Η απάντηση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ.κ. Παύλου στην κριτική που άσκησε ο γραμματέας της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ κ. Νίκος Φίλης σχετικά με το Ιερό λείψανο της Αγίας Βαρβάρας.

Σέ μιά δημοκρατική χώρα δέν ὁμιλοῦν μόνο οἱ πολιτικοί, ἀλλά ὅλοι. Ἄκουσα στήν τηλεόραση τόν Κοινοβουλευτικό ἐκπρόσωπο τοῦ ΣΥΡΙΖΑ κ. Φίλη νά λέει τά σχετικά μέ τήν μεταφορά τοῦ Τιμίου Λειψάνου τῆς Ἁγίας Βαρβάρας στό Νοσοκομεῖο τοῦ Ἁγίου Σάββα, ὅτι τάχα ἕνα τέτοιο γεγονός γυρίζει τήν κοινωνία πίσω πολλούς αἰῶνες, μίλησε ἀκόμη γιά εἰδωλολατρία καί ὅτι ὅποιος θέλει μπορεῖ νά πάει στήν Ἐκκλησία νά προσκυνήσει. Σέβομαι καί τήν πίστη καί τήν ἀπιστία τοῦ καθενός. Τήν πονηρία, τό φτηνό πνεῦμα καί τήν διαστροφή τῆς ἀληθείας δέν ἀνέχομαι.
Κατ’ἀρχήν ὁ κ. Φίλης δέν κατάλαβε ὅτι ἐπιχειρεῖ νά γυρίσει ἀρκετούς αἰῶνες πίσω τήν Ἀριστερά. Στίς ἐποχές δηλαδή πού «ἀριστερά» σήμαινε λοιδωρία τῆς πίστης, καπήλευση τῆς ἐπιστήμης, περί δῆθεν τοῦ ἀσυμβιβάστου, δογματική ἀθεῒα καί μερικά ἄλλα χειρότερα. Ἐκεῖ ἔχει λοιπόν μείνει ἤ ἐκεῖ ἐπιχειρεῖ νά μᾶς ἐπαναφέρει κάνοντας μάλιστα χρήση ἐξουσίας; Ἄς θυμᾶται ὅμως ὅτι ἀπό αὐτούς πού ἀνέβασαν τήν Ἀριστερά στήν Ἐξουσία, ἡ συντριπτική πλειοψηφία εἶναι ἄνθρωποι πιστοί.

Ὁ κ. κοινοβουλευτικός ἐκπρόσωπος ὅμως ὑπέπεσε σέ κάτι ἀκόμη σοβαρότερο, στήν λοιδωρία καί εἰρωνία τῶν ἀσθενῶν καί τῶν συγγενῶν τους. Ἀλήθεια δέν κατάλαβε γιατί τό ἱερό Λείψανο θά μεταφερθεῖ στό Νοσοκομεῖο; Γιά τόν ἁπλό λόγο ὅτι δέν μποροῦν οἱ ἀσθενεῖς στην κατάσταση πού βρίσκονται νά πᾶνε ἐκεῖνοι. Περισσότερος σεβασμός λοιπόν στούς ἀσθενεῖς καί στήν κατάσταση πού βρίσκονται. Αὐτοί πού μποροῦσαν νά πᾶνε πῆγαν, σ’αὐτούς πού δέν μποροῦν πάει ἡ Ἁγία Βαρβάρα. Λίγος σεβασμός λοιπόν ἀπό ὅλους «τούς ἔξυπνους» ἀπέναντι στούς ἀσθενεῖς.

Ὁ κ. Φίλης ὅμως προχώρησε σέ κάτι ἀνεπίτρεπτο καί ἀνεπίτρεπτο εἶναι ἡ συκοφαντία πού γυρίζει τήν ἀριστερά πολλούς αἰῶνες πίσω. Ἀπέδωσε στήν Ἐκκλησία τή μομφή ὅτι ἀντί νά ὁδηγεῖ τούς ἀσθενεῖς στόν ἰατρό, τούς ὀδηγεῖ στούς ἁγίους, στά θαύματα, ἴσως καί στήν δεισιδαιμονία. Μπορεῖ νά φανεῖ λίγο σκληρή, ἀλλά ἐγώ θά πῶ τή λέξη: ντροπή! Ντροπή γιατί ἐπιχειρεῖ συνηδειτά μία διαστρέβλωση τῶν πραγμάτων. Ἄς θυμηθεῖ ὅτι δέν εἶναι ἡ Πολιτεία πρώτη πού λειτούργησε Νοσοκομεῖα, ἀλλά ἡ Ἐκκλησία, ἄς θυμηθεῖ ὅτι τά περισσότερα Νοσοκομεῖα στήν Ἀθήνα κτίσθηκαν σέ χώρους πού ἀνῆκαν στήν Ἐκκλησία καί μέ χαρά τούς παρεχώρησε, ἄς θυμηθεῖ ὅτι τά περισσότερα Νοσοκομεῖα ἔχουν Ναούς μικρότερους ἤ μεγαλύτερους πού συμπαραστέκονται στούς ἀσθενεῖς, ἀλλά καί στό ἔργο τῶν ἰατρῶν. Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ παραγγέλει, νά τιμοῦμε τούς ἰατρούς γιατί καί αὐτοί δῶρο τοῦ Θεοῦ εἶναι. Ἡ πίστη καί ἡ προσευχή στηρίζουν τόν ἀγῶνα τοῦ ἀσθενοῦς καί τῶν συγγενῶν τους (διαβάστε καί κανένα πόρισμα Συνεδρίου). Ὅσον ἀφορᾶ γιά τό θαῦμα τό ὁποῖο ἐμμέσως λοιδωρεῖτε, γιατί προφανῶς δέν τό καταλαβαίνετε, ἴσως θά ἔπρεπε νά έρωτήσετε κάποιον πού τό ἔχει ζήσει, ἴσως θά ἔπρεπε νά ἐρωτήσετε κάποιους γιατρούς πού τό ἔχουν ζήσει ἀκόμη καί κάποιους πού μίλησαν γιά ἔκτακτο ἰατρικό περιστατικό, κάποιους γιατρούς πού ἔστειλαν τόν ἄρτι θεραπευθέντα ἀσθενῆ μέ τίς πυζάμες, στόν μεγάλο ἰατρό τόν Ὅσιο Ἰωάννη τό Ρῶσσο, πρίν ἀκόμη τοῦ δώσουν ἐξιτήριο, ἴσως καί κάποιους ξένους γιατρούς πού δέν δίστασαν νά ὁμολογήσουν γιά τήν θεραπεία καί σωτηρία ἀσθενοῦς “it’s a miracle”. Ἴσως αὐτά εἶναι ψιλά γράμματα γιά σᾶς. Μείνετε ὅμως ἐσεῖς μέ τήν πίστη σας (ἀθεῒα σας) καί ἀφῆστε τούς ἄλλους μέ τήν πίστη τους καί μέ τήν ἐμπειρία, γιά ὅσους τήν ἔχουν, τοῦ θαύματος. Μιλήσατε βέβαια καί γιά «εἰδωλολατρεία». Δέν σᾶς παρεξηγῶ γιατί εἶναι λογικό νά μήν καταλαβαίνετε τή σημασία καί τίς συνέπειες τῆς Ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ στήν ζωή τοῦ ἀνθρώπου, οὔτε τόν πατερικό λόγο «σέβομαι τήν ὕλη διά τῆς ὁποίας ὁ Θεός ἐργάσθηκε τήν σωτηρία μου». Πιθανῶς τά Ἱερά Λείψανα τῆς Ἁγίας Βαρβάρας νά ἀμφισβητοῦν τό δικό σας καί κάποιων ἄλλων τά εἴδωλα.

Σταθήκατε ὅμως ἀπρεπής ἀπέναντι καί στό συνάδελφο σας Ὑπουργό Ὑγείας πού τόν ἐπιτιμἠσατε δημόσια διότι θἀ παραστεῖ στήν ὑποδοχή τοῦ Ἱεροῦ Λειψάνου στό Νοσοκομεῖο. Βλέπετε πού σᾶς λέω ὅτι γυρίζετε τήν Ἀριστερά πίσω αἰῶνες! Βλέπετε ὅτι τήν Ἀριστερα πού σήμερα θέλει νά ἐκπροσωπήσει ὁ ΣΥΡΙΖΑ δέν τήν συγκροτεῖ μόνον ἡ ἀθεῒα ἡ δική σας, ἀλλά καί ἡ πίστη πολλῶν ἄλλων ὑπουργῶν καί μή; Θέλετε νά τόν ξαναγυρίσετε πίσω; Σεβαστεῖτε λοιπόν πρῶτος ἐσεῖς τήν ἑτερότητα καί ἀφῆστε στήν γωνία αὐτό τόν ἰδιότυπο θρησκευτικό ρατσισμό ἀπέναντι στήν Ὀρθόδοξη πίστη. Ἀλλοιῶς θά κληθεῖτε νά ἀπαντήσετε ἐάν τό κόμμα τοῦ ὁποίου εἶσθε κοινοβουλευτικός ἐκπρόσωπος, εἶναι ἕνα ἀθεϊστικό κόμμα, ὁπότε καί ἀπολυταρχικό ἤ ἕνα δημοκρατικό κόμμα πού μπορεῖ νά περιέχει καί πιστούς καί ἄθεους πού ὅμως σέβονται ἀλλήλους. Ὁ λαός σᾶς ζητᾶ καί σᾶς ἐμπιστεύθηκε νά ἀντιμετωπίσετε τά προβλήματα του καί ὄχι, μερικοί ἀπό σᾶς νά τοῦ ἐλέγξετε τήν συνείδηση του.

Ἔχω ἐπισκεφθεῖ πολλά Νοσοκομεῖα στό ἐξωτερικό σέ διαφορετικές χῶρες. Ἔχω συνοδεύσει ἀσθενεῖς καί μάλιστα παιδιά, ἀρκετές φορές, ἔχω ἐπισκεφθεῖ ἀσθενεῖς σέ Νοσοκομεῖα τοῦ ἐξωτερικοῦ. Ἔζησα τόν ἀπόλυτο σεβασμό Ἰατρῶν καί Νοσηλευτικοῦ προσωπικοῦ ἀπέναντι σέ αὐτό πού ἐκπροσωποῦσα, ὅπως καί ἀπέναντι στήν κάθε θρησκευτική πίστη. Εἶδα ἰατρό νά ἀναβάλλει γιά μερικά λεπτά τήν ἰατρική του ἐπίσκεψη σέ ἀσθενή, σεβόμενος τήν ἐπιθυμία του νά ὁλοκληρώσει τήν ἐπικοινωνία του μέ τόν ἱερέα του. Εἶδα ἰατρούς καί νοσηλευτικό προσωπικό μέ εὐγένεια, ἐξυπηρετικούς στήν δική μου διακονία, ἀντιμετωπίζοντας με σάν ἕνα συνεργάτη τους. Τό λέγω αὐτό καί γιά ἐσᾶς καί γιά κάποιους ἰατρούς καί νοσηλευτές. Τουλάχιστον λοιπόν ἄς ἐκπολιτιστοῦμε λίγο.

Τό θέμα ἀσθένεια, πόνος, πίστη εἶναι ἕνα μεγάλο θέμα πού τουλάχιστον ἀπαιτεῖ σεβασμό. Ὅταν ὁ Dr. Francis Kollins ἐπικεφαλής ἐπί σειράν ἐτῶν τῆς ἐρευνητικῆς ὁμάδος γιά τό ‘Aνθρώπινο Γονιδίωμα, πρώην ἀγνωστικιστής καί ἄθεος, σήμερα μιλάει γιά τό ἀνθρώπινο γονιδίωμα ὡς τό σχέδιο καί τήν γλῶσσα τοῦ Θεοῦ, κάποιοι μποροῦν νά κρατήσουν τήν ἀθεῒα τους καί ἄς σεβασθοῦν τήν πίστη τῶν ἄλλων, πολλῷ δέ μᾶλλον τήν πίστη καί τήν ἐλπίδα τῶν ἀσθενῶν.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ

Ἐγκύκλιος

ἐπὶ τῇ Κυριακῇ τῆς Σαμαρείτιδος

Πρός
τόν Ἱερό Κλῆρο καί τόν εὐσεβῆ Λαό
τῆς Μητροπόλεως μας

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,

Χριστὸς Ἀνέστη!

Ἡ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπή μᾶς μιλάει γιὰ τὴ συνάντηση τοῦ Χριστοῦ μὲ τὴ Σαμαρείτιδα. Μέσα ἀπὸ τὸ διάλογο αὐτὸ φαίνεται ἡ πνευματικὴ ἀναζήτηση τῆς Σαμαρείτιδας καὶ βλέποντας ὁ Κύριος τὴ διάθεσή της, τὴ βοηθάει νὰ πάει παραπέρα, νὰ προχωρήσει πνευματικά.
Τὸ σημαντικότερο ἴσως γιὰ τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ ἀναζήτηση τῆς ἀλήθειας. Αὐτὸς ὁ πόθος νὰ ἀναζητοῦμε τὴν ἀλήθεια, ἀγγίζει ὁλόκληρο τὸν ἄνθρωπο, σὲ σημεῖο ποὺ νὰ εἶναι ἕτοιμος νὰ θυσιάσει τὸν ἑαυτό του, δηλαδὴ τὸ θέλημά του, τὰ πάντα, γιὰ τὴν εὕρεση αὐτῆς τῆς ἀλήθειας.
Ἡ Σαμαρείτιδα ἀπὸ τὴ μιὰ ἀναζητοῦσε τὴν ἀλήθεια καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη ζοῦσε μέσα στὴν ἁμαρτία. Ἡ ἁμαρτία φαίνεται σὰν κάτι τὸ φυσιολογικὸ ὅταν ὁ ἄνθρωπος δὲ γνωρίζει, δὲ γεύεται τὴν ἀλήθεια. Ὅταν δὲν τοῦ ἔχει ἀποκαλυφθεῖ ἡ ἀλήθεια, ὅλο αὐτὸ τὸν πόθο, ὅλη αὐτὴ τὴν ἔφεση τῆς ψυχῆς του γιὰ ἀναζήτηση τῆς ἀλήθειας τὴ στρέφει στὴν ἁμαρτία. Ὁπότε, ἢ ἀδιαφορεῖ γιὰ τὴν ἀλήθεια καὶ ζεῖ ἁμαρτωλά, ἢ τὴν ψάχνει καὶ ἐπειδὴ δὲν τοῦ ἱκανοποιεῖται αὐτὸς ὁ πόθος καὶ δὲν ἀναπαύεται ἐσωτερικά, ὁδηγεῖται στὴν ἁμαρτία. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν ἀλήθεια, τὴν ποθεῖ καὶ τὴν ψάχνει μὲ ὅλες του τὶς δυνάμεις, ψυχικές, πνευματικὲς ἀλλὰ καὶ σωματικές, τότε αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἕτοιμος γιὰ νὰ δουλέψει ὁ Θεὸς πάνω του.
Ἄρα, μένουμε νεκροὶ ἐσωτερικά, ἐπειδὴ εἴμαστε τελείως ἀδιάφοροι, μὲ ἐνδιαφέροντα χαμηλά, προσωρινά, ἐφήμερα, ὑλικά. Γιὰ νὰ μπορέσει ὁ Θεὸς νὰ δουλέψει μαζί μας, πρέπει νὰ Τοῦ δώσουμε τὶς προϋποθέσεις. Καὶ οἱ προϋπόθεση εἶναι νὰ Τὸν ἀναζητοῦμε μὲ ὅλες μας τὶς δυνάμεις. Ὅλη μας ἡ θέληση καὶ ἡ ἐλευθερία νὰ εἶναι προσανατολισμένες ἐκεῖ. Αὐτὸ εἶναι καὶ κριτήριο τοῦ ἀληθινοῦ ἀνθρώπου, τοῦ ζωντανοῦ ἀνθρώπου. Τὸν Κύριο οὔτε Τὸν προβλημάτιζε, οὔτε τὸν ἐμπόδιζε ἡ ἀνηθικότητα, οὔτε «σκανδαλιζόταν» ἀπὸ τὸν ἔκλυτο βίο τῆς Σαμαρείτιδας. Κανενὸς ὁ ἀνήθικος βίος δὲν ἐμποδίζει τὸν Κύριο νὰ δουλέψει στὴν ψυχή του, ἀρκεῖ ὅμως ἡ ψυχή του νὰ ἀναζητάει μὲ ὅλη της τὴ δύναμη τὴν ἀλήθεια. Ἀκριβῶς ἡ ἁμαρτωλὴ ζωή, εἶναι ἀπόδειξη ὅτι δὲν βρῆκε κάποιος τὴν ἀλήθεια.
Ἔτσι λοιπόν, ὁ Κύριος καὶ ἡ Σαμαρεῖτις ἀρχίζουν νὰ μιλοῦν γιὰ θεολογικὰ θέματα. Ὁ Χριστὸς γνωρίζει ὅτι μπορεῖ νὰ φωτίσει τὴν καλοπροαίρετη ψυχή της καὶ ἀρχίζει νὰ τῆς κάνει ἁπλὲς ἐρωτήσεις μέσα ἀπὸ τὴν καθημερινότητα. Τῆς ζήτησε νερό, καὶ τῆς εἶπε ὅτι μπορεῖ νὰ τῆς δώσει τὸ ζωντανὸ νερό. Τὸ νερὸ ἐκεῖνο ποὺ δὲ φθείρεται, ποὺ δὲν τελειώνει, ποὺ δὲ δημιουργεῖ κορεσμὸ στὸν ἄνθρωπο καὶ ποὺ τὸν ξεδιψάει. Μέσα ἀπὸ αὐτὸ τὸ λόγο ὁ Χριστὸς μπαίνει σὲ μιὰ διεργασία πνευματική, προκειμένου νὰ τῆς δώσει τὶς προϋποθέσεις ἐκεῖνες, ὥστε ἡ ἴδια νὰ πεῖ «θέλω τὴν ἀλήθεια», καὶ μετὰ νὰ ρωτήσει: «Ποιά εἶναι ἡ ἀλήθεια; Ποιός εἶναι ἡ Ἀλήθεια»;
Ὁ Κύριος λοιπόν, ἀφήνει κατὰ μέρος τὴν ἁμαρτία καὶ τὴν ἀνηθικότητά της γιατὶ βλέπει βαθύτερα. Διότι ἡ ἁμαρτία της δὲν ἦταν ἕνα κυρίαρχο γεγονὸς στὴν ψυχή της. Ἡ ἁμαρτία κυριαρχεῖ ὅπου ὁ ἄνθρωπος ἀμφιταλαντεύεται ἀγνοώντας ποῦ βρίσκεται ἡ ζωή. Ἔτσι ἀναγκαστικά, ψάχνει κάπου νὰ σταθεῖ. Ἄλλο ὅμως εἶναι νὰ ἁμαρτάνει ὁ ἄνθρωπος συνειδητὰ καὶ νὰ λέει ὅτι «ἡ ἁμαρτία εἶναι ἡ ζωή μου», κι ἄλλο εἶναι νὰ προσπαθεῖ ἀπὸ δῶ κι ἀπὸ κεῖ νὰ πιαστεῖ καὶ κάποιες φορὲς νὰ κλίνει πρὸς τὴν ἁμαρτία ἐπειδὴ δὲν βρῆκε τὴ «ζωὴ».
Γνωρίζει ὁ Χριστὸς τὴν καλὴ διάθεση τῆς Σαμαρείτιδας καὶ προχωράει πάρα πέρα. Τῆς ἐξάπτει αὐτὸν της τὸν πόθο γιὰ τὴν ἀλήθεια. Ὑπάρχει ὅμως κι ἕνα πρόβλημα. «Καλά, ἐγὼ τὸν ρωτῶ τέτοια πράγματα, ἀλλὰ ποῦ νὰ ξέρει ἐκεῖνος τὴ ζωή μου»; Ὁ Κύριος πῶς προσπαθεῖ νὰ τῆς δώσει θάρρος; Τῆς ζητάει κάτι, ὥστε κι αὐτὴ μετὰ νὰ Τοῦ ζητήσει κάτι.Τῆς δίνει μάλιστα καὶ τὴν αἴσθηση ὅτι δὲν εἶναι ὑποχρεωμένη ἐκείνη σ’Αὐτόν, ἀλλὰ Ἐκεῖνος σ’αὐτήν, μὲ τὸ νὰ τῆς ζητήσει νὰ τοῦ δώσει νὰ πιεῖ νερό. Ἔτσι, αἰσθάνεται ἡ Σαμαρεῖτις ὅτι κάτι καλὸ μπορεῖ νὰ κάνει καὶ ἐπίσης ὅτι μπορεῖ μὲ ἐλευθερία καὶ ἄνεση νὰ ἐπικοινωνήσει μαζί Του.
Γιὰ νὰ μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ προσεγγίσει τὴν ἀλήθεια ποὺ ἀναζητᾶ, γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ κερδίσει τὴ σωτηρία ποὺ ποθεῖ, πρέπει νὰ μὴ χάσει τὶς ἐλπίδες του. Νὰ νοιώθει ὅτι ἀξίζει γιὰ τὴν Ἀλήθεια, ἀξίζει γιὰ τὸν παράδεισο. Νὰ ἔχει δηλαδὴ μαζὶ μὲ τὴν ἀναζήτηση γιὰ τὴν Ἀλήθεια καὶ τὴν ἐλπίδα μαζί. Αὐτὴ τὴν ἐλπίδα ὁ Χριστὸς τὴ δημιουργεῖ μὲ τὸ νὰ τῆς ζητήσει κάτι. Ἐγὼ μπορῶ νὰ δώσω κάτι; Ἀφοῦ μπορῶ κι ἐγὼ νὰ δώσω κάτι, νὰ προσφέρω κάτι σημαντικό, νὰ δώσω λίγη ἀγάπη, ἄρα ἔχω ἀξία. Ἀφοῦ ἔχω ἀξία, ἄρα μπορῶ νὰ ἀναφέρομαι καὶ στὰ ὑψηλότερα ζητήματα. Τὴν ἐνθαρρύνει λοιπὸν ὁ Χριστός, δίνοντάς της αὐτὴ τὴν προσωπικὴ ἀξία.
Θέλεις λοιπὸν νὰ σώσεις τὸν ἄλλον ἄνθρωπο ποὺ ζεῖ στὴν ἁμαρτία; Δῶσε του ἕναν τρόπο νὰ ἐλπίσει. Τί σημαίνει ἐλπίδα; Σημαίνει νὰ πιστέψει ὅτι κάτι καλὸ μπορεῖ νὰ κάνει καὶ κάτι καλὸ ἔχει μέσα του, κάποια ἀξία ἔχει μέσα του καὶ νὰ τὸ πιστεύεις κι ἐσὺ αὐτό. Κάτι ὄμορφο ἔχει ὁ ἄνθρωπος μέσα του. Δὲν σώζεις τὸν ἄνθρωπο ἂν φανερώνεις διαρκῶς τὶ κακὸ ἔχει μέσα του. Πέρα ἀπὸ τὸ κακό, πρέπει νὰ φανερώνουμε καὶ τὶ καλὸ ἔχει μέσα του, ὥστε αὐτὸ τὸ καλὸ νὰ ξεκινήσει καὶ νὰ προχωρήσει πρὸς τὸ καλύτερο.
Ὑπάρχει ὅμως καὶ τὸ ἐσωτερικὸ ἐρώτημα τῆς Σαμαρείτιδος: «Καλά, μοῦ ζητάει ὁ Χριστὸς ἐμένα κάτι σημαντικὸ νὰ τοῦ δώσω, λίγο νεράκι, λίγη ἀγάπη, γιατὶ πιστεύει ὅτι μπορῶ νὰ τοῦ δώσω ἀγάπη, γιατὶ πιστεύει ὅτι ἔχω εὐγένεια μέσα μου καὶ μιὰ ὀμορφιὰ ποὺ δὲ χάθηκε ἀκόμα, ἀλλὰ ποῦ νὰ ξέρει γιὰ τὴν ἁμαρτωλὴ ζωή μου»; Τὴν ἤξερε τὴ ζωή της ὁ Χριστός, γι’αὐτὸ τῆς λέει ὕστερα: «Φώναξέ μου τὸν ἄνδρα σου». «Δὲν ἔχω ἄνδρα». «Ξέρω, πέντε ἔχεις, κι αὐτὸς ποὺ ἔχεις τώρα, πάλι ἄνδρας σου δὲν εἶναι». «Ἄρα», σκέφτεται ἡ Σαμαρεῖτις, «ξέρει τὴ ζωή μου, ξέρει τὰ πάντα κι ὅμως πιστεύει ὅτι κάτι καλὸ μπορῶ νὰ κάνω»! Μὲ τὸ διάλογο βγαίνει στὴν ἐπιφάνεια αὐτὸς ὁ πόθος τῆς καρδιᾶς της, ποὺ ποτὲ δὲν τὸν εἶχε συνειδητοποιήσει, ποὺ ποτὲ δὲν τὴν εἶχε συγκλονίσει καὶ ποὺ αὐτὸ ἦταν ἡ αἰτία νὰ πέφτει στὴν ἁμαρτία.
Αὐτὸ εἶναι ποὺ μᾶς τρώει ὅλους μας. Ποιός εἶναι ἡ Ἀλήθεια; Σὲ μᾶς δὲν ἀποκαλύφθηκε ποτὲ προσωπικά, βιωματικά. Ἂς ἀφήσουμε τὰ λόγια καὶ κηρύγματα. Προσωπικὰ δὲ μᾶς δόθηκε ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα: «Ποιός εἶναι ἡ Ἀλήθεια»; Κι ἐπειδὴ ποτὲ δὲ μᾶς εἶπε ὁ Χριστός: «Ἐγὼ εἰμὶ ἡ ἀλήθεια» καὶ δὲν μᾶς ἀποκαλύφθηκε, γι’ αὐτὸ ἁμαρτάνουμε. Ἂν εἴχαμε αὐτὴ τὴν ἀποκάλυψη μέσα μας καὶ εἴχαμε προσωπικὴ σχέση μαζί Του, θὰ κατατροπωνόταν μέσα μας τὸ κράτος τῆς ἁμαρτίας. Θὰ ἤμασταν ἀνίκανοι νὰ ἁμαρτήσουμε, γιατὶ θὰ εἴχαμε βρεῖ πληρότητα στὴ ζωή μας.
Τῆς ἀποκαλύπτεται λοιπόν. Αὐτὸς εἶναι ὁ Μεσσίας ποὺ ζητοῦσε. Τότε τί κάνει; Παρατάει τὰ πάντα, τὶς ἁμαρτίες της, τοὺς ἄνδρες της καὶ γίνεται αὐτὴ ἡ Ἁγία ποὺ γιορτάζουμε, «Ἁγία Φωτεινὴ ἡ Σαμαρεῖτις!
Μακάρι νά ἀκολουθήσουμε τά βήματα Της.

Μέ Ἀναστάσιμες εὐχές
Ὁ Ἐπίσκοπος Σας

ο Σισανίου και Σιατίστης Παύλος

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ

Ἐγκύκλιος
ἐπὶ τῇ Κυριακῇ τοῦ Παραλύτου

Πρός
τόν Ἱερό Κλῆρο καί τόν εὐσεβῆ Λαό
τῆς Μητροπόλεως μας

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,

Χριστὸς  Ἀνέστη!

Στὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα μνημονεύεται ἡ θεραπεία τῆς χρόνιας σωματικῆς ἀσθένειας ἑνὸς ὑπομονετικοῦ -καταρχὴν- ἀνθρώπου ἀπὸ τὸ Χριστό.
Εἶναι συνηθισμένη ἡ ἄποψη ὅτι ὁ Θεὸς ὑπάρχει γιὰ νὰ κάνει θαύματα, γιὰ νὰ ἀνατρέπει τὰ ἀρνητικὰ ποὺ ἔχουμε στὴ ζωή μας ἢ γιὰ νὰ φέρνει τὰ πράγματα στὴ ζωή μας ὅπως ἐμεῖς θέλουμε. Τότε ὅμως προκύπτει ἕνα ἐρώτημα: προτεραιότητα δίνουμε στὴ δική μας ζωὴ ἢ στὸ Θεό; Θεωροῦμε, κι αὐτὴ εἶναι ἡ λανθασμένη δική μας στάση μέσα στὴν Ἐκκλησία, πὼς ὑπάρχουμε, κινούμαστε καὶ ζοῦμε γιὰ νὰ ἐξυπηρετεῖ ὁ Θεὸς τὶς ἀνάγκες μας. Ἀκόμη καὶ ἡ μετοχή μας στὰ μυστήρια, ὅπως ἰδιαίτερα αὐτὸ τῆς ἐξομολογήσεως, πάσχει ἀπὸ αὐτὴ τὴ στάση. Δὲν ἔχουμε κέντρο τῆς ζωῆς μας τὸ Θεό, ἀλλὰ πιστεύουμε ὅτι ὁ Θεὸς θὰ ἐξυπηρετήσει καλύτερα τὰ συμφέροντά μας. Ἀκόμη καὶ ἡ ἄσκηση καὶ ὁ ἀγώνας ποὺ κάνουμε, δὲν γίνονται γιατὶ προσδοκοῦμε τὴν αἴσθηση τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ γιατὶ ψάχνουμε ἕναν τρόπο κι ἕνα δρόμο νὰ δικαιωθοῦμε.
Μ’αὐτὴ λοιπὸν τὴν ἔννοια δὲν μπορεῖ νὰ εἰσέλθει ὁ ἄνθρωπος στὴν ὀδὸ τοῦ Χριστοῦ. Ὀφείλουμε πάνω ἀπ’ὅλα νὰ ξεκαθαρίσουμε στὸν ἑαυτό μας ἂν εἴμαστε ἕτοιμοι, ἔστω ἀρχικά, γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, γιὰ τὴν ἀναζήτηση τοῦ Θεοῦ, νὰ ἀρνηθοῦμε κάποια δικαιώματα ποὺ φαντάζουν σημαντικὰ γιὰ μᾶς. Πρέπει νὰ ρωτήσουμε βαθύτερα τὸν ἑαυτό μας ποιὸ εἶναι τὸ κέντρο. Ἡ ζωή μας ἢ ὁ Χριστός; Ἀπὸ κεῖ θὰ μπορέσει νὰ ξεκαθαρίσει ἡ ὑπόθεση∙ διότι μπορεῖ φαινομενικὰ νὰ κάνουμε πνευματικὴ ζωή, νὰ εἴμαστε αὐστηροὶ τηρητὲς τῶν ἐκκλησιαστικῶν διατάξεων, ἀλλὰ ἡ βάση τοῦ ἀγώνα καὶ τῆς προσπάθειάς μας νὰ εἶναι ὁ ἑαυτός μας. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ συνήθως φανταζόμαστε τὸ Θεὸ σὰν ἕνα μάγο ποὺ διὰ μιᾶς θὰ ἀλλάξει τὴ ζωή μας καὶ θὰ μᾶς λυθοῦν ὅλα τὰ προβλήματα.
Ἀποδεχόμαστε τὰ συμπτώματα τῶν ἁμαρτιῶν μας καὶ κυρίως τῆς φιλαυτίας μας ποὺ ἔχει χρονίσει μέσα μας κι ἔχει γίνει δεύτερος ἑαυτός μας, ἀλλὰ καὶ ψυχοπαθολογικὲς καταστάσεις, ὅπως ἕνα ψυχοπλάκωμα, μιὰ αἴσθηση κατάθλιψης ἢ μελαγχολίας ἢ ἔστω μιὰ δυσκολία μὲ τὸν ἑαυτό μας. Ὡστόσο γκρινιάζουμε στὸ Θεὸ πὼς δὲν ἀπαντάει στὰ αἰτήματά μας κι ἀναρωτιόμαστε ποῦ εἶναι ἡ παντοδυναμία Του, ἐφόσον δὲν μπορεῖ νὰ ἀνατρέψει ἄμεσα τὸ ἐσωτερικὸ σκηνικὸ καὶ τὸ σκοτάδι νὰ τὸ κάνει φῶς, πράγμα ποὺ δείχνει ξεκάθαρα ὅτι σὰν κέντρο τῆς ζωῆς μας δὲν ἐπιλέξαμε τὴν ἀναζήτηση, ἀλλὰ τὴ βόλεψη. Μὲ τὴν προσευχή μας πολλὲς φορὲς «μεταχειριζόμαστε» τὸ Θεὸ γιὰ νὰ ἐξυπηρετήσουμε τὸν ἑαυτό μας. Γι’αὐτὸ καὶ στὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο μᾶς φαίνεται ἀκατανόητη ἡ στάση τοῦ Χριστοῦ ἀπέναντι στὸν παραλυτικὸ, ὅταν τὸν ρωτάει: «θέλεις νὰ γίνεις καλά»; Τί ἄλλο θὰ ἤθελε ὁ παραλυτικὸς ἀπὸ τὸ νὰ γίνει καλά, ἀφοῦ καθόταν ἀνήμπορος ἐκεῖ κοντὰ στὴν κολυμβήθρα; Τὸ ἐρώτημα βέβαια τὸ θέτει ὁ Χριστὸς γιὰ νὰ πάει ἀκόμη παραπέρα: ἡ θεραπεία, τὸ θαῦμα, δὲν εἶναι μιὰ κίνηση χωρὶς τὴ συμμετοχὴ τοῦ ἀνθρώπου, χωρὶς τὴν ἐπίγνωσή του, χωρὶς τὴ συγκατάθεση τῆς ἐλευθερίας του, χωρὶς τὴ δυνατότητα ἀποκατάστασης τοῦ «προσώπου» καὶ τοῦ λόγου ὕπαρξής του. Αὐτὴ εἶναι ἡ διάκριση καὶ ἡ διαφορὰ μὲ τὸν κόσμο. Ὁ «κόσμος» θέλει νὰ σοῦ κάνει εὔκολη τὴ ζωὴ χωρὶς τὴν ἐπίγνωση τοῦ λόγου τῆς ὕπαρξης σου, χωρὶς τὴν ἀλλαγὴ τῆς στάσης τῆς ζωῆς σου. Ἔτσι, σοῦ ἀλλάζει τὰ πράγματα κάνοντας τὴ ζωή σου ἁπλῶς πιὸ εὔκολη.
Ὅμως γιὰ τὸν Κύριο ὑπάρχουν προϋποθέσεις γιατὶ ἡ βάση τῆς ζωῆς εἶναι ὁ Σταυρὸς, δηλαδὴ ἡ θυσία. Μιὰ διαδικασία ἀγάπης. Καὶ ὁ Χριστὸς ρωτάει γιὰ νὰ δεῖ ποιὸ εἶναι τὸ πρόβλημα. Διότι πολλὲς φορὲς ἡ σωματικὴ ἀσθένεια, ἐπειδὴ ὁ ἄνθρωπος εἶναι καὶ σῶμα καὶ ψυχὴ καὶ πνεῦμα, μιὰ ἀδιάσπαστη ἑνότητα, συνδέεται μὲ πνευματικὲς καταστάσεις καὶ μὲ ψυχικὰ νοσήματα. Οἱ αἰτίες μπορεῖ νὰ εἶναι πολλές. Ἔτσι λοιπὸν ρωτάει ὁ Κύριος γιὰ νὰ τοῦ πεῖ ὁ ἴδιος ὁ παραλυτικὸς ὅτι «θέλω νὰ γίνω καλά, ἀλλὰ δὲν ἔχω ἄνθρωπο. Εἶμαι τριάντα ὀκτὼ χρόνια ἐδῶ καὶ δὲν ἔχω ἄνθρωπο». Γιὰ νὰ καταλήξει ἔτσι στὴν αἰτία τοῦ προβλήματος, διότι δὲν μπορεῖ νὰ θεραπευθεῖ ὁ ἀσθενής, ἂν δὲ βρεθεῖ ὁ λόγος, ἡ αἰτία. Ἀλλὰ καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἔχει ζωντανὴ σχέση μὲ τὸ Θεό, ἂν ἐξαντλεῖται ἡ σχέση του στὶς τυπικὲς ἐκκλησιαστικὲς διατάξεις καὶ δὲν ἔχει βρεῖ τὸν ἐσωτερικό του λόγο, τὸν λόγο τῆς ὕπαρξής του. Ἂν δὲν ἔχει βρεῖ τὴν αἰτία καὶ τὴν ἀφορμὴ γιὰ νὰ προσεγγίσει τὸ Θεὸ ἢ ἔστω γιὰ νὰ ἀποδείξει στὸν ἑαυτό του ὅτι ἀξίζει νὰ ζεῖ, νὰ χαίρεται, νὰ ἐλπίζει. Ὁ Χριστὸς βρίσκει τὴν αἰτία τῆς ἀσθένειας τοῦ παραλυτικοῦ καὶ ἡ αἰτία εἶναι ὅτι εἶναι μόνος. Ἄρα, ἡ μοναξιὰ εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ βασικὰ συμπτώματα τῆς ἁμαρτίας.
Μά, θὰ πεῖ κάποιος, αὐτὸν τὸν ἄφησαν μόνο του καὶ φταίει αὐτός; Ἔχουμε συνηθίσει νὰ θεωροῦμε ἁμαρτία μόνο τὴν ἐγκατάλειψη τῶν ἀνθρώπων καὶ ὅτι τὴν ἁμαρτία τὴν φέρουν αὐτοὶ ποὺ ἐγκαταλείπουν κάποιον. Ἀλλὰ κι αὐτὸς ποὺ ἐγκαταλείπεται εἶναι πολλὲς φορὲς ἡ αἰτία, μὲ τὴ δυστροπία τοῦ χαρακτήρα καὶ τὴν ἰδιορρυθμία του.
Εἶναι ἁμαρτία νὰ θέλουμε νὰ ἀχολοῦνται ὅλοι οἱ ἄλλοι μαζί μας καὶ νὰ μᾶς καθιστοῦν κέντρο τῆς ὕπαρξής τους. Αὐτὸ ἀποκρούει, ἀπομακρύνει τοὺς ἄλλους. Ὅμως ὅταν πλησιάζεις ἕναν ταπεινὸ ἄνθρωπο, ὅσο πονεμένος κι ἂν εἶναι, χαίρεσαι νὰ βρίσκεσαι κοντά του καὶ δὲν θέλεις νὰ ξεκολλήσεις. Ἐνῶ ὅταν βρεῖς ἕναν ἐπηρμένο, περήφανο καὶ γκρινιάρη ἄνθρωπο, στὸ τέλος θέλεις νὰ φύγεις μακριά του. Σοῦ βγαίνει αὐτὸ διότι ἡ δική του διάθεση εἶναι ἀντικοινωνική. Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς θέλει νὰ προσεγγίζει τοὺς ἄλλους μὲ τὸ δικό του μέτρο, μὲ τοὺς δικούς του ὅρους, σύμφωνα μὲ τοὺς ὁποίους θέλει νὰ δικαιώνεται. Ἄρα τὸ πρόβλημά μας εἶναι ἡ δικαίωση τῆς ζωῆς μας. Ἔτσι λοιπὸν ἡ ἁμαρτία τοῦ παραλύτου ἦταν ἡ μοναξιά του∙ δὲν μποροῦσε νὰ ἑλκύσει ἀνθρώπους κοντά του. Δὲν εἶχε ἐκείνη τὴν ποιότητα ζωῆς ὥστε νὰ χαίρεται κανεὶς νὰ εἶναι μαζί του.
Κάποτε ἀπὸ μιζέρια καὶ ἐγωισμὸ καὶ προκειμένου νὰ δικαιωθοῦμε τὸ παίζουμε «κακομοίρηδες», καημένοι, φαινόμαστε ἀδικημένοι ὅλου τοῦ κόσμου. Μ’αὐτὸ τὸν τρόπο αἰσθανόμαστε ἐξασφαλισμένοι καὶ συναισθηματικὰ δικαιωμένοι. Προκαλοῦμε μάλιστα ἀνθρώπους νὰ μᾶς ἀδικοῦν, γιατὶ δὲν καταφέραμε κάπως ἀλλιῶς νὰ κυριαρχήσουμε κι ἔτσι νὰ χαροῦμε. Εἴμαστε ἀδικημένοι, ἄρα καὶ δικαιωμένοι. Ἐδῶ ἔχουμε ἄρρωστη προσέγγιση.
Λέμε ἐπίσης: «Μ’αὐτὸν δὲν μπορῶ, μὲ τὸν ἄλλον δὲν μπορῶ». Τί σημαίνει αὐτό; Μπορεῖ νὰ εἶσαι διαφορετικός, ἐντάξει, ἀλλὰ ἂν σ’ἔβαζε ὁ Θεὸς στὸν παράδεισο μαζί του δὲ θὰ μποροῦσες; Θὰ αἰσθανόσουν κόλαση; Αὐτὸ εἶναι πρόβλημα, διότι ὁ σεσωσμένος ἄνθρωπος, ποὺ χαίρεται καὶ πανηγυρίζει τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, δὲν χάνει τὴ χαρά του ἀπὸ τὴν παρουσία ἄλλων. Στοὺς κολασμένους συμβαίνει νὰ μὴ μποροῦν κάποιον ἄνθρωπο, νὰ μὴ τὸν ἀντέχουν. Ὁ «παράδεισός» τους ἄρα εἶναι ψευδής, δηλαδὴ ψυχολογικὸς καὶ προσβάλλεται ἀπὸ τὶς διαθέσεις τῶν ἄλλων.
Αὐτὸ σημαίνει ὅτι θὰ εἶμαι δοῦλος τῶν ἄλλων; Ὄχι, ἄρχοντας θὰ εἶσαι, ἀξιοπρεπής, αὐτὸ ποὺ εἶσαι. Δὲν θὰ ἀλλάξει ἡ ζωή σου γιατὶ ἔτσι τὸ θέλει ὁ ἄλλος, οὔτε θ’ἀλλάξει ἡ χαρά σου, γιατὶ ὁ ἄλλος σοῦ φέρεται διαφορετικὰ ἀπὸ αὐτὸ ποὺ θὰ ἤθελες∙ αὐτὸ σημαίνει διάκριση. Ὀφείλουμε νὰ ἔχουμε τὴν ἀλήθειά μας, τὴν αὐθεντικότητά μας, χωρὶς νὰ προσβάλλουμε καὶ τὸν διπλανό μας. Θὰ βροῦμε ἕναν ἄλλο τρόπο προσέγγισής του κατὰ τὴν ἐν Χριστῷ ἀγάπη, χωρὶς κήρυγμα, ἐπίδειξη ἢ ἀδιάκριτη ἐπιείκεια, γιατὶ ἔτσι ζεῖ ἡ καρδιά μας. Ἢ ὑπάρχει ὁ Χριστὸς μέσα μας, ἢ μέσα ἀπὸ μιὰ δική μας κατάσταση προσπαθοῦμε μίζερα κάτι νὰ κάνουμε γιὰ νὰ δικαιώσουμε τὸν ἑαυτό μας.
Δὲν μπορεῖς μὲ τὸν ἄλλο γιατὶ «σὲ χαλάει»; Μὰ χαλασμένος εἶσαι ἐσὺ ὁ ἴδιος! Γίνεσαι μίζερος μὲ δύο πραγματάκια ποὺ συνέβησαν στὴ ζωή σου καὶ τὰ κρατᾶς δέκα χρόνια στὸ μυαλὸ καὶ τὴν καρδιά σου; Εἶναι αὐτὸ παράδεισος ἢ μιὰ ἀνοησία, ἀπουσία Χριστοῦ καὶ ψυχολογικὴ ἀνισορροπία; Αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ ἀνθενωτικὴ διάθεση δείχνει ὄχι ἁπλῶς ὅτι «δὲν τὸν μπορεῖς» τὸν ἄλλο, ἀλλὰ ὅτι δὲν ἔχεις τὸ Χριστὸ μέσα σου καὶ δὲ μπορεῖς νὰ λειτουργήσεις. Ὁ ἄλλος εἶναι αὐτὸς ποὺ εἶναι, θὰ ἀποδεχθεῖς τὴ διαφορετικότητά του, οὔτε θὰ προσβληθεῖ ἡ χαρά σου γιατὶ σοῦ φέρεται ὅπως δὲν θέλεις. Πῶς λοιπὸν ἀφοῦ εἶσαι ἔτσι μειονεκτικὸς νὰ κοινωνήσεις τοῦ ἄλλου προσώπου; Πῶς νὰ γίνει θαῦμα μέσα σου; Στὸν παράλυτο ὁ Χριστὸς προτοῦ τὸν θεραπεύσει τοῦ δείχνει ἕνα πρόβλημά του, τὸ ὅτι δηλαδὴ δὲν ἀποδεχόταν τοὺς ἄλλους. Πῶς καὶ σὲ μᾶς νὰ γίνει τὸ θαῦμα καὶ νὰ δοῦμε φῶς Θεοῦ μέσα μας; Ἁπλῶς, ἀδελφοί, νὰ δουλέψουμε μέσα στὴν καρδιά μας, αὐτὸ εἶναι ποὺ πρέπει νὰ γίνει καὶ πρακτικὰ αὐτὸ μπορεῖ νὰ ἐκφραστεῖ μὲ τὸ «μπορῶ νὰ κάνω μὲ ὅλους». Ἂν καὶ δὲ μπορῶ μὲ ὅλους νὰ συμφωνήσω, δὲ μποροῦν ὅλοι νὰ γίνουν φίλοι μου, ἀλλὰ μὲ ὅλους μπορῶ νὰ κάνω. Δὲν μοῦ στεροῦν δηλαδὴ τὴ χαρὰ μὲ τὴν παρουσία τους. Ἂν μοῦ τὴ στεροῦν τότε εἶμαι κολασμένος καὶ ἡ δουλειὰ πρέπει νὰ γίνει μέσα μου, δουλειὰ ποὺ θὰ ἀνορθώσει τὴν πνευματικὴ παραλυσία μου.

Μέ Ἀναστάσιμες εὐχές
Ὁ Ἐπίσκοπός Σας

ο Σισανίου και Σιατίστης Παύλος

Ἡ Ἐνορία τοῦ Ἁγίου Νικολάου θά σταθεῖ καί φέτος στό πλευρό τῶν παιδιῶν της πού θά δώσουν προαγωγικές εξετάσεις στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο και πανελλαδικές ἐξετάσεις, γιά νά εἰσαχθοῦν στά Ἀνώτερα καί Ἀνώτατα Ἐκπαιδευτικά Ἱδρύματα τῆς χώρας.

Γιά τόν λόγο αὐτό, τήν Τρίτη 12 Μαΐου 2015, στις 9.00 το βράδυ θά τελεσθεῖ Ἀγρυπνία στόν Ἱερό Ναό τῆς Παναγίας, ἀπό τούς ἐφημερίους τῆς Ἐνορίας π. Βασίλειο καί π. Νέστορα.

Καλοῦμε ὅλα τά παιδιά, πού θά δώσουν προαγωγικές καί πανελλαδικές ἐξετάσεις, νά συμμετάσχουν στήν Ἀγρυπνία, γιά νά εὐλογηθοῦν καί νά ἐνισχυθοῦν στόν ἀγώνα τους.

Ὅπως κάθε χρόνο τήν ἡμέρα αὐτή ἀναπέμπουμε δόξα καί εὐχαριστία στό Θεό, ὁ ὁποῖος μᾶς γλίτωσε ἀπό τήν καταστροφική μανία τοῦ σεισμοῦ στις 13 Μαΐου 1995.

Καλούμαστε ὅλοι νά εὐχαριστήσουμε καί νά δοξάσουμε τόν Ἅγιο Τριαδικό Θεό, πού τόσο μᾶς ἀγαπᾶ καί δέν θρηνήσαμε καθόλου ἀνθρώπινα θύματα.

Με ευλάβεια εορτάσθηκε η ιερά μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Χριστοφόρου του θαυματουργού, προστάτου όλων των οδηγών, στο εξωκκλήσι του Αγίου Χριστοφόρου στη Σιάτιστα.
Την Παρασκευή το απόγευμα της 8ης Μαΐου 2015, τελέσθηκε ο Μέγας Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός μετ’ Αρτοκλασίας, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλου.
Στο κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στο βίο του Αγίου Χριστοφόρου, προτρέποντας όλους να παραδειγματιστούν από αυτόν.
Την κυριώνυμο ημέρας της εορτής, Σάββατο 9 Μαΐου 2015, τελέσθηκε η πανηγυρική Θεία Λειτουργία από τους Ιερείς της Ενορίας του Αγίου Νικολάου π. Βασίλειο και π. Νέστορα, και με την παρουσία πολλών πιστών.
Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του ο π. Βασίλειος, παίρνοντας αφορμή από το απολυτίκιο του τιμωμένου Αγίου Μεγαλομάρτυρα Χριστοφόρου, αναφέρθηκε στην αποδοχή του σταυρικού πνεύματος του Ευαγγελίου, που μας εισάγει στη Βασιλεία του Θεού.
Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας πραγματοποιήθηκε η λιτάνευση της Ιεράς Εικόνας του Αγίου Χριστοφόρου γύρω από τον Ιερό Ναό, και στο προαύλιο του Ιερού Ναού, περιτριγυρισμένο από καταπράσινα δένδρα, τελέστηκε η Αρτοκλασία των οδηγών της ενορίας.
Μετά την Θεία Λειτουργία, οι πιστοί περπάτησαν στους διαδρόμους του πανέμορφου δασυλλίου και χάρηκαν την ανοιξιάτικη φύση, τη μυρωδιά του χόρτου, το πλήθος των δένδρων και τα άγρια άνθη.
Είναι μια αληθινή όαση και ένας πραγματικός πνεύμονας, αυτό το δάσος του Αγίου Χριστοφόρου. Η Εκκλησιαστική Επιτροπή μαζί με τα παιδιά των κατηχητικών σχολείων της ενορίας του Αγίου Νικολάου το περιποιούνται και το καλλωπίζουν. Ας το αγαπήσουμε όλοι μας και ας το προστατεύσουμε.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ
ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΑΤΙΣΤΑΣ

Μάϊος 2015

Ἕνα κάθε μήνα

Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ἀγαπητοί μου χριστιανοί, βρίσκεται ἐπάνω στόν σταυρό νεκρός. Τό μαρτυροῦν ὅλοι ὡς αὐτόπτες μάρτυρες. Οἱ εὐαγγελιστές σημειώνουν τή στιγμή τοῦ θανάτου. Τό βεβαιώνουν οἱ στρατιῶτες καί ὁ ἀξιωματικός, οἱ ὁποῖοι ἦταν ὑπεύθυνοι γιά τήν ἐκτέλεση. Μετά τήν «χαριστική βολή» μέ λογχισμό, ὁ ἡγεμόνας Πιλάτος, ἔδωσε ἄδεια ταφῆς τοῦ νεκροῦ Ἰησοῦ.
Ἔρχεται ὁ Ἰωσήφ, εὐσχήμων βουλευτής ἀπό τήν Ἀριμαθαία, καί ζητᾶ τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ ἀπό τόν Πιλάτο. Μαζί μέ τόν φαρισαῖο Νικόδημο τό ἔθαψαν σέ μνημεῖο πού δέν τοποθετήθηκε ἄλλος. Κάποιες γυναῖκες κοιτοῦσαν ποῦ ἔθαψαν τό σῶμα, γιά νά ρθοῦν νά τοῦ βάλουν μύρα. Εἶχε ἤδη ξεκινήσει ἡ ἡμέρα τοῦ Σαββάτου καί γι’ αὐτό θά πᾶνε τήν πρώτη ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος, ἡ ὁποία στή συνέχεια ὀνομάσθηκε Κυριακή.
Ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἦταν ἕνας κανονικός ἄνθρωπος μέ σῶμα καί ψυχή, ὅπως ὅλοι οἱ ἄνθρωποι. Τό σῶμα τοῦ βρισκόταν στόν τάφο. Ἡ ψυχή του ποῦ ἦταν;
Εἶναι γνωστό ὅτι, ὁ Ἰησοῦς ἦταν ταυτόχρονα καί Θεός, ὁ Θεός Λόγος. Ἄρα ὁ Ἰησοῦς ἦταν τρία πράγματα. Ἀνθρώπινο σῶμα, ἀνθρώπινη ψυχή καί Θεός.
Ὡς Θεός εἶναι πανταχοῦ παρών. Τό σῶμα του εἶναι στόν τάφο. Ποῦ ἦταν ἡ ψυχή του; Ἡ ψυχή τοῦ Ἰησοῦ βρισκόταν στόν Ἅδη, ὅπως ὅλες οἱ ψυχές; Τί ἔκανε ἐκεῖ; Τί εἶναι ὁ Ἅδης; Εἶναι τόπος; Εἶναι κατάσταση; Εἶναι κάτω, μέσα στή γῆ; Εἶναι στόν οὐρανό; Ὅταν ἀναστήθηκε, ὅταν ἔφυγε ὁ Χριστός ἀπό τόν Ἅδη, τί ἔγινε ὁ Ἅδης; Τόν ἄφησε ὅπως ἦταν; Εἶναι κάποια ἐρωτήματα πού ἀπασχολοῦν τούς ἀνθρώπους.
Τό ἔργο τοῦ Ἰησοῦ, ἀγαπητοί μου, δέν περιορίζεται μόνο στή γῆ. Κατέβηκε καί στόν Ἅδη, ἀνέβηκε καί στόν οὐρανό.
Ἀμέσως, μετά τό θάνατό του, ἡ ψυχή πῆγε στόν Ἅδη. Τό σῶμα του βρισκόταν στόν τάφο, πού τόν φύλαγαν οἱ στρατιῶτες. Ἡ θεότητα ποῦ βρισκόταν; Ἡ θεία του φύση, ὡς πανταχοῦ παροῦσα ἦταν ἑνωμένη καί μέ τό σῶμα καί μέ τήν ψυχή. Χωρίστηκε τό σῶμα ἀπό τήν ψυχή, μέ τόν θάνατο. Δέν χωρίσθηκε ὅμως ἡ ἀνθρώπινη φύση, σῶμα καί ψυχή, ἀπό τήν θεότητα. Ἡ θεότητα ἦταν πάντα ἑνωμένη ἀοράτως μέ τό σῶμα καί μέ τήν ψυχή.
Πολύ χαρακτηριστικά καί παραστατικά τά ἀναφέρει ὅλα αὐτά ἕνας ὑπέροχος ὕμνος τῆς Ἐκκλησίας μας, πού ψάλλουμε αὐτήν τήν περίοδο:
«Ἐν Τάφῳ σωματικῶς, ἐν Ἅδου δέ μετά ψυχῆς ὡς Θεός, ἐν Παραδείσῳ δέ μετά ληστοῦ, καί ἐν θρόνῳ ὑπῆρχες, Χριστέ, μετά Πατρός καί Πνεύματος, πάντα πληρῶν ὁ ἀπερίγραπτος».
Χριστέ, ἐσύ πού πληροῖς τά πάντα, ἐπειδή ὡς ἄπειρος Θεός δέν ἔχεις ὅρια, βρισκόσουν στόν τάφο μέ τό σῶμα σου, βρισκόσουν στόν Ἅδη μέ τήν ψυχή σου, βρισκόσουν στόν Παράδεισο μαζί μέ τόν ληστή, βρισκόσουν καί μαζί μέ τόν Θεό Πατέρα καί τόν Θεό Ἅγιο Πνεῦμα. Ἤσουν πανταχοῦ παρών.
Τί ἦταν ὁ Ἅδης; Ἦταν χῶρος ὅλων τῶν ψυχῶν ἀπό τόν Ἀδάμ καί τήν Εὕα μέχρι ἐκείνη τή στιγμή. Ἐκεῖ βρισκόταν ὅλες οἱ ψυχές τῶν δικαίων καί τῶν ἁμαρτωλῶν. Ἦταν χωρισμένος σέ δύο τμήματα, δύο χώρους, ὅπως χαρακτηριστικά μᾶς τό ἀναφέρει ὁ ἴδιος ὁ Χριστός στήν παραβολή τοῦ πλουσίου καί τοῦ Λαζάρου. Ὁ ἕνας ὀνομαζόταν «κόλπος τοῦ Ἀβραάμ», ὅπου βρισκόταν οἱ δίκαιοι καί ὁ ἄλλος ἁπλῶς Ἅδης, ὅπου βρισκόταν συγκεντρωμένοι ὅλοι οἱ ἀπειθεῖς στόν Θεό.
Τί ἔκανε ὁ Χριστός ἐκεῖ στόν Ἅδη; Ὁ ἀπόστολος Πέτρος στήν Α΄ καθολική ἐπιστολή του (κεφ. Γ΄ στίχο 19) σημειώνει τά ἑξῆς σπουδαία: «ἐν ὧ καί τοῖς ἐν φυλακῇ πνεύμασιν πορευθείς ἐκήρυξεν, ἀπειθήσασίν ποτε ὅτε ἀπεξεδέχετο ἡ τοῦ Θεοῦ μακροθυμία ἐν ἡμέραις Νῶε κατασκευαζομένης κιβωτοῦ εἰς ἥν ὀλίγοι, τουτ’ ἔστιν ὀκτώ ψυχαί, διεσώθησαν δι’ ὕδατος». Ἐκεῖ στόν Ἅδη, πού ἦταν σάν φυλακή, πῆγε ὁ Ἰησοῦς καί κήρυξε σέ ὅλα τά πνεύματα, σέ ὅλες τίς ψυχές τῶν μέχρι τότε ἀνθρώπων, πού ἀπειθοῦσαν στόν Θεό, ὅσο βρισκόταν στήν ζωή.
Τί ἔκανε; Ἔκανε κήρυγμα πίστεως, ὄχι μετανοίας. Εἶχε προηγηθεῖ τό κήρυγμα μετανοίας ἀπό τόν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Πρόδρομο. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἔκανε κήρυγμα πίστεως στό πρόσωπό του. Νά τόν πιστέψουν, ἄν εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός, ὁ σωτήρας ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Δυστυχῶς, ὅμως, δέν τόν πίστεψαν ὅλοι. Τόν πίστεψαν ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι, ἄν ὅταν ζοῦσαν θά ἐρχόταν ὁ Χριστός καί θά τόν πίστευαν. Ὅλοι ὅσοι εἶχαν καλή προαίρεση, καλή διάθεση. Ὅλους αὐτούς τούς πῆρε καί τούς πῆγε ὅπου ἦταν οἱ δίκαιοι. Οἱ δίκαιοι τόν περίμεναν, τόν γνώρισαν, προσδοκοῦσαν πότε θά ’ρθεῖ. Οἱ ἀμετανόητοι ἁμαρτωλοί ἔχασαν τήν εὐκαιρία καί παρέμειναν στόν ζοφερό Ἅδη. Εἶναι αὐτό πού λέγουν οἱ στίχοι στό συναξάρι τοῦ Πάσχα. «Χριστός κατελθών πρός πάλην Ἅδου μόνος, λαβών ἀνῆλθε πολλά τῆς νίκης σκῦλα (λάφυρα)». Καί οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, «Ὁ Ἰησοῦς κατέβη μόνος εἰς τόν Ἅδην καί ἀνέβη μετά πλήθους πολλοῦ καί ὄχλου».
Καί τί ἔγινε ἐκεῖνο τό τμῆμα ὅπου συγκέντρωσε ὁ Χριστός τούς δικαίους; Ἔγινε ὁ Παράδεισος. Ἐκεῖ ἦταν ὁ Ἀβραάμ μαζί μέ ὅλους τους δικαίους, μέ ἐκείνους πού πίστευαν στόν Χριστό, ὅτι εἶναι ὁ μοναδικός Λυτρωτής. Ἐκεῖ εἰσῆλθε καί ὁ Ληστής. Τό ἄλλο τμῆμα τί ἔγινε; Παρέμεινε ὁ ζοφερός, ὁ σκοτεινός Ἅδης, φυλακή τῶν ψυχῶν.
Ὁ Παράδεισος καί ὁ Ἅδης, ἀγαπητοί μου, δέν εἶναι οἱ τελικές καταστάσεις ἀλλά μεταβατικές. Διότι ἐκεῖ βρίσκονται μόνο οἱ ψυχές τῶν ἀνθρώπων. Ἀκόμη δέν ἔγινε ἡ Ἀνάσταση ὅλων τῶν νεκρῶν, ὥστε ἡ κάθε ψυχή νά πάρει τό δικό της ἄφθαρτο καί ἀθάνατο σῶμα της. Ἀκόμη δέν ἔγινε ἡ παγκόσμια Κρίση ἀπό τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, γιά νά εἰσέλθουν στήν οὐράνια καί αἰώνια Βασιλεία του οἱ δίκαιοι, καί νά πορευθοῦν στήν αἰώνια Κόλαση οἱ ἀμετανόητοι ἀπειθεῖς στόν Θεό.
Τώρα, ὁ Παράδεισος εἶναι ἡ πρόγευση τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν, ἡ ἀναμονή τῆς αἰώνιας μακαριότητας μέ τόν Ἅγιο Τριαδικό Θεό.
Τώρα, ὁ Ἅδης εἶναι ἡ πρόγευση τῆς αἰώνιας Κολάσεως, ἡ ἀναμονή τῆς αἰώνιας ἀπουσίας τοῦ Θεοῦ καί μακαριότητας.
Καί ἐνῶ ὁ Ἰησοῦς Χριστός ὡς νεκρός ἐπιτελοῦσε ἕνα τόσο μεγάλο κοσμογονικό ἔργο, οἱ φαρισαῖοι συσκέπτονται καί ἀποφασίζουν τή σφράγιση τοῦ τάφου, οἱ μυροφόρες σχεδιάζουν πότε νά πᾶνε νά ρίξουν μύρα στό σῶμα τοῦ Χριστοῦ καί οἱ μαθητές σκέφτονται νά ξαναγυρίσουν στίς προηγούμενες δουλειές τους. Κανένας δέν γνώριζε τί ἔπραττε ὁ Ἰησοῦς ὡς νεκρός καί κανένας δέν περίμενε νά ἀναστηθεῖ ὁ Ἰησοῦς.
Ὁ Ἰησοῦς, ὅμως, τελειώνοντας τήν ἐργασία του στόν Ἅδη, ἀνασταίνεται πανηγυρικά! Περιφρονεῖ τούς κακεντρεχεῖς καί φθονερούς φαρισαίους, μοιράζει τή χαρά του στίς τολμηρές μυροφόρες γυναῖκες, προσφέρει τήν πολυπόθητη εἰρήνη του στούς φοβισμένους μαθητές καί δίνει τήν ἀνάσταση σ’ ὅλο τό ἀνθρώπινο γένος!
Χριστός Ἀνέστη!

Μέ ἀναστάσιμες εὐχές καί εὐλογίες
ὁ πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Λ. Βασιλείου

Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου στο διεθνές διεπιστημονικό συνέδριο με θέμα: «Θρησκεία και Βία» που διεξάγεται στη Θεσσαλονίκη (27-29 Απριλίου 2015)

Ἡ ματιά μου στό θέμα εἶναι ἡ ματιά ἑνός Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ καί δή ἱερωμένου. Μιά διευκρίνιση πού ἴσως βοηθήσει τήν σκέψη ὅλων. Δέν πιστεύω σέ καμμιά θρησκεία, ἀκόμη καί τήν χριστιανική. Δέν πιστεύω σέ καμμιά ἰδεολογία. Ἀγαπῶ τήν ζωή καί αὐτό μέ ὁδήγησε στήν Ἐκκλησία.

Τό ἐρώτημα γιά τό Θεό εἶναι ἕνα πανανθρώπινο ἐρώτημα. Ἡ Θρησκεία εἶναι κάτι τό ἀνθρώπινο, ἀλλά τήν ἴδια στιγμή κάτι τό πάρα πολύ σημαντικό καί ἀσφαλῶς καθόλου εὐκαταφρόνητο. Τό πλῆθος τῶν Θρησκειῶν ἐπιβεβαιώνει μιά μεγάλη ἀλήθεια. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ὁ ἄνθρωπος διαρκῶς ἀναζητᾶ τόν Θεό, δέν μπορεῖ νά ζήσει χωρίς αὐτόν γιατί ὁ Θεός συνιστᾶ δομικό στοιχεῖο τῆς ὕπαρξης του. Ἡ θρησκευτική ἀναζήτηση ἔχει τήν ἴδια ἡλικία μέ τό ἀνθρώπινο γένος. Ἡ μαρτυρία τοῦ δικοῦ μας ἱστορικοῦ Πλουτάρχου εἶναι πολύ χαρακτηριστική.

Ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι κάτι ἀνθρώπινο, ἀλλά μιά Θεανθρώπινη πραγματικότητα. Εἶναι πρόσκληση γιά κοινωνία τοῦ Προσωπικοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο καί κλήση γιά μετοχή καί ἀλληλοπεριχώρηση. Τό περιεχόμενο τῆς κοινωνίας, ἡ οὐσία τῆς κοινωνίας εἶναι ἡ ἀγάπη. Ὁ Χριστός σχολιάζοντας τήν δήλωση τοῦ Πέτρου ὅτι «ἐσύ εἶσαι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος» σημείωσε ὅτι ἐπάνω σέ αὐτή τήν ἀλήθεια θά οἰκοδομήσει τήν Ἐκκλησία Του, ὄχι τήν θρησκεία του, καί ὅτι οὔτε οἱ πύλες τοῦ Ἅδη δέν θά καταλύσουν αὐτήν. Ὁ Χριστός δέν μίλησε τυχαῖα, οὔτε χρησιμοποίησε τυχαῖες λέξεις.

Εἶναι πάρα πολύ εὔκολο ἡ θρησκεία ἀπό μία ἀναζήτηση τοῦ Θεοῦ νά μετατραπεῖ σέ ἰδεολογία, σέ ταμπέλα, σέ προσωπικό ἀνέξοδο βόλεμα, σ’ ἕνα κατεστημένο, ὁπότε κατ’ ἀρχήν παύει νά εἶναι προσωπικό ἀγώνισμα. Γίνεται προμετωπίδα γιά ἄλλους στόχους. Τότε οἱ ἄλλοι γίνονται οἱ ἀντίπαλοι πού πρέπει ἴσως καί νά ἐξαφανιστοῦν. Ἡ βία εἶναι τό ἀποτέλεσμα καί ὁ καρπός αύτῆς τῆς διαστρέβλωσης.
Ἀναμφισβήτητα καί ἡ Ἐκκλησία ἀπό δρόμος Θεώσεως μπορεῖ νά μετατραπεῖ σέ ἰδεολογία καί εἶναι ἀπολύτως σωστό αὐτό πού ἔχει λεχθεῖ ὅτι ἡ μεγαλύτερη ἁμαρτία τῶν χριστιανῶν εἶναι ἡ θρησκειοποίηση τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι εὔκολο πρᾶγμα νά εἶσαι θρησκευτικός ἄνθρωπος, εἶναι πολύ δύσκολο νά εἶσαι ἐκκλησιαστικός ἄνθρωπος. Στήν πρώτη περίπτωση αὐτοδικαιώνεσαι καί τόν Θεό τόν χρειάζεσαι γιά νά πεῖ στούς ἄλλους πόσο «καλός» εἶσαι ἐσύ. Δέν διστάζεις μάλιστα νά κάνεις καί τήν σύγκριση τή δική σου μέ τούς ἄλλους γιά νά δείξεις πόσο πολύ ὑπερέχεις ἐσύ. Πρόκειται γιά τόν κλασσικό τύπο τοῦ Φαρισαίου τῆς Παραβολῆς.
Τότε ξιφουλκεῖς ἐναντίον ὅσων δέν συμφωνοῦν μέ ἐσένα, ἀπαιτεῖς ἀπό τούς ἄλλους ὅταν ἐκφράζονται νά χρησιμοποιοῦν μόνο τή δική σου γλῶσσα καί ὁρολογία. ἐπιτηδεύεσαι ἰδιαίτερα νά τοποθετεῖς «ταμπέλες» στούς ἄλλους, εἶσαι τελικά βασικός ἐκφραστής μιᾶς λεκτικῆς κατ’ ἀρχήν βίας πού δέν ἀπέχει πολύ ἀπό τό νά ἀποκτήσει καί ἄλλες ἐκφράσεις. Ὑποτιθέμενοι ὀρθόδοξοι χριστιανοί καί δῆθεν ἀγωνιστές ἐπιδόθηκαν μέ ἰδιαίτερο ζῆλο στήν ἄσκηση μιᾶς τέτοιας συμπεριφορᾶς κατά παντός διαφωνοῦντος καί δέν δίστασαν νά ἀμφισβητήσουν τήν ὀρθότητα τῆς ἐκκλησιαστικῆς τους στάσεως ἀκόμη καί ἀπό μορφές ὅπως ὁ ἅγιος Πορφύριος καί ὁ μακαριστός Γέρων Ἰάκωβος γιά νά μιλήσω μόνο γιά περιπτώσεις πού τίς γνωρίζω καλά. Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά στίς εὐλογημένες αὐτές μορφές τῆς Ἐκκλησίας ποτέ δέν εἴδαμε συμπεριφορές, λόγους ἐκφράσεις καί πρό παντός μιά ἀδίστακτη νοοτροπία πού φθάνει μέχρι καί τήν συκοφαντία.
Ἡ ἀναζήτηση τοῦ Θεοῦ ὡς δρόμος ὑπέβασης τοῦ θανάτου καί θεώσεως τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἕνα προσωπικό ἀγώνισμα πού κατ’ ἀρχήν ἀπό τήν φύση του δέν μπορεῖ ποτέ νά στραφεῖ ἐναντίον κανενός ἄλλου ἀνθρώπου, ἀσκεῖται μέσα στήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας καί ἀναπτύσσεται μέσα σέ μιά φιλική ἤ καί ἐχθρική κοινωνία χωρίς νά ἐξαναγκάζει κανέναν καί πού ἡ ἀντίσταση εἶναι τό μαρτύριο.
Δέν μπορεῖ λοιπόν σέ καμμία περίπτωση ἡ Ἐκκλησία νά ἔχει σχέση μέ τή βία ἤ νά ἀνέχεται τή βία σάν τρόπο διεκδίκησης ἤ ἀντιμετώπισης μεταξύ προσώπων ἤ ὑπεράσπισης τῆς πίστεως τοῦ χριστιανοῦ. Ἕναν ἄπιστο, ἕναν ἄθεο δέν μπορῶ νά τόν βρίσω στό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Τόν λυπᾶμαι σάν ἄνθρωπο καί προσεύχομαι γι’ αὐτόν. Ἡ ἀντίσταση τῶν χριστιανῶν στούς πολεμίους τῆς πίστης τους, δέν ἦταν οὔτε ἡ λεκτική οὔτε ἡ σωματική βία, ἀλλά τό μαρτύριο.
Ἔχουμε δύο βασικά καί πολύ καθαρά δεδομένα. Οἱ μάρτυρες δέχθηκαν τό μαρτύριο, ἀλλά δέν ἄσκησαν καμμία βία ἀπέναντι στούς διῶκτες ὄχι γιατί δέν μποροῦσαν ἴσως, ἀλλά γιατί μιά τέτοια βία ἀκύρωνε τόν δικό τους ἀγῶνα γιά τήν θέωση. Ἴσως ἀκόμη πρέπει νά διερευνήσουμε μήπως ἡ ἀπαίτηση τῆς ὑπακοῆς ἀποτελεῖ σέ κάποιες περιπτώσεις μιά μορφή βίας μέ στόχο τήν ἐξουσία ἀπέναντι στόν ἄλλο. Ἡ ὑπακοή εἶναι πράξη ἐλευθερίας καί δέν ἐπιβάλλεται, ἀλλά ἐπιλέγεται κατ’ ἀρχήν καί ἀσκεῖται μετ’ ἐπιμελείας ἀπό τόν ἐλευθέρως ὑπακούοντα. Σήμερα στό ὄνομα τῆς ὑπακοῆς συγκροτοῦμε ὁμάδες ὑποτακτικῶν ὅπου ἡ ὑπακοή εἶναι ὑπερτέρα καί αὐτοῦ τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καί εὑρισκόμαστε στό κατώφλι νέων δεινῶν αἱρέσεων. Πρόκειται γιά ὁμαδοποιήσεις πού ἐπιτυγχάνονται μέσω μιᾶς βίας καί ἐξουσιαστικῆς διαθέσεως τήν ὁποία βαπτίζουμε ὑπακοή.
Οἱ νέοι Ἅγιοι καί ἀναφέρομαι μόνο σ’ αυτούς γιατί τούς γνωρίσαμε, τήν μόνη βία πού ἄσκησαν ἦταν μόνο στόν ἑαυτό τους. Ἡ ἡρεμία τους ὡς καρπός κοινωνίας μέ τόν Θεό ἀπέκλειε τήν βία. Οἱ ἅγιοι δέν ἔβρισαν οὔτε τούς ἄθεους, οὔτε τοὐς ὀλιγόπιστους, οὔτε τούς ἁμαρτωλούς, οὔτε κἄν τούς διῶκτες τους. Δέν ὑπερασπίσθηκαν τόν Θεό καί τήν ἀγάπη τους πρός Αὐτόν διώκοντας τοὐς ἀπίστους.
Τή βία τή γεννάει ἡ ἀνασφάλεια, ὁ φανατισμός, πού σημαίνει ἀρρωστημένη πίστη. Ἡ ἀληθινή πίστη ἐλευθερώνει τό πρόσωπο καί γι’ αὐτό μπορεῖ νά σέβεται καί τό πρόσωπο τοῦ ἄλλου.
Ἡ βία ἐπί τῆς οὐσίας εἶναι ταυτισμένη μέ τήν ἀθεῒα γιατί ὑπερασπίζεται τόν θεοποιημένο ἐγωϊσμό τοῦ ἀνθρώπου κάτω ἀπό τό ἔνδυμα τῆς ὁποιασδήποτε ἰδεοληψίας. Ἡ βία στό ὄνομα τῆς θρησκείας εἶναι ἐπίσης καρπός ἀνασφάλειας καί ψευδοῦς σχέσης, ἀπουσία ἀληθινῆς ἐμπιστοσύνης στόν Θεό.
Ὁ Χριστός μᾶς ἔδειξε ὅτι ὁ ἀληθινός Θεός δέν ζητᾶ ὀπαδούς, ἀλλά φίλους καί οἰκείους πρός μετοχήν καί κοινωνίαν. Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι καί ὁ Ἅγιος Πορφύριος καί ὁ Ἅγιος Λουκᾶς ὁ ἰατρός ἐπετίμησαν μέ αὐστηρότητα ὅσους περιφρονοῦσαν τήν πίστη ἄλλων. Μπορῶ νά καταλάβω τήν βία πού ἀσκοῦν ἄλλες θρησκεῖες, ΔΕΝ θά καταλάβω ὅμως ποτέ τήν βία λεκτική ἤ ἁποιαδήποτε ἄλλη τῶν χριστιανῶν καί δή τῶν Ὀρθοδόξων.

Ὁ Ἀπόστολος Ἰάκωβος ὁ ἀδελφόθεος δίνει ἕνα ὁρισμό τῆς Θρησκείας λέγοντας: «Θρησκεία καθαρά καί ἀμίαντος παρά τῷ Θεῷ καί Πατρί αὕτη ἐστίν, ἐπισκέπτεσθαι ὀρφανούς καί χῆρας ἐν τῇ θλίψει αὐτῶν, ἄσπιλον ἑαυτόν τηρεῖν ἀπό τοῦ κόσμου». Εἶναι σημαντικό ὅτι ὁ ἅγιος Ἰάκωβος δίνει αὐτόν τόν ὁρισμό γιά νά ἐξηγήσει πόσο ἄχρηστη καί χωρίς περιεχόμενο καί πόσο κάλπικη εἶναι ἡ θρησκεία ἐκείνου πού νομίζει ὅτι θρησκεύει, ἀλλά δέν εἶναι ἱκανός νά συγκρατήσει τή γλῶσσα του. Ἀσφαλῶς ἰσχύει καί γιά ὅποιον μέ ἀσυγκράτητη γλῶσσα νομίζει ὅτι ὑπερασπίζεται τήν πίστη του ἤ τόν Θεό του. Ἀπό τήν ἄλλη τό περιεχόμενο τῆς ἀληθινῆς θρησκευτικότητας, τῆς ἀληθινῆς σχέσης μέ τόν Θεό εἶναι ἡ ἄσκηση τῆς ἀγάπης καί ἡ ταπεινή διακονία τοῦ ἄλλου, ἐφόσον σύμφωνα μέ τήν πατερική διατύπωση «εἶδες τόν ἀδελφό σου, εἶδες Κύριον τόν Θεόν σου». Ἡ ἀληθινή θρησκευτικότητα ἀσκεῖται ὡς ἀγαπητική σχέση μέ τόν προσωπικό Θεό καί στό πρόσωπο τοῦ συγκεκριμένου ἀνθρώπου πού εἶναι εἰκόνα τοῦ ζῶντος Θεοῦ. Ἡ ἀληθινή θρησκευτικότητα δέν εἶναι ἰδεολογική πίστη, ἀλλά σχέση ἀληθινῆς ἐμπιστοσύνης. Ἡ ἀληθινή ἐμπιστοσύνη στόν προσωπικό Θεό δέν μπορεῖ νἀ ἀσκεῖται ὡς τυφλή πίστη, ὡς φανατισμός καί ὡς ἰδεοληψία. Ἡ ἀγάπη μου στό Θεό μεταμορφώνει τή δική μου τήν ζωή, ἀλλά ὁ ἀληθινός Θεός ΔΕΝ ἔχει ἀνάγκη ἀπό τήν ὑπεράσπιση τή δική μου ἤ τοῦ ὁποιουδήποτε ἀνθρώπου καί μάλιστα στό ὄνομα Του. Ἡ ἀπάντηση τοῦ Χριστοῦ στόν Πέτρο στόν κῆπο τῆς Γεσθημανή δέν ἐπιτρέπει τήν παραμικρή παρερμηνεία. Οἱ φονταμενταλιστές ἀπό ὅπου κι’ ἄν προέρχονται δέν μποροῦν νά μιλοῦν στό ὄνομα τοῦ Θεοῦ.

Σήμερα ἡ θρησκευτική βία, ἡ βία στό ὄνομα τῆς θρησκείας, γιά τήν ὑπεράσπιση τῆς καθαρότητας καί αὐθεντικότητάς της κάνει ἀπειλητικά τήν ἐμφάνισή της καί βρίσκεται στό κέντρο τῆς δημόσιας ζωῆς σέ ὅλο τόν κόσμο. Στό ὄνομα τοῦ Θεοῦ διαπράττονται τά χειρότερα, τά εἰδεχθἐστερα ἐγκλήματα σήμερα, ἄν καί πρέπει νά σημειώσουμε ὅτι ὑπάρχουν καί δυνάμεις πολιτικές πού χρησιμοποιοῦν τίς θρησκεῖες γιά δικό τους στόχο καί χρεώνοντάς τες μέ κάτι πού δέν τούς ἀνήκει καί δή σέ ὅλες. Κάποιοι βρῆκαν τήν ἀφορμή γιά νά κατηγορήσουν γενικά τήν θρησκεία ὡς πρόξενο βίας ἐκφράζοντας ὅμως τήν δική τους βία ἀπέναντι στή θρησκεία. Ὑπάρχουν ὅμως μελετητές τοῦ φαινομένου πού διατυπώνουν τήν ἄποψη ὅτι ἡ ἐμφάνιση συστηματικῶν μορφῶν βίας ὀφείλεται στήν ἔλευση τοῦ πολιτισμοῦ καί στήν ἀλληλοεπίδραση μεταξύ κρατικῆς ἰδεολογίας, πολιτικῆς καί θρησκείας, ἕνα περίεργο καί λίαν εὔφλεκτο μεῖγμα. Τό πρόβλημα λοιπόν εἶναι πιό σύνθετο ἀπ’ ὅ, τι φαίνεται.
Τελικά ἡ θρησκεία καί ἡ βία εἶναι δύο ἐκρηκτικές δυνάμεις πού ὅταν ἑνωθοῦνε μεταξύ τους καί ἐκδηλωθοῦν ἀρνητικά, δημιουργοῦν τρομακτικές καταστάσεις. Τό χειρότερο δέ, ὅπως εἴπαμε, εἶναι ὅταν οἱ δύο δυνάμεις αὐτές κατευθύνονται ἀπό ἐξωγενεῖς δυνάμεις ὅπως εἶναι ἡ πολιτική, ὁ ἐθνοφυλετισμός καθώς καί ποικίλα οἰκονομικά συμφέροντα.
Θέλω νά τελειώσω τήν σύντομη αὐτή εἰσήγησή μου μέ τόν καθαρό λόγο τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερωνύμου: «Ἀποτελεῖ αὐτονόητο καί ἀπαράγραπτο δικαίωμα κάθε ἀνθρώπου νά ἀπευθύνεται ἐλεύθερα στόν Θεό του. Νά τόν τιμᾶ καί νά τόν λατρεύει σέ χώρους πού Τοῦ πρέπουν χωρίς προσκόμματα. Τό εὐρύτερο δικαίωμα τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας, εἶναι δικαίωμα θεμελιῶδες σέ κάθε εὐνομούμενη καί δημοκρατική Πολιτεία καί πρέπει νά χαίρει πάντα ἀναγνώρισης καί σεβασμοῦ. Ὅμως κάθε ἐκδήλωση βίας στό ὄνομα τῆς ὁποιασδήποτε Θρησκείας, ἀπ’ ὅπου καί ἐάν προέρχεται, εἶναι ἀπόλυτα καταδικαστέα, γιατί πρωτίστως προσβάλλει βαθύτατα τόν ἴδιο τόν πυρήμα τῆς Θρησκείας καί μετατρέπει πιστούς ἀνθρώπους σέ ἀθύρματα πάσης φύσεως φονταμεταλιστῶν καί καιροσκόπων, πού οὐδόλως σέβονται τήν ἐλευθερία τοῦ προσώπου». Μία μόνο προσθήκη δική μου. Ἄν ὁποιαδήποτε θρησκεία δέν μπορεῖ νά ἔχει τήν παραμικρή σχέση μέ τήν βία, ἄν θέλει νά εἶναι θρησκεία, αὐτό ἰσχύει ἀπόλυτα μέ τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί πίστη καί συνιστᾶ τό ἐναντίον, δηλαδή ἀκύρωση τῆς οὐσίας Της.