Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας

Την Κυριακή 13 Μαρτίου 2016, το απόγευμα, στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Δημητρίου Σιάτιστας, τελέσθηκε μέσα σε κλίμα κατάνυξης ο Κατανυκτικός Εσπερινός της Συγχωρήσεως, προ της εισόδου στην Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή, όπου χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος.
Κατά την διάρκεια της Ακολουθίας του Κατανυκτικού Εσπερινού, παρέστησαν κληρικοί της Μητροπόλεως καθώς και πλήθος πιστών.
Οι πιστοί έλαβαν την ευχή του Επισκόπου τους, αντάλλαξαν μεταξύ τους τον ασπασμό της συγχώρεσης και τις ευχές για καλή Σαρακοστή, όπως ορίζει η τάξη της Αγίας μας Εκκλησίας.
Στην εσπερινή ομιλία του, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος, αναφέρθηκε στην περίοδο που εισερχόμαστε, της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
«…Αυτό που χαρακτηρίζει το χριστιανό, είπε, είναι η αγάπη και η συγγνώμη. Δεν μπορείς να αγαπάς αν δεν συγχωρείς. Και δεν αγαπάς ούτε το Θεό ούτε τους ανθρώπους παρά το δικό σου θέλημα. Και η συγγνώμη βγαίνει χωρίς δυσκολία απ’ την καρδιά που αγαπά το Θεό και επειδή αγαπά το Θεό αγαπά και τον αδελφό του.
Έτσι μπαίνουμε σε ένα στάδιο πνευματικού αγώνα και καλούμεθα να ετοιμάσουμε τον εαυτό μας, να τον συμμαζέψουμε. Και η Εκκλησία μας, μαζί με αυτά, μας καλεί να εξετάσουμε τον εαυτό μας και να προετοιμαστούμε.
Αγάπη – Συγγνώμη – Εξομολόγηση είναι τα βασικά δεδομένα αυτής της περιόδου. Χωρίς αυτά, όχι σαράντα, ογδόντα μέρες να νηστέψουμε μας είναι άχρηστες. Είναι πολύ σημαντικό, να το καταλάβουμε αυτό. Όσες μέρες και να νηστέψω χωρίς συγγνώμη και αγάπη, είναι άχρηστες. Δεν με ωφελούν σε τίποτα και ίσως με βλάπτουν. Γιατί καλλιεργούν την υποκρισία μου. Φαίνομαι στους άλλους ότι νηστεύω, αλλά εγώ γράφω στα παλιά μου τα παπούτσια, του Θεού το θέλημα. Και ο αγώνας του πιστού ανθρώπου, αυτός είναι. Και η εξομολόγηση δεν είναι τίποτα άλλο, παρά η αποκατάστασή μας στο Σώμα του Χριστού, στην Εκκλησία του, την οποία ενότητα την έχει διασπάσει ο εγωισμός δια της αμαρτίας μας.
Ο πιο μεγάλος Σταυρός, όσων είμαστε πνευματικοί, είναι η δυσκολία των Χριστιανών μας να συγχωρήσουνε. Αλλά πόσο πιο απλά να τους πούμε ότι, δεν είστε καν χριστιανοί, ακόμη και αν κοινωνείτε χωρίς συγγνώμη και χωρίς αγάπη.
Δεν υπάρχουν δικαιολογίες, γιατί όλα δείχνουν μια καρδιά που δεν είναι αγαθή, μια καρδιά που προσπαθεί, και το Θεό να τον εμπαίξει, και να τον κοροϊδέψει, αλλά στην ουσία κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας.
Η εξομολόγηση δεν είναι για να πάμε να πούμε τα συνηθισμένα πράγματα, τα οποία θα τα επαναλάβουμε στην άλλη μας εξομολόγηση, γιατί τα έχουμε επαναλάβει στην καθημερινότητά μας. Τότε, δεν είμαστε ειλικρινείς στην εξομολόγησή μας και είναι μια εξομολόγηση χωρίς μετάνοια και με πολύ εγωισμό. Να φανώ στο Θεό ή στον Ιερέα καλός, που εξομολογούμαι, αλλά όμως το θέλημα του Θεού δεν θέλω να το κάνω. Και αυτό είναι πραγματικά το μεγάλο σκάνδαλο. Ερχόμαστε να εξομολογηθούμε, αλλά χωρίς μετάνοια. Ο Θεός ξέρει τις αμαρτίες μας. Αυτό που ζητά είναι να δει τη μετάνοιά μας, γιατί αυτή είναι μία πράξη δική μας.
Και αυτή είναι η βασικότερη αιτία, που ο κόσμος μας δεν αλλάζει. Γιατί δεν αλλάζουμε εμείς οι ίδιοι. Γιατί ο χριστιανός είναι το αλάτι, αλλά αυτό το αλάτι έχει χαλάσει και είναι άχρηστο και όχι μόνο δεν σώζει αλλά συνεργεί στο σάπισμα της κοινωνίας μας.
Και γι’ αυτό είπα, ότι, είναι η ώρα να αρχίσουμε να ξεχωρίζουμε. Ο χριστιανός ζει στον κόσμο, αλλά «δεν είναι εκ του κόσμου». Διότι υποτασσόμενος στον κόσμο και στην νοοτροπία του, τότε πλέον έχει χάσει τη χάρη του Θεού. Και πορεύεται και μόνος του και μπερδεμένος. Και γι’ αυτό δεν έχει χαρά στη ζωή του.
Σήμερα, όπως πάντα, ο διάβολος πολεμά την Εκκλησία. Η Εκκλησία πάντοτε παράγει Αγίους. Και τώρα τελευταία, ο Θεός μας χάρισε πολλούς Αγίους, για να μείνουμε τελείως αναπολόγητοι. Ο Θεός με τους Αγίους μας καλεί σε μετάνοια. Δεν έχει νόημα να θαυμάζω τους Αγίους, να μιλάω για τους Αγίους, αλλά να μην μιμούμαι τους Αγίους στην ταπείνωσή μου ενώπιον του Θεού, στην υπακοή μου στο θέλημα του Θεού. Και μέσα στην Εκκλησία υπάρχει ενότητα και τάξη.
Έτσι, λοιπόν, δεν μπορεί να είναι γνήσια η εξομολόγησή μας και αυτό φαίνεται καθαρά, γιατί δεν αλλάζουμε. Γιατί δεν είμαστε ταπεινοί. Ο Τελώνης της Παραβολής, αυτός δεν έδειξε το Φαρισαίο. Εμείς σήμερα παριστάνουμε τους τελώνες, για να δείξουμε τους Φαρισαίους. Και αποδεικνυόμαστε ότι, εμείς είμαστε οι Φαρισαίοι. Διότι ο Τελώνης ξέροντας τις αμαρτίες του δεν έκρινε απολύτως κανένα. Εμείς κρίνουμε τους πάντες. Γιατί, ακριβώς, μας λείπει η ταπείνωση, μας λείπει η αγάπη. Είμαστε μπερδεμένοι….
Με την αγάπη κερδίζεις τον άλλον, όχι με την κριτική. Με την σιωπή και την ταπείνωση κερδίζεις τον άλλον. Με το να ζεις ταπεινά και όχι με το να επιδεικνύεσαι, γιατί έτσι χάνεις και τον Θεό τον ίδιο, που μας είπε: «μάθετε από μένα ότι είμαι πράος και ταπεινός τη καρδία».
Και είστε εσείς πρώτοι, που πρέπει να ξέρετε γιατί πάτε να εξομολογηθείτε, και πάνω από όλα πρέπει να είστε αποφασισμένοι για τη συγνώμη και την αγάπη, ακόμα και στους εχθρούς σας. Αλλιώς δεν έχει αξία η εξομολόγησή σας, και θα μας πει ο ίδιος ο Χριστός, «δι υμών το όνομα του Θεού βλασφημείται εν τοις έθνεσι». Εξ αιτίας σας. Δεν είναι καθαρή η εξομολόγησή μας, όχι γιατί δεν λέμε την αλήθεια, αλλά γιατί δεν έχουμε πραγματικά μετανοήσει, γιατί, όπως σας είπα, δυσκολευόμαστε να συγχωρήσουμε. Και εμείς οι πιστοί χριστιανοί, εκείνο το λόγο που λέει: «εάν μη αφήτε…, ούτε ο Πατήρ ο ουράνιος θα αφήσει τα δικά σας παραπτώματα…», δεν τον υπολογίζουμε και συνεχίζουμε μία πορεία φαρισαϊκή, που διώχνει τους ανθρώπους και όχι μια ταπεινή πορεία που ελκύει τους ανθρώπους.
Το γνώρισμα όλων των μεγάλων Αγίων μας ήταν ότι, ήταν πολύ αυστηροί στον εαυτό τους και πολύ επιεικείς στους άλλους ανθρώπους. Εμείς είμαστε πολύ αυστηροί στους άλλους αλλά πολύ επιεικείς σε μας. Κι αυτή είναι η πλάνη μας…
Να ζήσουμε, λοιπόν, την Μεγάλη Τεσσαρακοστή με όλο της το ευλογημένο και πολυδύναμο πνευματικό περιεχόμενο που μας προσφέρεται. Και αυτό θα το δούμε στη ζωή μας ο καθένας. Πρέπει να γινόμαστε καλύτεροι. Ο Άγιος Μάξιμος λέει: «κάθε φορά που μπαίνεις στην Εκκλησία πρέπει να γυρίσεις πίσω καλύτερος. Να ’χεις ανεβεί ένα σκαλοπάτι». Αλλά εμείς πολλές φορές, ενώ ανεβαίνουμε τα σκαλοπάτια της Εκκλησίας κατεβαίνουμε μέσα στην Εκκλησία πολλά σκαλοπάτια, γιατί πολλές φορές ούτε το χώρο σεβόμαστε ούτε τίποτα… Για ποιον πάμε στην Εκκλησία; Πάμε για τον Θεό; Πάμε να μαζέψουμε τον νου μας; Πάμε για την προσευχή μας; Ή πάμε να δούμε για να πούμε; Ο Τελώνης δεν έβλεπε τίποτα, ούτε τον Φαρισαίο που τον έδειχνε και γι’ αυτό έγινε δεκτός από το Θεό. Και εδώ, αγαπητοί αδελφοί, μπαίνει το τελικό ερώτημα. Μας ενδιαφέρει να είμαστε δεκτοί από το Θεό; Ή μας ενδιαφέρει να γινόμαστε δεκτοί από τους ανθρώπους; Αυτό είναι το ερώτημα, που πρέπει όλοι μας να απαντήσουμε…
…Πρέπει να επαναστατήσουμε στον εαυτό μας. Αυτή είναι η μόνη επανάσταση που θα μας σώσει. Να γίνουμε άλλοι άνθρωποι. Διαφορετικά είμαστε το αλάτι, που όχι μόνο δε σώζει αλλά βοηθάει στο σάπισμα παραπέρα.
Να ευχηθούμε, λοιπόν, αγαπητοί αδελφοί, ευχηθείτε και εσείς για μένα, να ζήσουμε αυτή τη Μεγάλη Σαρακοστή όπως την θέλει ο Χριστός, όπως την όρισε η Εκκλησία, με συγγνώμη, με αγάπη, με ταπείνωση, με προσευχή και με συμμετοχή στις ακολουθίες της Εκκλησίας μας. Αλλιώς δεν θα είναι Σαρακοστή, γιατί αυτά είναι τα γνωρίσματά της. Αν αυτά δεν τα ζήσουμε, τότε δεν είναι Σαρακοστή. Είναι κατ’ ευφημισμόν.
Έτσι, λοιπόν, να το προσπαθήσουμε, για να μας λυπηθεί ο Θεός, να του εκφράσουμε την αληθινή μετάνοιά μας, διότι το είπαν και οι Πατέρες μας, τότε που έπεσε η Κωνσταντινούπολη. Για έναν λόγο, είπαν, «έπεσε για τις αμαρτίες μας». Και για έναν λόγο υποφέρει η πατρίδα μας. Για τις δικές μας αμαρτίες και δη των χριστιανών, διότι εμείς θα μπορούσαμε να αλλάξουμε τον κόσμο, αλλά για να αλλάξουμε τον κόσμο πρέπει να αλλάξουμε εμείς, κατά το θέλημα του Θεού, χωρίς «ναι μεν αλλά» και χωρίς κρατούμενα.
Ας κάνουμε, λοιπόν, μια επανάσταση στην προσευχή μας, με αγάπη στην συγγνώμη, στην ταπείνωση, και τότε ο Θεός, θα δείτε ότι, θα σκύψει και θα μας προσέξει».

Την Κυριακή 28 Φεβρουαρίου 2016, στην Ιερά Πόλη του Μεσολογγίου στο Πνευματικό Κέντρο της Ι. Μητροπόλεως, πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση του βιβλίου του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλου με τίτλο: «ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΑΓΩΓΗΣ».

Το βιβλίο »Προβλήματα Αγωγής» είναι ένα καλαίσθητο βιβλίο με 254 σελίδες, που περιλαμβάνει 10 απομαγνητοφωνημένες ραδιοφωνικές εκπομπές του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλου. Εκδόθηκε στο Μεσολόγγι από το Βιβλιοπωλείο της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας «Φάρος Ορθοδοξίας».

Τα σκίτσα στο εσωτερικό του βιβλίου προσφέρθηκαν από την αγιογράφο κ. Μαρία Κοττά, ενώ τα έργα του εξωφύλλου και του οπισθοφύλλου είναι από τον ζωγράφο κ. Χρήστο Γαρουφαλή.

Στον πρόλογο του βιβλίου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Κοσμάς, γράφει τα εξής: «Στο βιβλίο με τίτλο, «Προβλήματα Αγωγής», ο σοφός και αγιασμένος Ιεράρχης, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος, παρουσιάζει, αναλύει και αντιμετωπίζει θεόπνευστα τα προβλήματα της αγωγής, φωτιζόμενα από το φως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.
Ο άγιος Σισανίου και Σιατίστης γνωρίζει, όσο λίγοι, τα προβλήματα της αγωγής των παιδιών, προσέφερε και προσφέρει τον εαυτό του στη διακονία της νεότητος.»

Τα θέματα των δέκα απομαγνητοφωνημένων ραδιοφωνικών εκπομπών, που αναπτύσσει ο Σεβασμιώτατος, είναι:
1.Τι είδους οικογένεια θέλουμε;
2.Η λαθεμένη πορεία.
3.Ο θάνατος του εγωισμού.
4.Η σημασία του διαλόγου.
5.Η τήρηση του μέτρου.
6.Πτυχές της ανθρωπίνης κρίσεως του γάμου.
7.Προϋποθέσεις χαράς στον γάμο.
8.Παραδείγματα ορθοδόξου πνευματικότητος.
9.Η ταπείνωση ως έκφραση αγάπης.
10.Παθογένειες της οικογένειας.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ
ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΑΤΙΣΤΑΣ

Μάρτιος 2016

Ἕνα κάθε μήνα

Ἀγαπητοί μου Ἐνορίτες,

Ὁ Κύριός μας ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἀναφερόμενος στήν τελευταία ἡμέρα τῆς παγκόσμιας ἱστορίας εἶπε χαρακτηριστικά: «Δεῦτε, οἱ εὐλογημένοι τοῦ Πατρός μου, κληρονομήσατε τήν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπό καταβολῆς κόσμου•… πορεύεσθε ἀπ’ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τό πῦρ τό αἰώνιον τό ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλω καί τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ•…». (Ματθ. ΚΕ΄ 31-46) Εἶναι ἡ ἀπόφαση τοῦ τελευταίου μεγίστου καί ἀδεκάστου παγκοσμίου Δικαστηρίου. Εἶναι ἡ τελεσίδικη ἀπόφαση τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Εἶπε χαρακτηριστικά: «Ἐάν πράξατε κάτι καλό στόν πλησίον σας, σέ μένα τό κάνατε. Ἐάν ἀδιαφορήσατε γιά τόν πλησίον σας, γιά ἐμένα ἀδιαφορήσατε. Ἐάν ἀπό ἀγάπη πράξατε κάτι στόν πλησίον σας, αὐτή ἡ συμπεριφορά σας ἀπευθύνεται πρός ἐμένα, τόν Ἰησοῦ Χριστό. Ἐάν μή ἔχοντας ἀγάπη δέν πράξατε κάτι στόν πλησίον σας, σέ ἐμένα δέν τό κάνατε».
Ἀσφαλῶς δέν εἶναι καθόλου τυχαῖο, πού ὡς κριτήριο πάντων τῶν πράξεων τῶν ἀνθρώπων ἔθεσε τήν ἀγάπη πρός τόν συνάνθρωπο, τόν ὁποῖο τιμητικότατα ταύτισε μέ τόν ἑαυτό του.
Ἀπευθυνόμενος ὁ Κύριος πρός τούς ἀνθρώπους ὅλων τῶν ἐποχῶν, ἰδιαιτέρως τῶν ἐσχάτων καιρῶν λέγει τά ἑξῆς ἀποκαρδιοτικά: «Διά τό πληθυνθῆναι τήν ἀνομίαν ψυγήσεται ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν». (Ματθ. ΚΔ΄ 12) Τί ἄραγε ἤθελε νά μᾶς πεῖ μ’ αὐτόν τόν λόγο;
Βαδίζοντας ὁ κόσμος πρός τό τέλος τῆς ἱστορίας του, οἱ ἄνθρωποι θά θέλουν νά ζοῦν ἄνομα, χωρίς τό νόμο τοῦ Θεοῦ. Ὡς συνέπεια, ὅμως, αὐτοῦ τοῦ τρόπου τῆς ζωῆς, θά ἐπέλθη ψυχρότητα στήν μεταξύ τους ἀγάπη. Θά γίνουν ἀτομιστές, θά ἐνδιαφέρονται μόνο γιά τόν ἑαυτό τους καί καθόλου γιά τούς ἄλλους. Αὐτές οἱ παγωμένες σχέσεις τῶν ἀνθρώπων, κατ’ ἀρχήν θά ἐπιφέρουν μία ἀδιαφορία γιά τά προβλήματα καί τόν πόνο τῶν ἄλλων. Ἔπειτα θά ἀκολουθήσει ἡ σκληρότητα, ἡ ἀγανάκτηση, ἡ ἐπιθετικότητα, ἡ πάλη, τό μίσος, ὁ πόλεμος, ἡ καταστροφή!
Ἤδη στήν ἐποχή μας ζοῦμε τέτοιες καταστάσεις. Ζοῦμε τίς προκλήσεις τῶν ἐχόντων καί τήν ἀγανάκτηση τῶν ἀπόρων. Τήν ὑπεροψία τῶν κρατούντων καί τό μίσος τῶν ἀρχομένων. Τήν σκληρότητα καί ἀφιλανθρωπία τῶν πλουσίων καί τήν πύρωση καί ἐκδικητικότητα τῶν πτωχῶν.
Οἱ ἄνθρωποι δέν ζοῦν πλέον ὡς κοινωνία ἀλλά ὡς ἀντίπαλες κοματιασμένες ὁμάδες, ἕτοιμες νά συγκρουσθοῦν ἀνελέητα. Καί αὐτό γιατί; Ἐπειδή ἀνάμεσά τους δέν ὑπάρχει ἡ ἀγάπη.
Καί προσπαθοῦν φιλότιμα, ἄς ποῦμε, οἱ διάφοροι κοινωνιολόγοι καί φιλόσοφοι καί τεχνοκράτες καί οἱ ποικίλοι ἐνδιαφερόμενοι, νά βροῦν τά αἴτια καί τίς ἀφορμές καί τούς λόγους, γι’ αὐτήν τήν ἀκοινώνητη καί ἐχθρική κοινωνία, καί δέν μποροῦν νά καταλήξουν κάπου, μέ σκοπό νά διορθωθεῖ ἡ κατάσταση. Καί οὔτε θά τό βροῦν.
Ἡ πραγματική αἰτία, ἀγαπητοί μου, βρίσκεται κρυμμένη μέσα στούς λόγους τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, πού λέει ὅτι, ἡ ἀπουσία τῆς ἀγάπης ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους, ἡ ὁποία τούς θερμαίνει, εἶναι ἐπακόλουθο τῆς ἀνομίας. Εἶναι ἐπακόλουθο τῆς ἀπουσίας τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ, τῆς διαγραφῆς του ἀπό τούς ἀνθρώπους. Καί τοῦ νόμου καί τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ. Δέν ἔχουν κατανοήσει οἱ ἄνθρωποι οὔτε θέλουν νά κατανοήσουν ὅτι, ἡ ἔλλειψη τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ ἀποφέρει τήν ἀποδιοργάνωση καί ζουγκλοποίηση τῆς ἀνθρώπινης κοινωνίας. Καί επιμένουν σ’ αὐτήν τήν ἀποστασία.
Ὁ αὐτονομημένος ἀπό τό Θεό ἄνθρωπος νομίζει ὅτι, ἐρήμην τοῦ Θεοῦ καί τοῦ θελήματός του, δηλ. τοῦ νόμου του, θά μπορέσει νά δημιουργήσει μία πραγματικά ἀνθρώπινη κοινωνία. Θά θέσει νόμους δικούς του, θά εἶναι αὐστηρός πρός τούς παραβάτες, θά προστατέψει τούς ἀδύναμους, τούς μικρούς, τούς εὐπαθεῖς. Θά ἀναδείξει μία κοινωνία «ἀπό τούς ἀνθρώπους γιά τούς ἀνθρώπους», χωρίς τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ!!! Θά κάνει τή γῆ παράδεισο! Αὐτός εἶναι ὁ ὑπερήφανος ἄθεος δυτικός πολιτισμός. Τίς πάμπολλες προσπάθειές του τίς γνωρίζουμε.
Βιώνουμε, ὅμως ταυτόχρονα, καί τίς οἰκτρές ἀποτυχίες του. Ζοῦμε τήν ἀπανθρωπιά, τή βία, τήν ἀναλγησία, τήν κακία καί τήν ἐχθρότητα. Περιμένουμε μέ ἀγωνία καί τόν ἐρχομό τοῦ ἀπόλυτου «ἀνόμου», τοῦ ἀντιχρίστου. Ἐκεῖ θά παρατηρήσουμε καί τήν ἀπόλυτη ἀπουσία τῆς ἀγάπης ἀπό τίς κοινωνίες. Καί ἀλλοίμονο στούς ἀνθρώπους, πού θά τόν ἐμπιστευτοῦν ὡς Μεσσία, ὡς σωτήρα τους!!!
Ἄν θά θέλαμε νά ἰδοῦμε γιά λίγο τά πράγματα μέ σχήματα, μέ εἰκόνες, θά σᾶς ἔλεγα νά φαντασθοῦμε ἕναν τεράστιο τροχό μέ ἕνα πλῆθος ἀπό ἀκτίνες, ὅπως τοῦ ποδηλάτου. Στό κέντρο εἶναι ὁ Θεός καί στήν κάθε ἀκτίνα τοῦ τροχοῦ κινεῖται ἕνας ἄνθρωπος. Ὅσο περισσότερο ὁ ἄνθρωπος τηρεῖ τόν νόμο τοῦ Θεοῦ, τόσο πλησιάζει πρός τό κέντρο, πρός τόν Θεό. Ὅσο δέν τηρεῖ τόν νόμο τοῦ Θεοῦ ἤ τόν ἀπορρίπτει ἐντελῶς, τόσο ἀπομακρύνεται ἀπό τόν Θεό. Ἀλλά, ὅσο οἱ ἄνθρωποι πλησιάζουν πρός τόν Θεό, πρός τό κέντρο τοῦ τροχοῦ, τόσο πλησιάζουν καί μεταξύ τους. Ὅσο ἀπομακρύνονται ἀπό τό κέντρο, ἀπ’ τόν Θεό, τόσο ἀπομακρύνονται καί μεταξύ τους.
Ἡ ἀπομάκρυνση αὐτή ἀπό τόν Θεό ὀνομάζεται ἀποστασία – ἀνομία καί ἡ ἀπομάκρυνση αὐτή ἀπό τούς ἀνθρώπους μεταξύ τους ὀνομάζεται ψυχρότητα ἀγάπης, μέ ὅλα τά ἐπακόλουθά της, πού εἶναι ἡ αἴσθηση τῆς μοναξιᾶς, ἡ φοβία, ἡ κατάθλιψη, ἡ ἀνία, ἡ ἀνασφάλεια, ἡ εὐκολοπιστία στόν τυχόντα «Μεσσία», ἡ ἀπελπισία, ἡ φυγή ἀπ’ τήν πραγματικότητα, τό μίσος, ἡ αὐτοκτονία. Δυστυχῶς εἶναι ἀλήθειες καί γεγονότα, πού τά ζοῦν ὅλες οἱ ἀποστατημένες κοινωνίες ἀπό τόν Θεό καί τόν νόμο του.
Ἡ λύση, ἀγαπητοί μου, εἶναι μία. Εἶναι νά πλησιάσουμε «λόγῳ καί ἔργῳ» πρός τόν Ἅγιο Τριαδικό Θεό, τόν Δημιουργό μας. Νά τηρήσουμε τό λόγο Του, τίς ἐντολές Του. Νά σταματήσουμε τίς ἄνομες πράξεις. Νά πλησιάσουμε τόν ἐνανθρωπήσαντα Θεό Λόγο, τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ὁ ὁποῖος μέ ἀπεριόριστη ἀγάπη εἶπε αὐτόν τόν παρηγορητικότατο λόγο: «Δεῦτε πρός με, πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι, κἀγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς». (Ματθ. ΙΑ΄ 28) Ἐλᾶτε κοντά μου ὅλοι ἐσεῖς οἱ κουρασμένοι καί οἱ φορτωμένοι ἀπό τά ποικίλα προβλήματα τῆς ζωῆς καί Ἐγώ θά σᾶς ἀναπαύσω!
Ἡ ζωή μας κοντά στό Χριστό εἶναι πραγματική ἀνάπαυση καί παρηγοριά καί εἰρήνη καί μακαριότητα!
Μία κοινωνία πού προσπαθεῖ νά τηρεῖ τό νόμο τοῦ Θεοῦ εἶναι κοινωνία ἀγάπης!!!

Τό εὔχομαι μέ ὅλη μου τήν ψυχή νά γίνουμε κοινωνία ἀγάπης.

ὁ Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Λ. Βασιλείου