Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ
ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΑΤΙΣΤΑΣ 

Φε­βρουά­ριος 2025

Ἕνα κάθε μήνα.

Ὁ με­τα­πτω­τι­κὸς ἄν­θρω­πος, αὐ­το­νο­μη­μέ­νος ἀ­πὸ τὸν ἀ­λη­θι­νὸ Θε­ό, ζεῖ τὸ δρά­μα τοῦ χα­μέ­νου ἀν­θρώ­που, τοῦ ἐ­ξο­ρί­στου, τοῦ τα­λαι­πω­ρη­μέ­νου, τοῦ ζη­μι­ω­μέ­νου. Θλί­βε­ται καὶ στε­νο­χω­ρεῖ­ται ἀ­πὸ ποι­κί­λες ἐ­ξω­τε­ρι­κὲς καὶ ἐ­σω­τε­ρι­κὲς κα­τα­στά­σεις. Ἀ­να­ζη­τᾶ τὸν ἀ­πω­λε­σθέν­τα Πα­ρά­δει­σο καὶ βρί­σκει τὴν κό­λα­ση, ἐ­πι­θυ­μεῖ τὸν γλυ­κὺ καρ­πὸ τοῦ δέν­τρου τῆς Ζω­ῆς καὶ τρώ­γει τὸν πι­κρό­στυ­φο καρ­πὸ τῆς ἁ­μαρ­τί­ας, καὶ κα­τα­λή­γει στὸ θά­να­το τὸν πνευ­μα­τι­κὸ καὶ στὴ συ­νέ­χεια καὶ στὸ σω­μα­τι­κό. 

Ὁ Θε­ὸς Λό­γος ἔρ­χε­ται καὶ γί­νε­ται ἄν­θρω­πος! Ξα­να­δη­μι­ουρ­γεῖ τὸν Πα­ρά­δει­σο στὴ γῆ καὶ ξα­να­φυ­τεύ­ει τὸ δέν­τρο τῆς Ζω­ῆς, ὥ­στε νὰ τρῶ­νε οἱ ἄν­θρω­ποι τὸν καρ­πὸ του καὶ νὰ ζοῦν. Ὁ νέ­ος αὐ­τὸς Πα­ρά­δει­σος εἶ­ναι τε­λει­ό­τε­ρος τοῦ προ­η­γου­μέ­νου, καὶ ὁ και­νούρ­γιος αὐ­τὸς καρ­πὸς εἶ­ναι ἀ­σύγ­κρι­τα ἀ­νώ­τε­ρος του πρώ­του.

       Ποι­ὸς ὁ νέ­ος Πα­ρά­δει­σος; ἡ Μί­α, Ἁ­γί­α, Κα­θο­λι­κὴ καὶ Ἀ­πο­στο­λι­κὴ Ἐκ­κλη­σί­α!

       Ποι­ὸς ὁ και­νὸς καρ­πός; ὁ Ἰ­η­σοῦς Χρι­στός! Τὸ Σῶ­μα του καὶ τὸ Αἷ­μα του! «ὁ πάν­το­τε ἐ­σθι­ό­με­νος καὶ μη­δέ­πο­τε δα­πα­νώ­με­νος»!

Ὅ­ποι­ος βρί­σκε­ται μέ­σα σ’ αὐ­τὸν τὸν νέ­ο Πα­ρά­δει­σο καὶ ὑ­πα­κού­ει στὸν ἅ­γιο Τρι­α­δι­κὸ Θε­ό, ζεῖ τὴ μα­κα­ρι­ό­τη­τα, τὴ χα­ρά, τὴν εἰ­ρή­νη. Ὅ­ποι­ος τρώ­ει αὐ­τὸν τὸν ἄ­χραν­το καρ­πό, τὸ Σῶ­μα καὶ τὸ Αἷ­μα τοῦ Κυ­ρί­ου Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ, ζεῖ. Ζεῖ καὶ ἐρ­γά­ζε­ται τὶς ἐν­το­λὲς τοῦ Θε­οῦ καὶ ἀ­πο­φέ­ρει καρ­πούς: ἀ­γά­πη, εἰ­ρή­νη, χα­ρά, μα­κρο­θυ­μί­α, χρη­στό­τη­τα, ἀ­γα­θω­σύ­νη, πί­στη, πρα­ό­τη­τα, ἐγ­κρά­τεια, ἐ­λε­η­μο­σύ­νη, δι­και­ο­σύ­νη, εὐ­γνω­μο­σύ­νη, ὑ­πα­κο­ή, τα­πεί­νω­ση.

Ἡ τρα­γι­κό­τη­τα τοῦ ἀν­θρώ­που σή­με­ρα εἶ­ναι ὅ­τι δί­πλα του, πο­λὺ κον­τά του, βρί­σκε­ται ἡ Ζω­ὴ, καὶ αὐ­τὸς πε­θαί­νει μέ­σα στὸν πλοῦ­το του, στὶς ἡ­δο­νές του, στὴν ἄ­νε­σή του, στὰ ναρ­κω­τι­κά του καὶ τὰ μεθύ­σια του. Ὁ Πα­ρά­δει­σος τοῦ ἔ­χει δο­θεῖ μὲ τὸ ἅ­γιο Βά­πτι­σμα, καὶ αὐ­τὸς ἐ­πι­λέ­γει τὴν αὐ­το­κα­τα­στρο­φή, τὴν κό­λα­ση!

 Λύ­πη βα­θειὰ δι­α­κα­τέ­χει τὴν ψυ­χή μου, βλέ­πον­τας τὸ θλι­βε­ρό κα­τάν­τη­μα πολ­λῶν βα­πτι­σμέ­νων Χρι­στια­νῶν…

 Μπρο­στά μας βρί­σκε­ται ἡ κα­τα­νυ­κτι­κὴ πε­ρί­ο­δος τοῦ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κοῦ ἔ­τους, ἡ με­γά­λη Τεσ­σα­ρα­κο­στή. Ἂς νυ­γοῦ­με λί­γο ἀ­πό τὰ τρο­πά­ρια, ἀ­πό τά ἀ­να­γνώ­σμα­τα, ἀ­πό τοὺς λό­γους τῶν ἁ­γί­ων Πα­τέ­ρων τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας, καὶ ἂς ἀλ­λά­ξου­με τὴν δι­ε­στραμ­μέ­νη πο­ρεί­α τῆς ζω­ῆς μας.

Ὁ Χρι­στός μᾶς πε­ρι­μέ­νει νὰ σκου­πί­σει τὸν ἱ­δρώ­τα καὶ τὸ αἷ­μα ἀ­πό τὶς πλη­γὲς τῆς αὐ­το­νο­μή­σε­ώς μας.

Μὲ πο­λλή ἀ­γά­πη καὶ πό­νο

(†) ὁ πρω­το­πρε­σβύ­τε­ρος Βα­σί­λει­ος Λ. Βα­σι­λεί­ου

Την Κυριακή 26 Ιανουαρίου 2025, στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας, τελέστηκε το τετραετές μνημόσυνο του μακαριστού π. βασιλείου Λ. βασιλείου. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ.κ. Αθανάσιος τέλεσε Αρχιερατική Θεία Λειτουργία και Μνημόσυνο, πλαισιούμενος από τους Ιερείς της Ενορίας μας και πλήθος πιστών και πνευματικών τέκνων του π. Βασιλείου, που μετέβησαν από την γύρω περιοχή για να τιμήσουν την μνήμη του. Ο μακαριστός π. Βασίλειος στάθηκε ορόσημο για την Γεράνεια της Σιάτιστας και η αγάπη του κόσμου βοηθάει για τελούμε κάθε χρόνο μνημόσυνο στην μνήμη του.

Ὅ­λα ὅ­σα προ­σφέρ­θη­καν με­τά τό πέ­ρας τῆς Θεί­ας Λει­τουρ­γί­ας προ­έρ­χον­ταν ἀ­πό τίς κυ­ρί­ες τῆς Ἐ­νο­ρί­ας μας καί τά πνευ­μα­τι­κά παι­διά τοῦ π. Βα­σι­λεί­ου, ὅ­πως καί ὁ Δ΄ τό­μος τῆς σει­ρᾶς ἀ­πο­μα­γνη­το­φω­νη­μέ­νων ὁ­μι­λι­ῶν τοῦ π. Βα­σι­λεί­ου πά­νω στήν Πρός Θεσ­σα­λο­νι­κεῖς Α΄ Ἐ­πι­στο­λή τοῦ Ἀ­πο­στό­λου Παύ­λου, πού ἀ­πο­τε­λεῖ τό τέ­ταρ­το στή σει­ρά πού ἐκ­δί­δε­ται κά­θε χρό­νο καί δι­α­νέ­με­ται γιά εὐ­λο­γί­α.

Ὁ Σε­βα­σμι­ώ­τα­τος στό κή­ρυγ­μά του ἀ­να­φέρ­θη­κε στό Ἀ­πο­στο­λι­κό ἀ­νά­γνω­σμα τῆς Κυ­ρια­κῆς. Ἐ­πι­σή­μα­νε τά λό­για του Ἀ­πο­στό­λου Παύ­λου πού λέ­ει στόν Τι­μό­θε­ο «Πρό­σε­χε τῇ ἀ­να­γνώ­σει» καί συ­νέ­χι­σε ἀ­να­φε­ρό­με­νος στό πρό­σω­πο τοῦ μα­κα­ρι­στοῦ π. Βα­σι­λεί­ου τά ἑ­ξῆς:

«…Δύ­σκο­λα πράγ­μα­τα, θά πεῖ κα­νείς· βε­βαί­ως· ἀλ­λά ὄ­χι ἀ­κα­τόρ­θω­τα. Ἔ­χου­με ἀν­θρώ­πους πού τά κα­τόρ­θω­σαν, καί σέ με­γά­λο βαθ­μό. Ἕ­νας τέ­τοι­ος εἶ­ναι καί ὁ πα­τήρ Βα­σί­λει­ος, πού σή­με­ρα κά­νου­με τό μνη­μό­συ­νό του, πού τό­σο νω­ρίς καί ἄ­δι­κα μᾶς ἄ­φη­σε καί ἀ­νέ­βη­κε στόν Οὐ­ρα­νό, καί ζεῖ σή­με­ρα στήν αἰ­ω­νι­ό­τη­τα ἀγ­κα­λιά μέ τήν Πα­να­γί­α καί τούς Ἁ­γί­ους, πού τό­σο ἀ­γα­ποῦ­σε, μα­ζί μέ τόν Ἅ­γιο Νι­κό­λα­ο. Τά ἔ­κα­νε αὐ­τά καί πρό­σε­χε τί δι­ά­βα­ζε, καί ἐ­φάρ­μο­ζε αὐ­τά πού δι­ά­βα­ζε, καί με­τέ­δι­δε καί στούς ἄλ­λους αὐ­τά πού ἐ­φάρ­μο­ζε στή ζω­ή του.

»Θά μοῦ πεῖ­τε ὅ­τι ἐ­μεῖς δέν εἴ­μα­στε πα­πά-Βα­σί­λης. Ναί. Καί ὁ πα­τήρ Βα­σί­λει­ος δέν γεν­νή­θη­κε Ἅ­γιος, ἀλ­λά ἔ­γι­νε, καί προ­σπά­θη­σε ἀ­γω­νι­ζό­με­νος, μέ τήν ἐ­κλε­κτή του οἰ­κο­γέ­νεια, τήν ἐ­ξαι­ρε­τι­κή πρε­σβυ­τέ­ρα του καί τά παι­διά του καί τά ἐγ­γό­νια του, καί ἔ­γι­νε αὐ­τό πού ὅ­λοι μας σή­με­ρα, καί τό­τε καί πάν­το­τε, εἴ­μα­στε ὑ­πε­ρή­φα­νοι καί χαι­ρό­μα­στε· ἕ­νας ἄν­θρω­πος τοῦ Θε­οῦ.

»Ἀ­κο­λου­θών­τας λοι­πόν, ἀ­γα­πη­τοί μου ἀ­δελ­φοί, τό πα­ρά­δειγ­μα τοῦ κα­λοῦ μας πνευ­μα­τι­κοῦ πα­τέ­ρα, τοῦ κα­λοῦ μας ἐ­φη­με­ρί­ου, ὁ ὁ­ποῖ­ος ἄ­φη­σε ἀ­ξί­ους δι­α­δό­χους σ᾿ αὐ­τόν ἐ­δῶ τόν Ἱ­ε­ρό Να­ό καί στήν πε­ρι­ο­χή μας, ἄς προ­σπα­θή­σου­με καί ἐ­μεῖς νά προ­σέ­χου­με τί δι­α­βά­ζου­με, νά ἐ­φαρ­μό­ζου­με τά χρι­στι­α­νι­κά πράγ­μα­τα πού δι­α­βά­ζου­με, καί νά με­τα­δί­δου­με καί στούς ἄλ­λους αὐ­τό πού ἔ­χει ἡ ψυ­χή μας, ἡ καρ­διά μας, τόν Χρι­στό μας, τήν Ἐκ­κλη­σί­α μας, τήν Πα­τρί­δα μας, τήν ἀ­γά­πη μας γιά τόν Θε­ό καί τούς ἀν­θρώ­πους, ἀρ­χί­ζον­τας πάν­τα πρῶ­τα ἀ­πό τήν κα­λή μας οἰ­κο­γέ­νεια καί ἐ­πε­κτεί­νον­τας ἔ­πει­τα τήν ἀ­γά­πη μας σέ ὅ­λο τόν κό­σμο, παν­τοῦ.

»Ἔ­τσι λοι­πόν θά ἔ­χου­με πάν­το­τε τήν προ­στα­σί­α τοῦ Ἁ­γί­ου Θε­οῦ, τίς εὐ­χές τοῦ Ἁ­γί­ου Νι­κο­λά­ου καί τίς πρε­σβεῖ­ες στή ζω­ή μας, ἀλ­λά καί τήν εὐ­χα­ρί­στη­ση καί τήν εὐ­γνω­μο­σύ­νη καί τήν ἱ­κα­νο­ποί­η­ση τοῦ πα­τρός Βα­σι­λεί­ου, πού μᾶς βλέ­πει ἀ­πό τούς Οὐ­ρα­νούς καί μᾶς λέ­ει: ʺΑὐ­τά σᾶς ἔ­μα­θα;ʺ Θά τοῦ ποῦ­με: ʺΚά­νου­με ὅ,τι μπο­ροῦ­μεʺ. Καί θά μᾶς πεῖ: ʺΜπρά­βο, παι­διά μου! κά­νε­τε ὅ,τι μπο­ρεῖ­τε, γιά νά μπο­ρέ­σε­τε νά ἔρ­θε­τε ἐ­κεῖ πού εἶ­μαι καί ἐ­γώ, δη­λα­δή στόν Οὐ­ρα­νό, στόν Πα­ρά­δει­σοʺ. Ἀ­μήν!»

Στή συ­νέ­χεια ὁ Σε­βα­σμι­ώ­τα­τος, οἱ Ἱ­ε­ρεῖς καί οἱ πι­στοί με­τέ­βη­σαν στό μνῆ­μα τοῦ π. Βα­σι­λεί­ου, πού βρί­σκε­ται πί­σω ἀ­πό τό Ἱ­ε­ρό Βῆ­μα τοῦ Να­οῦ, καί τέ­λε­σαν Τρι­σά­γιο ὑ­πέρ ἀ­να­παύ­σε­ως τῆς ψυ­χῆς του.

Ἄς εἶναι αἰωνία ἡ μνήμη του!

Ἄς ἔχουμε τήν εὐχή του καί ἄς πρεσβεύει πάντοτε γιά ὅλους μας!

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ
ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΑΤΙΣΤΑΣ 

Ιανουάριος 2025

Ἕνα κάθε μήνα.

Ἀγαπητοί μου ἐνορίτες,

Κάθε χρόνος ποὺ περνάει, θὰ ἔπρεπε νὰ μᾶς βρίσκει 365 σκαλιὰ πιὸ πάνω σ’ ὅλο τὸ φάσμα τῆς ζωῆς μας καὶ προπαντὸς τῆς πνευματικῆς. Καὶ αὐτὸ θὰ τὸ πετυχαίναμε, ἂν στὴν πρώτη θέση τῆς ζωῆς μας τοποθετούσαμε τὸν Χριστό.

Ὅταν βάλουμε τὸν Χριστό πρῶτο στὴ ζωή μας, τότε ὅλα τὰ πράγματα θὰ βροῦν τὴ σωστή τους θέση. Τότε θὰ ξέρουμε ποιὰ πράγματα ἔχουν προτεραιότητα καί ποιὰ ἔχουν πραγματικὴ ἀξία. Θὰ ξέρουμε πῶς θὰ συμπεριφερθοῦμε στὴν κάθε στιγμή. Θὰ ξέρουμε πῶς θὰ ἐκμεταλλευθοῦμε τὴν κάθε στιγμή, τὸ κάθε γεγονός, τὸ κάθε  πράγμα.

Ὁ Χριστὸς δίνει στὸν καθένα μας τὰ ἴδια ὑλικά (σῶμα – ψυχή – φύση – ἐπιτυχίες – ἀποτυχίες – θλίψη – χαρά – ὑγεία – ἀρρώστια κλπ.) γιὰ νὰ χτίσουμε τὴ ζωή μας. Ὅμως ὁ ἕνας κατασκευάζει ἀντικείμενα γιὰ τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ ὁ ἄλλος γιὰ τὴν Κόλαση. Ἂν Τὸν ἔχουμε δίπλα μας, κοντά μας, μέσα μας, καὶ τοῦ δώσουμε τὴν ἀπεριόριστη ἄδεια νὰ χειρίζεται τὰ «δικά μας», δηλαδὴ αὐτὰ ποὺ Αὐτός μας προσφέρει, τότε ἡ ζωή μας θὰ ἦταν πραγματικὰ μία πορεία πρὸς τὸ καθ’ ὁμοίωσιν. Τότε θὰ γνωρίζουμε γιατί ζοῦμε καὶ πῶς νὰ ζοῦμε. Τότε τὸ κάθε τί θὰ γινόταν ἕνα σκαλοπάτι γιά νά ἀνεβοῦμε πιὸ πάνω στὴν πνευματική μας ζωή.

Εὔχομαι, ὅλη αὐτὴ τὴ χρονιά, ἀλλὰ καὶ πάντοτε, νὰ λέμε αὐτὴ τὴν προσευχή: «Ἔλα, Κύριε! Θέλω ὁ ἑαυτός μου νὰ εἶναι σπίτι Σου, καὶ Σὺ νὰ αἰσθάνεσαι… σὰν στὸ σπίτι Σου! Δὲν θέλω νὰ εἶσαι ἐπισκέπτης!»

Μὲ πολλὴ ἐν Χριστῷ πατρικὴ ἀγάπη

(†) Πρω­το­πρε­σβύ­τε­ρος Βα­σί­λει­ος Λ. Βα­σι­λεί­ου