Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ 2016

Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ
ἐπί Τῶ Νέῳ Ἔτει 2016

Πρός
τόν Ἱερόν Κλῆρον
καί τόν εὐσεβῆ λαόν
τῆς καθ’ ἡμᾶς Θεοσώστου Ἐπαρχίας

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,
Βρισκόμαστε καί πάλι στό κατώφλι ἑνός καινούργιου χρόνου. Τόν ὑποδεχόμαστε μέ πολλές εὐχές καί ἐλπίζουμε νά εἶναι καλός καί εὐτυχισμένος.
Ἡ Ἐκκλησία μας ἀντιμετωπίζει τόν χρόνο σάν ἕνα γεγονός ἰδιαίτερα σημαντικό γιά τόν ἄνθρωπο, γιατί ὁ χρόνος εἶναι τό ἐργαλεῖο μέ τό ὁποῖο ὁ ἄνθρωπος κατεργάζεται τή σωτηρία του, γι’ αὐτό καί πάντα στήν Ἐκκλησία προσευχόμαστε γιά τόν «ὑπόλοιπο χρόνο τῆς ζωῆς ἡμῶν» ὥστε νά τόν περάσουμε μέ εἰρήνη καί μετάνοια καί εὐχόμαστε νά εἶναι «χριστιανά τά τέλη τῆς ζωῆς ἡμῶν, ἀνώδυνα, ἀντρόπιαστα καί εἰρηνικά», γιά νά μπορέσουμε νά ἔχουμε καλή ἀπολογία γιά τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο διαχειριστήκαμε τό χρόνο μας ὅταν εὑρεθοῦμε εἰς τό τέλος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί κάνουμε τόν ἀπολογισμό τῆς ζωῆς μας.
Οἱ ἄνθρωποι συνηθίζουμε νά ἑορτάζουμε τό τέλος ἑνός χρόνου καί τήν ἔλευση τοῦ καινούργιου χρόνου μέ διάφορες ἑορταστικές ἐκδηλώσεις. Εἶναι σημαντικό ὅμως πέρα ἀπό αὐτές τίς ἐκδηλώσεις νά βλέπουμε τήν οὐσία τῶν πραγμάτων καί νά καταλαβαίνουμε τό ἀληθινό νόημα τοῦ χρόνου.
Ὁ καινούργιος χρόνος θά εἶναι τό ἴδιο παλιός μέ τόν προηγούμενο. Μάλιστα ἕνας νέος ἄνθρωπος ἐτοῦτες τίς ἡμέρες μοῦ εὐχήθηκε ὁ νέος χρόνος νά μήν εἶναι χειρότερος ἀπό τόν παλαιό γιατί καλύτερος, μοῦ λέει, δέν θά εἶναι. Τήν ἀλλαγή μέσα στό χρόνο δέν τήν φέρνει ἡ ἀλλαγή ἑνός ἀριθμοῦ, ἀλλά ἡ στάση πού ἐμεῖς παίρνουμε ἀπέναντι στό χρόνο. Ἀπό πλευρᾶς καθαρά ἀνθρώπινης κάθε καινούργιος χρόνος εἶναι ἕνα ἀκόμη βῆμα πρός τό τέλος τοῦ προσωπικοῦ μας χρόνου. Γιά κάποιους ἀνθρώπους ἀπό μᾶς, ἀνεξάρτητα ἀπό τήν ἡλικία μας, ὁ καινούργιος χρόνος θά εἶναι ὁ τελευταῖος τῆς ζωῆς μας. Στ’ ἀλήθεια ἄν τό ξέραμε αὐτό, πόσο πραγματικά θά χαιρόμασταν γιά τόν ἐρχομό τοῦ καινούργιου χρόνου; Ζώντας ὅμως μέσα στό μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας μας συνειδητοποιοῦμε ὅτι ὑπάρχει ἀληθινά μιά καινούρια ἀρχή μέσα στό χρόνο καί αὐτή ἡ νέα ἀρχή εἶναι ἡ εἴσοδος τοῦ Θεοῦ μέσα στό χρόνο, εἶναι τά Χριστούγεννα. Μέχρι τήν ἐποχή τοῦ Χριστοῦ τό ποτάμι τοῦ χρόνου κατέληγε στό θάνατο. Ἀπό τή στιγμή πού ὁ Θεός μπῆκε μέσα στόν χρόνο, τό ποτάμι τοῦ χρόνου ἐκβάλλει πλέον στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ὁ Χριστός πού μπῆκε στό χρόνο τῆς δικῆς μας ζωῆς εἶναι τό Α καί τό Ω ἡ ἀρχή καί τό τέλος, Αὐτός πού ἦλθε καί Αὐτός πού θά ἔλθει.
Στήν Ἐκκλησία μας ἑορτάζουμε τήν λήξη τοῦ χρόνου, τό πέρασμά του καί ταυτόχρονα τήν ἔλευση τοῦ νέου χρόνου. Ὅταν τελοῦμε τήν ἀκολουθία τοῦ ἑσπερινοῦ τό ἀπόγευμα ὅταν δύει ὁ ἥλιος, μαζευόμαστε στό ναό, ὑμνοῦμε τό Θεό, Τόν εὐχαριστοῦμε καί Τόν δοξολογοῦμε διηγούμενοι τά μεγαλεῖα Του. Ψάλλουμε ἀνυμνώντας τόν Θεό καί γιά τήν «ἐπί τήν ἡλίου δῦσιν» ἀλλά ταυτόχρονα δοξολογοῦμε τόν Θεό, γιατί δεχόμαστε τήν ἀνατολή καί τῆς νέας ἡμέρας, προσδοκώντας τήν ἀνατολή τοῦ «ἱλαροῦ φωτός» τῆς θείας δόξης τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στήν ζωή μας.
Ξέρουμε ὅτι στόν κόσμο αὐτό δέν εἴμαστε μόνιμοι γι’ αὐτό εἶναι ἀνάγκη νά ἀξιοποιήσουμε τό χρόνο μας καί νά τόν κάνουμε «καιρό σωτηρίας». Ὁ χρόνος τῆς ζωῆς μας θά γίνει νέος καί θά ἀποκτήσει νόημα ὅταν βάλουμε μέσα σέ αὐτόν τόν Χριστό καί συμπορευθοῦμε μαζί Του. Τότε ὁ χρόνος γίνεται γιά μᾶς χαρά, δέν γίνεται αἰτία θλίψεως. Ἕνας ἅγιος μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι «ὁδίτης εἶ καί οὐ πολίτης», ὅτι εἴμαστε δηλαδή ὁδοιπόροι καί ὄχι μόνιμοι κάτοικοι αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Γιά τήν Ἐκκλησία μας τό τέλος καί τοῦ προσωπικοῦ μας χρόνου, ἀλλά καί τοῦ χρόνου γενικότερα εἶναι ἄκρως χαρούμενο καί αἰσιόδοξο. Στό τέλος τῆς προσωπικῆς μας ζωῆς βλέπουμε τόν Χριστό καί τά πάντα μεταμορφώνονται. Ἡ πορεία μας μέσα στό χρόνο εἶναι ἕνα ταξίδι καί ἕνας ἀγῶνας, ἀλλά ἀποβλέπουμε «εἰς τόν τῆς πίστεως ἀρχηγόν καί τελειωτήν Ἰησοῦν». Στό κατώφλι κάθε καινούργιου χρόνου ὁ Ἅγιος Βασίλειος μᾶς περιμένει καί μᾶς δείχνει ὅτι ἡ ἀγάπη στόν Χριστό καί ἡ ἀγάπη στήν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ τόν ἄνθρωπο εἶναι τά μόνα πράγματα πού κάνουν ὄμορφη τήν ζωή μας, τῆς δίνουν νόημα καί χάρη.
Σᾶς εὔχομαι μέ ὅλη μου τήν καρδιά, ὁ νέος χρόνος, τό νέο περιθώριο τοῦ χρόνου, πού ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μᾶς προσφέρει σήμερα, νά εἶναι εὐλογημένος καί χαρούμενος καί νά γίνει γιά ὅλους μας «καιρός σωτηρίας».

Εὐχέτης πάντων πρός Κύριον
ὁ Ἐπίσκοπός σας

ὁ Σισανίου καί Σιατίστης Παῦλος

ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

Σήμερα γίνεται πολύς λόγος γιά σχέσεις, γιά σχέση, γιά τίς ἀνθρώπινες σχέσεις. Ζώντας ὅμως σε ἐποχή μιᾶς ἄλλης Βαβέλ, διαπιστώνουμε ὅτι μιλοῦν γιά σχέσεις οἱ ἄσχετοι. Μιλοῦν γιά σχέσεις οἱ ἀδύναμοι νά σχετισθοῦν σέ μιά σχέση οὐσίας καί μιλοῦν αὐτοί πού μόνο ἐπιδερμικά σχετίζονται.

Ποιά ὅμως εἶναι ἡ σχέση καί μάλιστα σχέση οὐσίας; Ἡ σχέση οὐσίας εἶναι μόνον ἡ ΑΓΑΠΗ. Χωρίς αὐτήν δέν μπορεῖ νά ὑπάρξει οὐσιαστική σχέση. Ἡ πιό τρανή ἀπόδειξη τῆς ἀδυναμίας σχέσης εἶναι ἡ θεοποίηση αὐτῶν πού ὀνομάζονται «ἀνθρώπινα δικαιώματα». Ὁ καθένας διεκδικεῖ τό «δικαίωμά» του νά κάνει ὅ, τι ἀπολύτως θέλει. Ἐπειδή ὅμως τό θέλει, τό θεωρεῖ καλό, καί δικαίωμά του. Δέν ὑπάρχει πλέον καλό καί κακό. Ὑπάρχει τό δικαίωμά μου καί ἐπειδή ἐγώ τό θἐλω εἶναι «καλὀ». Στήν πραγματικότητα ζοῦμε στόν ἀπόλυτο ἐγωϊσμό καί ἐπί τῆς οὐσίας στήν ἀπόλυτη μοναξιά. Ὁ ἐγωϊσμός συνιστᾶ ἀδυναμία καί ἀνικανότητα ἐπικοινωνίας καί γεννάει τήν ἐπιθυμία ὄχι σχέσης, ἀλλά μόνο χρήσης τοῦ ἄλλου. Ὁ ἐγωϊσμός συνιστᾶ τήν ἀχρήστευση τῆς σχέσης, τῆς ἐπικοινωνίας, τῆς ἀλληλεγγύης, τήν ἀδυναμία τῆς θυσίας, τῆς θυσιαστικῆς προσφορᾶς. Ὁ ἐγωϊσμός γεννᾶ τήν ἀνικανότητα τῆς ἀγάπης, τήν ἀνικανότητα νά ἀγαπᾶς. Μέ ἀπίστευτη εὐκολία ὁ ἄνθρωπος, ὁ ἄνδρας ἤ ἡ γυναίκα, ἐγκαταλείπουν ὁ ἕνας τόν ἄλλο, ἀλλά καί τά παιδιά τους, στό «δικαίωμα» μιᾶς εἰκονικῆς εὐτυχίας, στό «δικαίωμα» μιᾶς ἀπόλαυσης, χωρίς τήν παραμικρή προσπάθεια προβληματισμοῦ, ἀλλά καί ἔννοιας γιά τόν ἄλλο. Δέν ὑπάρχει πλέον, παρά τό ἀπόλυτο ἐγώ.

Στήν Ἐκκλησία ὅμως μιλᾶμε γιά ἄλλα δικαιώματα. «Εὐλογητός εἶ Κύριε, δίδαξόν με τά δικαιώματά Σου», λέμε στή δοξολογία πρός τό Θεό. Δέν μιλᾶμε γιά τά δικά μας δικαιώματα, ἀλλά γιά τά δικαιώματα τοῦ Θεοῦ. Αὐτό φαίνεται περίεργο γιά τό σημερινό ἄνθρωπο πού βλέπει καί κρίνει ἐπιδερμικά. Ποιό ὅμως εἶναι τό δικαίωμα τοῦ Θεοῦ πού ζητᾶμε νά γίνει; Τό δικαίωμα τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ἀγάπη. Μᾶς τό δίδαξε ξεκάθαρα. Δύο εἶναι οἱ ἐντολές ἀπό τίς ὁποῖες ὅλος ὁ Νόμος καί οἱ Προφῆτες κρέμονται. «Νά ἀγαπήσεις τό Θεό μέ ὅλη σου τήν ὕπαρξη καί τόν πλησίον σου σάν τόν ἑαυτόν σου». Σέ αὐτή τήν τόσο μικρή πρόταση βρίσκεται ὅλη ἡ οὐσία τῆς ἀγάπης. Ἡ ἀγάπη εἶναι μιά κίνηση δική μου, ἡ ὁποία ὅμως μέ βγάζει ἀπό τον ἑαυτό μου. Μιά κίνηση πού στρέφεται στό Θεό καί διά τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο. Ἀλλά αὐτή ἡ κίνηση ὑπάρχει μόνον ὅταν ἐγώ ζῶ. Ὅταν δέν ἀγαπῶ, δέν ζῶ. Αὐτή ἡ ἀγάπη εἶναι ἑνιαία. Ὅταν ὅμως ὁ ἄνθρωπος «ζεῖ» στό ἀπόλυτο ἐγώ, τότε δέν ζεῖ, δέν κινεῖται, δέν μπορεῖ νά ἀγαπήσει.

Ὁ ἐγωϊσμός ἀποκλείει τήν ἀγάπη. Τήν ἀποκλείει, θά ἔλεγα, ἐκ φύσεως. Στόν ἐγωϊσμό ὁ Θεός καί ὁ ἄλλος εἶναι ἡ κόλαση μου καί ὄχι ἡ χαρά μου. Ὁ κάθε ἄλλος εἶναι ὁ ἐχθρός μου. Σήμερα ὁ ἄνθρωπος διεκδικεῖ τά «δικαιώματά» του ἀπέναντι καί στό Θεό, ἀλλά καί στήν ἴδια τή φύση, στήν ἴδια τή ζωἠ. Σήμερα διεκδικεῖ τό «δικαίωμά» του νά διαστρέψει καί τή φύση καί τή ζωή. Τό ἀποτέλεσμα εἶναι ὅτι ζεῖ στή δυστυχία. Στήν ἀπόλυτη δυστυχία. Αὐτός εἶναι ὁ λόγος γιἀ τόν ὁποῖο ὁ ἄνθρωπος γίνεται προκλητικός. Προκλητικός γίνεσαι, ὅταν δέν νοιώθεις ἀσφαλής. Προκαλεῖς, γιά νά νιώσεις ὅτι ὑπάρχεις, ὅτι εἶσαι κάποιος. Οἱ διαδηλώσεις «ὑπερηφάνειας» εἶναι ἡ πιό τρανή ἀπόδειξη. Βαπτίζοντας τήν κίνησή μου ὡς «ὑπερηφάνεια», ὁ πρῶτος πού θέλω νά πείσω, εἶναι ὁ ἑαυτός μου. Ὁ τίτλος εἶναι ἀπόλυτα χαρακτηριστικός τῆς ἀνασφάλειας.

Ὁ ἄνθρωπος πού πραγματικά ἀγαπᾶ, ὁ ἄνθρωπος πού νιώθει ὅτι δέν ὑπάρχει ἀγάπη χωρίς ἀλήθεια, ὁ ἄνθρωπος πού συνειδητοποιεῖ ὅτι μόνο ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώνει, δέν εἶναι προκλητικός. Δέν εἶναι προκλητικός, ἐπειδή χαίρεται καί ἡ χαρά τόν πληρώνει καί τόν κάνει ἀσφαλή. Δέν χρειάζεται τήν ἐπιβεβαίωση, ἐπειδή νοιώθει ἀσφαλής, πλήρης καί γι’ αὐτό χαρούμενος. Δέν τόν νοιάζει ἄν ὁ ἄλλος τόν ἀπορρίπτει, ἐπειδή δέν ζεῖ ἀπό τήν σάρκα τοῦ ἄλλου, ἀλλά ἀπό τό αἷμα τοῦ Θεοῦ.

Ξέρω ὅτι αὐτά δέν τά καταλαβαίνουν πολλοί, γιατί δέν θέλουν νά τά καταλάβουν, γιατί θά καταρρεύσουν ἄν τά καταλάβουν. Τά σύμφωνα συμβίωσης, δηλαδή ἕνας ἐξεζητημένος τρόπος ὕπαρξης, τή στιγμή πού ὑπάρχει ὁ γάμος ὁ πολιτικός, γιά ὅσους δέν πιστεύουν, ὁ ἐκκλησιαστικός γιά ὅσους μποροῦν νά ἐμπιστεύονται καί τό Θεό καί τούς ἀνθρώπους, δέν φέρνουν εὐτυχία, ἀλλά πλήξη. Πιστεύω πώς γνώρισα ἀρκετά τούς ἀνθρώπους καί προπαντός ὄχι στό προσκήνιο τῆς ὑποκρισίας, ἀλλά στό παρασκήνιο, ὅπου βιώνει κανείς τίς ἀποτυχίες του. Πιστεύω ὅτι αὐτός ὁ «ἄλλος σεξουαλικός προσανατολισμός» εἶναι μιά ἀπεγνωσμένη προσπάθεια ὑπέρβασης τῆς πλήξης, μιά ἀπεγνωσμένη προσπάθεια μιᾶς «ἄλλης ἐμπειρίας», πού θά ὁδηγήσει ὅμως καί πάλι στόν ἀπόλυτο ἐγωϊσμό καί τήν ἀπόλυτη μοναξιά.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2015

Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ

Πρός
τόν Ἱερόν Κλῆρον
καί τόν εὐσεβῆ λαόν
τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας

Θεός ὤν εἰρήνης, Πατήρ οἰκτιρμῶν
τῆς Μεγάλης Βουλῆς Σου τόν Ἄγγελον,
Εἰρήνην παρεχόμενον, ἀπέστειλας ἡμῖν.

Σεβαστοί Πατέρες,
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί

Χριστός Ἐτέχθη!

Χριστούγεννα καί πάλι σήμερα ἑορτάζει ἡ Ἐκκλησία μας. Ὁ Θεός ἐπισκέπτεται τή γῆ μας. Ἄγγελοι μηνύουν στούς ποιμένες ὅτι γεννήθηκε γιά μᾶς σήμερα Σωτήρας. Ἄγγελοι κινοῦνται μεταξύ οὐρανοῦ καί γῆς ψάλλοντες τό «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί Γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία». Μέ αὐτό τόν ὕμνο τους ἀπό τή μιά μεριά δοξάζουν τόν Τριαδικό Θεό για τήν ἐνανθρώπησή Του, γιατί «ὁ ὑψηλός Θεός ἐφάνη ἐπί γῆς ταπεινός ἄνθρωπος» καί ἀπό τήν ἄλλη γνωρίζουν στούς ἀνθρώπους τίς συνέπειες τῆς Θείας Ἐνανθρωπήσεως. Ὁ Θεός ἔρχεται γιά νά προσφέρει τήν ἀγάπη Του καί τήν Εἰρήνη Του στούς ἀνθρώπους. Γιά τήν ἀκρίβεια ἔρχεται γιά νά γίνει ὁ ἴδιος «ἡ εἰρήνη ἡμῶν». Καί γίνεται ἡ εἰρήνη ἡμῶν καθώς γκρεμίζει τό μεσότοιχο τοῦ φραγμοῦ, τό ὁποῖο ἡ ἀνθρώπινη ἀλαζονεία εἶχε κτίσει ἀνάμεσα στόν Θεό καί τόν ἄνθρωπο. Καθώς ἑνώνεται μέ τήν ἀνθρώπινη φύση μας στά ἄχραντα σπλάχνα τῆς Θεοτόκου, μᾶς εἰρηνεύει μέ τόν ἑαυτό του, ἀλλά καί μέ τόν καθένα ἀπό ἐμᾶς, καθώς πλέον βλέποντας τόν ἀδελφό σου βλέπεις Κύριον τόν Θεόν σου.
Ἡ ἡμέρα τῶν Χριστουγέννων εἶναι συνήθως ἡμέρα, ὅπου οἱ ἄνθρωποι τῆς ἐξουσίας μιλοῦν γιά τήν εἰρήνη τοῦ κόσμου. Μιλοῦν μόνο ὅμως γιά τήν ἐπί γῆς εἰρήνη, χωρίς νά ἀναφέρονται στήν βασική προϋπόθεση τῆς ὑπάρξεώς της, πού εἶναι ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ, χωρίς νά ἀναφέρονται στόν μόνο Εἰρηνοποιό, τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό. Οἱ ἄρχοντες τοῦ κόσμου λογοκρίνουν ἀκόμη καί τούς Ἀγγέλους, γιά νά μή μάθουν οἱ ταλαίπωροι ἄνθρωποι τῆς γῆς μας ὅτι ἡ πραγματική εἰρήνη πηγάζει ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ.
Ὅμως τά χρόνια περνοῦν καί ἡ εἰρήνη φυγαδεύεται. Οἱ ἄνθρωποι ὅπου γῆς περιμένουν τήν εἰρήνη ἀλλά βλέπουν διαρκῶς πολέμους. Περιμένουν τήν δικαιοσύνη ἀλλά βλέπουν διαρκῶς τήν ἀδικία. Περιμένουν τήν ἀγάπη καί συναντοῦν μόνο τό συμφέρον. Τό ἐρώτημα στά χείλη καί στίς καρδιές παραμένει. Ὁ Χριστός ἦλθε, γιατί δέν ἦλθε ἡ εἰρήνη του;
Ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ θεωρήθηκε ἐπικίνδυνη γιά τήν ἐξουσία τοῦ Ἡρώδη, ὁ ὁποῖος ἀναζητεῖ τό παιδίον τοῦ ἀπολέσαι αὐτό. Ἀπό τότε ὅλοι οἱ ἄνθρωποι τῆς ἐξουσίας, ὅπου γῆς, διώκουν τόν Χριστό καί τήν εἰρήνη Του. Οἱ ἐξουσίες τοῦ κόσμου μας εἶναι οἱ μόνοι ἐχθροί τῆς εἰρήνης καί γι’ αὐτό τοῦ μόνου εἰρηνοποιοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Οἱ ἄρχοντες τῶν Ἐθνῶν ἤ γιά τήν ἀκρίβεια οἱ ἔμποροι τῶν Ἐθνῶν διώκουν τόν Χριστό καί τήν εἰρήνη Του. Γιατί ὁ Χριστός ἦλθε νά διακονήσει τόν ἄνθρωπο, ἐκεῖνοι ὅμως θέλουν νά τόν ἐξουσιάζουν. Γιατί ὁ Χριστός μέ τήν Ἐνανθρώπησή Του ἔδειξε τό ἀληθινό μέτρο τῆς ἀξίας τοῦ ἀνθρώπου. Στό ἐρώτημα πόσο ἀξίζει ὁ ἄνθρωπος; ἡ ἀπάντηση εἶναι ἐκπληκτική γιά τόν ἄνθρωπο καί ὀδυνηρή γιά τούς ἀνθρώπους τῆς ἐξουσίας. Τόσο, ὥστε ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος γιά χάρη του. Οἱ ἄνθρωποι τῆς Ἐξουσίας ὅμως ὑποτιμοῦν διαρκῶς τόν ἄνθρωπο, τόν εὐτελίζουν, τόν ἀπαξιώνουν, τόν ἀντιμετωπίζουν σάν ἀντικείμενο χρήσης, σάν χρήσιμο ἐργαλεῖο γιά τίς ἀνάγκες τους, σάν ὑλικό ἐκμεταλλεύσιμο γιά τά συμφέροντα τους, τόν σκοτώνουν γιά νά ὠφεληθοῦν ἀπό τό θάνατό του, τόν διώχνουν ἀπό τίς δουλειές του, γιά νά πᾶνε καλά οἱ δικές τους. Ὁ Χριστός ἀποδεικνύεται ὡς ὁ μόνος ἀληθινά φιλάνθρωπος, γιατί θυσιάζεται γιά τόν ἄνθρωπο καί δέν θυσιάζει τόν ἄνθρωπο.
Οἱ ἄνθρωποι τῆς ἐξουσίας μισοῦν τό Χριστό καί τήν Εἰρήνη Του, γιατί ἀποδεικνύει τήν ὑποκρισία τους. Οἱ ἄνθρωποι τῆς ἐξουσίας δέν θυσιάζονται, ἀλλά θυσιάζουν τούς ἀνθρώπους γιά τά δικά τους συμφέροντα. Δέν πᾶνε στό πεδίο τῆς μάχης γιά νά θυσιασθοῦν γιά τό λαό τους. Θυσιάζουν τά παιδιά τοῦ λαοῦ, αὐτούς στέλνουν στόν πόλεμο, γιά νά ἀπολαύσουν αὐτοί τήν ἐξουσία τους. Διαβάζουμε καί μαθαίνουμε γιά τίς μεγάλες δυνάμεις οἱ ὁποῖες ἀδίστακτα μεθοδεύουν τήν ἀποσταθεροποίηση τῶν κρατῶν, προκειμένου νά πλουτίσουν μέ τά πετρέλαια, μέ τίς πωλήσεις ὅπλων καί ὅλα τά σχετικά, ἀδιαφορώντας γιά τίς ἑκατόμβες τῶν ἀνθρώπων πού χάνονται. Οἱ ἄνθρωποι τῆς ἐξουσίας εἶναι οἱ μόνοι ἀληθινοί ἐχθροί τῆς εἰρήνης, οἱ μόνοι σκληροί ἐγκληματίες. Ὁ εἰρηνοποιός Χριστός τούς περιγράφει τόσο καλά: «Οἴδατε ὅτι οἱ δοκοῦντες ἄρχειν τῶν λαῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καί οἱ ἰσχυροί αὐτῶν κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν»
Βλέπετε πῶς κατήντησαν τήν πατρίδα μας οἱ ἄνθρωποι τῆς ἐξουσίας; Εἴδατε τήν ἄρνησή τους νά συνεργασθοῦν μεταξύ τους γιά τήν σωτηρία της, ὅλοι, μηδενός ἐξαιρουμένου; Ὁ καθένας θέλει μόνος του νά σώσει τήν πατρίδα, γιατί θέλει αὐτός μόνος νά ἀπολαμβάνει τήν ἐξουσία. Σέ ἀντίθεση μέ ὅλους αὐτούς, ὁ Χριστός κενώνει τόν ἑαυτό του ἀπό τήν θεϊκή του δόξα, ταπεινώνεται γιά νά μᾶς συναντήσει. Ταπεινώνεται γιατί μᾶς ἀγαπᾶ. Γιατί δέν ὑπάρχει ἀγάπη χωρίς ταπείνωση καί δέν ὑπάρχει ταπείνωση πού νά μήν προσφέρεται ὡς ἀγάπη καί κένωση. Εἴδατε σέ κανένα ἀπό τούς ἀνθρώπους τῆς ἐξουσίας τήν ταπείνωση; Ὅλοι τους ἀλαζόνες, ἐγωϊστές, ἐγωπαθεῖς, ὅλοι πιστεύουν ὅτι ἡ ἱστορία ἀρχίζει ἀπό αὐτούς. Δέν διψοῦν γιά τήν ἀγάπη, ἀλλά γιά τήν ἐξουσία.
Ὅλοι οἱ ἄρχοντες διώκουν τόν Χριστό καί τήν παρουσία του ἀπό τήν ζωή τοῦ κόσμου, γιατί θέλουν τόν κόσμο ὑποταγμένο καί ὄχι ἐλεύθερο. Ἡ Εὐρώπη ἀρνήθηκε τίς ρίζες της. Ἀρνήθηκε νά παραδεχθεῖ τίς χριστιανικές της ρίζες καί νά τίς συμπεριλάβει στό Σύνταγμά της. Ποιοί ἀρνήθηκαν; Οἱ ἄρχοντές της. Στήν πατρίδα μας πολεμοῦν τήν πίστη, προσπαθοῦν νά περιθωριοποιήσουν τήν Ἐκκλησία, θέλουν νά κατεβάσουν τίς εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ ἀπό τίς σχολικές αἴθουσες, γιά νά μή μάθουν ποτέ τά παιδιά πόσο σημαντικά εἶναι καί πόσο ἀξίζουν. Ζητοῦν νά σταματήσει ἡ πρωϊνή προσευχή, γιά νά μή μποροῦν τά παιδιά μας νά ζήσουν λίγη γλυκύτητα στήν καρδιά τους. Στούς ἐμπόρους, βλέπετε, δέν ἀρέσουν οἱ μεγάλες τιμές, θέλουν φθηνό τό ἐμπόρευμα. Τά νειᾶτα τῆς Πατρίδας μας εἶναι ἡ μεγάλη ἀγορά ἀπό τήν ὁποία ὅλοι οἱ διεφθαρμένοι ἔμποροι προσπαθοῦν νά ψωνίσουν. Ἐμπορεύονται τούς ἀνθρώπους μέ ἀντίτιμο τά πάθη τους. Αὐτή τήν ἐμπορία ἐξυπηρετοῦν καί τά ποικίλα σύμφωνα πού καταστρέφουν τήν εἰρήνη Θεοῦ μέ τόν ἄνθρωπο.
Ὁ Χριστός ὅμως ἔρχεται ὄχι σάν ὁ μικρούλης καί ἀκίνδυνος Χριστός τῆς Φάτνης, ἀλλά σάν ἐλευθερωτής. Μᾶς τό εἶπε ὁ Ἴδιος: «Δέν ἦλθα νά φέρω εἰρήνη ἀλλά μάχαιρα. Ἦλθα νά διχάσω τό γιό ἀπό τόν πατέρα του καί τήν μάνα ἀπό τήν κόρη της καί θά εἶσθε μισούμενοι ὑπό πάντων διά τό Ὄνομά μου». Ὁ μόνος ἐχθρός τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὁ διάβολος τοῦ ὁποίου τό ἔργο ἔρχεται νά καταλύσει. Ἐχθροί τοῦ Χριστοῦ εἶναι οἱ δαιμονικές δυνάμεις, πού μέ ποικίλα προσωπεῖα ἔχουν στόχο νά ἀφανίσουν τό Χριστό, γιά νά ἐξουδενώσουν τόν ἄνθρωπο. Ἔρχεται ταπεινός καί ἀδύναμος γιά νά κάνει ἐμᾶς δυνατούς
Ἐμεῖς δυστυχῶς δεχθήκαμε τούς σύγχρονους διαβόλους, πού προσπαθοῦν νά καλλιεργήσουν τήν ἀμφιβολία στίς καρδιές μας, γιά τό Πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, γιά τήν ἀγάπη Του, γιά τήν Εἰρήνη πού φέρνει πρῶτα στίς καρδιές καί μετά στόν κόσμο μας. Διαβάλλουν τό Χριστό γιατί αὐτοί εἶναι ἀνίκανοι νά ἀγαπήσουν ἐμᾶς. Ἐμεῖς παρασυρθήκαμε ἀπό τά λόγια τους καί ὑποταχθήκαμε στίς ἐξουσίες τους, τρέξαμε πίσω τους σάν κομπάρσοι σέ θίασο καί τώρα ζοῦμε τήν λεηλασία τους. Ὁ κόσμος ζεῖ σήμερα σέ ἕνα σκοτάδι. Πόλεμοι καί ἀκοές πολέμων. Φωνές καί ἀπειλές ἀπό παντοῦ. Τά πόδια τῶν ἀνθρώπων τῆς Ἐξουσίας σκληρά χύνουν τό αἷμα τῶν ἀδελφῶν μας, συντρίμμια καί ταλαιπωρία στούς δρόμους μας καί ὁδόν εἰρήνης δέν γνώρισαν οἱ ἄνθρωποι. Οἱ ἄνθρωποι στάθηκαν ἀνίκανοι γιά τήν εἰρήνη καί αὐτοῦ ἀκόμη τοῦ μέσα τους κόσμου, γιατί ἐγκατέλειψαν τόν Χριστό. Ἡ Γέννηση Του, ἡ ἀληθινή σάρκωσή του καί εἴσοδος στόν κόσμο μας, εἶναι ἡ δοκιμασία ἡ δική μας, ἀλλά καί ἡ μόνη ὁδός σωτηρίας μας.
Ἡ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ μας ἀνατέλλει καί πάλι τό φῶς τό τῆς γνώσεως. Οἱ Μάγοι μᾶς προτρέπουν νά προσκυνήσουμε τόν μόνο ἀληθινό ἥλιο τῆς δικαιοσύνης καί ὄχι τούς ἄρχοντες τοῦ αἰῶνος τούτου, τοῦ ἀπατεῶνος, πού ἐκπροσωποῦν τό σκοτάδι. Σ’ αὐτό τό σκοτάδι τό πνευματικό ἀνατέλλει ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης. Ὁ Λαός πού κάθεται στό σκοτάδι μπορεῖ τώρα νά δεῖ τό ἀληθινό Φῶς, πού ἔρχεται σέ μᾶς μέ τό Πρόσωπο τῆς ἀγάπης καί τῆς ταπείνωσης. Αὐτό τό Φῶς εὔχομαι νά καταλάμψει τίς καρδιές ὅλων μας, γιά νά μπορέσουμε νά ξαναβροῦμε τίς ψυχές μας πού χάσαμε.

Μέ τήν ἀγάπη τοῦ Σαρκωθέντος Θεοῦ
Ἱκέτης πάντων ἐνώπιον τοῦ Ἱεροῦ Σπηλαίου
Ὁ Ἐπίσκοπός Σας

ο Σισανίου και Σιατίστης Παύλος

Περί Ὁμοφοβίας ἤ περί Ὑποκρισίας τοῦ Μητροπολίτου Σιατίστης ΠΑΥΛΟΥ

Νά λοιπόν πού μιά καινούρια λέξη πέρασε στό ἑλληνικό λεξιλόγιο. Μιά λέξη γεμάτη δυναμισμό καί μέ τήν ἀπειλή νά ἐκτοπίσει πολλές ἄλλες λέξεις πού τώρα πιά πρέπει νά πεταχτοῦν στόν κάλαθο τῶν ἀχρήστων. Πρόκειται γιά τίς λέξεις ὁμοφοβία καί ὁμοφοβικός. Τώρα πιά οἰ λέξεις καλό καί κακό, ἁμαρτία καί ἁγνότητα, ἀρετή καί κακία, ἀλλά καί πολλές ἄλλες εἶναι περιττές καί ἴσως καί ἐπικίνδυνες γιατί προκαλοῦν διακρίσεις. Θαυμᾶστε λοιπόν καί ὑποδεχθεῖτε τήν καινούρια λέξη, μιά λέξη πού μπορεῖς νά τήν κολλήσεις σέ ὁποιονδήποτε δέν σοῦ ἀρέσει καί νά τόν ἐξοντώσεις. Μιά λέξη στιλέτο. Ὁ ἐκφασισμός πλέον τῆς δημόσιας ζωῆς ἀλλά καί ἡ καλλιέργεια τοῦ φόβου γιά νά ἐκφράσεις τήν γνώμη σου καί τήν ἀποψή σου εἶναι σέ ἐξέλιξη.
Ἐπί τῇ εὐκαιρία ὅμως νά ἐρωτήσω τόν κ.Πρωθυπουργό καί τόν κ. Ὑπουργό τῆς Δικαιοσύνης, τό παραλήρημα ἐκείνου τοῦ θλιβεροῦ προσώπου, τοῦ βουλευτή τοῦ ΣΥΡΙΖΑ κ. Καραγιαννίδη ἐναντίον μιᾶς ἀπό τίς πλέον πολύτιμες ὁμάδες τοῦ λαοῦ μας, αὐτῆς τῶν Πολυτέκνων ἐντάσσεται ἤ ὄχι στήν ὁμοφοβία; Αὐτές οἰ λέξεις «ἀπεχθάνομαι» καί «βδελύσσομαι» τούς Πολυτέκνους δέν θεωροῦνται ρατσιστικές; δέν προκαλοῦν τήν ἐχθρότητα καί τό μῖσος; Μήπως ὁ ἐν λόγῳ κύριος ἀνεκλήθη ἀπό τόν Πρόεδρο τῆς Βουλῆς στήν τάξη, μήπως τόν ἐπέπληξε δημοσίως ὁ κ. Πρωθυπουργός (μιά καί τόν δημοσίως ἁμαρτάνοντα, δημοσίως δεῖ καί ἐλέγχεσθαι) ἤ μήπως ἀπεδοκιμάσθη δημοσίως ἀπό τό κόμμα του καί δέν τό ἀντελήφθην; Μήπως συνῆλθε ἡ κοινοβουλευτική ὁμάδα τοῦ κυβερνῶντος κόμματος καί διέγραψε αὐτόν τόν κύριο πού ἐκφράζει τόσο μίσος ἀπέναντι στά παιδιά; Γιατί προφανῶς ἡ ὀργή τοῦ ἀπαράδεκτου αὐτοῦ κυρίου ἀπέναντι στούς Πολυτέκνους εἶναι ἀκριβῶς γιατί ἔχουν πολλά τέκνα, πολλά παιδιά τά ὁποῖα ἀσφαλῶς καί θέλουν νά ζήσουν.
Μήπως λοιπόν ἑτοιμάζεται ἕνα προγκρόμ ἐναντίον τοῦ κάθε ἐλεύθερου πολίτη πού ἔχει δικαίωμα στήν γνώμη, τήν ἄποψη, τήν διαφορά μέ στόχο τήν ἀπόλυτη ἐπιβολή καί τόν ἀπόλυτο ἐκφοβισμό; Μἠπως ἐν μέσῳ δημοκρατίας ἐπανερχόμεθα σέ ἀλήστου μνήμης σταλινικές πρακτικές;
Προσπάθησα νά βρῶ μιά ἑρμηνεία γιά τήν λέξη ὁμοφοβία καί τουλάχιστον στό διαδίκτυο δέν βρῆκα. Ἡ μόνη ἑρμηνεία ἀφορᾶ τήν ἀπόρριψη τῆς ὁμοφυλοφιλίας. Δέν νομίζω ὅμως ὅτι ταιριάζει μιά τέτοια λέξη σέ ἕνα τέτοιο θέμα. Ἔχει ὁ κάθε πολίτης τό δικαίωμα καί τήν ἐλευθερία νά διαφωνεῖ μέ τήν ὁμοφυλοφιλία σάν τρόπο ζωῆς καί σάν σχέση καί νά τήν ἀπορρίπτει. Καμμιά διαφωνία δέν καλλιεργεῖ τό μῖσος. Τότε ὅλοι οἱ ἄνθρωποι θά ἔπρεπε νά εἴμαστε τό ἀποτέλεσμα ἑνός καρμπόν. Ἡ μεγάλη πλειοψηφία τῶν ἀνθρώπων εἶχε, ἔχει καί θά ἔχει ξακάθαρη ἄποψη, ἄποψη διαχρονική διά τήν φυσιολογία τῶν ἀνθρωπίνων σχέσεων. Ἡ μεγάλη πλειοψηφία τῶν ἀνθρώπων ἐπίσης σέβεται τό δικαίωμα τοῦ καθενός νά ζεῖ μέ τό δικό του τρόπο τήν ἰδιωτική του ζωή. Τό ἐρώτημα εἶναι γιατί ἡ Πολιτεία μιά προσωπική σχέση καί ἐπιλογή τήν ἀνάγει σέ δημόσιο ἀγαθό καί τήν ἐξισώνει μέ τόν εὐλογημένο θεσμό τῆς Οἰκογένειας.
Ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ Κουμουνιστικοῦ κόμματος στήν ἁρμόδια ἐπιτροπή τῆς Βουλῆς ἀπεκάλυψε, αὐτό μέ τό ὁποῖο ὁ ἁρμόδιος Ὑπουργός ἐπεχείρησε νά ἐξαπατήσει τόν ἑλληνικό λαό. Μᾶς εἶπε: Ψηφίζουμε τό νομοσχέδιο γιατί καταδικασθήκαμε ἀπό τό εὐρωπαϊκό Δικαστήριο. Ἀλλά ἀπό τό εὐρωπαϊκό δικαστήριο καταδικασθήκαμε ὄχι γιατί δέν ψηφίσαμε αὐτό καθ’ ἑαυτό τό νομοσχέδιο, ἀλλά γιατί νομοθετήσαμε ἤδη τό σύμφωνο συμβίωσης τῶν ἑτερόφυλων καί ἄρα κάναμε διάκριση εἰς βάρος τῶν ὁμοφυλόφιλων. Ἐτόνισε λοιπόν ὅτι ἄν δέν εἴχαμε ψηφίσει τό πρῶτο, ΔΕΝ θά καταδικαζόμασταν γιά τίποτα. Διερωτήθηκε δέ καί δικαίως, σέ τί χρειάζεται τό σύμφωνο συμβίωσης, τήν στιγμή πού ὑπάρχει ὁ πολιτικός Γάμος;
Ἀπό ὅλα αὐτά ὅμως ἀποδεικνύεται ἀκόμη ἕνα κρίσιμο σημεῖο τό ὁποῖο προσεπάθησε νά διασκεδάσει ὁ κ. Ὑπουργός τῆς Δικαιοσύνης καί νά ἀποκρύψει τήν παγίδα πού κρύβει. Ἐνῶ λοιπόν μᾶς εἶπε ὅτι νομοθετεῖ τίμια, βαρειά ἡ λέξη κ. Ὑπουργέ, καί ὅτι δέν νομοθετεῖται ἡ τεκνοθεσία παιδῶν σέ ὁμόφυλα ζευγάρια, κάνει πώς δέν καταλαβαίνει ὅτι θά τό νομοθετήσει καί αὐτό, ἀφοῦ αὐτό ἐπιτρέπεται σέ ἑτερόφυλα ζευγάρια; Ἀφήνει δηλαδή νά προκύψει ἡ τεκνοθεσία πάλι ὡς καταδίκη ἐξ αἰτίας αὐτῆς τῆς διάκρισης. Ἀπό τό νομοσχέδιο λοιπόν αὐτό, ἐφόσον ψηφισθεῖ, ἡ τεκνοθεσία εἶναι δεδομένη. Ἄς τό ἔχουν καλά ὑπ’ ὄψη τους οἱ κ. Βουλευτές καί ἄς μή παριστάνουν μετά τόν ἐξαπατημένο. Τό μόνο πού θέλω νά συγχαρῶ τόν κ. Ὑπουργό εἶναι γιά τήν ἐπιλογή τῆς λέξης «τεκνοθεσία» ἀντί γιά τήν λέξη «υἱοθεσία». Ἡ υἱοθεσία προϋποθέτει ἀνδρόγυνη σχέση. Ἡ λέξη ὅμως «τεκνοθεσία» σημαίνει τοποθέτηση παιδιοῦ καί αὐτό σημαίνει ὅτι τό παιδί τοποθετεῖται σέ μιά τέτοια σχέση, ὅπως τοποθετεῖται ἕνα ἔπιπλο σέ ἕνα δωμάτιο. Νά λοιπόν πού ξαναζοῦμε τήν ἱστορία τῶν Χριστουγέννων μέ ἕνα ἀλλόκοτο τρόπο. «Φωνή ἐν Ραμᾶ ἠκούσθη. Θρῆνος, κλαυθμός καί ὀδυρμός. Ραχήλ κλαίουσα τά τέκνα αὐτῆς καί οὐκ ἤθελε παρακληθῆναι ὅτι οὑκ εἰσί».