Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ
ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΑΤΙΣΤΑΣ

Ὀκτώβριος 2015

Ἕνα κάθε μήνα.

Ἀγαπητοί μου ἐνορίτες,
Ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, αὐτή τήν ἐποχή πού οἱ ἀγρότες ὀργώνουν τά χωράφια καί σπέρνουν τό σιτάρι καί τά διάφορα δημητριακά, ὅρισε κατά τήν Δ΄ Κυριακή τοῦ Λουκᾶ νά ἀναγνώσκεται μία παραβολή τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, πού ἔχει σχέση μέ τόν Σπορέα, τόν Σπόρο καί τή Σπορά τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ.
Ὁ ἄνθρωπος, ὡς δημιούργημα τοῦ Θεοῦ, πλάσθηκε γιά νά ζήσει αἰωνίως. Μετά τήν πτώση, ὡς προϋπόθεση γιά νά ζήσει, χρειάζεται νά τρώει κάποιες τροφές. Οἱ τροφές αὐτές εἶναι ὑλικές καί πνευματικές, ἐπειδή εἶναι δισύνθετος, καί χρειάζονται καί οἱ δύο. Ἄν δέν τρῶμε τίς ὑλικές τροφές, πεθαίνουμε. Ἄν δέν τρῶμε τίς πνευματικές τροφές, πάλι παθαίνουμε. Οἱ πνευματικές τροφές εἶναι ὁ κάθε Λόγος τοῦ Θεοῦ, εἶναι τό θέλημα τοῦ Θεοῦ.
Ἡ ἀνυπακοή τῶν πρωτοπλάστων στόν Λόγο τοῦ Θεοῦ ἐπέφερε ὡς ἀποτέλεσμα τόν πνευματικό καί τόν σωματικό θάνατο τῶν ἀνθρώπων. Γι’ αὐτό ὁ φιλάνθρωπος Υἱός τοῦ Θεοῦ ἔγινε ἄνθρωπος. Ἦρθε νά ζωογονήσει τούς ἀνθρώπους καί νά τούς θρέψει, ὥστε νά ζήσουν αἰωνίως. Αὐτό ἤθελε νά πεῖ ὁ Ἰησοῦς, ξεκινώντας τήν παραβολή του καί λέγοντας, «ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τόν σπόρον αὐτοῦ». Ὁ σπόρος εἶναι ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ. Ὁ σποριᾶς εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Ἡ σπορά εἶναι τό κήρυγμά του. Ἔδωσε αὐτή τήν εἰκόνα: σπόρος – Λόγος, γιά νά μᾶς δείξει ὅτι, ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι τροφή, εἶναι ἄρτος, εἶναι ψωμί.
Ὅμως, θά δοῦμε στή συνέχεια ὅτι, δέν εἶναι μόνο ψωμί ἀλλά καί ἄλλα πολλά.
1. Πρῶτον εἶναι ἄρτος ζωῆς. Εἶχε διακηρύξει κάποτε ὁ Ἰησοῦς Χριστός ὅτι, «Ἐγώ εἰμί ὁ ἄρτος τῆς ζωῆς, ὁ ἐρχόμενος πρός με οὐ μή πεινάσει». (Ἰω. Στ΄ 35). Αὐτός πού ἔρχεται στό μεγάλο τραπέζι, πού λέγεται Λόγος Θεοῦ, αὐτός πραγματικά θά χορτάσει. Αὐτό πού θά φάει εἶναι «σιτάρι», ἐνῶ ὅ, τι προσφέρουν οἱ ἄνθρωποι (φιλοσοφίες, θρησκεῖες, κοινωνιολογίες, ἰδεολογίες, ἐπιστήμη, ποίηση, τέχνη) εἶναι «ἄχυρο», καί δέν χορταίνουν τόν ἄνθρωπο. Νά σημειωθεῖ ὅτι, συνεχῶς, καθ’ ὅλη τή ζωή, ὁ ἄνθρωπος πρέπει νά τρώγει τόν Λόγο τοῦ Θεοῦ, ἐπειδή εἶναι τροφή.
2. Ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι, ἀκόμη, οἶνος – κρασί. Ὡς οἶνος «εὐφραίνει τήν καρδίαν τοῦ ἀνθρώπου», τόν εὐχαριστεῖ.
Οἱ μαθητές τοῦ Χριστοῦ τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς εἶχαν τήν αἴσθηση μίας μεγάλης εὐφροσύνης. Πῶς τούς ἔβλεπαν οἱ Ἰουδαῖοι; Τί ἔλεγαν; Ἔλεγαν ὅτι, «εἶναι μεθυσμένοι, ἤπιαν κρασί καί μέθυσαν». Αὐτό, ὅμως, δέν ἦταν μέθη ἀπό κρασί ἀλλά πραγματικά μία μέθη πνευματική. Τό Ἅγιο Πνεῦμα πού ἦλθε, τούς ἔδωσε νά κατανοήσουν δύο πράγματα: Ὅτι, ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι Θεός, εἶναι τό Β΄ πρόσωπο τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ πού ἔγινε ἄνθρωπος καί ὅτι, ὅλα ἐκεῖνα πού εἶπε ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ἀληθινά.
Ὅταν ὁ πιστός μεθύσει ἀπό τόν Λόγο τοῦ Θεοῦ καί εὐφρανθεῖ ἡ καρδιά του, τότε δέν λογαριάζει τίποτα, οὔτε τόν κόσμο οὔτε τά σχόλιά του.
3. Ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι, ἐπίσης, ζωντανό νερό – «ὕδωρ ζῶν». Εἶπε κάποτε ὁ Χριστός στή Σαμαρείτιδα γυναίκα: «Ὅποιος πιεῖ ἀπό τό νερό πού θά τοῦ δώσω ἐγώ, αὐτός δέν θά διψάσει στόν αἰῶνα». (Ἰω. Δ΄ 14) Αὐτή ἡ δίψα εἶναι ἡ δίψα γιά τήν ἀλήθεια. Καί ὅταν κάποιος πιεῖ τό νερό τοῦ Θεοῦ, ἱκανοποιεῖται ἡ δίψα τῆς ψυχῆς του, ἐπειδή γνώρισε τήν ἀλήθεια. Ποιός μπορεῖ νά μᾶς βεβαιώσει γιά ὅλες τίς ἀλήθειες πού ἀφοροῦν στόν ἄνθρωπο, γιά τήν ὕπαρξή του, τό μέλλον του, τήν ὑπόστασή του, τίς σχέσεις του μέ τόν ἄλλο ἄνθρωπο, μέ τή φύση, μέ τόν δημιουργό του, γιά τήν αἰωνιότητα; Κανένας. Μόνο ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ. Κανένας ἄνθρωπος, ποτέ, δέν θά μπορέσει νά ξεδιψάσει τή μεταφυσική του δίψα, ἐάν δέν ἔλθει κοντά νά πιεῖ ἀπό τό νερό, πού λέγεται Λόγος Θεοῦ!
4. Ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι πλοῦτος. Ὅταν βρεῖς αὐτόν τόν πλοῦτο, αἰσθάνεσαι ὅτι κάθε ἄλλος πλοῦτος εἶναι σκύβαλα, εἶναι τίποτα, εἶναι φτώχεια. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός μᾶς ἔδωσε δύο παραβολές, πού δείχνουν συγκριτικά αὐτούς τούς δύο πλούτους. Τόν ὑλικό καί τόν πνευματικό. Εἶναι οἱ παραβολές τοῦ κρυμμένου θησαυροῦ καί τοῦ πολύτιμου μαργαρίτη. Αὐτός ὁ θησαυρός καί αὐτός ὁ πολύτιμος μαργαρίτης εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός, πού ὅπως λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, «μέσα στόν Ἰησοῦ Χριστό εὑρίσκονται κρυμμένοι ὅλοι οἱ θησαυροί τῆς σοφίας καί τῆς γνώσεως».
5. Ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὅπως λέει ἡ Ἁγία Γραφή, εἶναι μάχαιρα κοφτερή. Γράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στούς Ἑβραίους: «Ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι ζωντανός καί δραστικός καί κοφτερότερος ἀπό κάθε μαχαίρι κοφτερό, καί εἰσχωρεῖ βαθειά καί μέ λεπτομέρεια, μέχρι τό μεδούλι. Κρίνει τούς συλλογισμούς καί τίς σκέψεις καί τίς ἰδέες τῆς καρδιᾶς, πού εἶναι ἀφανῆ. Δέν ὑπάρχει κάτι κρυφό μέσα στήν κτίση, ὅλα εἶναι ξεσκεπασμένα στά μάτια του…». (Ἑβρ. Δ΄ (12-13) Ἐλέγχει τήν συνείδηση, γιά νά τήν διορθώσει. Ἀποκόπτει ὅλα τά σάπια κομμάτια τῆς ἀνθρώπινης ὑπάρξεως.
Πόσες φορές ἀκούγοντας τόν Λόγο τοῦ Θεοῦ εἴπαμε: «Αὐτό εἶναι γιά μένα», ἤ «Πῆρα ἀπάντηση γιά κάποιο μου ζήτημα», ἤ «Αὐτό πού ἄκουσα τότε, ἔγινε ἀφορμή νά ἀλλάξει ἡ ζωή μου»!
6. Ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι, ἀκόμη, χαρά. Ἐκεῖνος πού βρῆκε τόν θησαυρό μέσα στό χωράφι, «ἀπό τή χαρά του, πηγαίνει καί πουλάει ὅλα ὅσα ἔχει καί ἀγοράζει τό χωράφι ἐκεῖνο» γιά νά ἀποκτήσει τόν θησαυρό. Ὁ ἄνθρωπος πού βρῆκε τόν θησαυρό, πού λέγεται Λόγος τοῦ Θεοῦ, «πουλάει» τά πάντα, εἴτε τιμές, εἴτε δόξες, πλοῦτο, τίτλους, προβολές, φῆμες, γνώσεις… Ὅλα αὐτά εἶναι ἕνα τίποτα μπροστά στό Λόγο τοῦ Θεοῦ. Ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁ ἀληθινός πλοῦτος πού δίνει τήν ἀληθινή χαρά.
7. Τέλος, ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι Φῶς. Εἶπε ὁ Χριστός: «Ἐγώ εἶμαι τό φῶς τοῦ κόσμου». Φῶς εἶναι καί ὁ Χριστός καί ὁ Λόγος του. Αὐτό σημαίνει ὅτι, ἔξω ἀπό τόν Χριστό καί τόν Λόγο του, ὑπάρχει βαθύ σκοτάδι – ψηλαφητό, ὅπου δέν μποροῦμε νά γνωρίζουμε τίποτα, οὔτε γιά τήν ὕπαρξή μας, οὔτε γιά τόν Θεό, οὔτε γιά τήν δημιουργία, τή φύση.
Ὅλοι, ἔξω ἀπό τόν Χριστό καί τόν Λόγο του, ψάχνουν, φαντάζονται, ἀνοηταίνουν, μπερδεύονται, συγκρούονται. Μέσα ὅμως στόν Λόγο τοῦ Θεοῦ, τά μάτια τῆς ψυχῆς τοῦ ἄνθρωπου ἀνοίγουν, γεμίζουν φῶς. Καί τότε μπροστά τους ἀποκαλύπτονται ὅλα τά μυστήρια τοῦ Θεοῦ. Τότε οἱ ἄνθρωποι μποροῦν νά ζήσουν μία ζωή γεμάτη εὐτυχία, χαρά, μακαριότητα. Μποροῦν νά ζήσουν μία ζωή, πού εἶναι πορεία πρός τό καθ’ ὁμοίωσιν Θεοῦ, πρός τήν ἁγιότητα.
Ἔξω ἀπό τόν Λόγο τοῦ Θεοῦ ὑπάρχει πηχτό σκοτάδι. Ὁ ἄνθρωπος παραμένει ἕνα ὄν εὐτελές, χωρίς νόημα καί χωρίς σκοπό! Ἐπικρατεῖ σύγχυση.
Ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ἀγαπητοί μου, εἶναι κατατεθημένος μέσα στήν Ἁγία Γραφή. Εἶναι γεμάτος ἀπό δυναμισμό. Δέν εἶναι ἕνα νεκρό γράμμα. Εἶναι ὁ Ιησοῦς Χριστός! Εἶναι ζωντανός καί ἐπιθυμεῖ νά μᾶς μεταβάλλει ὥστε νά γίνουμε δικά του ἔμψυχα βιβλία. Νά γίνουμε, ὅπως λέει, πάλι, ὁ ἀπόστολος τῶν έθνῶν, Παῦλος, «ἐπιστολή Χριστοῦ γινωσκομένη καί ἀναγινωσκομένη ὑπό πάντων ἀνθρώπων… ἐγγεγραμμένη πνεύματι Θεοῦ ζῶντος». (Β΄ Κορ. Γ΄ 3). Νά παρακολουθοῦν οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι τή ζωή μας καί νά εἶναι σάν νά διαβάζουν τόν Λόγο τοῦ Θεοῦ!
Ὅμως, πιό πρίν θά πρέπει νά γίνουμε ἕνα καλό καί καρποφόρο χωράφι, καί νά δεχθοῦμε τόν «σπόρο» – Λόγο τοῦ Θεοῦ, μέ ἀγάπη καί ἀγαθή προαίρεση. Ἡ Ἁγία Γραφή νά εἶναι τό ἀγαπημένο μας βιβλίο. Ἡ ἀκρόαση τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ νά εἶναι ἡ ἀκόρεστη ἐπιθυμία καί χαρά μας.
Ἀγαπητοί μου ἐνορίτες,
νά δείξουμε προθυμία γιά μελέτη καί ἀκρόαση τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ.
Εἶναι ὁ μοναδικός τρόπος νά βροῦμε τόν δρόμο γιά τόν Θεό!
Εἶναι ἡ μοναδική κίνηση νά ἀλλαξει ἡ κοινωνία πρός τό καλύτερο!
Εἶναι ἡ μοναδική ζωή πού θά μᾶς ὁδηγήσει στήν ἁγιότητα, στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ!

Μέ πολύ πόθο καί ἐπιθυμία
νά γίνουμε μελετητές καί ἀκροατές τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ
Ὁ πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Λ. Βασιλείου

Με κατάνυξη εορτάστηκε η Παγκόσμιος Ύψωσις του Τιμίου Σταυρού, ο οποίος αποτελεί το σύμβολο της σωτηρίας και η πηγή του αγιασμού, στην Ενορία του Αγίου Νικολάου στη Σιάτιστα.
Την πανηγυρική Θεία Λειτουργία τέλεσε ο εφημέριος της Ενορίας π. Νέστορας Γκουρομίσιος.
Στο τέλος της Δοξολογίας, και ενώ οι ιεροψάλτες έψαλαν το ασματικό «Άγιος ο Θεός», ο λειτουργός π. Νέστορας βγήκε από το Άγιο Βήμα, από την αριστερή (βόρεια) πύλη, με τον Τίμιο Σταυρό υψωμένο ψηλά. Οι ιεροψάλτες προπορεύονταν, ο νεωκόρος θυμίαζε και το εκκλησίασμα ακολουθούσε.
Αφού τον περιέφερε μέσα στον Ναό, στάθηκε στον σολέα, μπροστά από την Ωραία Πύλη όπου τέλεσε την καθιερωμένη κατανυκτική τελετή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. Μετά την τελετή, για ευλογία, ο Ιερέας μοίρασε στους πιστούς κλώνους βασιλικού του Σταυρού, συνήθεια που πηγάζει από την παράδοση, που αναφέρει ότι στο μέρος όπου βρέθηκε ο Τίμιος Σταυρός είχε φυτρώσει το αρωματικό αυτό φυτό.
Στη συνέχεια τελέσθηκε η πανηγυρική Θεία Λειτουργία.
Το απόγευμα της εορτής, μετά τον Εσπερινό, ο π. Νέστορας έψαλε τους χαιρετισμούς του Τιμίου Σταυρού.
Η Εκκλησία επιτάσσει την ημέρα αυτή αυστηρή νηστεία, επειδή φέρει τα ίσα με την Μεγάλη Παρασκευή.
Σύμφωνα με την παράδοση, το 326 η μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, Αυγούστα Ιουλία Φλαβία Ελένη, μετέβη στους Αγίους Τόπους για να φέρει στο φως τα διάφορα μέρη στα οποία έζησε και δίδαξε ο Ιησούς Χριστός. Στα Ιεροσόλυμα πραγματοποίησε μεγάλες ανασκαφές, για να βρεθούν οι τόποι της Σταύρωσης και της Ανάστασης στον λόφο του Γολγοθά. Η μετέπειτα Αγία Ελένη οδηγήθηκε στην εύρεση του Τιμίου Σταυρού από ένα αρωματικό φυτό που φύτρωνε στο μέρος εκείνο, τον γνωστό μας βασιλικό. Ύστερα από επίπονες ανασκαφές βρέθηκαν τρεις σταυροί, ο ένας του Κυρίου και οι άλλοι των δύο ληστών.
Οι εκκλησιαστικοί ιστορικοί Φιλοστόργιος και Νικηφόρος αναφέρουν ότι, ο Σταυρός του Κυρίου διαπιστώθηκε ύστερα από θαύμα, όταν τοποθετήθηκε πάνω σε νεκρή γυναίκα η οποία αναστήθηκε. Στη θέση αυτή υπήρχε ο ναός της Αφροδίτης, που είχε ανεγείρει το 135 ο ρωμαίος αυτοκράτορας Αδριανός, μετά τη δεύτερη καταστροφή της Ιερουσαλήμ. Η Ελένη, αφού διέταξε να τον γκρεμίσουν, έχτισε στη θέση του τον περικαλλή Ναό της Αναστάσεως, ο οποίος αποτελεί μέχρι σήμερα ένα από τα σημαντικότερα μνημεία του Χριστιανισμού. Ο Σταυρός του Κυρίου παραδόθηκε στον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Μακάριο, ο οποίος τον τοποθέτησε στον ναό της Αναστάσεως στις 14 Σεπτεμβρίου 335.
Η δεύτερη Ύψωση του Τιμίου Σταυρού σχετίζεται με τους Βυζαντινο-Περσικούς Πολέμους (602-628). Το 614 οι Πέρσες κυρίευσαν την Παλαιστίνη και αφού τη λεηλάτησαν και κατέστρεψαν τα ιερά προσκυνήματα του Χριστιανισμού, πήραν μαζί τους ως λάφυρο τον Τίμιο Σταυρό. Οι πυρολάτρες Πέρσες θεώρησαν τον Σταυρό μαγικό, εξαιτίας κάποιων θαυμάτων που έγιναν και τον προσκυνούσαν. Ο αυτοκράτορας Ηράκλειος, μετά την οριστική νίκη του εναντίον των Περσών το 628, ανέκτησε το ιερό σύμβολο της Χριστιανοσύνης και το μετέφερε αρχικά στην Κωνσταντινούπολη (14 Σεπτεμβρίου 629), όπου αποτέλεσε μέρος του θριάμβου του και στη συνέχεια τον πήγε στα Ιεροσόλυμα.

Την Πέμπτη 10 Σεπτεμβρίου 2015 οι Ιερείς της ενορίας του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας π. Βασίλειος και π. Νέστορας, μαζί με πιστούς της πόλεως πραγματοποίησαν προσκυνηματική εκδρομή στο γυναικείο Ιερό Ησυχαστήριο του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά στα Κουφάλια Θεσσαλονίκης και στην γυναικεία Ιερά Μονή Θεοσκεπάστου Σοχού, που είναι μετόχι της Ιεράς Μονής Δοχειαρίου του Αγίου Όρους.

Ξεκινήσαμε το πρωί και επισκεφτήκαμε πρώτα το Ιερό Ησυχαστήριο του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, στα Κουφάλια.

Μόλις μπήκαμε στο χώρο της Μονής μας υποδέχθηκε η μοναχή Ευπραξία. Μας οδήγησε στο περικαλλέστατο καθολικό, το οποίο δεσπόζει στο κέντρο του μοναστικού κτηριακού συγκροτήματος. Προσκυνήσαμε τις Άγιες εικόνες και μας ανέφερε το ιστορικό της ανέγερσης της Ιεράς Μονής καθώς και για τη ζωή και τους αγώνες του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά.

Οι εργασίες της ανέγερσης του παρεκκλησίου του Αγίου Γρηγορίου, είπε, ξεκίνησαν από τον αρχιμανδρίτη π. Ιωαννίκιο Κοτσώνη το 1978, εν μέσω πολλών δυσκολιών και απρόβλεπτων προβλημάτων, καθώς στην περιοχή που επελέγη δεν υπήρχε ηλεκτρικό ρεύμα ούτε δίκτυο ύδρευσης ούτε και δρόμοι που να επιτρέπουν την εύκολη πρόσβαση σε αυτό. Παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες, η ανέγερση του παρεκκλησίου ολοκληρώθηκε και εγκαινιάσθηκε τον Οκτώβριο του 1980 από τον Μητροπολίτη Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας κ. Καλλίνικο. Το Μάιο του 1982 έγινε η επίσημη ίδρυση του Ιερού Ησυχαστηρίου και το Νοέμβριο του ίδιου έτους ενθρονίσθηκε η Ηγουμένη Ξένη, οπότε αρχίζει να λειτουργεί, ουσιαστικά, το Ιερό Ησυχαστήριο με μια μικρή αδελφότητα τεσσάρων μελών.

Η αδελφότητα, σήμερα, αποτελείται από τριάντα και πλέον μοναχές, πτυχιούχους Ανωτέρων και Ανωτάτων Σχολών σε μεγάλο βαθμό, οι οποίες εκτός από τις πνευματικές τους δραστηριότητες αναπτύσσουν και φιλανθρωπική δραστηριότητα προς απόρους, πολυτέκνους, ασθενείς και γενικώς συνανθρώπους μας που χρήζουν βοήθειας. Επίσης, είναι επιφορτισμένες και με μοναχικά διακονήματα όπως αγιογραφία (φορητές εικόνες και τοιχογραφίες), ιεροραπτική – χρυσοκεντητική (στολές Αγίας Τραπέζης, αρχιερατικά, ιερατικά και μοναχικά ενδύματα), έκδοση πνευματικών βιβλίων (και μετάφρασή τους σε άλλες γλώσσες), παρασκευή μοσχοθυμιάματος, κατασκευή κομποσχοινίων και λοιπών καλλιτεχνημάτων, ζωγραφική και στολισμός πασχαλινών λαμπάδων από αγνό κερί, παρασκευή οικολογικών σαπουνιών με ιαματικές ιδιότητες, παρασκευή θεραπευτικών ελαίων και αλοιφών από αγνά, οικολογικά υλικά και παρασκευή ηδυπότων. Επιπλέον, το Ιερό Ησυχαστήριο διατηρεί λαχανόκηπο ικανής εκτάσεως, δενδροκαλλιέργειες και μελισσώνα.

Κατόπιν, για να μας ξεκουράσει, μας κάλεσε στο αρχονταρίκι της Μονής για να μας προσφέρουν καφέ.  Εκεί γίναμε δεκτοί με πολλή αγάπη από την Καθηγουμένη της Ιεράς Μονής, Γερόντισσα Ξένη, η οποία βρήκε την ευκαιρία να μας πει λίγα λόγια ακόμη, για την ιστορία της αναστήλωσης του Μοναστηριού, αλλά και τις αδελφές, οι οποίες με τόση στοργή και προθυμία μας φιλοξένησαν, παρέχοντάς μας πολλές ευλογίες και ύψιστη πνευματική χαρά.

Μετά πήραμε το δρόμο που οδηγεί στο Σοχό του Λαγκαδά. Εκεί βρίσκεται η γυναικεία Ιερά Μονή της Παναγίας Θεοσκεπάστου. Πανηγυρίζει στις 8 Σεπτεμβρίου, γιατί είναι αφιερωμένη στη Γέννηση της Θεοτόκου.

Κάθε χρόνο ο καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Δοχειαρίου γέροντας Γρηγόριος, φέρνει από το μοναστήρι του Δοχειαρίου την θαυματουργή Εικόνα της Παναγίας της Γοργοϋπηκόου στις 7 Σεπτεμβρίου και παραμένει για προσκύνηση στο Μετόχι του Σοχού, μέχρι και  την εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, 14 Σεπτεμβρίου.

Αφορμή της επισκέψεώς μας ήταν η προσκύνηση της Ιεράς εικόνος της Παναγίας Γοργοϋπηκόου.

Φθάσαμε το απόγευμα, και λίγο μετά το γεύμα, το τάλαντο χτύπησε για τον Εσπερινό. Μετά τον Εσπερινό έγινε παράκληση στην Παναγία την Γοργοϋπήκοο.

Κατάνυξη και μυσταγωγία ένιωσαν οι πιστοί Χριστιανοί ακούγοντας τις μελωδικές φωνές των Αγιορειτών Πατέρων να υμνούν και να παρακαλούν την Παναγία Γοργοϋπήκοο να ελεήσει όλους τους ανθρώπους.

Τον εσπερινό τέλεσε ο Ιερέας της ενορίας μας π. Βασίλειος. Καθ’ όλη την διάρκεια των ακολουθιών αλλά και μετά, οι πιστοί δεν σταμάτησαν να προσέρχονται, για να ασπαστούν τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας και να ζητήσουν απ’ τη χάρη της τη βοήθειά της.

Στο τέλος της Παρακλήσεως, μίλησε ο Γέροντας Γρηγόριος Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Δοχειαρίου του Αγίου Όρους αλλά και Πνευματικός Πατέρας της Μονής Παναγίας Θεοσκεπάστου.

Το Αρχονταρίκι του Μοναστηριού, ανοιχτό για όλους τους προσκυνητές, που έφταναν από διάφορα μέρη της Ελλάδος, πρόσφερε καφέ και γλυκά σε όλους να τους ξεκουράσει.

Αργά το βράδυ πήραμε το δρόμο της επιστροφής για τη Σιάτιστα, με γεμάτη την ψυχή από ευλογίες και λόγο Θεού.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ
ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΑΤΙΣΤΑΣ

Σεπτέμβριος 2015

Ἕνα κάθε μήνα

Τήν πρώτη Σεπτεμβρίου, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία γιορτάζει τήν πρωτοχρονιά της, τήν ἀρχή τοῦ νέου ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους. Καί ὡς πρώτη μέρα τοῦ νέου ἔτους, οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἔγραψαν ὑπέροχους ὕμνους καί ἐπέλεξαν ἀναγνώσματα ἀπό τήν Παλαιά καί Καινή Διαθήκη, τέτοια, πού νά χρησιμεύσουν στούς χριστιανούς ὡς μηνύματα καί στόχοι καί ὁδοδεῖκτες πνευματικοί, γιά ὁλόκληρη τή χρονιά καί γιά ὅλη τους τή ζωή.
Ἐντύπωση προξενεῖ ἕνα ἀπό τά τρία ἀναγνώσματα τοῦ ἑσπερινοῦ, πού ἐνῶ γράφηκε πρίν 3.500 χρόνια (1.500 π. Χ.) διατηρεῖ μέχρι καί σήμερα τήν ἐπικαιρότητά του!
Εἶναι παρμένο ἀπό τό βιβλίο τοῦ Λευϊτικοῦ τῆς Π. Διαθήκης καί εἶναι ἀπόσπασμα ἀπό τήν Διαθήκη τοῦ Θεοῦ μέ τούς Ἰσραηλίτες, καί κατ’ ἐπέκταση μέ ὅλους τούς ἀνθρώπους. Ἐκεῖ διατυπώνονται οἱ σχέσεις μεταξύ Θεοῦ καί ἀνθρώπου. Σχέσεις προσωπικές, πνευματικές, οἱ ὁποῖες ἔχουν ἀντίκτυπο καί στήν κοινωνική ζωή τῶν ἀνθρώπων, τήν ὑλική, τή βιολογική, τήν ἐθνική.
Ἐκεῖ μέσα φαίνεται, ὅτι ἡ στάση τῶν ἀνθρώπων ἀπέναντι στό Θεό, θά ρυθμίζει τή στάση τοῦ Θεοῦ ἀπέναντι στούς ἀνθρώπους. (Λευϊτ. ΚΣΤ’ (3-10). Ἦταν ἀμέσως μετά τό δόσιμο τῶν δέκα ἐντολῶν ἀπό τόν Θεό στό Μωυσῆ ἐπάνω στό ὅρος Σινᾶ. Γράφει ὁ μέγας αὐτός προφήτης: «Ἐλάλησε Κύριος στούς υἱούς τοῦ Ἰσραήλ. Ἐάν θά πορεύεσθε σύμφωνα μέ τά προστάγματά μου καί θά φυλάσσετε τίς ἐντολές μου, θά δώσω τή βροχή στόν καιρό της καί ἡ γῆ δώσει τά γεννήματά της, καί τά δένδρα στίς πεδιάδες θά ἀποδώσουν τούς καρπούς τους. Καί λόγω τοῦ πλήθους τῶν σιταριῶν θά θερίζετε μέχρι τόν καιρό τοῦ τρύγου, καί θά τρυγᾶτε μέχρι τόν καιρό τῆς σπορᾶς. Θά ἔχετε πλῆθος ἀπό ἀγαθά καί θά κατοικεῖτε στόν τόπο σας μέ ἀσφάλεια… θά δώσω εἰρήνη στή χώρα σας, καί ἐάν ἔρθουν ἐχθροί, πέντε ἄνθρωποι ἀπό σᾶς θά κυνηγήσουν ἑκατό καί ἑκατό ἄνθρωποι ἀπό σᾶς θά καταδιώξουν μυριάδες (δεκάδες χιλιάδες). Τό βλέμμα μου θά εἶναι ἐπάνω σας καί θά σᾶς εὐλογῶ, καί θά σᾶς αὐξάνω, καί θά ἐκπληρώσω τήν ὑπόσχεσή μου μέ σᾶς.
Ἐάν, ὅμως, δέν μέ ἀκούσετε καί δέν κάνετε αὐτά πού σᾶς προστάζω ἀλλά θά ἀπειθεῖτε σ’ αὐτά… καί ἐγώ θά κάνω τό ἴδιο (λέει ὁ Θεός). Θά ἀναιρέσω τήν συμφωνία καί τίς ὑποσχέσεις μου. Καί σᾶς προειδοποιῶ, τί θά σᾶς συμβεῖ, ὅταν πάρω τό βλέμμα μου ἀπό ἐπάνω σας. Θά ἔρθει σέ σᾶς οἰκονομική φτώχεια, θά σπέρνετε μάταια, γιατί τούς καρπούς τῆς γῆς θά τούς φάνε οἱ ἐχθροί σας. Θά νικηθεῖτε ἀπό τούς ἐχθρούς σας καί θά φεύγετε χωρίς νά σᾶς κυνηγάει κανένας. Καί θά συντρίψω τήν ἀναίδεια τῆς ὑπερηφάνειας (πού εἴχατε ἕνεκα τοῦ προηγούμενου πλούτου) καί θά σᾶς κάνω τόν οὐρανό στεγνό ἀπό βροχή, σάν σίδερο, καί τή γῆ ξερή, σάν χαλκό. Καί οἱ κόποι σας θά πᾶνε χαμένοι, γιατί δέν θά δώσει ἡ γῆ τούς καρπούς της. Καί θά σᾶς στείλω τά θηρία τά ἄγρια τῆς γῆς, καθώς καί τά μικρόβια, καί θά σᾶς ἐξαφανίσουν, ὅπως ἐπίσης καί τά κατοικίδια ζῶα σας.
Καί ὅλα αὐτά θά σᾶς συμβοῦν, ἐπειδή πορευθήκατε πλάγια ἀπέναντί μου, δηλ. διεστραμμένα, ἀντίθετα ἀπ’ αὐτά πού θέλω, καί ἐγώ θά ἔρθω ἐναντίον σας μέ θυμό πλάγιο, ἀφανῆ, ξαφνικό, χωρίς νά τό περιμένετε. Αὐτά λέει ὁ Κύριος ὁ Θεός ὁ Ἅγιος Ἰσραήλ.»
Ἀγαπητοί μου, εἶναι γνωστό ὅτι δέν βρεθήκαμε τυχαῖα ἐδῶ πάνω στή γῆ. Οὔτε ἐμεῖς δημιουργήσαμε τόν ἑαυτό μας. Εἴμαστε πλάσματα τοῦ Θεοῦ, δημιουργήματα δικά του. Καί μόνο ὁ δημιουργός Θεός μπορεῖ νά ὁρίζει τόν τρόπο καί τόν λόγο τῆς ὑπάρξεώς μας, καθώς καί τίς σχέσεις πού πρέπει νά διέπουν Αὐτόν καί ἐμᾶς τούς ἀνθρώπους.
Ὅταν ὁ ἄνθρωπος δέχεται καί ἀγαπᾶ τόν Θεό, τότε τόν ὑπακούει. Οἱ σχέσεις μεταξύ τους εἶναι καλές καί ὁ Θεός ἐκπληρώνει τίς ὑποσχέσεις του, προσφέροντας στόν ἄνθρωπο τόν ἑαυτό του, τή Βασιλεία του, τήν μακαριότητα, τά πάντα. Μέ τήν ἀνυπακοή, ὅμως, τοῦ ἀνθρώπου πρός τόν Θεό, οἱ σχέσεις αὐτές διαταράσσονται, μέ ἀποτέλεσμα τήν ἄρση τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ καί τόν ἐρχομό τῶν διαφόρων φυσικῶν καί κοινωνικῶν κακῶν.
Ἑπόμενο εἶναι, λοιπόν, ὅταν μᾶς συμβαίνει κάποιο κακό, πρέπει νά ψάχνουμε νά βροῦμε, ποιές εἶναι οἱ σχέσεις μας μέ τό Θεό. Διότι πίσω ἀπό κάθε φυσικό κακό ὑπάρχει πάντοτε ἕνα πνευματικό κακό. Ὑπάρχει ἡ ἁμαρτία, ὑπάρχει ἡ ἀποστασία ἀπό τόν Θεό. Αὐτό εἶναι ἕνας γενικός πνευματικός κανόνας. Βέβαια ὑπάρχουν καί ἐξαιρέσεις.
Ὅταν βλέπουμε ἔτσι τά πράγματα, μποροῦμε νά φτάνουμε πιό γρήγορα καί πιό εὔκολα στή μετάνοια. Κάθε φορά πού συμβαίνει κάποιο κακό, νά διερωτῶμαι: Γιατί, ἄραγε, τό ἔπαθα αὐτό; Γιατί συνέβη αὐτό στήν κοινωνία; Ἀπό τί προῆλθε αὐτή ἡ φυσική καταστροφή; Ἀπό ποῦ προῆλθε αὐτή ἡ ἐθνική συμφορά; Στή συνέχεια νά ἐρευνῶ τή ζωή μου. Νά βλέπω τή συμπεριφορά μου καί τή στάση τῆς κοινωνίας ἀπέναντι στό Θεό. Ἄν ἔχω πνευματικό μάτι καί νοῦν Χριστοῦ, θά διακρίνω τά λάθη καί τίς πτώσεις, τίς ἁμαρτίες καί τήν ἀποστασία. Τότε, ἡ ἑπόμενη κίνηση θά εἶναι ἡ μετάνοια!
Τό ὅτι ἐπιτρέπει ὁ Θεός τό φυσικό κακό νά ταλαιπωρεῖ τούς ἀνθρώπους, εἶναι ἡ μεγαλύτερη εὐλογία πού δίνει. Διότι ἐπιτρέποντάς το, δέν θέλει ἁπλῶς νά μᾶς ταλαιπωρήσει, οὔτε νά μᾶς τιμωρήσει ἀλλά νά προκαλέσει τήν μετάνοια καί τήν ἐπιστροφή μας κοντά του, κι αὐτό, ἐπειδή μᾶς ἀγαπᾶ καί θέλει τή σωτηρία τοῦ καθενός καί ὅλων μας.
Ἡ κοινωνία μας, ἀγαπητοί μου, μαστίζεται ἀπό ποικίλα προβλήματα, ἀσθένειες σωματικές καί ψυχικές, κοινωνικές ἀναταραχές, ἀνεργία, οἰκονομική δυσπραγία, μολύνσεις τοῦ περιβάλλοντος, φυσικές καταστροφές, τά ὁποῖα ταλαιπωροῦν ὅλους μας, εἴτε ἀτομικά εἴτε ὡς σύνολο. Μήπως θά πρέπει νά ἀφυπνιστοῦμε ἀπό τόν λήθαργο τῆς ἁμαρτίας καί τῆς ἀποστασίας ἀπό τόν Θεό; Μήπως εἶναι καιρός νά μετανοήσουμε; Νά ζήσουμε κατά Θεόν; Δυστυχῶς, ἔχουμε ξεφύγει πολύ ἀπό τόν Θεό! Βαδίζουμε ἀπό τό κακό στό χειρότερο. Τί ἄλλο θέλουμε νά μᾶς συμβεῖ γιά νά ἀλλάξουμε; Μήν προκαλοῦμε ἄλλο τόν Θεό!!!
Κάθε φορά πού ἡ Ἐκκλησία μας γιορτάζει τήν ἀρχή τῆς ἐκκλησιαστικῆς χρονιᾶς, ἄς βάζουμε ὡς στόχο μας τή βελτίωση τῶν σχέσεών μας μέ τό Θεό.
Ἄς ἀναπτύξουμε μέσα μας τήν ἀγάπη μας πρός τόν Θεό καί τήν ὑπακοή στό ἅγιο θέλημά του. Ἡ ζωή μας τότε θά ἀλλάξει, καί ἡ προσωπική καί ἡ κοινωνική. Ἡ εὐλογίες τοῦ Θεοῦ θά εἶναι κοντά μας.
Οἱ καιροί εἶναι κρισιμότατοι. Μήν ἀφήνουμε τόν χρόνο νά περνᾶ δουλεύοντας στήν ἁμαρτία ἀλλά ἐργαζόμενοι τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ!

Μέ πολύ πόνο καί πολλή ἀγάπη Χριστοῦ
Ὁ πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Λ. Βασιλείου

Τη Δευτέρα 24 Αυγούστου 2015 πανηγύρισε το εξωκλήσι του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, στην Ενορία του Αγίου Νικολάου, τη μνήμη του Αγίου ιερομάρτυρος και ισαποστόλου Κοσμά του Αιτωλού. Φέτος συμπληρώνονται 236 χρόνια από την ημέρα που μαρτύρησε με απαγχονισμό και παρέδωσε το πνεύμα του στον ουράνιο Πατέρα.
Την Κυριακή το βράδυ εψάλη ο Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός μετά αρτοκλασίας και ακολούθησε η περιφορά της εικόνας του Αγίου Κοσμά.
Την ακολουθία του εσπερινού και της αρτοκλασίας τέλεσαν οι πρωτοπρεσβύτεροι π. Βασίλειος Βασιλείου π. Νέστορας Γκουρομίσιος και ο π. Κύρος Τσιώνης.
Τον Θείο λόγο κήρυξε ο π. Βασίλειος Βασιλείου, ο οποίος αναφέρθηκε στην ζωή και το έργο του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού.
Τη Δευτέρα η Θεία Λειτουργία τελέστηκε στο εξωκλήσι του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, από τους πρωτοπρεσβυτέρους π. Βασίλειο και π. Νέστορα.
Στις ακολουθίες παραβρέθηκαν αρκετοί πιστοί, τιμώντας έτσι τον Άγιο Κοσμά, ο οποίος σε κάποια από τις περιοδείες του, πέρασε και από την πόλη της Σιάτιστας.
Ο Άγιος Κοσμάς έστησε το Σταυρό του, όπως το συνήθιζε, στο τόπο όπου σήμερα είναι χτισμένο το σημερινό εξωκλήσι και είπε στους Σιατιστινούς:
-«Ω ευλογημένο βουνό, πόσες ψυχές γυναικόπαιδα θα σώσεις όταν θα έλθουν τα χαλεπά χρόνια!».
-«Καλότυχοι σεις, οι οποίοι ευρέθητε εδώ πάνω εις τα υψηλά βουνά, διότι αυτά θα σας φυλάξουν από πολλά δεινά. Θα ακούτε και δεν θα βλέπετε τον κίνδυνο. Τρεις ώρες ή τρεις μέρες θα υποφέρετε».
-«Θα ’ρθη καιρός να σας πάρουν οι εχθροί σας και τη στάχτη από τη φωτιά, αλλά σεις να μην αλλάξετε την πίστη σας, όπως θα κάμουν οι άλλοι».

Με λαμπρότητα και θρησκευτική κατάνυξη εορτάστηκε η Κοίμηση της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας στον Ιερό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Ενορία του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας.
Δεκάδες πιστών συγκεντρώθηκαν για να τιμήσουν τη μητέρα πάντων των χριστιανών με πλούσιες λατρευτικές εκδηλώσεις.
Το απόγευμα της Παρασκευής, 14 Αυγούστου 2015, τελέστηκε ο Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός της εορτής στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Τον εσπερινό τέλεσε ὁ Πρωτοσύγκελλος τῆς Μητροπόλεως Αρχιμανδρίτης Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος μαζί με τους Ιερείς της ενορίας, πρωτοπρεσβυτέρους π. Βασίλειο Βασιλείου και π. Νέστορα Γκουρομίσιο. Στο τέλος ομίλησε επικαίρως ο Πρωτοσύγκελλος Αρχιμανδρίτης Εφραίμ.
Την κυριώνυμο ημέρα της εορτής, Σάββατο 15 Αυγούστου 2015, λειτούργησε ο προϊστάμενος της Ενορίας του Αγίου Νικολάου πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Βασιλείου, παρουσία πλήθους πιστών, που με πίστη, ευλάβεια και σεβασμό προς το πρόσωπο της Παναγίας μας προσήλθαν να τιμήσουν τη Μητέρα όλων μας, συμψάλλοντας και συμπροσευχόμενοι προς την Παναγία. Κατά τη Θεία Κοινωνία κοινώνησαν σχεδόν όλοι οι πιστοί όσοι ευρίσκονταν στον Ιερό Ναό.
Λίγο πριν την Θεία Κοινωνία, ο π. Βασίλειος ανέγνωσε την Εγκύκλιο του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλου, η οποία αναφερόταν στο πανσεβάσμιο πρόσωπο της Παναγίας.
Ακολουθεί η Εγκύκλιος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλου:

26η Επέτειος του Εκκλησιαστικού Ραδιοφωνικού Σταθμού
«Ορθοδοξία και Παράδοση»
στους 103 MHz των FM
και στο διαδίκτυο.

11 Αυγούστου 1989 – 11 Αυγούστου 2015

26 χρόνια Ραδιοφωνία «ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΗ»!

Είκοσι έξι χρόνια λειτουργίας συμπλήρωσε η ραδιοφωνία της Ιεράς Μητροπόλεως Σισανίου και Σιατίστης «Ορθοδοξία και Παράδοση» στα ερτζιανά. Με το πλήθος των συνεργατών του, σ’ αυτά τα 26 χρόνια, το Ράδιο «Ορθοδοξία και Παράδοση» κατέθεσε τη δική του πνευματική μαρτυρία, για την πνευματική οικοδομή και την ενημέρωση του λαού της Μητροπόλεως, και όχι μόνο.

Είκοσι έξι χρόνια ο Εκκλησιαστικός Ραδιοφωνικός Σταθμός «Ορθοδοξία και Παράδοση», συνεχίζει με την ίδια αγωνία και με την ίδια λαχτάρα, να οικοδομεί, να κηρύττει, να ψυχαγωγεί και να κρατάει Θερμοπύλες.

Συνεχίζει και θα συνεχίζει, με τη χάρη του Θεού, μέσα από τα ραδιοφωνικά κύματα, να μας υπενθυμίζει:
την αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο,
τον αγώνα του ανθρώπου για την αρετή,
τον πόθο του για την Βασιλεία των Ουρανών…!

Χρόνια πολλά «Ορθοδοξία και Παράδοση»!!!
Να τα εκατοστίσεις!!!