Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας

 ΕΛΛΗΝΙΚΗ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

 ΙΕΡΑ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ

 Β’ ΝΗΣΤΕΙΩΝ 2017 

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ

ΕΠΙ Τῌ Β΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

Πρὸς τὸ εὐλογημένον πλήρωμα

Τῆς κατὰ Σισάνιον καὶ Σιάτισταν Ἐκκλησίας

          Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

          Σήμερα, δευτέρα Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν, ἡ Ἐκκλησία μας προβάλλει μία θαυμαστὴ προσωπικότητα καί μορφή, τὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ ἀρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης καὶ δεύτερο πολιοῦχο τῶν Θεσσαλονικέων, μετὰ τὸν ἅγιο Δημήτριο. Εἶναι μιά δευτέρα Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας. Στήν πρώτη ἑορτάζουμε τόν θρίαμβο τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, σήμερα ἑορτάζουμε  τήν γνησιότητα τῆς ὀρθοδόξου πνευματικῆς ζωῆς. Ὥρισε ἐπίσης ἡ Ἐκκλησία μας νά διαβάζεται στό ἱερό Εὐαγγέλιο καί τό θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ Παραλυτικοῦ. Ἄς μιλήσουμε ὅμως πρῶτα γιά τόν Ἅγιο.

          Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς εἶναι ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος ποὺ ἀποτελεῖ ἔξοχο παράδειγμα γιὰ ἐμᾶς, διότι ἔκανε πράξη στὴν ἁγιασμένη ζωή του ἐκεῖνο ποὺ ψάλαμε στὴν ἀρχὴ τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς «νηστεύσωμεν νηστείαν δεκτὴν εὐάρεστον τῷ Κυρίῳ». Καὶ μιὰ νηστεία εὐάρεστη στὸ Θεό, δὲν εἶναι μόνον ἡ ἀποχὴ ἀπὸ τὶς τροφὲς ποὺ καλὸ εἶναι νὰ γίνεται καί αὐτὴ, ὅπως ἀκριβῶς ὁρίζει ἡ Ἐκκλησία μας, ὅταν ὑπάρχει ἡ σωματικὴ ὑγεία τοῦ πιστοῦ. Νηστεία –μᾶς τὸ ἔχει ξαναπεῖ ἡ Ἐκκλησία μας- εἶναι «ἡ τῶν κακῶν ἀλλοτρίωσις», δηλαδὴ ἡ ἀποχὴ ἀπὸ κακοὺς λόγους, λογισμοὺς καὶ ἔργα.

          Ὁ Ἅγιος ἀπὸ νωρὶς ἀπαρνήθηκε τὸν κόσμο, δηλαδὴ τὸ κοσμικὸ φρόνημα καὶ ἀποφάσισε ν’ἀκολουθήσει τὴ μοναστικὴ ὁδό. Ἅγιον Ὄρος, Βέροια, Θεσσαλονίκη εἶναι οἱ τόποι ποὺ κυρίως ἔδρασε. Χάρισμά του ἡ συνεχὴς προσευχὴ καὶ τὰ ἀκατάσχετα καὶ παράδοξα ρεύματα δακρύων ποὺ αὐλάκωναν τὸ πρόσωπό του. «Χριστέ μου, φώτισόν μου τὸ σκότος»! φώναζε γιὰ πολλὰ χρόνια, μέχρις ὅτου ὁ Χριστὸς τὸν τύλιξε μέσα στὸ Φῶς Του καὶ τὸν ἔκανε ἀληθινὸ θεολόγο, δηλαδὴ γνώστη τοῦ Θεοῦ.

          Αὐτὸς ποὺ θὰ γνωρίσει τὸ Θεό, ἀλλάζει παντελῶς καὶ στὴν ὄψη καὶ στὴ συμπεριφορά. Καὶ μεταδίδει στοὺς καλοπροαίρετους αὐτὴ τὴν ἀλλαγὴ τῆς ζωῆς τους μέσα ἀπὸ τὴ Χάρη τὴν ὁποία ἔλαβε. Ἐμεῖς μιλᾶμε γιὰ τὸ Θεό, εἶναι ζητούμενο ὡστόσο ἂν γνωρίζουμε τὸ Θεό. Ἐκεῖνος τὰ ἔδωσε ὅλα στὸ Θεό, δίχως νὰ κρατήσει τίποτε γιὰ τὸν ἑαυτό του, εἶναι ζητούμενο ὡστόσο ἂν ἐμεῖς ἀφήνουμε τὰ «παζαρέματα» καὶ τότε ποὺ δείχνουμε ὅτι θέλουμε νὰ πλησιάσουμε τὸ Θεό. Στὸ Θεὸ κοντὰ δὲν πηγαίνεις κάτω ἀπὸ προϋποθέσεις. Πηγαίνεις ἀπροϋπόθετα: «θὰ σὲ ἀκολουθήσω ὅπου κι ἂν μὲ πᾶς Κύριε», εἴτε στὸ φῶς εἴτε στὸ σκοτάδι, εἴτε στὴ δοκιμασία καὶ τὴ θλίψη, εἴτε στὴ χαρά». Ἔτσι ἀκριβῶς καὶ ὁ Ἅγιος προσευχόταν στὸ Θεό: «Κύριε, ὅπως ἐσὺ γνωρίζεις καὶ ὅπως ἐσὺ θέλεις, ἐλέησέ με», δείχνοντάς μας τὸν τρόπο τῆς προσευχῆς, ἀλλὰ κυρίως τὸ φρόνημα τῆς καρδιᾶς μας στὴ διάρκεια τῆς προσευχῆς μας, αὐτὴ τὴν τέλεια ἐγκατάλειψη στὸ ἔλεος καὶ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

          Ἄς δοῦμε ὅμως καί μερικὰ σημεῖα τῆς παραβολῆς. Τί προκάλεσε τὴ θαυματουργικὴ ἐπέμβαση τοῦ Χριστοῦ;

          α. Ἡ πίστη τῶν ἀνθρώπων ποὺ βοηθοῦν τὸν παραλυτικό. Ὁ παραλυτικὸς τῆς σημερινῆς περικοπῆς δὲν εἶναι μόνος του, ὅπως ὁ παραλυτικὸς ποὺ ἀναφέρεται σὲ ἄλλο εὐαγγέλιο. Ὁ παραλυτικὸς τῆς Καπερναοὺμ ἔχει ἀνθρώπους  νὰ τὸν φροντίσουν. Τὸν ἔφεραν στὸ Χριστό, χωρὶς νὰ ποῦν τίποτα. Τὸν ἐμπιστεύτηκαν σὲ Κεῖνον, μὲ ἁπόλυτη πίστη ὅτι Ἐκεῖνος μπορεῖ.

          β. Ἡ πίστη τοῦ παραλυτικοῦ. Ὁ ἄρρωστος διακινδυνεύει τὴν κάθοδό του ἀπὸ τὴν ὀροφὴ καὶ παραδίδει τὸν ἑαυτό του στὴ διάκριση Ἐκείνου ποὺ τὸν θεραπεύει.

          Ὁ Κύριος τὸν θεραπεύει χωρὶς νὰ κάνει κουβέντα γιὰ τὴν πίστη του. «Εἶδε τὴν πίστη τους», τονίζει τὸ εὐαγγέλιο. Αὐτὸς ποὺ γνωρίζει τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς μας, δὲν χρειάζεται μεγαλοστομίες καὶ ὑπερβολές. Γνωρίζει καὶ ἀπαντᾶ σ’ αὐτὸ ποὺ πραγματικὰ ὑπάρχει μέσα μας καὶ ὄχι σ’ αὐτὸ ποὺ λένε τὰ χείλη μας.

          Μποροῦμε νὰ φανταστοῦμε τὶ σημαίνει τὸ περιστατικὸ τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελίου γιὰ τὶς ἐνορίες μας.

          Πόσο εἴμαστε ἕτοιμοι ὅλοι μας νὰ τρέξουμε στὶς ἀνάγκες τῶν συνανθρώπων μας, νὰ «σηκώσουμε τὸ κρεββάτι τους», τὸ φορτίο τους, τήν ὅποια δοκιμασία τους. Εἴτε εἶναι ἀρώστια σωματικὴ ἢ ψυχική, εἴτε εἶναι ἀνάγκη ἐπιβίωσης, εἴτε πρόκειται γιὰ τὴ μοναξιά τους. Πόσο εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ ρισκάρουμε τὸ ἀνέβασμα στὴ σκεπή, γιὰ νὰ βοηθήσουμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον;

          Κι ἂν εἴμαστε οἱ παραλυτικοὶ τῆς περικοπῆς, πόσο ρισκάρουμε νὰ ἐμπιστευθοῦμε τοὺς φίλους μας καὶ τὸν Θεό, νὰ πάρουμε τὸ ρίσκο νὰ τοὺς ἀφήσουμε νὰ μᾶς βοηθήσουν; Κλεινόμαστε στὸν ἑαυτό μας καὶ στὸν ἐγωισμό μας, δὲν ἀφήνουμε τοὺς ἄλλους νὰ δοῦν τὴν ἀνάγκη μας, δὲν ἔχουμε τὴ διάκριση τοῦ παραλυτικοῦ ν’ἀφήσουμε τὰ πάντα στὴν ἀγάπη καὶ στὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ.

           Ἂς δοῦμε τώρα τὴ στάση τῶν Γραμματέων. Ὅπως ὁ Κύριος γνωρίζει τὴν καρδιὰ τοῦ παραλυτικοῦ καὶ ἀπαντάει στὴν πίστη του, ἔτσι γνωρίζει καὶ τὶς πονηρὲς σκέψεις τῶν Γραμματέων ποὺ παρακολουθοῦν τὸ περιστατικό. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος τονίζει τὴν ἐφευρετικότητα τοῦ Ἰησοῦ, ὁ ὁποῖος χρησιμοποιεῖ τὸν φθόνο τους γιὰ νὰ ἀναδείξει τὸ θαῦμα. Ἀφήνει τοὺς ἴδιους νὰ ὁμολογήσουν τὴν θεότητά Του, τὴν ἀλήθεια, δηλαδή, ὅτι μόνον ὁ Θεὸς μπορεῖ νὰ συγχωρεῖ ἁμαρτίες. Ἀποκαλύπτει τὰ μυστικὰ ποὺ εἶναι κρυμμένα στὴν ψυχή τους. Τὰ σκέφτηκαν αὐτά, δὲν τὰ εἶχαν ἀκόμα ἐκφράσει. Πρὶν ἐκφραστοῦν ἀποκαλύπτει τὴν πνευματική τους τυφλότητα καὶ προχωρεῖ στὸ θαῦμα δείχνοντας τὴν ἁπόλυτη ἐξουσία Του ὡς Θεός. Ἀφήνει τὸν παραλυτικὸ νὰ περπατήσει, νὰ σηκώσει τὸ κρεββάτι μόνος του. Δὲν ἀναλίσκεται ὁ Κύριος σὲ μακρὲς συζητήσεις. Τοὺς ἀφήνει νὰ δοῦν τὸ θαῦμα.

         Ὁ παραλυτικὸς καὶ οἱ ἄνθρωποι ποὺ τὸν συνόδευαν ταυτίστηκαν μὲ τὸν Κύριο, Τοῦ ἐμπιστεύθηκαν τὴ ζωή τους μὲ τὴν ἐμπιστοσύνη ποὺ γεννᾶ ἡ πίστη. Ὁ ἅγιος ποὺ σήμερα τιμοῦμε τὴ μνήμη του, ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, ἀναφέρει ὅτι δὲν εἶναι τὰ ἰδιαίτερα προσόντα μας ποὺ μπορεῖ νὰ μᾶς φέρουν κοντὰ ἢ νὰ μᾶς ἀπομακρύνουν ἀπὸ τὸν Θεό,  ἀλλὰ ὁτιδήποτε προκαλεῖ ἡ δική μας προαίρεση, τὴν ὁποία θεωρεῖ γνώρισμα μόνο τῶν λογικῶν ἀνθρώπων. Λέει ἐπίσης, ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀρκετὰ μεγάλος γιὰ νὰ δεχτεῖ τὴ θεϊκὴ παρουσία μέσα του. Εἶναι τόσο μεγάλος ὥστε νὰ μὴν περιορισθεῖ ἁπλῶς νὰ εἶναι ἕνα δοχεῖο τῆς θεότητας, ἕνας ναὸς τοῦ Θεοῦ, μὰ νὰ ἑνωθεῖ μὲ τὸ Θεὸ τόσο, ὥστε ὁ Θεὸς καὶ ὁ Ἄνθρωπος νὰ ἑνώνονται σὲ ἕνα μυστήριο, ὅπου ὁ ἄνθρωπος παραμένει ἄνθρωπος καὶ ὁ Θεὸς δὲν περιορίζεται σὲ κανένα πλαίσιο.

         Τὸ θαῦμα ἀποκαλύπτεται στὸν καθένα μας, ἂν καταφέρουμε νὰ νικήσουμε τὸν ἐγωισμό μας καὶ νὰ πάρουμε τὴν ἀπόφαση νὰ ἀνοίξουμε τὴ «στέγη», ὅ,τι δηλαδὴ μᾶς ἐμποδίζει νὰ δοῦμε καθαρὰ τὴν ἀλήθεια καὶ νὰ ἀφεθοῦμε στὰ χέρια Του. Μᾶς ἔπλασε τόσο μεγάλους, ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ὥστε νὰ ἀφεθοῦμε στὴ χάρη Του καὶ νὰ πραγματοποιηθεῖ μέσα μας τὸ μυστήριο τῆς συνάντησης μαζί Του.

        Μακάρι νά τό ἐπιχειρήσουμε!

Εὐχόμενος ἐν ἀγάπη

ὁ Ἐπίσκοπός Σας

ὁ Σισανίου καί Σιατίστης Παῦλος

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ Β΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΝΗΣΤΕΙΩΝ 2017 (PDF)

Είναι γνωστό ότι η 8η Μαρτίου ορίστηκε το 1977 από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών ως Παγκόσμια Ημέρα για τα δικαιώματα της Γυναίκας  και την Διεθνή Ειρήνη.

Η ιδέα για τον εορτασμό της προέκυψε κατά το πέρασμα στον 20ό αιώνα, το οποίο σηματοδοτήθηκε από την εκβιομηχάνιση, την πληθυσμιακή έκρηξη και τις ριζοσπαστικές ιδεολογίες.

Οι  γυναίκες πάντοτε  ζητούσαν «ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα» στις Βερσαλλίες. Η γιορτή ουσιαστικά αφορά στους αγώνες απλών γυναικών, που με το θάρρος και την αποφασιστικότητά τους έγραψαν ιστορία.

Πρέπει να αναρωτηθούμε στις σημερινές δύσκολες, παγκοσμίως συνθήκες πως μπορούμε, άνδρες και γυναίκες, συνηθισμένοι και καθημερινοί άνθρωποι να γράψουμε ιστορία; Με ποιο θάρρος και με ποια αποφασιστικότητα;

Ως τώρα οι γυναίκες αποφάσιζαν τη δράση τους στον δημόσιο και στον ιδιωτικό χώρο με βάση λογικές αξίες, όπως η καλή ζωή. Στο εξής, μερίδιο στη διαδικασία αυτή διεκδικούν άλλες αξίες, διαφορετικές από όσες μέχρι σήμερα οικοδόμησαν ότι ονομάζεται σύγχρονος πολιτισμός.

Χρειαζόμαστε το θάρρος και την αποφασιστικότητα για να αγωνιστούμε για αξίες  όπως ο σεβασμός στην αξία του ανθρώπου, το πνευματικό κεφάλαιο, ο σεβασμός στο περιβάλλον, η ανάγκη για έναν καλύτερο κόσμο, η υγεία με την ολιστική προσέγγιση και η απόλυτη διαφάνεια.

Χρειαζόμαστε το θάρρος και την αποφασιστικότητα για συνεννόηση περισσότερο παρά για  ρήξη. Αξίες πολύτιμες κυρίως σε έναν κόσμο άκρως ανταγωνιστικό, που προστρέχει τελείως αβασάνιστα στη ρήξη και στον πόλεμο, ως μέσα επίλυσης των διαφορών.

Οι ορθόδοξοι χριστιανοί κομίζουμε μια βαριά παράδοση, η οποία δεν ταυτίζεται με συνήθειες και έθιμα, ιδέες ή την ιστορική αδράνεια και στασιμότητα, αλλά με ένα πρόσωπο, τον Ιησού Χριστό. Δεν σχετίζεται πρωτίστως με το παρελθόν. Όσο παράξενο κι αν ακούγεται, στην αυθεντική εκκλησιαστική προοπτική, η Παράδοση προσανατολίζεται προς το μέλλον. Έρχεται κυρίως και πρωτίστως από το μέλλον της Βασιλείας του Θεού, από τον ερχόμενο Κύριο, για την σωτηρία του κόσμου και του ανθρώπου. Μια τέτοια κατανόηση της Παράδοσης αφήνει το μέλλον ανοικτό στη βούληση και το σχέδιο του Θεού. Παράδοση – στάση ζωής όπως  η  επαναστατική για τα δεδομένα της εποχής διακήρυξη του Αποστόλου των Εθνών Παύλου «ουκ ένι άρσεν και θήλυ… πάντες γαρ υμείς είς εστέ εν Χριστώ Ιησού» δηλαδή, δεν υπάρχει άνδρας και γυναίκα, όλοι είμεθα ίσοι απέναντι του Χριστού, καταργεί την ανισότητα μεταξύ των δύο φύλων.  Στηρίζεται στην εντολή της αγάπης που δίδαξε στον κόσμο ο Ιησούς και έχει την αφετηρία και την προέλευσή της στην δημιουργία του ανθρώπου από τον Θεό. Αυτή η θεόσδοτη ισότητα δεν επιβάλλεται με ανθρώπινους νόμους και Συντάγματα, ούτε με διακηρύξεις, αλλά βιώνεται και επικρατεί όταν ο άνθρωπος έχει επίγνωση του προορισμού του και του τελικού στόχου και σκοπού των πράξεών του.

Χρειαζόμαστε έναν άλλο τρόπο ζωής που δημιουργεί νέους δρόμους στη ζωή των ανθρώπων.

Χρειαζόμαστε το θάρρος και την αποφασιστικότητα να θέσουμε ως κέντρο της ζωής την αγάπη και όχι τον ανταγωνισμό, την κατανόηση, την ανακάλυψη των ιδιαιτεροτήτων των δυο φύλων, την ομορφιά της δημιουργικής συνοδοιπορίας τους, να μεταθέσουμε το κέντρο βάρους από την εξουσία, στη διακονία με τα χαρίσματα και τις δεξιότητες που έχει κάθε άνθρωπος

Είναι αναγκαίο να συμβάλλουμε οι ορθόδοξοι χριστιανοί άνδρες και γυναίκες στην μεταμόρφωση της ζωής των δυο φύλων τόσο στην κοινωνία όσο και στην Εκκλησία. Με τον τρόπο αυτό η σημερινή γιορτή ας είναι αφορμή για μια άλλη νέα πορεία των γυναικών στον σύγχρονο κόσμο, η οποία ζητά το θάρρος και την αποφασιστικότητα της αγάπης.

Η Εκκλησία, ως κοινωνία προσώπων, ανδρών και γυναικών, στηρίζει την ισότητα και ισοτιμία των μελών της, στηρίζει και τιμά τη γυναίκα.

Η ενεργοποίηση και παρουσία της ορθόδοξης γυναίκας σε όλα τα επίπεδα της σύγχρονης πραγματικότητας είναι σήμερα απαραίτητη για να αντιμετωπισθούν θέματα όπως ο ρατσισμός, οι διακρίσεις και τα στερεότυπα, οι συνέπειες της κρίσης κυρίως στις γυναίκες, η υπογεννητικότητα, η κρίση στον γάμο και τόσα άλλα.

Γένοιτο!

Από το Γραφείο Νεότητος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών

και δια την προσυπογραφήν

+ Ο Σισανίου και Σιατίστης ΠΑΥΛΟΣ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

 ΙΕΡΑ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ

Ἀρ. Πρωτ. 40

Ἐν Σιατίστῃ τῇ 1ῃ Μαρτίου 2017

Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ

Πρός

τό Εὐλογημένον Πλήρωμα

τῆς κατά Σισάνιον καί Σιάτισταν Ἐκκλησίας

Ἀγαπητοί μου  Ἀδελφοί,

Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας καί πάλι σήμερα καί ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει. Ἑορτάζει τήν νίκη τῆς ἀληθινῆς πίστεως ἀπέναντι στήν πλάνη καί στήν αἵρεση. Ἑορτάζει δηλαδή τή νίκη τῆς ζωῆς ἀπέναντι στόν θάνατο.

Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας καί μαζευτήκαμε στούς ναούς μας γιά νά ἀποδώσουμε στόν Τριαδικό Θεό μας τήν εὐχαριστία, ὅπως κάθε χρόνο τέτοια μέρα συνηθίζουμε, γιά νά γιορτάσουμε τή χαρά πού σάν σήμερα πρίν ἀπό χρόνια πολλά πήραμε σάν δῶρο μέσα στά χέρια μας, τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μέ ὅλη τήν ἀλήθειά Της.

Ἀκολουθώντας τά προφητικά λόγια, μέ ὑπακοή στίς παραινέσεις τῶν Ἀποστόλων, εὐθυγραμμιζόμενοι μέ τίς διηγήσεις τῶν Εὐαγγελίων, πανηγυρίζουμε καί σήμερα τήν ἀναστήλωση τῶν Ἱερῶν Εἰκόνων διά τῶν ὁποίων ἐκφράζεται τό μέγα τῆς εὐσεβείας Μυστήριον, ὅτι δηλαδή ὁ Θεός ἐφανερώθη ἐν σαρκί.

Λιτανεύοντες τήν Εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ βεβαιωνόμαστε ὅτι ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος καί δι’ αὐτό μπορεῖ νά περιγραφεῖ καί νά εἰκονισθεῖ. Βεβαιωνόμαστε ὅτι στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ἑνώθηκε ἡ Θεία καί ἡ ἀνθρώπινη φύση, ὁ Θεός καί ὁ ἄνθρωπος. Βεβαιωνόμαστε ὅτι ὁ Θεός μπῆκε στόν κόσμο τόν δικό μας γιά νά μᾶς ἐλευθερώσει ἀπό τήν δουλεία τοῦ θανάτου. Ἡ Εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, εἶναι εἰκόνα καί βεβαιότητα τῆς δικῆς μας ἀναστάσεως. Ἀφοῦ ὁ Θεός ἑνώθηκε μέ τόν ἄνθρωπο στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ὁ θάνατός μας νικήθηκε.

Λιτανεύοντες τήν Εἰκόνα τῆς Παναγίας καί τίς Εἰκόνες τῶν Ἁγίων βεβαιωνόμαστε ὅτι ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νά θεωθεῖ, νά νικήσει δηλαδή τόν θάνατο καί νά γίνει κοινωνός θείας φύσεως. Ἡ Παναγία καί οἱ Ἅγιοι εἶναι οἱ θεωμένοι ἄνθρωποι, ἐκεῖνοι πού βεβαιώνουν καί πιστοποιοῦν ὅτι ὁ δρόμος γιά τήν νίκη ἀπέναντι στό θάνατο καί τήν θέωση εἶναι ἀνοικτός καί γιά μᾶς.

Λιτανεύοντες τίς Ἱερές Εἰκόνες θυμόμαστε ὅτι καί ἐμεῖς εἴμαστε πλασμένοι κατ’ εἰκόνα Θεοῦ καί στόχος μας εἶναι ἡ θέωσή μας. Βεβαιωνόμαστε ὅτι ἡ ζωή μας ἔχει νόημα τό ὁποῖο δέν ἐξαντλεῖται στά ὅρια αὐτοῦ τοῦ κόσμου.

Εἶναι ἐκπληκτικό ἀλλά ἀληθινό. Μιά εἰκόνα μέ τόν πιό ἁπλό, ἀλλά καί μέ τόν πιό πλήρη τρόπο φανερώνει τίς πιό μεγάλες ἀλήθειες γιά τόν Θεό, γιά τόν ἄνθρωπο καί γιά τόν κόσμο.

Μιά εἰκόνα, δέν εἶναι μιά φωτογραφία. Ἡ φωτογραφία ἀποτυπώνει μόνο τήν ἐξωτερική ἐμφάνιση καί σέ μιά μόνο χρονική στιγμή. Μιά εἰκόνα δέν σταματᾶ στήν ἐξωτερική ἐμφάνιση ἀποκαλύπτει τόν πλοῦτο καί τό κάλλος, καί τόν ἀγῶνα τοῦ εἰκονιζομένου. Μιά εἰκόνα φανερώνει ὁλόκληρη τήν ζωή τοῦ ἁγιασμένου ἀνθρώπου καί τήν εὐλογημένη τελείωσή του στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Μιά εἰκόνα εἶναι εἰκόνα τῆς Βασιλείας, φανέρωση ἑνός ἄλλου κόσμου.

          Βλέποντας κανείς μιά ὀρθόδοξη εἰκόνα, παρατηρεῖ τήν ἔλλειψη τρίτης διάστασης, τήν ἀπαλλαγή ἀπό τόν φόρτο περιγραφικῶν λεπτομερειῶν, πού ἀντιστοιχοῦν στά φθαρτά στοιχεῖα τοῦ ἐγκόσμιου κάλλους, τήν σχεδόν ἀποκλειστική χρησιμοποίηση τῆς κατά μέτωπο παρουσίασης τῶν ἁγίων μορφῶν. Ἔχει σαφῆ ἀντίληψη, ὅτι αὐτό πού βλέπει στήν εἰκόνα, ἔρχεται πολύ κοντά του καί παράλληλα τόν ἐξάγει ἀπό τόν κόσμο. Παρατηρεῖ ἀκόμη, μέ λίγη ἐμβάθυνση, ὅτι οἱ λεπτομέρειες στήν σύνθεση ἀνταποκρίνονται σέ ἱστορικά ἤ δογματικά δεδομένα τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Ὅπως ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι μιά κένωση τῆς Θεότητος  καί παράλληλα ἕνα ἀνέβασμα τοῦ ἀνθρώπου πρὀς τήν δόξα τῆς Θεότητος, ἔτσι ἀκριβῶς εἶναι ἡ εἰκόνα. Τήν νιώθεις πολύ κοντά σου, τήν προσκυνᾶς, τήν ἀσπάζεσαι καί παράλληλα σοῦ δείχνει ἕναν ἄλλο κόσμο. Ἕνα παράδειγμα: Ἡ ὀρθόδοξη εἰκόνα τῆς Ἀναστάσεως ποτέ δέν παρουσιάζει τόν Χριστό νά ἐξέρχεται ἀπό τό μνημεῖο, οὔτε τόν Ἄγγελο νά ἀποτραβᾶ τόν λίθο. Γιατί; Γιατί ἡ Γραφή ἀφήνει νά ἐννοηθεῖ ὅτι ὁ Χριστός βγῆκε ἀπό τόν τάφο ἐνῶ ὁ λίθος βρισκόταν στήν θέση του. «Ἐσφραγισμένου τοῦ μνήματος ἡ ζωή ἐκ τάφου ἀνέτειλε» ψάλλει τό σχετικό τροπάριο. Οἱ ὀρθόδοξες παραστάσεις τῆς Ἀναστάσεως δείχνουν τόν Χριστό ἤδη ἀναστημένο, νά ἀπελευθερώνει τούς Προπάτορες καί ὅλο τό γένος τῶν ἀνθρώπων.

Τιμώντας, λοιπόν, τίς Ἅγιες Εἰκόνες τιμᾶμε τά πρόσωπα πού εἰκονίζουν. Αὐτή ἡ ἴδια ἡ τιμή εἶναι μιά σχἐση μέ τό εἰκονιζόμενο πρόσωπο.

Στήν Ἐκκλησία μας ζοῦμε μαζί μέ τούς Ἁγίους μας. Οἱ Ἱερές Εἰκόνες τους στολίζουν τά σπίτια μας. Τοποθετημένες στό προσκυνητάρι κάνουν τό σπίτι μας κατ’ οἶκον Ἐκκλησία. Μέ τό καντήλι πού ἀνάβουμε μπροστά στίς Ἅγιες Εἰκόνες, τό κερί πού ἀνάβουμε ἤ τό θυμίαμα μέ τό ὁποῖο τίς θυμιατίζουμε ἐκφράζουμε τή σχέση μας μαζί τους καί ζητᾶμε τήν εὐλογία τους.

Εὐλογημένα τά σπίτια ἐκεῖνα πού τό καντήλι ἀναμμένο μπροστά στίς Ἅγιες Εἰκόνες ἀποκαλύπτει σέ μικρούς καί μεγάλους τήν πραγματικότητα ἑνός ἄλλου κόσμου καί τήν ἀλήθεια ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν εἶναι πλασμένος γιά τήν φθορά καί τόν θάνατο.

Ζοῦμε σήμερα σέ μιά νέα ἐποχή εἰκονομαχίας. Σήμερα καταβάλλεται προσπάθεια νά εὐτελισθεῖ καί νά κατακρημνισθεῖ ἡ εἰκόνα τοῦ ζῶντος Θεοῦ, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός ἀπό τό εἰκονοστάσι τῆς ἀνθρώπινης καρδίας καί ὁ κατ’ εἰκόνα Θεοῦ δημιουργηθείς ἄνθρωπος. Σήμερα δέν θέλουμε τόν ἄνθρωπο εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, ἀλλά εἰκόνα τῶν δαιμονίων. Προσπαθοῦμε νά ἀποδομήσουμε τήν ἔμφυλη διαφορετικότητα τοῦ ἀνθρώπου, ἔργο τῆς σοφίας καί τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, προκειμένου ὁ ἄνθρωπος νά καταστεῖ συνδημιουργός τοῦ Θεοῦ καί ἐπιχειροῦμε νά κατασκευάσουμε ἕνα ἄνοστο, ἀπρόσωπο, χυδαῖο ἄνθρωπο. Ἄνθρωπο ἐνστικτώδη χωρίς προσωπικότητα, ἀνίκανο νά ἀγαπήσει. Γιατί ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος θά εἶναι εὐκολομεταχείριστος, γλοιώδης, ἀνελεύθερος, δουλικός.

Ἡ Ἐκκλησία μας σήμερα, λιτανεύοντας τήν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, λιτανεύει καί φανερώνει τόν ἀληθινό ἄνθρωπο, ἀναδεικνύει  τό μοναδικό μέτρο καί κριτήριο τῆς ἀξίας τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου πού εἶναι ἡ ἐνανθρώπηση τοῦ Θεοῦ.

Αὐτόν τόν ἐνανθρωπήσαντα Θεόν, τόν Κύριο μας Ἰησοῦν Χριστόν καλούμεθα νά ἐμπιστευθοῦμε. Νά ἐμπιστευθοῦμε τό Πρόσωπό Του, νά ἐμπιστευθοῦμε τόν λόγο Του, νά ζήσουμε στήν Ἐκκλησία Του ἑνωμἐνοι μαζί Του, νά κοινωνοῦμε τό Σῶμα καί τό Αἷμα καί νά Τόν ἔχουμε κατοικοῦντα στήν καρδιά μας, νά τηροῦμε τίς ἐντολές καί τό θέλημα Του. Νά μήν προτιμήσουμε τίποτα παραπάνω ἀπό τόν Χριστό, νά Τόν ἀγαπήσουμε μέ ὅλη μας τήν καρδιά, ὅπως μᾶς συνιστοῦσε ὁ Ἅγιος Πορφύριος.

Κοιτᾶχτε, ἀδελφοί γύρω σας. Δέν ὑπάρχει τίποτα στό ὁποῖο μπορεῖτε νά ἐλπίσετε. Ὅλοι μᾶς γέλασαν φοβερά, μᾶς σπάσαν τῆς ψυχῆς τά φτερά, μᾶς ἄφησαν μισοπεθαμένους νά σερνόμαστε χωρίς ἀξιοπρέπεια μέσα στόν κόσμο. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ μόνος ἀληθινός Πατέρας, ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ μόνη ἀληθινή μάννα τοῦ λαοῦ μας. Γι’ αὐτό τήν πολεμοῦν, γιατί ἔχουν στόχο ἐσᾶς, τήν φτωχοποίησή σας, τόν ἐξανδραποδισμό σας, τήν παραχάραξη τῆς ὑπόστασής σας. Δέστε, τήν Εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ μας, δέστε τίς εἰκόνες τῆς Παναγίας καί τῶν Ἁγίων μας, δέστε καί καταλάβετε ποιοί πραγματικά εἶστε, πόσο πολύ ἀξίζετε, κοιτᾶχτε τά παιδιά σας μέ τά μάτια τοῦ Χριστοῦ καί ἐγερθῆτε. Ζῆστε τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας σάν ἐγερτήριο σάλπισμα. Ὁ Χριστός δέν μᾶς ἔδωσε πνεῦμα δειλίας, ἀλλά δυνάμεως καί ἀγάπης καί σωφρονισμοῦ. Τό νά ζεῖς στήν Ἐκκλησία, τό νά ζεῖς μέ τόν τρόπο Της εἶναι μιά ἀντίσταση στή φθορά καί στήν ἀπαξίωσή σου, εἶναι μιά διαμαρτυρία γιά τήν ὑποτίμηση σου.

Ἀδελφοί! Στῶμεν καλῶς!

Εὐχόμενος σταυροαναστάσιμη πορεία διατελῶ

Μετά πατρικῶν εὐχῶν

Ὁ Ἐπίσκοπός Σας

ὁ Σισανίου καί Σιατίστης Παῦλος

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ 2017 (PDF)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ
ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΑΤΙΣΤΑΣ 

Μάρτιος 2017

Ἕνα κάθε μήνα

Ἀγαπητοί μου ἐνορίτες,

Τό μήνα Μάρτιο ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει ὁρίσει νά ἑορτάζεται ἡ μεγάλη ἑορτή τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου. Εἶναι τό πρῶτο καί εἰσαγωγικό μυστήριο τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Εἶναι ἡ πρώτη δημιουργική πράξη τοῦ Θεοῦ μετά τήν «κατάπαυση ἀπό πάντων τῶν ἔργων αὐτοῦ ὧν ἐποίησεν».

Τό μυστήριο εἶναι ἕνα: Εἶναι ὁ Ἅγιος Τριαδικός Θεός, ὁ ὁποῖος εἶναι Δημιουργός. Ἡ προβολή τῆς Ἀγάπης του καί τῆς Σοφίας του καί τῆς Παντοδυναμίας του καί ὅλων τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν του εἶναι ἡ δημιουργία τοῦ ἀχανοῦς σύμπαντος «ἐκ τοῦ μή ὄντος».  Ἡ δημιουργία τῆς ἐνέργειας καί τῆς ὕλης καί τοῦ χρόνου, πάντων τῶν ὁρατῶν καί τῶν ἀοράτων. Ἡ δημιουργία εἶναι τό πρῶτο καί περιεκτικό μυστήριο, τό ὁποῖο ἀναλυόμενο μᾶς προβάλλει ἕνα πλήθος μυστηρίων, τά ὁποῖα μελετώμενα μᾶς ἐκπλήσσουν καί μᾶς κάνουν νά ἀναχθοῦμε στόν Ἕνα καί Μέγιστο καί Πάνσοφο Δημιουργό, τόν Πανάγιο Τριαδικό Θεό!

Μυστήριο εἶναι ἡ δημιουργία τοῦ πνευματικοῦ κόσμου, ὅλων τῶν οὐρανίων πνευμάτων, Ἀγγέλων καί Ἀρχαγγέλων, Χερουβείμ καί Σεραφείμ, καί ὅλων τῶν ὑπολοίπων ἀΰλων ταγμάτων.

Μυστήριο μέγιστο εἶναι καί ὁ ἄνθρωπος, ὁ ἄνδρας καί ἡ γυναίκα, πού εἶναι «ἡ μίξη τῆς ὕλης καί τοῦ πνεύματος», ὅπως λέγει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι «σοφίας μείζονος γνώρισμα», καί κάτι ὡς σύνδεσμος «τῆς ὁρατῆς τε καί ἀοράτου φύσεως», κατά τόν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Δαμασκηνό.

Ὅμως, τί θά μπορούσαμε νά ποῦμε γιά τήν ἐνανθρώπιση τοῦ Θεοῦ Λόγου; Δηλαδή γιά τήν ὑποστατική ἕνωση τῶν δύο φύσεων, τῆς Θείας καί τῆς ἀνθρωπίνης στό πρόσωπο τοῦ Θεοῦ Λόγου; Τῆς ἄκτιστης καί τῆς κτιστῆς; Τῆς ἀόρατης καί τῆς ὁρατῆς; Θά μπορούσαμε νά ποῦμε ὅτι πρόκειται, γιά τό μυστήριο τῶν μυστηρίων.

Ἡ ἐνανθρώπιση τοῦ Θεοῦ Λόγου, κατά τόν ἀπόστολο Παῦλο εἶναι «τό σεσιγημένον μυστήριον χρόνοις αἰωνίοις», (Ρωμ. Ιστ΄ 25) γιά τό ὁποῖο ἔκπληκτος ἀναφωνεῖ: «ὁμολογουμένως μέγα ἐστί τό τῆς εὐσεβείας μυστήριον. Θεός ἐφανερώθη ἐν σαρκί…». (Α΄ Τιμ. Γ΄ 16)        

Πραγματικά, «ἡ ἀσύγχυτη καί ἄτρεπτη καί ἀδιαίρετη καί ἀχώριστη» ἕνωση τῶν δύο φύσεων τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι ἕνα μυστήριο ἀκατανόητο, πού ὑπερβαίνει τήν δύναμη τοῦ μυαλοῦ τοῦ ἀνθρώπου καί τῶν ἀγγέλων. Εἶναι ἕνα γεγονός πού μόνο διά τῆς πίστεως μπορεῖς νά τό ψηλαφίσεις.

Πολύ ἀνάγλυφα παρουσιάζει ὁ ὑμνωδός Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός αὐτήν τήν ἀπορία καί ἔκπληξη τοῦ Ἀρχαγγέλου Γαβριήλ στό δοξαστικό τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς ἑορτῆς τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, καί γράφει:

«Ἀπεστάλη ἐξ οὐρανοῦ Γαβριήλ ὁ Ἀρχάγγελος, εὐαγγελίσασθαι τῇ Παρθένῳ τήν σύλληψιν, καί ἐλθών εἰς Ναζαρέτ, ἐλογίζετο ἐν ἑαυτῶ, τό θαῦμα ἐκπληττόμενος…»  Ἐδῶ ἐννοεῖ τήν στιγμή τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου, τῆς συλλήψεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ στά σπλάχνα τῆς Θεοτόκου. Ὁ ἀρχάγγελος Γαβριήλ στέλνεται ἀπό τόν Θεό, ἀπ’ τόν οὐρανό νά μεταφέρει τό χαρμόσυνο ἄγγελμα στήν Παρθένο Μαρία ὅτι θά συλλάβει καί θά γεννήσει τόν Μεσσία, τόν Θεάνθρωπο Ἰησοῦ.  Καί ὁ ἀρχάγγελος Γαβριήλ ἀπορεῖ καί ἐκπλήσσεται, τά ἔχει χαμένα. Ἔλεγε: «Πῶς ὁ ἐν ὑψίστοις, ἀκατάληπτος ὤν, ἐκ παρθένου τίκτεται!…» Πῶς αὐτός πού δέν μπορεῖ νά κατανοηθεῖ, τώρα θά γίνει ἄνθρωπος καί θά γεννηθεῖ ἀπό Παρθένο γυναίκα; Ὁ ἄϋλος πῶς θά ἀποκτήσει ὑλικό σῶμα; Πῶς, «ὁ ἔχων θρόνον οὐρανόν, καί ὑποπόδιον τήν γῆν, ἐν μήτρα χωρεῖται γυναικός;» Πῶς αὐτός πού ἔχει θρόνο του τόν οὐρανό καί πατάει τά πόδια του, σαν σέ σκαλοπάτι, στή γῆ; Πῶς ὁ ἄπειρος καί πανταχοῦ παρών Θεός χωράει μέσα στή μήτρα μιᾶς γυναίκας;;; Πῶς θά λάβει σάρκα;

Καί δέν ἦλθε ἕνα μέρος τῆς θεότητος, ἀλλά ἦταν ὁλόκληρος. Ἀκοῦμε στόν Ἀκάθιστο ὕμνο, «ὅλος ἦν ἐν τοῖς κάτω καί τῶν ἄνω οὐδόλως ἀπῆν ὁ ἀπερίγραπτος Λόγος». Ὁ Θεός Λόγος, πού δέν περιγράφεται, ἦταν ὁλόκληρος ἐδῶ κάτω στή γῆ καί δέν ἀπουσίαζε ἀπό τόν οὐρανό. Πῶς; Εἶναι ὁ πανταχοῦ παρών Θεός.

Πῶς, «ᾦ τά ἑξαπτέρυγα καί τά πολυόμματα ἀτενίσαι οὐ δύνανται, λόγῳ μόνῳ ἐκ ταύτης σαρκωθῆναι ηὐδόκησεν;» Πῶς, Αὐτός ὁ πάμφωτος Θεός, τόν ὁποῖο τά ἑξαπτέρυγα Σεραφείμ καί τά πολυόμματα Χερουβίμ δέν μποροῦν νά τόν κοιτάξουν, μέ μόνο ἕνα λόγο εὐδόκησε νά λάβει σάρκα ἀπό αὐτή τήν γυναίκα; Ὁ ἄϋλος, πῶς γίνεται ὑλικός; Ὁ ἀόρατος, πῶς γίνεται ὁρατός; Ἀπορεῖ καί ἐξίσταται ὁ ἀρχάγγελος Γαβριήλ.

Καί συνεχίζει ὁ ὑμνωδός, βάζοντας στή σκέψη τοῦ Γαβριήλ τά λόγια αὐτά. «Θεοῦ ἐστι Λόγος ὁ παρών.» Μά τί σκέφτομαι; Ὁ Θεός Λόγος εἶναι αὐτός πού εἶναι ἐδῶ μπροστά μου! Αὐτός πού δημιούργησε τά πάντα μέ τό λόγο του. Εἶναι ὁ πάνσοφος καί παντοδύναμος Θεός Λόγος. Αὐτός μπορεῖ νά κάνει τά πάντα!

«Τί οὖν ἵσταμαι, καί οὐ λέγω τῇ Κόρῃ; Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετά Σοῦ. Χαῖρε ἁγνή Παρθένε. Χαῖρε Νύμφη ἀνύμφευτε. Χαῖρε Μήτηρ τῆς ζωῆς. Εὐλογημένος ὁ καρπός τῆς κοιλίας σου!» Γιατί, λοιπόν, στέκομαι καί δέν μιλάω στήν κόρη; Καί τῆς λέγει: Νά χαίρεσαι ἐσύ πού ἤδη εἶσαι χαριτωμένη, ὁ Κύριος, ὁ Θεός εἶναι μαζί σου. Νά χαίρεσαι ἐσύ πού εἶσαι Νύμφη χωρίς ὅμως νά ἔλθεις σέ γάμο. Νά χαίρεσαι ἐσύ πού εἶσαι μητέρα τῆς Ζωῆς! Τό ἔμβρυο πού ἔχεις στήν κοιλιά σου εἶναι ἤδη εὐγογημένο ἀπό τόν Ἅγιο Θεό!

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι, ὁ Ἅγιος Τριαδικός Θεός δώρισε στήν ἁγνή κόρη τῆς Ναζαρέτ δῶρα πολλά καί μεγάλα. Χάριτες πολλές καί λαμπρές. Ἀλλά αὐτή δέν ἔμεινε ἀδρανής καί ἄπρακτη. Ἐργάστηκε πνευματικά καί τά πολλαπλασίασε κι ἔγινε πιό ἀγαπητή στό Θεό.

Ἄς δοῦμε, ὅμως, κάτι ἀπό τήν καταπληκτική καί γλαφυρή γραφίδα τοῦ Ἁγίου Νικολάου Καβάσιλα: «Ἡ Παρθένος πραγματοποίησε ἡ ἴδια μέσα της, καί πρόσφερε στό Θεό ὅλα ἐκεῖνα πού προσείλκυσαν τόν τεχνίτη στή γῆ. Καί ποιά εἶναι αὐτά; Βίος πανάμωμος, ζωή πάναγνη, ἄρνηση κάθε κακίας, ἄσκηση ὅλων τῶν ἀρετῶν, ψυχή ἀπό τό φῶς καθαρώτερη, σῶμα ἐντελῶς πνευματικό, λαμπρότερο ἀπό τόν ἥλιο, ἀπό τούς χερουβικούς θρόνους ἱερώτερο… φτερούγισμα νοῦ… θεῖος ἔρως… κτῆμα Θεοῦ… Ἔτσι ἔχοντας στολίσει μέ τέτοιο κάλλος καί τό σῶμα καί τήν ψυχή της, κατορθώνει νά ἑλκύσει ἐπάνω της τό βλέμμα τοῦ Θεοῦ… καί κατέκτησε τόν ἀπαθή. Καί ἔγινε ἄνθρωπος ἐκεῖνος, ἐξ αἰτίας τῆς Θεοτόκου, πού ἐξ αἰτίας τῆς ἁμαρτίας ἦταν μισητός στούς ἀνθρώπους».

Αὐτή εἶναι ἡ Θεοτόκος!

Ὁ πιό Ἅγιος ἄνθρωπος ὅλης τῆς ἀνθωπότητας, ὅλων τῶν αἰώνων.

Αὐτή ἐργάσθηκε τό θέλημα τοῦ Θεοῦ ἀδιάκοπα καί ἀνύστακτα, σέ τέλειο βαθμό.

Αὐτή πέτυχε τίς ἀρετές σέ ὕψιστο σημεῖο.

Ἔτσι ἑτοίμασε τόν ἑαυτό της γιά κατοικία τοῦ Θεοῦ!

Καί αὐτό εἶναι τό ἔργο της,

ἡ Ἐνανθρώπιση τοῦ Θεοῦ Λόγου,

ἡ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων καί τῶν ἀγγέλων καί ὅλης τῆς κτίσεως.

Τό ἄνοιγμα τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ!

Ἄς μή μένουμε, ὅμως, μόνο στό νά τιμοῦμε καί νά δοξάζουμε καί νά εὐχαριστοῦμε τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, ἀλλά καί νά τήν ὑψώνουμε μπροστά στήν ἀποπροσανατολισμένη ἀνθρωπότητα ὡς τό μοναδικό πρότυπο μέ πραγματικό κάλλος καί τελειότητα.

Γιά νά μπορέσουμε νά δοῦμε ὅλοι τόν ἀληθινό σκοπό τῆς φύσεώς μας.

Αὐτή ἔγινε τό ἅγιο κατοικητήριο τοῦ παμβασιλέως Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ!

Νά γίνουμε κι ἐμεῖς οἰκητήρια δικά Του!

 Μέ τίς πρεσβεῖες τῆς Θεοτόκου

καί πολλές εὐχές καί εὐλογίες,

γιά νά χωρέσουμε μέσα μας τόν Θεό Λόγο!

Ὁ πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Λ. Βασιλείου

ΕΝΑ ΚΑΘΕ ΜΗΝΑ ΜΑΡΤΙΟΣ 2017 (PDF)