Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας

  ΕΛΛΗΝΙΚΗ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

 ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ

Ἀριθμ. Πρωτ. 236

Σιάτιστα, 10ῃ Αὐγούστου 2016

Ἐγκύκλιος

διά τήν παραμονήν τῆς Ἑορτῆς τῆς Παναγίας μας.

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,

Ἡ Ἐκκλησία μας μέ τήν Ὑμνολογία της μᾶς καλεῖ νά ἑτοιμασθοῦμε διά νά ἑορτάσουμε τήν μεγάλη Θεομητορική ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου. Ἤδη ἀπό τήν πρώτη τοῦ μηνός μέ τίς Ἱερές Παρακλήσεις, τήν μικρή καί τήν μεγάλη, στρέφει τήν προσοχή μας στό πρόσωπο τό εὐλογημένο τῆς Παναγίας μας. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας ὡς ταυτότητα ἀληθείας τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας ἔχει τήν τιμή στήν Παναγία μας καί αὐτή ἡ τιμή διαφοροποεῖ τήν ὀρθόδοξη πίστη ἀπό κάθε αἵρεση καί πλάνη.

Ὁ λόγος γιά τόν ὁποῖο τιμᾶται ἡ Παναγία μας εἶναι ἕνας καί βασικός. Ἡ Παναγία εἶναι καί λέγεται καί τιμᾶται ὡς ΘΕΟΤΟΚΟΣ. Ὡς Ἐκείνη δηλαδή ἡ ὁποία ἐγέννησε τόν Θεό. Κανένα ἄλλο πρόσωπο στήν ἱστορία δέν ἔχει αὐτή τήν ἰδιότητα καί αὐτό τό ὄνομα. Ἐμεῖς τιμᾶμε τήν Παναγία ὡς αἰτία τῆς τῶν πάντων θεώσεως, ἄρα καί τῆς δικῆς μας. Εἶναι ἡ Παγκόσμιος χαρά, ἡ τιμωτέρα τῶν χερουβείμ καί ἐνδοξοτέρα ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, εἶναι ἡ καθαρωτέρα λαμπηδόνων ἡλιακῶν.

Ἡ τιμή στό πρόσωπο τῆς Θεοτόκου διαφοροποιεῖ τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀπό ὅλες τίς αἱρέσεις. Οἱ ποικίλες αἱρέσεις, παρά τίς ἐπί μέρους διαφορές τους, ἔχουν μόνο μία ὁμοιότητα, ἡ ὁποία καί φανερώνει ποιά εἶναι ἡ κοινή πηγή τους. Καμμία αἵρεση δέν τιμᾶ τήν Παναγία. Ἔτσι ἡ ἄρνηση τιμῆς στήν Παναγία ἀπό ὁποιαδήποτε θρησκευτική ὁμάδα δείχνει ὅτι πρόκειται γιά αἱρετική ὁμάδα. Τό Μυστήριο τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἀδιαίρετο ἀπό τό Μυστήριο τῆς Θεοτόκου. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ ἐνανθρωπήσας Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ. Πίσω ὅμως ἀπό τήν λέξη ἐνανθρώπιση εὑρίσκεται ἡ Παναγία, διά τῆς ὁποίας ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος. Ὅταν μιλᾶμε γιά τήν Παναγία ὁμιλοῦμε γιά Ἐκείνην διά τῆς ὁποίας ὁ Θεός πέρασε στόν κόσμο τόν δικό μας.

Ἐμεῖς οἱ ὀρθὀδοξοι τιμᾶμε τήν Παναγία διότι πρῶτος τήν ἐτίμησε ὁ Θεός, ἀναδεικνύοντάς Την Θεοτόκο. Ὅταν ἀρνούμεθα νά τιμήσουμε τήν Παναγία ὡς Θεοτόκο ἀρνούμεθα ὅτι Ἐκεῖνος πού γεννήθηκε ἀπό αὐτήν εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Θεός. Τό Ἱερό Εὐαγγέλιο ὅμως λέγει πολύ καθαρά ὅτι ὅποιος δέν δέχεται, ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ Θεός πού ἦλθε στόν κόσμο καί ὡς ἄνθρωπος τέλειος, καί ἦλθε διά τῆς Θεοτόκου, ἐκ τοῦ Διαβόλου ἐστί. Ὅλες, λοιπόν, οἱ αἱρέσεις πού ἀρνοῦνται τήν τιμή στήν  Θεοτόκο εἶναι ἐκ τοῦ Διαβόλου. Ὁ Διάβολος μισεῖ τήν Παναγία διότι μέ τήν ὑπακοή Της στό θέλημα τοῦ Θεοῦ κατέστρεψε τό ἔργο του. Ὅταν, λοιπόν, συναντᾶτε τόν ὁποιονδήποτε ἄνθρωπο καί θέλετε νά καταλάβετε ἄν εἶναι αἱρετικός ἤ Ὀρθόδοξος ρωτήσατέ τον ἄν τιμᾶ τήν Παναγία μας ὡς Θεοτόκον.

Ἡ Κυρία Θεοτόκος εἶναι τό πρῶτο ἀνθρώπινο πρόσωπο πού ἐπέτυχε τήν Θέωση. Στό ἔργο δέ τῆς δικῆς μας σωτηρίας διεδραμάτισε ὄχι ἁπλῶς βασικό λόγο, ἀλλά ἀναγκαῖο καί ἀναντικατάστατο. Ἐάν ἡ Παναγία δέν εἶχε προσφέρει  μέ τήν ὑπακοή Της, τήν Ἑλευθερία Της στόν Θεό, ἄν δέν εἶχε πεῖ τό «ν α ί» στόν Θεό, δέν θά μποροῦσε νά σαρκωθεῖ ὁ Θεός. Διότι ὁ Θεός πού ἔδωσε τήν ἐλευθερία στόν ἄνθρωπο δέν θά μποροῦσε νά τήν παραβιάσει. Δέν θά μποροῦσε νά σαρκωθεῖ ἐάν δέν εὑρίσκετο μιά τέτοια ἁγνή, παναγία, ἀκηλίδωτη ψυχή σάν τήν Θεοτόκο, ἡ ὁποία θά πρόσφερε ὁλοκληρωτικά τήν ἐλευθερία Της, τήν θέλησή Της, τόν ἑαυτό Της ὅλο στόν Θεό, ὥστε  νά Τόν ἑλκύσει πρός τόν ἑαυτό Της καί πρός ἐμᾶς.

Ὀφείλουμε πολλά στήν Παναγία μας. Γι’αὐτό καί ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ καί εὐλαβεῖται τόσο πολύ τήν Θεοτόκο. Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας τήν ὀνομάζουν ὡς «Θεόν μετά τόν Θεόν» καί ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος μᾶς λέγει ὅτι ἡ Παναγία «ἔχει τά δευτερεῖα τῆς Ἁγίας Τριάδος». Ἡ Παναγία μας εἶναι τό μεθόριον, τό σύνορο, μεταξύ τοῦ κτιστοῦ κόσμου καί τοῦ ἀκτίστου Θεοῦ. Ἡ σάρκωση τοῦ Λόγου καί ἡ θέωση τοῦ ἀνθρώπου εἶναι τό μέγα μυστήριο τῆς Πίστεως καί τῆς Θεολογίας μας, εἰς τό ὁποῖο ἡ Παναγία μας ἔχει ἀναντικατάστατη θέση. Ἐπειδή ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος διά τῆς Θεοτόκου εἰκονίζουμε τήν Θεοτόκο στήν κόγχη τοῦ Ἱεροῦ Βήματος, γιά νά δείξουμε ὅτι δι’ αὐτῆς ὁ Θεός ἔρχεται στή γῆ μας καί σέ μᾶς τούς ἀνθρώπους. Αὐτή εἶναι ἡ γέφυρα διά τῆς ὁποίας ὁ Θεός κατέβηκε στή γῆ καί Ἐκείνη πάλι πού ὁδηγεῖ τόν ἄνθρωπο στόν οὐρανό. Εἶναι ἡ χώρα τοῦ ἀχωρήτου, ἡ Πλατυτέρα τῶν οὐρανῶν, πού ἐχώρεσε μέσα της τόν ἀχώρητο Θεό γιά τήν σωτηρία μας.

Ἐκεῖνο πού ἔφερε στήν Παναγία τήν ἰδιαίτερη γι’ αὐτήν χάρη τοῦ Θεοῦ ἦταν ὁ ἡσυχαστικός τρόπος τῆς ζωῆς Της. Ἡ νηστεία Της, ἡ διαρκής προσευχή Της, ἡ μελέτη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, ἡ σιωπή Της. Συνεργάστηκε ἡ ἄδολη αὐτή παιδούλα ἀπό πολύ μικρή μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ. Ἡ θέλησή της ἦταν διαρκῶς κατατεθειμένη στήν ὑπακοή τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖ δέ πού φανέρωσε τήν ἀπόλυτη ὑπακοή Της ἦταν ὅταν κλήθηκε νά γίνει μητέρα τοῦ Υἱοῦ Του. Τό «Ἰδού ἡ δούλη Κυρίου γένοιτό μοι κατά τό ρῆμα σου», συνιστᾶ τήν μαρτυρική ἐπιλογή Της, προκειμένου νά μείνει πιστή στό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Γιατί εἶπα μαρτυρική ὑπακοή;  Ἐπειδή ἐκείνη τήν ἐποχή τό τίμημα τῆς γέννας, γιά μιά ἀνύπαντρη κοπέλλα, ἦταν ὁ θάνατος.

            Ἡ ὑπακοή Της μέχρι θανάτου δείχνει τό μέγεθος τῆς ἁγιότητός της. Ὑπακοή σημαίνει ταπείνωση καί ταπείνωση εἶναι ὁ δρόμος τοῦ Θεοῦ. Ἡ ταπείνωσή Της δείχνει τό πνευματικό ὕψος εἰς τό ὁποῖον εὑρίσκεται. Εἶναι ὅπως εἴπαμε «τιμιωτέρα τῶν Χερουβείμ καί ἐνδοξοτέρα τῶν Σεραφείμ». Ὡς ἐκ τούτου ἡ Παναγία ἔχει μέσα Της καί τήν μεγαλύτερη χάρη, ἄρα καί τήν μεγαλύτερη ἀγάπη καί τήν μεγαλύτερη παρρησία ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Εἶναι κοντά μας καί κοντά στόν Υἱό Της περισσότερο ἀπό ὅλους τούς Ἁγίους. Ὅ, τι λοιπόν μέ πίστη τῆς ζητοῦμε, μᾶς τό δίδει καί μάλιστα ἐκ περισσοῦ.

Ἡ ἀποδοχή, ὅμως, τῆς Παναγίας μέ ἕνα τέτοιο τρόπο καί ἡ ἐπισήμανση τῆς χάρης πού ἡ ἴδια ἔχει, ἀπαιτεῖ καί τήν δική μας συμμετοχή στή χάρη τοῦ Θεοῦ. Μόνο ὁ ἔχων χάρη Θεοῦ ἀποδέχεται τήν Παναγία. Γι’ αὐτό καί ὅπως εἴπαμε ὅλοι οἱ αἱρετικοί πού ἀμφισβητοῦν τήν θέση τῆς Ἐκκλησίας ἀπέναντι στήν Παναγία μας ἔχουν στερηθεῖ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ. Ἡ Παναγία μας εἶναι πολύ κοντά μας. Τό ὁμολογοῦμε διαρκῶς στό ἀπολυτίκιο τῆς Ἑορτῆς Της: «ἐν τῇ Κοιμήσει τόν  κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε» καί στούς χαιρετισμούς Της ψάλλουμε: «ἡ τούς πιστούς ἀπαύστως ἐπισκιάζουσα».

            Ἄς ἑτοιμασθοῦμε, λοιπόν, νά ἑορτάσουμε τή μεγάλη ἑορτή Της. Τήν Εἴσοδό Της στήν δόξα καί στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί ἄς χαροῦμε, γιατί μᾶς φανερώνει τόν δρόμο καί τόν τόπο, τόν ὁποῖο ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἑτοίμασε καί γιά μᾶς. Τήν Βασιλεία καί τήν Δόξα Του.

Εὐχόμενος ἐν ἀγάπη

ὁ Ἐπίσκοπός Σας

ὁ Σισανίου καί Σιατίστης Παῦλος

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΛΕΓΕΤΑΙ ΚΑΙ ΤΙΜΑΤΑΙ ΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΣ pdf

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ
ΣΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

             Κύριε Πρωθυπουργέ,

          Εἶναι ἡ δεύτερη φορά πού ἀπευθύνομαι σέ σᾶς καί ζητῶ τήν προσωπική σας τοποθέτηση. Στήν πρώτη ἀνταποκριθήκατε θετικά καί ἐσεῖς καί τό κόμμα σας, ἀποδοκιμάζοντας τίς ἀθλιότητες τοῦ τότε βουλευτή σας στήν Καστοριά.

          Νοιώθω τήν ἀνάγκη νά τό πράξω καί πάλι μέ ἀφορμή ἕνα θέμα πού ἦλθε στό φῶς τῆς δημοσιότητος. Ἀκούστηκε ὅτι πρόθεση τῆς Κυβέρνησής σας εἶναι ἡ ἀποποινικοποίηση τῆς βλασφημίας. Πρέπει ἀπό τήν ἀρχή νά σᾶς δηλώσω ὅτι ὁ Χριστός δέν ἔχει ἀνάγκη ἀπό καμμία νομική προστασία γιά τήν ὑπεράσπισή Του. Τό ἔδειξε ὁ ἴδιος ὅταν «λοιδορούμενος οὐκ ἀντελοιδόρει καί πάσχων οὐκ ἠπείλει».

          Ἀλλά καί ὁ νομοθέτης πού νομοθέτησε ὡς ποινικό ἀδίκημα τήν κακόβουλη βλασφημία δέν εἶχε  στόχο νά ὑπερασπίσει τόν Χριστό. Εἶχε στόχο ὅμως νά ὑπερασπίσει τήν κοινωνική γαλήνη καί τήν κοινωνική εὐταξία, χρησιμοποιώντας τόν νόμο πιό πολύ ὡς παιδαγωγικό μέσο γιά τήν καλλιέργεια πολιτισμένων ἀνθρωπίνων σχέσεων.

          Ὑπάρχουν ἄνθρωποι πού ἡ πίστη καί ἡ ἀγάπη τους γιά τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἀνώτερη ἀπό τόν σεβασμό ἀκόμη καί ἀπέναντι στούς γονεῖς τους, οἱ ὁποῖοι μέ τίς πράξεις τους πολλές φορές ἀκυρώνουν τόν σεβασμό στά πρόσωπά τους. Ἐνθυμοῦμαι ἕνα ἔφηβο ὁ ὁποῖος μοῦ ἀπεκάλυψε ὅτι «ἄν δέν εἶχα γνωρίσει τό Χριστό, θά εἶχα αὐτοκτονήσει» ἐξ αἰτίας τῆς οἰκογενειακῆς του καταστάσεως.

          Ὁ νόμος λοιπόν θέλησε νά καλλιεργήσει τόν σεβασμό τῶν ἀνθρώπων μεταξύ τους, τόν σεβασμό ἀπέναντι στήν πίστη τῶν ἄλλων. Οἱ χριστιανοί, πού πιστεύουμε στό Χριστό καί στήν ἀγάπη Του, πληγωνόμαστε ὅταν κάποιοι βλασφημοῦν τό Πρόσωπό Του. Ἐδῶ ὁ ἄνθρωπος ἀγανακτεῖ ἄν κάποιος ὑβρίζει τόν πατέρα ἤ τήν μητέρα του καί πολλές φορές ἀντιδρᾶ βίαια σέ ἕνα τέτοιο ἐνδεχόμενο. Πολύ περισσότερο ἀπέναντι στό Πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, τό Ὁποῖο γιά τούς πιστούς εἶναι ἀδιαπραγμάτευτο.

          Βέβαια, διδαχθήκαμε ἀπό τόν Χριστό νά ἔχουμε ὑπομονή καί νά ἔχουμε ἀνοχή. Νά εἴμαστε ἀνεκτικοί. Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι μᾶς εἶπαν γιά τόν ἑαυτό τους: «λοιδορούμενοι, εὐλογοῦμεν, διωκόμενοι ἀνεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλοῦμεν» καί αὐτό προσπαθοῦμε νά κάνουμε καί ἐμεῖς. Ὅμως θά συμφωνήσετε μαζί μου, κ. Πρωθυπουργέ, ὅτι ὅταν κάποιος ἐκμεταλλεύεται τήν ἀνεκτικότητα τῶν χριστιανῶν γιά νά ὑβρίζει τήν πίστη τους, αὐτός στερεῖται ἤθους, δηλαδή εἶναι ἀνήθικος. Τέτοιοι εἶναι μερικοί, πού σᾶς εἰσηγήθηκαν νά ἀποποινικοποιήσετε τήν βλασφημία, γιά νά μποροῦν νά βλασφημοῦν τά ἱερά πρόσωπα καί νά εἰρωνεύονται τήν πίστη τῶν χριστιανῶν.

          Γνωρίζετε ἐπίσης ὅτι ἡ ἀνεκτικότητα προϋποθέτει βαθειά πνευματική καλλιέργεια, ἡ ὁποία οὔτε αὐτόματα ἀποκτᾶται, οὐτε ὅλοι τήν διαθέτουν. Τί θά συστήσετε, λοιπόν, κ. Πρωθυπουργέ, στούς ἀνθρώπους πού δέν ἔχουν τόση ἀνεκτικότητα; Θά τούς συστήσετε τήν αὐτοδικία; Θά τούς συστήσετε νά ὑπερασπισθοῦν μόνοι τους τήν πίστη τους, ἀκόμη καί μέ τήν βία; Βλέπετε, λοιπόν, ποιά ἦταν ἡ πρόνοια τοῦ νόμου γιά τήν κακόβουλη βλασφημία; Ἡ προστασία τῆς εἰρήνης καί τῆς κοινωνικῆς γαλήνης. Ἀλλά μιά τέτοια συμπεριφορά δέν συνιστᾶ καί ἕνα εἰδεχθῆ ρατσισμό ἀπέναντι στούς χριστιανούς; Μήπως ἐπιδιώκετε νά ἀναβιώσετε τούς διωγμούς, ἔμμεσους ἤ ἄμεσους, ἐναντίον τῶν πιστῶν; Αὐτά μπορεῖ νά εἶναι τά ὁράματα μιᾶς ἀριστερῆς κυβέρνησης; Αὐτή εἶναι ἡ δικαιοσύνη καί τό κράτος δικαίου, τά ὁποῖα ὁραματίζεσθε καί ἐπαγγέλεσθε;

Κύριε Πρωθυπουργέ,

          Εἶσθε Πρωθυπουργός μιᾶς χώρας τῆς ὁποίας οἱ Πολίτες ἀπό ἀνέκαθεν, σάν ἔκφραση καί τῆς φιλοσοφίας τους καί τοῦ πολιτισμοῦ τους, μάχονταν πρῶτα «ὑπέρ βωμῶν  καί μετά ὑπέρ ἑστιῶν». Εἶναι αὐτοί οἱ ἴδιοι οἱ πολίτες, πού ὅταν γνώρισαν τόν Ἄγνωστο μέχρι τότε σέ αὐτούς Θεό, συνέχισαν μέ τόν ἴδιο τρόπο νά μάχωνται πρῶτα γιά τοῦ Χριστοῦ τήν πίστη τήν Ἁγία καί μετά γιά τῆς Πατρίδος τήν ἐλευθερία. Αὐτή εἶναι ἡ ταυτότητα τῆς χώρας τῆς ὁποίας εἶσθε Πρωθυπουργός.

          Ἐμεῖς οἱ χριστιανοί διδαχθήκαμε νά εἴμεθα πρᾶοι, εἰρηνικοί, ταπεινοί, νά ἀνεχώμεθα ἀκόμη καί τήν ἀδικία, ὅταν ὅλα αὐτά ἀφοροῦν ἐμᾶς. Ὅταν ὅμως τό κινδυνεῦον εἶναι ἡ πίστη μας τότε γινόμαστε θηρία, στήν δύναμη τήν πνευματική, ὅπως μᾶς δίδαξε ὁ πρᾶος καί εἰρηνικός Ἱεράρχης τῆς Καισάρειας, ὁ Μέγας Βασίλειος. Ἡ διατάραξη, λοιπόν, τῆς κοινωνικῆς ἠρεμίας καί γαλήνης ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεώς σας μέ τήν νομική στήριξη τοῦ λεκτικοῦ κατ’ ἀρχήν διωγμοῦ καί τῆς ρατσιστικῆς συμπεριφορᾶς ἀπέναντι στούς πιστούς, θά ἦταν μιά πράξη ἀφροσύνης.

          Τότε ὁ νομοθέτης, ὅπως ἤδη σᾶς εἶπα, δέν εἶχε σκοπό νά προστατεύσει τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, ἴσως οὔτε κἄν τούς χριστιανούς, ἀλλά νά διασφαλίσει τήν κοινωνική συνοχή. Μιά λοιπόν δική σας σήμερα ἀπόφαση ἀποποινικοποίησης τῆς βλασφημίας στρέφεται εὐθέως κατά τῶν χριστιανῶν, ὅπως φαίνεται καί ἀπό τίς διαθέσεις αὐτῶν πού σᾶς τό ζητοῦν. Θά μπορούσατε νά προχωρήσετε σέ μιά τέτοια πράξη ἄν εἴχατε προχωρήσει στήν πνευματική καλλιέργεια τοῦ λαοῦ, ἄν εἴχατε σμιλεύσει σέ σωστά βάθρα τήν κοινωνική συνοχή, ἄν εἴχατε καλλιεργήσει τόν πολιτισμό σέ αὐτό τόν τόπο. Τότε μιά τέτοια διάταξη θά ἦταν περιττή. Ὅταν ὅμως ἀκόμη καί Ὑπουργοί σας στεροῦνται τέτοιου πολιτισμοῦ, τότε μιά τέτοια διάταξη εἶναι ἴσως ἀναγκαία. Ἡ Πολιτεία δέν μπορεῖ νά κάνει τόν κόσμο παράδεισο, μπορεῖ ὅμως νά τόν ἀποτρέψει ἀπό τό νά γίνει κόλαση καί σέ αὐτό μᾶλλον ἀπέτυχε. Τουλάχιστον αὐτό προσπαθῆστε νά διορθώσετε.

Κύριε Πρωθυπουργέ,

          Ἀλήθεια! δέν σᾶς προβληματίζει ὅτι ἡ Εὐρώπη ἄρχισε νά ζεῖ στόν ἀστερισμό τοῦ τρόμου; Δέν καταλάβατε ὅτι αὐτά πού ἔχουν ἤδη συμβεῖ εἶναι μόνον ἡ ἀρχή; Ἤ ἀκόμη περισσότερο ἔχετε σκεφθεῖ τί θά συμβεῖ ἄν κάποιος βλασφημήσει τόν Ἀλάχ; Εὔχομαι νά ἐπιδείξετε ὡς Κυβέρνηση τήν ἴδια εὐαισθησία πού ἐπιδείξατε τότε ὡς Ἀντιπολἰτευση.

Μετά τιμῆς ἀλλά καί ἀναμονῆς

Ὁ Σισανίου καί Σιατίστης ΠΑΥΛΟΣ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

 ΙΕΡΑ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ

  Ἀριθμ. Πρωτ. 233

Σιάτιστα, 3ῃ Αὐγούστου 2016

Ἐ γ κ ύ κ λ ι ο ς

Ἐπί τῇ Θείᾳ Μεταμορφώσει

          Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

          Εἶναι μεγάλη ἡ ἑορτή τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου μας, τήν ὁποία ἑορτάζει σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας. Εἶναι ἕνα γεγονός συγκλονιστικό καί ἀποκαλυπτικό μαζί, γιατί φανερώνει μοναδικές ἀλήθειες, γιά τό χθές καί τό σήμερα καί τό αὕριο, καί  ἀπαντᾶ σέ ἐρωτήματα πολλῶν χριστιανῶν μας.

          Πρῶτα ἀξίζει νά δοῦμε τί ἔγινε κατά τήν Μεταμόρφωση τοῦ Χριστοῦ ἐπάνω εἰς τό ὄρος Θαβώρ. Ἡ λέξη μεταμόρφωση σημαίνει ἀλλαγή μορφῆς.  Ὁ Χριστός, ὅμως, δέν ἄλλαξε μορφή, ἀλλά ἀποκάλυψε στούς μαθητές του, τήν ἀληθινή του μορφή. Φανέρωσε αὐτό πού πραγματικά ἦταν, ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ὅμως μορφή Του εἶχε κρυβεῖ κάτω ἀπό τήν ἀνθρώπινη φύση Του, ὅταν ἔγινε ἄνθρωπος.

          Οἱ μαθητές Του γνώρισαν στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ἕνα συνηθισμένο ἄνθρωπο τῆς ἐποχῆς τους, καί τώρα ἐπάνω στό Θαβώρ τούς ἀποκαλύπτει ποιός πραγματικά εἶναι. Τό πρόσωπό του ἔλαμψε πιό δυνατά καί ἀπό τόν ἥλιο. Τά ροῦχα του ἔγιναν λευκά σάν τό φῶς. Παρουσιάστηκαν μαζί του νά συνομιλοῦν ὁ Μωϋσῆς καί ὁ Ἡλίας, δύο πρόσωπα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τά ὁποῖα εἶχαν φύγει ἀπό τήν ζωή αὐτή πρίν ἀπό αἰῶνες, καί τήν ἴδια στιγμή μιά νεφέλη φωτεινή, σημεῖο τῆς παρουσίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐκάλυψε ὅλο τό ὄρος Θαβώρ. Οἱ μαθητές νιώθουν περίεργα. Ἀπό τήν μία πλευρά, μή ἀντέχοντας νά βλέπουν μέ τά μάτια τους τή λάμψη καί τήν δόξα τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ, πέφτουν κάτω καί κρύβουν τό πρόσωπό τους, ἀπό τήν ἄλλη ὅμως αἰσθάνονται τόσο ὄμορφα ὥστε ὁ Πέτρος νά πεῖ στόν Χριστό. «Κύριε εἶναι καλό νά μείνουμε γιά πάντα ἐδῶ. Ἄς φτιάξουμε λοιπόν τρεῖς σκηνές, μία γιά Σένα, μία γιά τόν Μωϋσῆ καί μία γιά τόν Ἡλία. Παράλληλα μέσα ἀπό τήν νεφέλη ἀκούγεται ἡ Φωνή τοῦ Θεοῦ καί Πατέρα νά λέγει: «Αὐτός εἶναι ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, αὐτοῦ ἀκούετε!»

          Τό ἐρώτημα πού γεννιέται εἶναι τό πότε καί τό γιατί ὁ Χριστός μεταμορφώθηκε. Γιατί φανέρωσε στούς τρεῖς μαθητές τό ἀληθινό Του πρόσωπο; Ἡ Μεταμόρφωση, μᾶς πληροφορεῖ τό Ἱερό Εὐαγγέλιο ὅτι ἔγινε «μικρόν πρό τοῦ πάθους». Λίγο πρίν ἀπό τό πάθος, λίγο πρίν ὁ Χριστός σταυρωθεῖ. Αὐτή ἡ πραγματικότητα εἶναι ἀποτυπωμένη καί στήν λειτουργική πράξη τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἄν παρατηρήσουμε μέ προσοχή θά διαπιστώσουμε ὅτι σαράντα ἡμέρες μετά τήν ἑορτή τῆς Μεταμορφώσεως, δηλαδή στίς 14 Σεπτεμβρίου, ἑορτάζουμε τήν ἑορτή τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ἡ ὁποία κατά τήν Ἐκκλησία μας «φέρει τά ἴσα τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Παρασκευῆς», γι’ αὐτό ὅπως καί τήν Μεγάλη Παρασκευή ἔτσι καί τήν ἑορτή τοῦ Σταυροῦ ἡ νηστεία εἶναι ἀπόλυτη.

          Στό ἐρώτημα, γιατί ἔγινε ἡ Μεταμόρφωση τοῦ Χριστοῦ ἐνώπιον τῶν τριῶν ἀγαπημένων μαθητῶν του, μᾶς ἀπαντᾶ τό Κοντάκιο τῆς σημερινῆς ἑορτῆς. «Ἐπί τοῦ ὄρους μετεμορφώθης καί ὡς ἐχώρουν οἱ μαθηταί σου τήν δόξαν σου Χριστέ ὁ Θεός ἐθεάσαντο. Ἵνα ὅταν σέ ἴδωσι σταυρούμενον, τό μέν πάθος νοήσωσιν ἑκούσιον, τῷ δέ κόσμῳ κηρύξωσι ὅτι Σύ ὑπάρχεις ἀληθῶς τοῦ Πατρός τό ἀπαύγασμα». Τό τροπάριο εἶναι ἐντυπωσιακό. Ὁ λόγος πού ὁ Χριστός φανέρωσε στούς μαθητές τό πρόσωπό Του, τήν δόξα Του, εἶναι γιά νά στηριχθοῦν οἱ μαθητές τήν ὥρα τοῦ Πάθους καί νά καταλάβουν ὅτι ὁ Χριστός σταυρώνεται μέ τήν δική του θέληση, γιά χάρη μας.

          Σέ λίγο θά ἔβλεπαν τόν Χριστό σταυρωμένο καί φαινομενικά ἀνήμπορο. Πῶς, λοιπόν, αὐτός πού πρίν λίγες μέρες ἀποκάλυπτε τό ἀληθινό Του πρόσωπο, πῶς αὐτός, πού ἡ λάμψη τοῦ Προσώπου Του τούς ἔκανε νά πέσουν στή γῆ, μή ἀντέχοντας νά Τόν ἀντικρύζουν, τώρα σταυρώνεται. Θά μποροῦσε νά ἀκινητοποιήσει τούς σταυρωτές του, δείχνοντας τήν ἴδια λάμψη. Ἔτσι, λοιπόν, οἱ μαθητές θά καταλάβαιναν ὅτι τό πάθος Του ἦταν ἑκούσιο. Δηλαδή, ὁ Χριστός ἠθέλησε νά σταυρωθεῖ ἀπό ἀγάπη γιά μᾶς, γιά νά καταδικάσει τήν δική μας ἁμαρτία, ἀλλά στήν δική του σάρκα ὥστε  μέ τό δικό του πάθος νά θεραπαυθοῦμε ἐμεῖς καί νά σωθοῦμε. Δέν σταυρωνόταν, λοιπόν, ἀπό ἀδυναμία, ἀλλά ἀπό ἀγάπη, καί ἡ ἀγάπη εἶναι ἡ μόνη ἀληθινή δύναμη.

          Τό γεγονός αὐτό ἔχει ἰδιαίτερη σημασία καί στήν δική μας καθημερινή ζωή, καί ἔρχεται νά στηρίξει τόν καθένα μας στόν καθημερινό του ἀγώνα μέ ἰδιαίτερο τρόπο. Ὁ Χριστός μέ τήν Μεταμόρφωση πρίν ἀπό τό πάθος ἔλεγε στούς μαθητές του. Μήν ταραχθεῖτε, ὁ Σταυρός δέν εἶναι τό τέλος, θυμηθεῖτε τήν δόξα τῆς Μεταμορφώσεώς μου καί ἔχετε ὑπομονή. Καί ἦλθε ἡ Ἀνάσταση καί ἡ ἐλευθερία γιά τόν ἄνθρωπο.

          Ἐμεῖς στήν καθημερινή μας ζωή ἀντιμετωπίζουμε δυσκολίες, ἀποτυχίες, ἀσθένειες, πολλές φορές μοιάζει νά σταυρωνόμαστε ἀπό τά γεγονότα τῆς ζωῆς. Μερικές φορές σκεπτόμαστε ὅτι ἡ ζωή μας ἔχει βάσανα, τί νά τήν κάνουμε αὐτή τή ζωή. Γιατί ὑπάρχουμε; γιά νά βασανιζόμαστε; γιά νά ὑποφέρουμε; καί στό τέλος νά πεθάνουμε; Τί νόημα καί τί ἀξία ἔχει μιά τέτοια ζωή;

          Ἡ Μεταμόρφωση τοῦ Χριστοῦ δίνει καθαρή ἀπάντηση στά ἐρωτήματά μας αὐτά. Ἡ Μεταμόρφωση τοῦ Χριστοῦ μᾶς δείχνει ὅτι ὁ Σταυρός δέν θά εἶναι τό τέλος. Ὅτι οἱ δοκιμασίες καί τά προβλήματα τῆς ζωῆς αὐτῆς, καί ἀκόμη καί αὐτός ὁ θάνατος δέν θά εἶναι τό τέλος. Τό τέλος εἶναι ὁ δοξασμός τοῦ ἀνθρώπου στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Μᾶς δείχνει ὅτι τίς ὅποιες δοκιμασίες αὐτῆς τῆς ζωῆς πρέπει νά τίς ἀντιμετωπίζουμε μέ ὑπομονή καί ἐμπιστοσύνη στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεός ἔχει ἑτοιμάσει γιά τόν ἄνθρωπο τῆς ὑπομονῆς καί τῆς πίστης τήν Βασιλεία Του καί ὅτι τά ὁποιαδήποτε παθήματα αὐτῆς τῆς ζωῆς δέν εἶναι ἄξια τῆς δόξας, ἡ ὁποία θά ἀποκαλυφθεῖ στόν ἄνθρωπο. Μᾶς βεβαιώνει ὅτι ὅπως ὁ Μωϋσῆς καί ὁ Ἠλίας δέν χάθηκαν μετά τό θάνατό τους, ἔτσι καί ἐμεῖς, ὅπως καί ἐκεῖνοι θά ζήσουμε στήν Βασιλεία Του τῆς ὁποίας μικρή εἰκόνα εἶναι ἡ Μεταμόρφωση. Γι’ αὐτό καί στό τροπάριο τῆς σημερινῆς ἑορτῆς παρακαλοῦμε τόν Χριστό λέγοντας: «λάμψον καί ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς τό φῶς σου τό ἀῒδιον, πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, φωτοδότα, δόξα Σοι!

          Αὐτόν τό δοξασμό μέσα στό ἀῒδιον φῶς τοῦ Χριστοῦ εὔχομαι σέ ὅλους Σας καί στόν καθένα ξεχωριστά.

Μέ ἀγάπη Χριστοῦ

ὁ Ἐπίσκοπός Σας

ὁ Σισανίου καί Σιατίστης Παῦλος

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ «ΕΠΙ ΤΗ ΘΕΙΑ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙ» pdf