Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας

Την Κυριακή 15 Δεκεμβρίου 2024, η Εκκλησία μας τιμά και εορτάζει τους Αγίους Προπάτορες του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας εψάλη η Θεία Λειτουργία και στη συνέχεια τελέστηκε ιερό μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των αοιδίμων Ἀρχιερέων, Αντωνίου και Παύλου των Ιερέων π. Νικολάου Δάρδα, π. Βασιλείου Βασιλείου και όλων των προ αυτού ιερατευσάντων, καθώς και όλων των κεκοιμημένων ενοριτών, που κοιμήθηκαν κατά, το τρέχον έτος (2024) από την 1^η Ιανουαρίου μέχρι αυτές τις μέρες.

Αυτό είναι μια μεγάλη προσφορά αγάπης της Ενορίας μας, προς τους κεκοιμημένους πιστούς της. Με το ιερό μνημόσυνο, που τελείται κάθε χρόνο αυτή την περίοδο, η Εκκλησία θέλει να προσευχηθεί για όλους αυτούς, οι οποίοι συνέζησαν και συνεκκλησιάσθηκαν, είναι εν Χριστώ αδέλφια μας. 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ
ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΑΤΙΣΤΑΣ 

Νο­έμ­βριος 2024

Ἕνα κάθε μήνα.

Μή­νας Νο­έμ­βριος. Δε­σπό­ζου­σα γι­ορ­τή κα­τά τόν μή­να αὐ­τόν εἶ­ναι τά Εἰ­σό­δια τῆς Θε­ο­τό­κου· ἡ ἀ­φι­έ­ρω­ση τῆς τρί­χρο­νης μι­κρῆς Μα­ρί­ας ἀ­πό τούς γο­νεῖς της στόν Θε­ό. Ὁ Ἰ­ω­α­κείμ καί ἡ Ἄν­να πρό­σφε­ραν μί­α μι­κρή παι­δού­λα στόν Θε­ό, καί ὁ Θε­ός πρό­σφε­ρε στήν ἀν­θρω­πό­τη­τα τόν μέ­γι­στο ἄν­θρω­πο, τήν Θε­ο­τό­κο! Αὐ­τή θά ἔ­φερ­νε τή σω­τη­ρί­α στόν κό­σμο ὁ­λό­κλη­ρο· θά γεν­νοῦ­σε τόν Θε­άν­θρω­πο, τόν Κύ­ριο Ἰ­η­σοῦ Χρι­στό.

Ἄν ἐ­κεῖ­νοι δέν τήν ὁ­δη­γοῦ­σαν στόν Να­ό καί τήν κρα­τοῦ­σαν ἐ­γω­ι­στι­κά γιά δι­κή τους, δέν γνω­ρί­ζου­με ποι­ά θά ἦ­ταν ἡ ἐ­ξέ­λι­ξη, ὄ­χι μό­νο τῆς κό­ρης αὐ­τῆς, ἀλ­λά καί τῆς ἀν­θρω­πό­τη­τας ὁ­λό­κλη­ρης.

Προ­σπα­θών­τας νά εἰ­σέλ­θου­με ἔ­στω καί ἀ­μυ­δρά στό σκε­πτι­κό τοῦ Θε­οῦ, βλέ­που­με, καί σ’ αὐ­τή τήν πε­ρί­πτω­ση ἀλ­λά καί σέ ἄλ­λες πολ­λές, ὅ­τι ὁ Θε­ός θέ­λει νά τοῦ προ­σφέ­ρου­με κά­τι, ἔ­στω καί ἐ­λά­χι­στο, γιά νά μᾶς προ­σφέ­ρει ἐ­κεῖ­νος τό μέ­γι­στο.

Ἀλ­λά τί μπο­ροῦ­με ἐ­μεῖς οἱ ἄν­θρω­ποι, τά κτί­σμα­τά του, νά τοῦ προ­σφέ­ρου­με; Τί δι­κό μας ἔ­χου­με πού τό ἔ­χει ἀ­νάγ­κη ὁ Θε­ός; Οὔ­τε ἐ­μεῖς ἔ­χου­με κά­τι δι­κό μας νά τοῦ προ­σφέ­ρου­με οὔ­τε ὁ Θε­ός ἔ­χει κά­ποι­α ἀ­νάγ­κη. Ἄλ­λω­στε τό λέ­με καί κα­τά τή διά­ρκεια τῆς Θεί­ας Λει­τουρ­γί­ας: «Τά σά ἐκ τῶν σῶν, σοί προ­σφέ­ρο­μεν…». Σοῦ προ­σφέ­ρου­με, Κύ­ρι­ε, τά δι­κά σου ἀ­πό τά δι­κά σου! Δέν ἔ­χου­με τί­πο­τα δι­κό μας.

Στήν προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση, οἱ πι­στοί, διά τοῦ Ἱ­ε­ρέ­ως, προ­σφέ­ρουν στόν Θε­ό ἕ­να κομ­μά­τι ψω­μιοῦ καί λί­γο κρα­σί ἀ­να­μιγ­μέ­νο μέ νε­ρό. Τί­πο­τα ἀ­π’ αὐ­τά δέν εἶ­ναι δι­κό μας· τοῦ Θε­οῦ εἶ­ναι τά πάν­τα. Κι ὅ­μως ὁ Θε­ός θέ­λει νά τοῦ τά δώ­σου­με ἐ­μεῖς. Τά παίρ­νει, τά γε­μί­ζει μέ τήν ἀ­γά­πη του, τά φορ­τώ­νει μέ τό ἔ­λε­ός του, καί μᾶς τά ἐ­πι­στρέ­φει. Τώ­ρα δέν μᾶς ἐ­πι­στρέ­φει τό ψω­μί καί τό κρα­σί ὅ­πως τοῦ τά δώ­σα­με, ἀλ­λά μᾶς τά προ­σφέ­ρει ὡς τό Σῶ­μα καί τό Αἷ­μα τοῦ Χρι­στοῦ.

Τά ὑ­λι­κά αὐ­τά, ψω­μί καί κρα­σί, εἶ­ναι μέ­ρος τῆς γή­ι­νης τρο­φῆς μας, πού μᾶς κρα­τοῦν στή ζω­ή. Ὁ Θε­ός τά παίρ­νει ἀ­πό τά χέ­ρια τοῦ Ἱ­ε­ρέ­ως καί μᾶς τά ἀν­τι­προ­σφέ­ρει ὡς θεί­α τρο­φή, γιά νά ζή­σου­με στούς αἰ­ῶ­νες τῶν αἰ­ώ­νων. Μπο­ρεῖ νά γί­νει σύγ­κρι­ση με­τα­ξύ αὐ­τῶν τῶν δύ­ο τρο­φῶν; Ἀ­σφα­λῶς ὄ­χι.

Ὁ Θε­ός, ἀ­γα­πη­τοί μου, ἔ­τσι ἐρ­γά­ζε­ται· θέ­λει νά τοῦ δώ­σου­με κά­τι ἐ­λά­χι­στο, γιά νά μᾶς δώ­σει ἐ­κεῖ­νος τό πο­λύ, τό μέ­γι­στο!

Ἄν εἴ­χα­με πα­ρα­τη­ρη­τι­κό­τη­τα, θά βλέ­πα­με πολ­λά κα­τα­πλη­κτι­κά. Ἐ­μεῖς ρί­χνου­με ἕ­να σπό­ρο σι­τα­ριοῦ στή γῆ, καί μᾶς δί­νει ἕ­να στά­χυ μέ δε­κά­δες σπό­ρους. Φυ­τεύ­ου­με ἕ­να σπέρ­μα ἐ­λιᾶς, καί μᾶς δί­νει, γιά πολ­λές ἑ­κα­τον­τά­δες χρό­νια, δι­σε­κα­τομ­μύ­ρια ἐ­λι­ές. Δέν θά δώ­σει ὁ Θε­ός αὐ­τό τό δέν­τρο καί ὅ­λη τήν καρ­πο­φο­ρί­α του, ἄν ἐ­μεῖς δέν τοῦ δώ­σου­με ἕ­να κου­κού­τσι ἐ­λιᾶς.

Ἄν ἔ­τσι ἐ­νερ­γεῖ ὁ Θε­ός, τό­τε για­τί μέ­νου­με δύ­σπι­στοι καί ψυ­χροί καί ἐ­γω­ι­στές, ὅ­ταν μᾶς ὁ­μι­λεῖ γιά τά πνευ­μα­τι­κά, ὅ­ταν μᾶς προ­σφέ­ρει τίς ἐν­το­λές του, ὅ­ταν μᾶς προ­τρέ­πει στήν ἐ­λε­η­μο­σύ­νη; Μή­πως δέν θά τη­ρή­σει τόν λό­γο του; Μή­πως δέν θά ἀν­τα­πο­δώ­σει τήν προ­σφο­ρά μας; Μή­πως δέν θά ἐ­πι­στρέ­ψει στό πολ­λα­πλά­σιο τήν ἀ­γά­πη πού θά δεί­ξου­με πρός τόν πλη­σί­ον;

Ἄν ἕ­να πο­τή­ρι νε­ρό πού θά προ­σφέ­ρου­με σέ κά­ποι­ον στό ὄ­νο­μα τοῦ Χρι­στοῦ θά ἔ­χει τόν μι­σθό του, πό­σο μᾶλ­λον ἡ ἁ­πλό­χε­ρη καί μέ ἱ­λα­ρό­τη­τα ἐ­λε­η­μο­σύ­νη μας;

Ὁ ἐν Χρι­στῷ σο­φός καί ἔ­ξυ­πνος ἄν­θρω­πος, ἀ­γα­πη­τοί μου, γνω­ρί­ζει ὅ­τι ὅ­σα κι ἄν ἀ­πο­κτή­σει ἐ­δῶ στή γῆ, θά τοῦ χρεια­στοῦν μό­νο γιά ἐ­δῶ στή γῆ. Ἄν ὅ­μως τά μοι­ρά­σει χά­ριν τοῦ Χρι­στοῦ, εἶ­ναι σί­γου­ρος ὅ­τι ὁ Θε­ός θά τοῦ τά ἀν­τα­πο­δώ­σει ἀ­πεί­ρως πολ­λα­πλά­σια, καί ἐ­δῶ, καί στήν αἰ­ώ­νια Βα­σι­λεί­α του. Ὁ πι­στός ξέ­ρει νά ἀ­ξι­ο­λο­γεῖ σω­στά τά πράγ­μα­τα.

Ὁ Θε­ός, ἀ­γα­πη­τοί μου, εἶ­ναι καί ἀ­λη­θι­νός καί σα­φής καί ἀ­ξι­ό­πι­στος· ἐ­κεῖ­νο πού λέ­ει τό τη­ρεῖ. Αὐ­τό πού μέ­νει σ᾽ ἐ­μᾶς εἶ­ναι νά φερ­θοῦ­με ἔ­ξυ­πνα!

Ἄν δώ­σου­με ἔ­στω λί­γα, ἐκεῖνος θά μᾶς δώ­σει πολ­λά. Ἄν δώ­σου­με φθαρ­τά, θά πά­ρου­με ἄ­φθαρ­τα. Ἄν δώ­σου­με γή­ι­να, θά μᾶς δώ­σει αἰ­ώ­νια.

Ἡ ἔ­ξυ­πνη κί­νη­ση εἶ­ναι νά τόν πι­στέ­ψου­με καί νά τοῦ μοι­ά­σου­με!

Θά εἴ­μα­στε πραγ­μα­τι­κά κερ­δι­σμέ­νοι!

Μὲ κάθε εὐχὴ καὶ εὐλογία!

(†) Πρω­το­πρε­σβύ­τε­ρος Βα­σί­λει­ος Λ. Βα­σι­λεί­ου