Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας

Την Κυριακή 13 Δεκεμβρίου 2015 στην αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου του Αγίου Νικολάου, πραγματοποιήθηκε μια μουσικο-λογοτεχνική εκδήλωση με τίτλο «Τραγούδι και Βιβλίο».
Η χορωδία παραδοσιακής μουσικής της ενορίας, υπό τη διεύθυνση του μουσικού κ. Παναγιώτη Αμεξίζογλου, τραγούδησε εφτά τραγούδια από όλη την Ελλάδα, μερικά από τα οποία ήταν επίκαιρα κάλαντα Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς.
Συγχρόνως όμως, στα πλαίσια της Εκθέσεως Χριστιανικού Βιβλίου στην ενορία, κάποιοι από τους συνεργάτες του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Μητροπόλεως, παρουσίασαν μερικά από τα βιβλία, που υπήρχαν στην έκθεση.
Η παρουσιάστρια κ. Περιστέρα Μάνιου προλογίζοντας την εκδήλωση ανέφερε ότι: «Είναι, ίσως, περιττό να μιλήσουμε για την ωφέλεια που προκύπτει από την μελέτη ενός καλού βιβλίου. Και αν το ένα βιβλίο γίνουν πολλά, τότε δημιουργούμε μια προσωπική βιβλιοθήκη, που περιγράφει και εμάς, αλλά και τις φάσεις που έχουμε περάσει στη ζωή μας. Όλα αυτά τα βιβλία αποτελούν την «τροφή» την πνευματική, που «φάγαμε» και μάς έχουν διαμορφώσει. Το καλό βιβλίο μας ζωογονεί, μας οδηγεί σωστά, αναδεικνύει την έλλογη ανθρώπινη υπόστασή μας. Ο Ρενέ Ντεκάρτ, Γάλλος φιλόσοφος, μαθηματικός και επιστήμονας φυσικών επιστημών, έλεγε: «Η ανάγνωση καλών βιβλίων είναι σαν τη συνομιλία με τους τελειότερους ανθρώπους του παρελθόντος».
Την εκδήλωση παρακολούθησαν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης ο Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος, οι Ιερείς της Ενορίας πρωτοπρεσβύτεροι Βασίλειος Βασιλείου και Νέστορας Γκουρομίσιος και αρκετοί φίλοι του βιβλίου.
Ο π. Βασίλειος, εμπνευστής της όλης εκδήλωσης, ευχαρίστησε όλους όσοι ήταν παρόντες στην αίθουσα αλλά και εκείνους που άκουγαν μέσω του Ραδιοφώνου της Ιεράς Μητροπόλεως Σισανίου και Σιατίστης «Ορθοδοξία και Παράδοση» αλλά και όλους εκείνους που άκουγαν παγκοσμίως μέσω του διαδικτύου και παρακολούθησαν τις ενδιαφέρουσες βιβλιοπαρουσιάσεις.
Ευχαρίστησε τους παρουσιαστές των εκλεκτών βιβλίων του Ενοριακού Βιβλιοπωλείου, που παρουσίασαν με πολλή γλαφυρότητα τα επιλεγμένα βιβλία.
Ευχαρίστησε όλους τους κυρίους, όλες τις κυρίες και τις δεσποινίδες της Ενορίας, που πλαισίωσαν την εκδήλωση με παραδοσιακά τραγούδια, τα οποία τραγούδησαν με πολλή όρεξη και χαρά.
Ευχαρίστησε τον μουσικό κ. Παναγιώτη Αμεξίζογλου, για την όλη οργάνωση της χορωδίας και της εκμαθήσεως όλων αυτών των τραγουδιών.
Ευχαρίστησε την μαθήτρια Μαρία Λεζγίδη, η οποία συνόδευσε τη χορωδία με το βιολί της και τον Νίκο Λεζγίδη, ο οποίος συνόδευσε τη χορωδία με την ποντιακή λύρα του.
Στη συνέχεια κάλεσε τον Σεβασμιώτατο να πει λίγα λόγια για τις οκτώ βιβλιοπαρουσιάσεις που έγιναν.
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. Παύλος ανέφερε ότι, είναι πάρα πολύ σημαντικό αυτό που κάνατε απόψε και σας συγχαίρω γι αυτό, για την παρουσίαση αυτών των βιβλίων, διότι το βιβλίο πραγματικά είναι πάρα πολύ σημαντικό. Και ένα σημείο της έκπτωσης του λαού μας είναι ότι πια δεν διαβάζουμε βιβλία. Ούτε οι μικροί ούτε οι μεγάλοι. Θέλουμε εύκολα πράγματα. Γι’ αυτό καθηλωνόμαστε σε μια τηλεόραση και δεν ανοίγουμε ένα βιβλίο ούτε οι μικροί ούτε οι μεγάλοι.
Δεν έχουμε την έννοια να προμηθεύσουμε τα παιδιά μας βιβλία. Δεν θα ξεχάσω, όταν ήμασταν μικρά, όλοι κάναμε, ο ένας στον άλλον, δώρο βιβλία και ψάχναμε να βρούμε κάποιο που να κυκλοφόρησε τελευταία, και φτιάξαμε από παιδιά την βιβλιοθήκη μας, με δώρα και των πνευματικών μας πατέρων αλλά και των αδελφών. Γιατί, όλοι κάνανε βιβλία δώρα και όχι όλα αυτά τα ανόητα δώρα, που πολλές φορές κάνουνε.
Ένα βιβλίο είναι πολύτιμο αλλά σήμερα δεν είμαστε ικανοί να συγκεντρωθούμε ούτε μία ώρα, για να διαβάσουμε ένα βιβλίο. Αυτό οφείλεται στο διαδίκτυο. Πας να διαβάσεις κάτι και έχεις κουραστεί πριν τελειώσεις την πρώτη σελίδα. Γιατί έχεις ξεμάθει. Βλέπετε, λοιπόν, ότι η ζημιά είναι βαθύτερη. Διότι το διαδίκτυο, όσες πληροφορίες και να μας δώσει και όσα πολύτιμα πράγματα μπορεί να μας δώσει, δεν μπορεί να αντικαταστήσει το βιβλίο.
Παίρνεις ένα βιβλίο και διαβάζεις ένα διήγημα και τότε το μυαλό σου λειτουργεί και αναπαριστά όλες τις εικόνες του βιβλίου. Όταν όμως αυτό που διάβασες σαν μυθιστόρημα το βλέπεις στον κινηματογράφο, τότε είσαι καθισμένος και δέχεσαι βομβαρδισμό εικόνων. Έχεις αχρηστεύσει το μυαλό σου κι έχεις μείνει μόνο στην εικόνα. Σας λέω την πιο απλή διαφορά, που είναι τόσο πολύ σημαντική και τόσο πολύ καθοριστική.
Και βέβαια πολύ σημαντική είναι η μελέτη του Λόγου του Θεού. Σήμερα δεν έχουμε άλλη ελπίδα. Σήμερα είμαστε μπερδεμένοι. Σήμερα λέμε ο ένας το ένα, ο άλλος το άλλο, και ξεχάσαμε, ή κάποιοι απαιτούν από εμάς να ξεχάσουμε το λόγο του Θεού. Πώς είναι δυνατόν, λοιπόν, εγώ να ακούω τον έναν και τον άλλον, όποιος κι αν είναι, και να μην ξέρω ότι η αλήθεια, είναι η αλήθεια του Λόγου του Θεού.
Ο αρχαίος φιλόσοφός μας, ο Σωκράτης, μας είπε: «Μη σας νοιάζει τι λένε οι πολλοί. Να σας νοιάζει μόνο τι λέει ο ένας, ο ειδικός, αυτή είναι η αλήθεια». Αυτό μας είπε ο Σωκράτης.
Έτσι, λοιπόν, με τα μυαλά τα σημερινά δεν απορρίπτουμε μόνο το λόγο του Θεού, απορρίπτουμε όλη την ιστορία μας. Αυτό σημαίνει ότι έχουμε πεθάνει. Και ότι είμαστε πτώματα, που ήδη βρωμάνε. Γιατί η ιστορία είναι η ζωή. Είναι η αλήθεια, που δοκιμάστηκε στο χρόνο και άντεξε. Αυτός είναι ο λόγος του Θεού. Άρα, λοιπόν, θα αφήσω το λόγο του Θεού για να διαβάσω, τι; και ποιον; Για να ακούσω τι; και ποιον;
…Γι’ αυτό, λοιπόν, όντως, το καλό βιβλίο είναι πολύτιμο. Και είναι σημαντικό να τα ξαναβρούμε και να τα ξαναπιάσουμε στα χέρια μας.
Να αρχίσουμε να κάνουμε τέτοια δώρα, που είναι πραγματικά ωφέλιμα και να προσπαθούμε να μάθουμε τα παιδιά μας να διαβάζουνε βιβλία.
Και αυτή η παρουσίαση των βιβλίων είναι ένα ερέθισμα, για να πάμε να το πάρουμε και να το διαβάσουμε».
Κλείνοντας την όλη εκδήλωση, ο π. Βασίλειος, ζήτησε από όλους να παρακαλέσουμε το Θεό να βοηθήσει, ώστε ο Σεβασμιώτατος, ο Επίσκοπος της τοπικής μας Εκκλησίας, να στέκεται όρθιος και εμείς μαζί του.

Την Κυριακή 13 Δεκεμβρίου 2015, τελέσθηκε στην πόλη της Σιάτιστας, στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Δημητρίου πολυαρχιερατικό συλλείτουργο και Ιερό Μνημόσυνο του μακαριστού Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κυρού Αντωνίου Κόμπου, ο οποίος εκοιμήθη εν Κυρίω στις 17 Δεκεμβρίου 2005.

Της Θείας Λειτουργίας προεξήρχε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καστορίας κ. Σεραφείμ, ο οποίος κήρυξε και το θείο λόγο, όμορφα διδακτικά και άμεσα, ενώ έλαβαν ακόμη μέρος οι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες Πτολεμαΐδος κ. Εμμανουήλ, Γρεβενών κ. Δαβίδ και ο οικείος Ποιμενάρχης κ. Παύλος.

Την προσωπικότητά του σκιαγράφησε ο οικείος Μητροπολίτης κ. κ. Παύλος. Μεταξύ άλλων ανέφερε ότι, «ο Μακαριστός κυρός Αντώνιος … αποτελεί ένα φωτεινό μετέωρο στα χρόνια τα δικά μας. Όταν εγκαταστάθηκα, είπε, στη Σιάτιστα, για να τον διαδεχθώ, όλοι μου είπατε ότι είχατε έναν Άγιο επίσκοπο. Και σας είπα ότι, αυτό αποτελεί ένα πολύ υψηλό μέτρο για μένα, περίπου άφθαστο, αλλά απ’ την άλλη σας είπα ότι, θα αναζητήσω σε σας τα ίχνη του Αγίου αυτού πνευματικού πατέρα, τον οποίον είχατε επί 31 χρόνια. Γιατί εάν ένας Άγιος άνθρωπος υπήρξε ποιμένας σας αλλά τα ίχνη του δεν τα βρίσκω στη ζωή σας, τότε αυτό δεν είναι προς ευλογίαν αλλά προς κρίσιν..».
«Ένας άνθρωπος του Θεού, μάς έδειξε πώς μπορεί να είναι ο κάθε άνθρωπος οποιοδήποτε αξίωμα κι αν έχει. Τον μνημονεύουμε με αγάπη, με σεβασμό και τον παρακαλούμε να πρεσβεύει και να δέεται, για όλη την Εκκλησία του Χριστού μας και για όλους εμάς τους ελαχίστους».

Βγαίνοντας έξω οι πιστοί πήραν ένα βιβλίο, που γράφτηκε πρόσφατα, για την μνήμη του, από την Ιερά Μονή Μικροκάστρου, το οποίο περιέχει τον σύντομο χαιρετισμό του Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλου και ένα θαυμάσιο κείμενο του Μητροπολίτου Καστορίας.

«Στο βιβλίο,» όπως ανέφερε ο Σεβασμιώτατος, «υπάρχουν κομμάτια από ομιλίες που έγιναν στην επικήδειο ακολουθία του και αποσπάσματα από δικές του ομιλίες, σαν ένα πολύτιμο υπόμνημα και ένας πολύτιμος θησαυρός για το κάθε σπίτι. Για να τον βλέπουμε, τόνισε, στην φωτογραφία την απέξω, να τον διαβάζουμε στα κείμενά του μέσα, να διδασκόμαστε, να οδηγούμεθα και να μην ταλαντευόμεθα σ’ αυτά πραγματικά τα δύσκολα και δίσεκτα χρόνια.»
«Να ευχηθούμε,» συνέχισε, «η ευχή του να μας συνοδεύει όλους μας και να συνεχίσουμε να τον αισθανόμαστε ότι είναι όντως παρών …Η μνήμη του είναι ζωντανή και είναι σημαντικό να είναι ζωντανή και στις καρδιές μας για να μπορεί να μας στηρίζει κάποτε να μας ελέγχει αλλά και να μας οδηγεί».
Τελειώνοντας ευχήθηκε για μία ακόμα φορά, αφού ευχαρίστησε όλους, να έχουμε τη χάρη και την ευλογία του»

Μετά το πέρας του μνημοσύνου οι Αρχιερείς τέλεσαν τρισάγιο επί του τάφου του απελθόντος Ιεράρχου.

Ο Μακαριστός Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κυρός Αντώνιος Κόμπος γεννήθηκε το 1920 στο Άργος Αργολίδος. Ήταν απόφοιτος της Μαρασλείου Παιδαγωγικής Ακαδημίας Αθηνών και της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Κάτοχος μεγάλης θεολογικής παιδείας, συμπλήρωσε τις σπουδές του στα Πανεπιστήμια Οξφόρδης και Παρισίων. Διετέλεσε καθηγητής και Διευθυντής Ιερατικών Σχολών. Κατά τα έτη 1971-74 υπηρέτησε ως ιεροκήρυκας στην Ιερά Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας. Διάκονος χειροτονήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 1967, πρεσβύτερος στις 4 Δεκεμβρίου 1967. Στις 23 Μαΐου 1974 εξελέγη Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης. Εξέδωσε αξιόλογα επιστημονικά έργα. Δημοσίευσε βιβλιοκρισίες και άρθρα εποικοδομητικά σε διάφορα περιοδικά. Εκοιμήθη εν Κυρίω στις 17 Δεκεμβρίου 2005.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Σ Η

Πέρασαν 10 χρόνια ἀπό τήν ἐκδημία τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Σισανίου καί Σιατίστης

Κυροῦ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

Ἡ Ἱερά Μητρόπολις τελεῖ Ἱερό Μνημόσυνο τήν προσεχῆ Κυριακή 13 Δεκεμβρίου 2015 στόν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό τοῦ Ἁγίου Δημητρίου Σιάτιστας διά τήν ἀνάπαυση τῆς ψυχῆς Του.
Κατά τήν Θεία Λειτουργία καί τό Ἱερό Μνημόσυνο θά Ἱερουργήσουν οἱ Σεβασμιώτατοι Μητροπολῖτες:

Ὁ Καστορίας κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ
Ὁ Πτολεμαῒδος (Πατριαρχεῖον Ἀλεξανδρίας) κ. ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ
Ὁ Γρεβενῶν κ. ΔΑΒΙΔ
Ὁ Ποιμενάρχης μας κ. ΠΑΥΛΟΣ

Καλούμεθα ὅλοι, τά Πνευματικά τέκνα τοῦ Ἀοιδίμου Ἱεράρχου, νά προσέλθουμε διά νά τιμήσουμε τήν μνήμην Του καί νά λάβουμε τήν Εὐλογία Του.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

Με λαμπρότητα και εκκλησιαστική τάξη πανηγύρισε η Ενορία του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας τον προστάτη και πολιούχο της Άγιο Νικόλαο, τον θαυματουργό και μυροβλύτη, το Σάββατο 5 και την Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2015, προεξάρχοντος των ιερών Ακολουθιών του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλου.
Κατά τον Πανηγυρικό Εσπερινό, με την συμμετοχή των Αρχιμανδριτών και των πρεσβυτέρων των δύο Ενοριών της Σιάτιστας και του Διακόνου, τον θείο λόγο κήρυξε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλου στο πολυπληθές εκκλησίασμα, μεταξύ των οποίων ο Δήμαρχος Βοΐου κ. Δημήτριος Λαμπρόπουλος, οι Αντιδήμαρχοι Λάζαρος Γκερεχτές και Ελευθέριος Τζιλίνης κ. ά.
Την Κυριακή 6 Δεκεμβρίου, κυριώνυμο ημέρα της εορτής, τελέσθηκε Αρχιερατική Θεία Λειτουργία υπό του Σεβασμιωτάτου, ο οποίος κήρυξε και τον θείο λόγο.
Μετά το πέρας και του Πανηγυρικού Εσπερινού και της Θείας Λειτουργίας προσφέρθηκε πλούσιο κέρασμα σε όλους τους παρόντες, προσφορά των κυριών της ενορίας, τις οποίες ευχαριστεί πολύ η Εκκλησιαστική Επιτροπή.
Το απόγευμα της Κυριακής, μετά τον Εσπερινό, οι Ιερείς της Ενορίας του Αγίου Νικολάου τέλεσαν μνημόσυνο, στο οποίο μνημονεύτηκαν τα ονόματα των κτιτόρων του Ιερού Ναού και όλων εκείνων που συνέδραμαν ποικιλοτρόπως.
Κατά την διάρκεια όλων των Ιερών ακολουθιών τέθηκε σε προσκύνηση το χαριτόβρυτο Ιερό λείψανο του θεοφόρου πατρός Αγίου Νικολάου του θαυματουργού και μυροβλήτου, το οποίο είναι θησαυρισμένο στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Μικροκάστρου.
Όλες οι Ιερές Ακολουθίες μετεδόθησαν σε απευθείας σύνδεση από τον Ραδιοφωνικό Σταθμό της Ιεράς Μητροπόλεως Σισανίου και Σιατίστης «Ορθοδοξία και Παράδοση» 103 Mhz στα FM, και από το διαδίκτυο στην τοποθεσία: siatistaagiosnikolaos.gr.

Στο κήρυγμά του, μετά τη Θεία Λειτουργία, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στην προσωπικότητα του εορταζομένου Αγίου και στα τρία στοιχεία που τον χαρακτηρίζουν, με αφορμή ένα τροπάριο της εορτής, που του δίνει τρεις ονομασίες: «άνθρωπε του Θεού, πιστέ θεράπων, άνερ επιθυμιών των του Πνεύματος…»
Άνθρωπος του Θεού, είπε, είναι αυτός που εμπιστεύεται το Θεό. Αυτός που έχει την αίσθηση ότι ανήκει στο Θεό. Αυτός ο οποίος επιδιώκει να διακονεί του Θεού το θέλημα. Και έτσι ανεδείχθη ο Άγιος Νικόλαος μέσα στη ζωή του την ίδια. Εμπιστεύθηκε τον Θεό, τον αγάπησε, τον διακόνησε και ανεδείχθη ποιμήν των προβάτων του Χριστού…
Πιστέ θεράπων… Ο Άγιος Νικόλαος είναι πιστός υπηρέτης. Πρώτον, εμπιστεύεται τον Κύριό του και δεύτερον ο Θεός εμπιστεύεται τον Άγιο Νικόλαο. Γι’ αυτό του εμπιστεύεται τόση χάρη και τόση ευλογία, για να μπορεί να διακονεί του Θεού το έργο. Είναι ο άνθρωπος ο οποίος δεν διανοήθηκε στη ζωή του να αρνηθεί το Χριστό… Είναι ο πιστός θεράπων του Θεού, που με πίστη και ευλάβεια εκτελεί το έργο του.
Ανήρ επιθυμιών των του Πνεύματος… Ο Άγιος Νικόλαος επιθυμεί ό, τι το Πνεύμα το Άγιο θέλει, ό, τι το Πνεύμα το Άγιο χαρίζει. Χαρίζει το Θεό. Χαρίζει τους καρπούς του. Την αγάπη, τη χαρά, την ειρήνη, την ταπείνωση, την πραότητα. Και ο Άγιος Νικόλαος αυτά επιθυμεί στη ζωή του. Δεν επιθυμεί κάτι εναντίον του Θεού. Δεν επιθυμεί κάτι εναντίον των ανθρώπων. Η χαρά του είναι να διακονεί το Θεό. Η χαρά του είναι να εξυπηρετεί τα παιδιά του Θεού, τους ανθρώπους. Και κάνει θυσίες γι’ αυτό, όσες μπορεί. Αλλά από την άλλη μεριά, η πιστότητά του τον κάνει να υπερασπίζεται το πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Γιατί, όταν λέμε υπερασπιζόμαστε την πίστη, δεν υπερασπιζόμαστε μια ιδέα. Υπερασπιζόμαστε την ταυτότητα του προσώπου του Χριστού. Γιατί, αυτό που υπερασπίστηκε ο Άγιος είναι ότι, ο Χριστός είναι ο αληθινός Θεός, που για μας τους ανθρώπους και για τη σωτηρία μας έγινε αληθινός άνθρωπος. Και γιατί το υπερασπίζεται; Γιατί από την ένωση αυτών των δύο, μπορώ να σωθώ εγώ και ο καθένας μας. Άρα, λοιπόν, δεν είναι ότι έχει σημασία και αξία, αγαπητοί αδελφοί, τι γνώμη έχουμε εμείς για το Θεό, γιατί ουσιαστικά ο Θεός δεν εξαρτάται από εμάς. Το θέμα, όμως, είναι αν δεν τον γνωρίσουμε καλά, τότε δεν σωζόμαστε απ’ αυτό. Και το σωζόμαστε έχει μια βασική έννοια. Γίνομαι σώος. Αυτό σημαίνει σώζομαι. Πώς γίνομαι ακέραιος; Ακέραιος δεν είναι ο άνθρωπος. Γιατί; Γιατί τον άνθρωπο τον απειλεί ο θάνατος. Τον Θεάνθρωπο δεν τον απειλεί κανείς θάνατος. Αν, λοιπόν, εγώ μείνω στο ανθρώπινο, τότε είμαι θνητός. Αν προχωρήσω στο Θεανθρώπινο, τότε είμαι αθάνατος. Τότε η ζωή μου έχει νόημα. Τότε θα είμαι κι εγώ «θεός εν μέσω θεών».
Οι άνθρωποι σήμερα εύκολα παρασυρόμαστε από το χρόνο και τα χρονικά περιθώρια. Κι όταν κάποιος, περάσουν και λίγο τα χρόνια του, λέμε ότι μεγάλωσε. Τι θα πει μεγάλος; όταν μιλάμε για την αιωνιότητα. Ποιο είναι η σύγκριση, του πολύ ή του λίγου, όταν μιλάμε για το αιώνιο, γι’ αυτό που δεν έχει τέλος.
Αν, λοιπόν, ο άνθρωπος ικανοποιώντας το δικό του θέλημα χάσει τη Βασιλεία του Θεού, τι θα κερδίσει; Μας το είπε ο ίδιος ο Χριστός: «Τι θα κερδίσει άνθρωπος, αν κερδίσει όλον τον κόσμο αλλά χάσει την ψυχή του;» Ο άγιος Νικόλαος κέρδισε την ψυχή του. Γιατί; Γιατί υπήρξε έξυπνος. Αληθινά, ο νους του ήταν ξύπνιος και καθαρός. Και κατάλαβε το πρόσωπο του Χριστού και το νόημα της ζωής σ’ Αυτόν.
Εμείς οι άνθρωποι ταλαιπωρούμεθα σήμερα και θα ταλαιπωρούμεθα. Και δεν είναι ότι ταλαιπωρείται ο καθένας μας προσωπικά, αλλά ταλαιπωρούμε και τον κόσμο που ζούμε. Αφήστε που τον καταστρέφουμε… Βλέπετε, οι άνθρωποι του Θεού έχουν ευαισθησία, γιατί τα βλέπουν όλα, του Θεού δημιουργήματα. Τα αγαπούν και τα σέβονται, σαν έργα του Θεού. Δεν τους φέρονται ειδωλολατρικά, δεν τα λατρεύουν σαν είδωλα. Τα σέβονται σαν έργα του Θεού. Και επειδή ακριβώς, ο Θεός εκπροσωπεί το κάλλος, γι’ αυτό η Εκκλησία μας είναι η Εκκλησία της Φιλοκαλίας, έτσι και ο Άγιος Νικόλαος αγάπησε το κάλλος της ψυχής του και της Εκκλησίας. Και έτσι πλέον, έγινε ο ευλογημένος άνθρωπος ,που εκείνοι που τον έζησαν, μας τον εξήγησαν μέσα από τα λόγια του τροπαρίου του: «Είναι ο κανόνας της πίστεως, η εικόνα της πραότητος». Έχουμε γίνει νευρόσπαστα όλοι σήμερα. Έχει χαθεί η πραότητα από τη ζωή μας. Γιατί η πραότητα δεν είναι ισορροπία νεύρων. Είναι η εμπιστοσύνη της ζωής μου στη χάρη του Θεού. Όταν ξέρω ότι Εκείνος νοιάζεται για μένα, εγώ γιατί αγχώνομαι, γιατί αγωνιώ; Και όποιοι έτσι έζησαν, αυτοί ευλογήθηκαν, κι αυτοί είναι οι άνθρωποι του Θεού. Εμείς είμαστε μέσα στην τρέλα. Δεν ξέρουμε τι θέλουμε. Χαλάμε τα σπίτια μας τα ίδια, τίποτα δεν μας ικανοποιεί και ούτω καθ’ εξής.
Ζούμε σε δύσκολα χρόνια, αλλά τα χρόνια αυτά δεν μας τα έκανε κανείς δύσκολα. Εμείς τα κάναμε δύσκολα. Γιατί χάσαμε την ψυχή μας και την ηρεμία.
Ο Άγιος Νικόλαος, μόνο που τον βλέπεις και μόνο που ακούς να τον περιγράφουνε, καταλαβαίνεις πόσο ευεργετικά λειτούργησε μέσα στο λαό του και πόσους ανθρώπους οδήγησε στη σωτηρία.
Τον γιορτάζουμε, λοιπόν, σήμερα. Τον έχετε προστάτη εδώ στην ενορία σας. Θα πρέπει, λογικά, να ξέρετε όλοι σας τη ζωή του. Και θα πρέπει στα παιδιά σας, που μεγαλώνουνε, να την μαθαίνετε. Τι θα διαβάζουν τα παιδιά; Αυτά που κυκλοφορούν; Αλλά τότε, δεν θα γίνουν ήρεμα τα παιδιά σας, θα γίνουν ταραγμένα. Θα γίνουν συγχυσμένα. Θα κάνουν λάθη από μικρή ηλικία και θα πληγώσουν θανάσιμα τη ζωή τους.
Συγχωρέστε με, γι’ αυτό που θα σας πω, θα σας φανεί βαρύ. Έχω αρχίσει να αηδιάζω τους ανθρώπους, που κλαίνε για τα παιδιά τους. Ειλικρινά τους αηδιάζω. Γιατί; Γιατί, εκείνοι κυρίως φταίνε, που έφτασαν όπου έφτασαν. Τώρα, τι έρχεσαι να κλάψεις; Για πιο πράγμα έρχεσαι να πεις; Τώρα, θα τολμούσα να πω είναι η ώρα να κοπανίσεις το κεφάλι σου στον τοίχο ή αλλιώς να πέσεις στα γόνατα και να ζητήσεις μεγάλο συγγνώμη από το Θεό, για το κατάντημα των παιδιών. Έτσι πρέπει να κάνουμε όλοι μας οι μεγάλοι. Να ζητάμε συγγνώμη μεγάλο, γιατί δεν τ’ αφήσαμε να έρθουν κοντά στον Άγιο Νικόλαο, κοντά στην Εκκλησία του Χριστού. Να γλυκαθεί η ψυχούλα τους από τη χάρη του Θεού. Έτσι, λοιπόν, τα παιδιά μας καταλαβαίνουν… τα πάντα καταλαβαίνουν, αρκεί, βέβαια, να τους μιλάμε με πραότητα, με ειρήνη, με αγάπη.
Θέλω να σας ευχηθώ, αγαπητοί αδελφοί, όλες αυτές οι χάρες που στόλισαν τον Άγιο Νικόλαο να γίνουν και δικές μας. Να γίνουμε άνθρωποι με ζωντανή πίστη, για να φύγει το άγχος απ’ τη ζωή μας. Και να ξέρουμε ότι, ο Θεός μας αγαπά και δεν θα μας αφήσει. Να αποκτήσουμε αυτή την ειρήνη, πρώτα στην ψυχή μας, για να έρθει και η πραότητα, και στο πρόσωπό μας και στη συμπεριφορά μας. Να μάθουμε να είμαστε εγκρατείς, όπως εκείνος διδάσκαλος της εγκράτειας. Τι θα πει εγκράτεια; Να μη χρησιμοποιείς το περιττό. Να αρκείσαι στο απαραίτητο. Το απαραίτητο έχει την ομορφιά του. Σε κρατάει στη ζωή, κρατάει τη σιλουέτα σου, κρατάει τον έλεγχο στα πάθη σου. Όλα αυτά τα επιτυγχάνει η εγκράτεια του ανθρώπου. Σήμερα ο άνθρωπος δεν εγκρατεύεται σε τίποτα. Έγινε αλαζόνας, άπληστος, τα θέλει όλα δικά του, αλλά δεν είναι ευχαριστημένος με τίποτα. Γιατί, όσα ζητάμε και αποκτάμε, δεν έχουν καμία σχέση με την ψυχή μας, που πεθαίνει από την πείνα, γιατί της στερούμε τη χάρη του Θεού. Και ο άγιος Νικόλαος κέρδισε με την ταπείνωση τα υψηλά και με την πτωχεία τα πλούσια. Πτωχός δεν είναι αυτός που έχει λίγα, αλλά αυτός που επιθυμεί πολλά. Γιατί, όποιος επιθυμεί λίγα, είναι ευτυχισμένος. Γι αυτό, λοιπόν, να ευχηθούμε, ο Άγιος Νικόλαος να μας χαρίσει τα δώρα του, και την αγάπη του, και τον φωτισμό του, για να πορευόμαστε και εμείς κατά το θέλημα το δικό του, που ήταν το θέλημα του Χριστού.»

Πανηγυρικά τελέσθηκε στην πόλη της Σιάτιστας η πρώτη ιερά αγρυπνία μετά την αγιοκατάταξη του νέου Αγίου της Εκκλησίας μας, Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου, την Τρίτη 1 Δεκεμβρίου 2015 το βράδυ, στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου. Στην πολύωρη και όντως κατανυκτική ιερά αγρυπνία χοροστάτησε και τέλεσε τη Θεία Λειτουργία ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος συμπαραστατούμενος από τον Αρχιμανδρίτη π. Στέφανο και τους Ιερείς π. Στέργιο, π. Βασίλειο π. Νέστορα και π. Γρηγόριο.

Στην ιερά αγρυπνία συμμετείχαν πολλοί πιστοί χριστιανοί οι οποίοι ευλαβούνται πολύ τον νέο άγιο της Εκκλησίας μας και θερμά τον επικαλούνται στις προσευχές τους.

Οι πιστοί είχαν την ευκαιρία να ασπασθούν την Ιερά εικόνα των νεοφανών Αγίων Πορφυρίου και Παϊσίου η οποία φιλοτεχνήθηκε πρόσφατα.

Ο Σεβασμιώτατος στο λόγο του αναφέρθηκε στον θαυματουργό Άγιο Πορφύριο και διάβασε στο εκκλησίασμα ένα θαύμα του για να τονίσει πόσο ζωντανός είναι ο Άγιος.

«…Τιμήσαμε, είπε, απόψε το νέο Άγιο της Εκκλησίας μας τον Άγιο Πορφύριο, αυτό το θαύμα του Θεού και το δώρο του Θεού, που έχω την τιμή αλλά και την μεγάλη ευθύνη, αφού κατάγεται από τον τόπο το δικό μου.
Δεν θα σας πω πολλά για τον Άγιο, θα σας διαβάσω μόνο ένα θαύμα του, το οποίο έκανε έχοντας φύγει απ’ τη σκηνή του κόσμου αυτού, ευρισκόμενος στον ουρανό. Για να καταλάβουμε όλοι μας πόσο ζωντανός είναι ο Άγιος, και όλοι οι Άγιοί μας, και να καταλάβουμε ότι σ’ αυτά τα δύσκολα και δίσεκτα χρόνια μας, μόνο οι Άγιοί μας είναι η μοναδική μας ελπίδα.
Είναι ένα θαύμα που το έζησε μια γυναίκα οδηγός ενός ταξί.

«Μεσημέρι, δύο η ώρα, βρίσκομαι στην Πλατεία Αγίων Αναργύρων Αθηνών.
Είμαι σταματημένη στο φανάρι προς Αθήνα. Με πλησιάζει ένας κύριος. -Μενίδι, σας παρακαλώ, πάμε;
-Όχι! του απάντησα, δεν προλαβαίνω. Όντως δεν προλάβαινα, γιατί τρεις η ώρα έπρεπε να παραδώσω το ταξί στον Πειραιά.
Ο κύριος στεκόταν μπροστά μου περιμένοντας να περάσει άλλο ταξί. Κάτι μέσα μου μου έλεγε να τον εξυπηρετήσω. Του έκανα νόημα να έρθει. Μόλις μπήκε στο ταξί αναφώνησε: «-Δεν είναι δυνατόν!» Και παίρνει τη φωτογραφία του Γέροντα Πορφυρίου στα χέρια του και τη φιλάει. Την στιγμή εκείνη έχει ανάψει το φανάρι και έστριβα το τιμόνι προς Μενίδι. Ήθελα να του πάρω από τα χέρια τη φωτογραφία, μα όταν τον είδα με τι λαχτάρα τον κοιτούσε, ντράπηκα για τη σκέψη μου.
-Τον γνωρίσατε, με ρώτησε.
-Όχι, από τα βιβλία του τον γνώρισα και τον αγαπώ πάρα πολύ.
-Θέλεις, κοπέλα μου, να σου πω πώς τον γνώρισα εγώ;
-Και βέβαια θέλω, του είπα με χαρά.
-Άκου η γυναίκα μου ήταν άρρωστη βαριά, είχε καρκίνο- οι γιατροί μάς έδωσαν τρεις μήνες το πολύ ζωή. Εκείνη τη χρονιά ο γιος μου ο μεγάλος τελείωνε το Λύκειο. Και μας ανακοίνωσε πως έχει κανονίσει με άλλα δέκα παιδιά, συμμαθητές του, να πάνε στο Άγιο Όρος για μια εβδομάδα. Είπαμε εντάξει. Τα παιδιά έφυγαν.
Στο μεταξύ η γυναίκα μου χειροτέρεψε. Ο γιατρός που την παρακολουθούσε μας είπε πως το τέλος ήταν κοντά. Τον ρωτήσαμε με αγωνία: «-Γιατρέ, τι μπορούμε να κάνουμε, να της δώσουμε λίγη ζωή ακόμη;» «-Θα κάνουμε ένα χειρουργείο ακόμη και ο Θεός βοηθός!» μας απάντησε. Εγώ συμφώνησα, η γυναίκα μου όμως αντέδρασε, γιατί ήθελε να περιμένουμε να γυρίσει το παιδί.
Ο γιος μου γύρισε τόσο ευτυχισμένος, τόσο χαρούμενος, που έτσι δεν τον είχαμε δει ποτέ. Μας διηγιόταν πόσο όμορφα ήταν εκεί, πόσο εγκάρδια τους υποδέχθηκαν οι μοναχοί, πόση γαλήνη ένιωσαν μεσ’ στην ψυχή τους. Τόσο πολύ ένιωσε την παρουσία του Θεού, που είχε ξεχάσει πως η μητέρα του ήταν άρρωστη. Τη θυμήθηκε, όταν παρουσιάστηκε μπροστά τους ο Γέρων Πορφύριος. Μας είπε για τον Γέροντα Πορφύριο θαυμαστά πράγματα, που μας φαίνονταν απίστευτα.
-Συγγνώμη, αυτά που λέτε πότε γίνανε; τον διέκοψα.
-Πριν δυο χρόνια.
-Α, πρόσφατα! Λοιπόν, για πέστε μου.
-Όλα τα παιδιά καθόντουσαν κάτω από ένα δένδρο, μιλούσανε και γελούσανε, όταν ξαφνικά είδανε έναν καλόγερο να τα πλησιάζει. Σηκώθηκαν, του φίλησαν το χέρι και ο Γέροντας άρχισε να τους μιλάει προσφωνώντας κάθε παιδί με το όνομά του. Όπως καταλαβαίνεις, τα παιδιά απόρησαν, πού ήξερε τα ονόματά τους και τα οικογενειακά τους. Στο γιος μου είπε: «-Πες της μαμάς σου να μην κάνει χειρουργείο, είναι καλά!» «-Την ξέρετε;» «-Την ξέρω, όλους σας ξέρω!» «-Ποιος είστε;» τον ρώτησε. «-Είμαι ο Γέροντας Πορφύριος», είπε και έφυγε.
Στο γυρισμό από το Άγιο Όρος, σταμάτησαν στην Ουρανούπολη, σε ένα φαρμακείο να πάρουν ασπιρίνες, γιατί τους πείραξε η θάλασσα και ζαλίστηκαν. Μπαίνοντας στο φαρμακείο είδαν την εικόνα του Γέροντα Πορφυρίου και είπαν: «-Να ο Γέροντας Πορφύριος που είδαμε στο Άγιο Όρος!» Μόλις το άκουσε η φαρμακοποιός, σάστισε. «-Συγγνώμη, παιδιά, είδατε αυτόν τον Γέροντα στο Άγιο Όρος;» «-Ναι, τώρα από εκεί ερχόμαστε.» «-Είστε σίγουροι;» «-Βέβαια είμαστε σίγουροι, αφού μιλήσαμε μαζί του.
Και μάλιστα απορήσαμε πού ήξερε τα ονόματά μας και τα οικογενειακά μας. Όταν τον ρωτήσαμε ποιος είναι, μας είπε πως ήταν ο Γέροντας Πορφύριος». «-Παιδιά, είμαι σίγουρη ότι τον είδατε, όμως… Μην τρομάξετε μ’ αυτό που θα σας πω… Ο Γέροντας πέθανε πριν πέντε χρόνια!» Τα παιδιά έπαθαν σοκ! «-Αδύνατον!» της είπαν, «αφού μιλήσαμε!»
Και εγώ και η γυναίκα μου πιστέψαμε πως κάποιον άλλον είδαν, που τον έλεγαν κι αυτόν Πορφύριο και του έμοιαζε. Άλλωστε όλοι οι καλόγεροι μοιάζουν μεταξύ τους. «-Δεν με πιστεύετε, ε; Τέλος πάντων, εμένα μου είπε να μη πας για χειρουργείο, είσαι καλά», είπε το παιδί στη μητέρα του.
Σε δύο μέρες μπήκαμε στο νοσοκομείο. Την επομένη το πρωί θα γινόταν το χειρουργείο. Η ώρα του χειρουργείου έφτασε και, ενώ εγώ περίμενα απ’ έξω με αγωνία, ξαφνικά, βλέπω τη γυναίκα μου να βγαίνει. Έτρεξα κοντά της: «-Τι έγινε;» «-Δεν κάνω χειρουργείο, είμαι καλά!» Από πίσω της βγήκε και ο γιατρός.
«-Τι έγινε, γιατρέ;» «-Δεν ξέρω, δεν θέλει να χειρουργηθεί!» «-Σας είπα, είμαι καλά!» «-Κορίτσι μου, τρελάθηκες;» Την πήρα αγκαλιά και προσπαθούσα να την πείσω, πως πρέπει να γίνει η εγχείρηση. «-Σου είπα νιώθω καλά, κάντε μου εξετάσεις και θα δείτε ότι είμαι καλά, το νιώθω!» «-Ωραία!» είπε ο γιατρός, «ας μην την πιέσουμε, αφού νοιώθει καλά.» «- Δεν με πιστεύετε; Ωραία! Κάντε μου εξετάσεις για να πειστείτε.»
Πράγματι έγιναν οι εξετάσεις. Την επομένη μέρα μας ήρθαν και οι απαντήσεις.
Εδώ ο κύριος πήρε μια βαθιά ανάσα.
-Τι έδειξαν οι απαντήσεις;
-Πως ποτέ δεν την άγγιξε η αρρώστια! Οι γιατροί να βλέπουν τις παλιές εξετάσεις και τις καινούργιες και να έχουν τρελαθεί! Δεν μπορεί, θα πρέπει να μπερδεύτηκαν με άλλες, θα ξανακάνουμε αύριο, έλεγαν απορημένοι.
Ωστόσο ήρθε ο γιος μου, που βλέποντας τους γιατρούς μπερδεμένους με τις εξετάσεις, μου λέει.
-Γιατί δεν πιστεύεις αυτά που μου είπε ο Γέροντας Πορφύριος στο Άγιο Όρος;
Τότε πετιέται ένας γιατρός:
-Τι είπες; Ο Γέροντας Πορφύριος τι σου είπε;
-Πως η μαμάς μου είναι καλά και να μην κάνει χειρουργείο!
Ο γιατρός έβγαλε από την τσέπη του τη φωτογραφία του Γέροντα Πορφυρίου.
-Αυτόν είδες, αγόρι μου, στο Άγιο Όρος;
-Ναι, Αυτόν!
-Οι εξετάσεις είναι σωστές! Η γυναίκα σας είναι καλά, μπορείτε να φύγετε και τώρα μάλιστα! Ετοιμαστείτε!
Στη γυναίκα μου οι γιατροί είχαν δώσει τρεις μήνες το πολύ ζωή. Έχουν περάσει δυο χρόνια και είναι μια χαρά, πιο καλά από ότι ήταν πριν την αρρώστια. Γι’ αυτό αγαπούμε πάρα πολύ τον Γέροντα Πορφύριο… »

Έτσι λοιπόν, συνέχισε, απ’ έναν άνθρωπο που γνώρισε απ’ όσα έζησε, μπορούμε να πάρουμε μια μικρή γεύση αυτού του ανθρώπου, που ο Θεός τον χάρισε στην Εκκλησία του, τον χάρισε στα δύσκολα αυτά χρόνια για να μας στηρίξει.
Θα πρέπει όμως να σας πω και κάτι ακόμα. Κάποιος ρώτησε έναν Άγιο:
-Γιατί γέροντα τώρα, τα τελευταία χρόνια, πάρα πολλοί νέοι Άγιοι; Και ο άνθρωπος του Θεού του είπε:
-Πάντοτε παιδιά μου, όταν επρόκειτο να έλθουν στους ανθρώπους δύσκολα χρόνια, ο Θεός αναδείκνυε Αγίους για να στηρίζουν το λαό του.
Αυτή είναι η απάντηση και γι’ αυτό να είμαστε βέβαιοι. Όμως ο άνθρωπος του Θεού δεν φοβάται και οι Άγιοι γι’ αυτό είναι δίπλα μας. Γι’ αυτό, λοιπόν, ας δοξάσουμε το Θεό, που χάρισε στην Εκκλησία τον Άγιο Πορφύριο.
Ας θυμηθούμε ότι γεννήθηκε κάποτε σαν ένα μικρό παιδάκι, όπως όλα τα άλλα. Δεν έμαθε γράμματα πολλά. Μέχρι τη δευτέρα Δημοτικού πήγε, αλλά αγάπησε το Χριστό. Αν αυτό ήταν κακό, τότε ο άγιος Πορφύριος είναι κακός. Αν αυτό είναι καλό και ευλογία, τότε μας δείχνει το δρόμο, γιατί άλλο δρόμο δεν έχουμε από το να αγαπήσουμε τον Χριστό και να στηριχθούμε σ’ αυτόν. Σ’ αυτόν, «που ήλθε και εξήλθε νικών και ίνα νικήσει», και όσοι είναι μαζί του δεν φοβούνται καμία δυσκολία…

Τέλος ο Σεβασμιώτατος παροτρύνοντας τους πιστούς είπε: «Εμπιστευτείτε στον Άγιο Πορφύριο τα προβλήματά σας, τη ζωή σας, αλλά και ακούστε τον. Ένας είναι ο λόγος του, απλός και ξεκάθαρος: «Αγαπήστε το Χριστό και μη σας νοιάζει για τίποτα».»