ Πάσχα ἔτσι;
Ἐπειδὴ δὲν ἦταν «καθαροὶ τῇ καρδία», γι’ αὐτὸ καὶ δὲν εἶδαν τὴν θεία φύση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Τὸν θεώρησαν «ψιλὸν ἄνθρωπον», μόνον ἕνα ἁπλό ἄνθρωπο, γι’ αὐτὸ καὶ ἡ θυσία τοῦ Ἰησοῦ δὲν τοὺς ὠφέλησε.
Ἐμεῖς, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, νὰ μὴν ἐορτάσωμεν ὡς οἱ Ἰουδαῖοι, ἀλλὰ ὡς πιστοὶ καὶ φίλοι τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καὶ πῶς θὰ γίνει αὐτό; Πῶς μποροῦμε νὰ τὸ κατορθώσουμε;
Ὅταν «ἐκκαθάρωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ»,
ὅταν γίνουμε «καθαροὶ τῇ καρδία».
Τότε θὰ ἰδοῦμε τὸν Θεὸ Λόγο, τὸν Ἰησοῦ Χριστό, τήν θεία φύση του.
Ἡ κάθαρση αὐτὴ πρέπει νὰ εἶναι ὑπαρξιακὴ καὶ ὀντολογικὴ (γιὰ ὅλη μας τὴν ὕπαρξη, Σῶμα καὶ Ψυχή) καὶ μὲ πραγματικὸ ἀποτέλεσμα καθαρότητας.
Αὐτὴ τὴν κάθαρση δὲν μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος ἀπό μόνος του νὰ τὴν ἐπιφέρει στὸν ἑαυτό του. Ὁ ἄνθρωπος βλέπει τή βρωμιά του, τό σκοτάδι του, καί ἐπιχειρεῖ νά καθαρισθεῖ, νά φωτισθεῖ μέ ποικίλους τρόπους. Mέ τήν ἀνάπτυξη τῶν ἐπιστημῶν, μέ τή φιλοσοφία, μέ τή δημιουργία θρησκειῶν. Οἱ προσπάθειες μέν εἶναι φιλότιμες ἀλλά τό ἀποτέλεσμα μηδαμινό. Ὅλα αὐτά δέν μποροῦν νά φέρουν τήν κάθαρση.
Γι’ αὐτὸ ὁ Θεὸς Λόγος ἔγινε ἄνθρωπος καὶ θυσιάστηκε. Γιὰ νὰ δώσει τὴν ὀντολογικὴ κάθαρση στὸν ἄνθρωπο, γιὰ νὰ μπορέσει ὁ ἄνθρωπος νὰ ἀποτελέσει κοινωνία μετὰ τοῦ Θεοῦ. Κοινωνία θεανθρώπινη!
Αὐτὴ ἡ κάθαρση προέρχεται ἀπὸ τὴν ἑκούσια θυσία τοῦ Χριστοῦ καὶ εἰδικὰ ἀπὸ τὸ Αἷμα τὸ τίμιο ποὺ ἔρρευσε στὸ Σταυρό.
Αὐτὸ προσφέρει τὴν ἀληθινὴ ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν.
Αὐτὸ «πλύνει κάθε μολυσμὸ ἁμαρτίας» Ἀποκ. Ζ΄ (9-14)
«Καὶ μετὰ καὶ ἰδοὺ ὄχλος πολύς… καὶ ἀπεκρίθη εἷς ἐκ τῶν πρεσβυτέρων λέγων μοι… οὗτοι εἰσὶν οἱ ἐρχόμενοι ἐκ τῆς θλίψεως τῆς μεγάλης καὶ ἔπλυναν τᾶς στολάς αὐτῶν καὶ ἐλεύκαναν αὐτάς ἐν τῷ αἵματι τοῦ ἀρνίου».
Ἡ καθαρτικὴ δύναμη τοῦ αἵματος τοῦ Χριστοῦ ἐνεργοποιεῖται προσωπικὰ στὸν καθένα,
ὅταν πιστεύει ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ.
Ὅταν δὲ ἀντιλέγει στὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ.
Ὅταν ἀγαπᾶ τὸν Θεό καί τούς ἀνθρώπους καί τήν φύση.
Ὅταν συμμετέχει στὰ σωστικὰ μυστήρια τῆς βαπτίσεως καί τῆς μετανοίας, ἐξομολογήσεως καὶ τῆς Θείας Κοινωνίας.
Ὅταν προσέχει στὴ ζωή του καὶ ἐφαρμόζει τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.
Μόνο τότε καθαρίζεται ὁ ἑαυτός μας.
Μόνο τότε μποροῦμε νὰ δοῦμε τὸν Θεό.
Τό εἶπε ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς Χριστός, στήν ἐπί τοῦ ὅρους ὁμιλία του, πρός τά πλήθη: «Μακάριοι οἱ καθαροί τῇ καρδία ὅτι αὐτοί τόν Θεό ὄψονται». Θά δοῦν στό πρόσωπό μου τόν Θεό, καί αὐτό εἶναι ἡ πραγματική μακαριότητα.
Μόνο τότε γιορτάζουμε Πάσχα ἀληθινὸ! Πράγμα ποὺ τὸ εὔχομαι σὲ ὅλους μας. Ἀμήν»

Μετά την ακολουθία των παθών με τα 12 Ευαγγέλια, τα κορίτσια, οι κοπέλες και οι γυναίκες της Ενορίας στόλισαν το κουβούκλιο του επιταφίου, ενώ άλλες έψαλλαν διαφόρους ύμνους στο νεκρό Χριστό.

Την Μεγάλη Τετάρτη 8 Απριλίου 2015, το απόγευμα, στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας οι Ιερείς π. Βασίλειος και π. Νέστορας τέλεσαν το Ιερό Μυστήριο του Ευχελαίου στο πολυπληθές εκκλησίασμα.
Το βράδυ της Μεγάλης Τετάρτης οι Ιερείς τέλεσαν την ακολουθία του Μυστικού Δείπνου σε κλίμα ευλάβειας και κατάνυξης.

Τη Μεγάλη Τρίτη 7 Απριλίου 2015 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος χοροστάτησε στην Ακολουθία του Νυμφίου, στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας, όπου με την παρουσία πλήθους πιστών, κήρυξε τον Θείο Λόγο.
Ο Ποιμενάρχης αναφέρθηκε πρώτα στη μετάνοια της πόρνης γυναικός, ή οποία επαινείται από τον Χριστό. Τι οδηγεί, είπε, αυτή τη γυναίκα στη μετάνοια; Την οδηγεί η αίσθηση του Θεού. Αυτό είναι το μεγάλο θέμα και το μεγάλο πρόβλημα…
Από την άλλη, αντιπαρέβαλε τον Ιούδα που είναι ο μαθητής του Χριστού, ο οποίος όμως τώρα έρχεται να τον προδώσει, όχι απλά να τον εγκαταλείψει, όχι απλά να φύγει, αλλά να τον προδώσει. Έρχεται και σκέπτεται να τον πουλήσει και διαμορφώνει την τιμή του, Αυτού που είναι ατίμητος… Και ο λόγος, πρώτον, είναι ότι ο Θεός σέβεται πάντα την ελευθερία του ανθρώπου. Και την ελευθερία της αμαρτίας του και την ελευθερία της μετάνοιάς του… Και έτσι ο μαθητής γίνεται προδότης. Βέβαια, το τέλος του είναι γνωστό. Αυτός το επέλεξε, για να φανερώσει το σκοτάδι, που υπήρχε στην ψυχή του…
Συνεχίζοντας, ανέφερε ότι η μέρα η σημερινή αρχίζει να μας βάζει στα βαθειά. Μιας βαθιάς εξέτασης του εαυτού μας. Τα τροπάρια που ακούσαμε, τα ‘χουμε ξανακούσει. Αυτό που είναι σημαντικό, δεν είναι αν τα ‘χουμε ξανακούσει. Είναι το πόσο μας έχουν αγγίξει. Το πόσο μας έχουν παρακινήσει, για να αλλάξουμε τη ζωή μας. Όχι να δείξουμε σε κανένα ότι αλλάξαμε. Αυτή η γυναίκα δεν νοιάζεται να δείξει σε κανέναν τίποτα. Αυτή βρήκε το σωτήρα της, βρήκε την αγάπη της, και αυτήν την αγάπη την διαλαλεί παντού. Δεν ντρέπεται τα σχόλια των ανθρώπων, που την βλέπουν να πέφτει στα γόνατά του, να τα λούζει με μύρο….
…Έτσι, λοιπόν, αυτό που μας χρειάζεται είναι η μετάνοια, που γεννά η αγάπη, η αγάπη που γεννιέται από την αίσθηση του αγαπημένου. Αυτού, που έρχεται για να πάθει. Που δεν έρχεται για να μας χρησιμοποιήσει, που δεν έρχεται για να δοξασθεί, αλλά έρχεται για να πάθει, γιατί ξέρει πάρα πολύ καλά ότι, είναι ο μόνος που μπορεί να μας σώσει. Ότι εμείς, ό, τι κι αν κάνουμε, η σωτηρία είναι αδύνατη χωρίς αυτόν. Κι εμείς κάποια στιγμή ξυπνάμε και λέμε, αυτή είναι η αλήθεια. Αλλιώς θα υποφέρουμε.
Καταλήγοντας, ευχήθηκε, τα δύο παραδείγματα (της πόρνης γυναικός και του Ιούδα) να εντυπωθούν στην καρδιά μας. Του μεν Ιούδα προς αποφυγή, το τέλος του δείχνει, πιο είναι το τέλος όλων των παρόμοιων ανθρώπων, και αυτής της γυναίκας προς μίμηση, στο βάθος της μετάνοιας και στο βάθος της αγάπης της για το Χριστό.