Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ
ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΑΤΙΣΤΑΣ 

 Σεπτέμβριος 2017

Ἕνα κάθε μήνα.

Τό γεγονός τῆς σταυρώσεως τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, εἶναι τό μέγιστο σ’ ὁλόκληρη τήν ἀνθρώπινη ἱστορία, διότι δι’ αὐτοῦ καταλύθηκε τό κράτος τό διαβόλου καί τοῦ θανάτου, καί ἀνακαινίζονται τά πάντα.

Ἡ Ἐκκλησία μας γιορτάζει στό μέσον τοῦ μηνός Σεπτεμβρίου τήν Ὕψωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, καί βλέπουμε τούς ἁγίους πατέρες νά ὁρίζουν τήν Κυριακή πρίν τή γιορτή, ὡς Κυριακή πρό τῆς Ὑψώσεως καί τήν Κυριακή μετά τή γιορτή ὡς Κυριακή μετά τήν Ὕψωση. Τό κάνουν αὐτό ὥστε νά ὑπάρχει ἕνα προανάκρουσμα καί ἕνας ἀπόηχος τῆς γιορτῆς τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.

Τήν Κυριακή πρό τῆς Ὑψώσεως κατά τήν θεία Λειτουργία, καί τό Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα καί τό Εὐαγγελικό ἀναφέρονται στόν Τίμιο Σταυρό. Στό Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα (Γαλ. Στ΄ 11 – 16) καυχᾶται ὁ Ἀπόστολος Παῦλος γιά τόν Τίμιο Σταυρό τοῦ Χριστοῦ, καυχᾶται γιά τόν σταυρικό θάνατο τοῦ Χριστοῦ! Ζεῖ μόνο γιά τόν Χριστό καί αἰσθάνεται ὅτι ὁ κόσμος εἶναι νεκρός γι’ αὐτόν καί ὅτι αὐτός εἶναι νεκρός γιά τόν κόσμο. Δηλαδή, Παῦλος καί κόσμος, δέν ἔχουν καμία σχέση.

 Αὐτό πού ἔχει ἀξία γιά τόν Ἀπόστολο Παῦλο εἶναι μόνο ὁ Χριστός, καί εἰδικότερα ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ, πού ἀνακαινίζει τά πάντα. Καί αὐτό εἶναι τό κεντρικό νόημα ὅλου τοῦ εὐαγγελικοῦ κηρύγματος. Ὅτι ὁ Χριστιανισμός εἶναι «καινή κτίση».

 Ὅταν λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, «καινή κτίση», τό λέει ὄχι ἐξ ὑποκειμένου ἀλλά ἐξ ἀντικειμένου. Πραγματικά, ἀπό τήν ἐνσάρκωση τοῦ Θεοῦ Λόγου ἔχει ἀρχίσει ἡ ἀνάκτιση, ἡ ἀνάπλαση, ἡ ἀνακαίνιση τοῦ παλαιωμένου κόσμου.

 Πρίν δοῦμε, ὅμως, τί σημαίνει «καινή κτίση», πρέπει νά δοῦμε τί εἴμαστε τώρα ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι καί τά ἄλογα ζῶα καί ἡ ἄψυχη φύση καί τά φυτά, ὅλη ἡ ὕλη.

 Ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι εἴμαστε οἱ «παλαιοί», οἱ μεταπτωτικοί ἄνθρωποι, οἱ ἀποκομμένοι ἀπό τόν Θεό. Εἴμαστε οἱ ἐμπαθεῖς, οἱ ἁμαρτωλοί, οἱ φθαρτοί, οἱ θνητοί. Καί αὐτό, ἀπό τήν παρακοή τοῦ Ἀδάμ καί τῆς Εὔας στόν Θεό, καί μετά.

 Τόν κατήφορο, ὅμως, τῆς φθορᾶς ἀκολούθησε καί ἡ ἄψυχη καί ἄλογη φύση, τά ζῶα, τό σύμπαν ὁλόκληρο. Σημειώνει ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «Τῇ γάρ ματαιότητι ἡ κτίσις ὑπετάγη, οὔχ ἐκοῦσα, ἀλλά διά τόν ὑποτάξαντα». (Ρωμ. Η΄ 20) Ἡ κτίση ὁλόκληρη ὑποτάχθηκε στήν φθορά ἐξ αἰτίας τῆς ἁμαρτίας τῶν πρωτόπλαστων.

 Καί τώρα ἔρχεται ὁ Θεός Λόγος, διά τῆς ἐνανθρωπήσεως, νά ξανακαινουργιώσει τόν ἄνθρωπο καί τήν κτίση ὁλόκληρη. Καί γι’ αὐτόν τόν λόγο προσλαμβάνει τήν κτίση. Παίρνει σάρκα ἀπ’ τή σάρκα τῆς Θεοτόκου, παίρνει ὕλη ἀπό τήν ὕλη πού ἀποτελούμαστε, γιά νά τήν ἀναπλάσει. Καί τήν ἀναπλάθει, καί τήν ἀνακαινίζει, καί μᾶς χαρίζει τώρα τό ἀναστημένο Σῶμα Του, τήν «Καινή κτίση». Καί ὑπόσχεται ὅτι, κι ἐμᾶς θά μᾶς ἀνακαινίσει, θά μᾶς κάνει «καινή κτίση», καί τό σύμπαν ὁλόκληρο!

 Ἀγαπητοί μου, εἶναι μικρό αὐτό τό γεγονός; Δέν εἶναι καταπληκτικό; Εἶναι μικρή αὐτή ἡ πράξη τοῦ Θεοῦ; Πραγματικά, εἶναι τεράστια! Γι’ αὐτό τονίζει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ὅτι «ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ», ὅταν εἶναι κάποιος ἑνωμένος μέ τόν Χριστό, γι’ αὐτόν, δέν ἔχει καμία ἀξία τίποτα ἀπό τά γήινα, οὔτε ἡ περιτομή οὔτε ἡ ἀκροβυστία. Ἀξία ἔχει μόνον ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ, γιά τόν ὁποῖο καυχᾶται καί διά τοῦ ὁποίου ἡ κτίση ἀνακαινίζεται. Ἀξία ἔχει ἡ «καινή κτίση», ἡ ἀνακαίνιση τοῦ ἀνθρώπου. Τώρα ὁ μόνος πού εἶναι «Καινή κτίση», εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Εἶναι καί ἡ Θεοτόκος, διότι ἀναστήθηκε καί εὑρίσκεται στή Βασιλεία Θεοῦ!

Τό ἐρώτημα πού αἰωρεῖται εἶναι, «ἐμεῖς μποροῦμε νά ἔχουμε μετοχή στήν «καινή κτίση»; Ἀσφαλῶς καί μποροῦμε. Ἀφοῦ, γι’ αὐτόν τόν σκοπό ἦρθε ὁ Χριστός, γιά νά μᾶς κάνει «καινή κτίση» καί μᾶς πρόσφερε καί τά κατάλληλα μέσα.

Ἡ εἰσαγωγή μας στήν «καινή κτίση», ἡ ὁποία εἶναι τό ἀναστημένο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, πού εἶναι ἡ Ἐκκλησία, γίνεται διά τοῦ μυστηρίου τοῦ βαπτίσματος. Ἀκοῦστε τί λέει στήν πρός Ρωμαίους ἐπιστολή ὁ ἀπόστολος Παῦλος, «Ὅσοι ἐβαπτίσθημεν εἰς Χριστόν, εἰς τόν θάνατον αὐτοῦ ἐβαπτίσθημεν. Συνετάφημεν σύν αὐτῶ διά τοῦ βαπτίσματος εἰς τόν θάνατον, ἵνα ὥσπερ ἠγέρθη Χριστός ἐκ νεκρῶν διά τῆς δόξης τοῦ Πατρός, οὕτω καί ἡμεῖς ἐν καινότητι ζωῆς περιπατήσωμεν». (Στ΄ 3 – 4)

Μόλις κάποιος βαπτίζεται, γίνεται «καινή κτίση», καί πρέπει νά ζεῖ τήν «καινή ζωή». Ποιά εἶναι αὐτή ἡ «καινή ζωή»; Εἶναι ἡ ἐν Χριστῷ ζωή! Ἡ ζωή σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Χριστοῦ. Ὥστε ὅταν δέν ζῶ τήν ἐν Χριστῷ ζωή, εἶμαι ὁ «παλαιός ἄνθρωπος». Παραμένω ὁ «παλαιός ἄνθρωπος». Δουλεύω στήν ἁμαρτία, δουλεύω στήν φθορά. Χάνομαι, καταστρέφομαι! Εἶμαι πνευματικά νεκρός! Πραγματικά εἶναι φοβερό!

Ὁ ἀπόστολος τῶν ἐθννῶν, ὁ Παῦλος, τό ἐπαναλαμβάνει καί τό τονίζει διαρκῶς. «ὥστε εἴ τις ἐν Χριστῷ, καινή κτίσις». Ὅποιος εἶναι ἑνωμένος μέ τόν Χριστό εἶναι καινούργια δημιουργία. «Τά ἀρχαῖα παρῆλθεν, ἰδού γέγονε καινά πάντα». Τά παλαιά ἔφυγαν, τώρα ἔχουν γίνει ὅλα καινούργια! (Β΄ Κορ. Ε΄ 17)

Καί πῶς θά εἶμαι ἕνα μέ τόν Χριστό; Θά εἶμαι μέ τήν Θεία Κοινωνία. Ὅποιος μεταλαμβάνει τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ γίνεται ἕνα μέ τόν Χριστό. Γίνεται κοινωνός τοῦ ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ. Γίνεται «καινή κτίση»!

Ὁπότε, ἡ Ἐκκλησία μᾶς παρέχει τρία σωτήρια μέσα, γιά νά εἰσέλθουμε καί νά παραμείνουμε στήν «καινή κτίση», νά γίνουμε κι ἐμεῖς «καινή κτίση». Πρῶτο εἶναι τό ἅγιο βάπτισμα, δεύτερο εἶναι ἡ ἐν Χριστῷ ζωή καί τρίτο ἡ Θεία Κοινωνία.

Βλέπουμε, λοιπόν, ὅτι ὅσο ζοῦμε σ’ αὐτήν ἐδῶ τήν περαστική ζωή, μποροῦμε νά μετέχουμε στήν «καινή κτίση», μποροῦμε μερικῶς. Ἡ πλήρης δόξα καί ἡ φανέρωση τῆς «καινῆς κτίσεως» πάντων τῶν ἁγίων καί πάντων τῶν ἀγγέλων καί πάσης τῆς κτίσεως, δηλαδή, ὁλόκληρης τῆς Ἐκκλησίας, θά γίνει κατά τή μεγάλη καί ἔνδοξη Ἡμέρα τῆς δευτέρας Παρουσίας τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ!

Κατά ἕνα πανοραμικό τρόπο, ὁ Ἰωάννης ὁ Θεολόγος μᾶς παρουσιάζει αὐτή τήν Ἡμέρα στό βιβλίο τῆς  Ἀποκαλύψεως: «Καί εἶδον οὐρανόν καινόν καί γῆν καινήν. Ὁ γάρ πρῶτος οὐρανός καί ἡ πρώτη γῆ ἀπῆλθον, καί ἡ θάλασσα οὐκ ἐστιν ἔτι. Καί τήν πόλιν τήν ἁγίαν Ἱερουσαλήμ, καινήν εἶδον καταβαίνουσαν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἀπό τοῦ Θεοῦ, ἡτοιμασμένην ὡς νύμφην κεκοσμημένην τῷ ἀνδρί αὐτῆς… ὅτι τά πρῶτα ἀπῆλθον. Καί εἶπεν ὁ καθήμενος ἐπί τῷ θρόνω. Ἰδού καινά ποιῶ πάντα». (ΚΑ΄ 1 – 5)

Ἐκείνη τή μεγάλη καί ἔνδοξη καί φοβερή στιγμή, τά πάντα θά γίνουν καινούργια, καί θά παραμείνουν καινούργια καί ἄφθαρτα καί ἀθάνατα, στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων!

Ἕνα ἐρώτημα θά πρέπει νά μᾶς διακατέχει μέχρι τό τέλος τῆς ζωῆς μας: «Ἐγώ, σήμερα, μετέχω τῆς «καινῆς κτίσεως», ὥστε νά ἀνήκω γιά πάντα σ’ αὐτήν, στούς ἀπέραντους αἰῶνες τῶν αἰώνων;»

Μέ τήν εὐχή νά μετέχουμε καί τώρα καί στό αἰώνιο μέλλον

στήν «καινή κτίση»

ὁ Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Λ. Βασιλείου

ΕΝΑ ΚΑΘΕ ΜΗΝΑ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2017(PDF)

Την Δευτέρα 28 Αυγούστου 2017, ο προϊστάμενος της Ενορίας του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας, πρωτοπρεσβύτερος π. Βασίλειος Λ. Βασιλείου, συμπλήρωσε 35 χρόνια ιερωσύνης.

Όπως ανήγγειλε στο εκκλησίασμα, μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας της Κυριακής, «το μόνο το οποίο μπορούμε να κάνουμε είναι, να ευχαριστήσουμε τον Άγιο Τριαδικό Θεό.

Σήμερα το βράδυ, θα ήθελα, όπως είχε γίνει και εκείνη την πρώτη φορά αγρυπνία στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Μικροκάστρου, όταν έγινε η χειροτονία μου εις διάκονο, να κάνουμε αγρυπνία στον Ιερό Ναό της Αγίας Παρασκευής να ευχαριστήσουμε τον Θεό, για τα 35 χρόνια της ιερωσύνης που μου έχει χαρίσει».

Έτσι, το βράδυ της Κυριακής τελέστηκε Ιερά Αγρυπνία στον ιστορικό Ιερό Ναό της Αγίας Παρασκευής από τον π. Βασίλειο και τον συνεφημέριό του π. Νέστορα. Στο ψαλτήρι έψαλε ο Ιερέας π. Ιωάννης Δουγαλής με τους ιεροψάλτες κ. Ναούμ Πανυτσίδη, Νικόλαο Καρακουλάκη και Ιωάννη Τσιαούση, ενώ ο Ιερέας π. Μιχαήλ Τολιόπουλος συμπροσευχήθηκε μέχρι την ακολουθία του Όρθρου. Κατά την αγρυπνία συμμετείχαν προσευχόμενοι πολλοί εκ των πιστών της Ενορίας.

Στο τέλος της αγρυπνίας, ο π. Βασίλειος στο σύντομο κήρυγμά του ανέφερε ότι, «Αν θέλει κάποιος να ζήσει την πίστη την χριστιανική, την πίστη στον Ιησού Χριστό, πρέπει να την ζει ολοκληρωτικά. Δηλαδή αν είναι να κάνει 100 πράγματα, πρέπει να τα κάνει και τα 100. Αν είναι να κάνει 1.000, πρέπει να τα κάνει και τα 1.000. Και ένα να λείπει, υπάρχει μία ανοστιά. Δηλαδή, είναι κάτι που δεν είναι το τέλειο, το νόστιμο. Θέλω να πω ότι, όσα λέει η Αγία Γραφή, πρέπει όλα να τα τηρήσουμε. Πρέπει όλα να προσπαθήσουμε να τα κάνουμε πράξη. Ίσως γι’ αυτό μας φαίνεται άνοστη η χριστιανική ζωή, μας φαίνεται δύσκολη η χριστιανική ζωή, ότι δεν έχει και τόσο νόημα, επειδή επιλέγουμε «ότι καλύτερο». Να κάνω, δηλαδή, δυο – τρία – πέντε πράγματα. Επιλέγοντας δυο – τρία – πέντε πράγματα, δεν επιλέγουμε το όλο. Και το όλο, είναι η όλη προσωπικότητα του Ιησού Χριστού. Ότι, πρέπει να φτάσουμε, όπως λέει ο Απόστολος Παύλος, «εις το μέτρον του πληρώματος της ηλικίας του Ιησού Χριστού». Δηλαδή, να είναι πλήρες το όνομα του Ιησού Χριστού. Αν έχουμε ένα μέρος του Ιησού Χριστού, θα λέμε τι είναι αυτό; Γιατί είναι αυτό; Αν κρατήσουμε, δηλαδή, μόνο το Σταυρό, δεν γίνεται, θα τον αφήσουμε τον χριστιανισμό, είναι βαρύς. Αν κρατήσουμε μόνο την Ανάσταση, αυτό δεν μπορεί να γίνει. Πώς θα αναστηθούμε αν δεν πεθάνουμε;

Άρα, νομίζω καταλάβατε ότι, πρέπει όλα όσα μας λέει ο Χριστός, πρέπει να τα κάνουμε πράξη, για να έχουμε αυτή τη χαρά, αυτήν τη νοστιμιά της χριστιανικής ζωής.

Ένα άλλο είναι το εξής, που έχω παρατηρήσει. Είναι φανερό ότι δεν μπορούμε να τα κάνουμε όλα πράξη. Προσπαθούμε αλλά δεν μπορούμε. Όχι μόνο δεν κάνουμε αυτά που μπορούμε, αλλά κάνουμε και τα αντίθετα απ’ αυτά τα οποία πρέπει να κάνουμε. Δηλαδή, αμαρτάνουμε απέναντι στον Θεό. Οπότε, τι θα γίνει; Θα τηρήσουμε αυτόν τον λόγο τον οποίο είπε ο Ιησούς Χριστός, όταν ξεκίνησε το κήρυγμά του. Και αυτή είναι η αρχή του κηρύγματος του Ιησού Χριστού. Ποια ήταν η αρχή; «Μετανοείτε, ήγγικε γαρ η Βασιλεία των ουρανών». Δηλαδή να μετανοούμε. Δεν μπορέσαμε να πετύχουμε κάτι; κάναμε κάποια λάθη; πολλά λάθη; Να μετανοήσουμε. Ξαναπέσαμε; Πάλι να μετανοήσουμε. Βλέπετε ότι, το κήρυγμα των προφητών ήταν η μετάνοια. Το κήρυγμα του Προδρόμου του Ιησού Χριστού, του Αγίου Ιωάννου, ήταν πάλι η μετάνοια. Δηλαδή, η ζωή μας, να είναι ζωή μετανοίας.

Αλλά η ιστορία της Εκκλησίας μας, οι Άγιοι Πατέρες, μας λένε και κάτι άλλο. Καλό είναι να τα κάνουμε όλα, καλό είναι και να μετανοούμε, αλλά καλύτερο είναι να μην κάνουμε τα λάθη. Αν δεν κάνουμε τα λάθη, είναι σαν να βαδίζουμε το δρόμο  του «καθ’ ομοίωσιν». Γεννηθήκαμε, είμαστε «κατ’ εικόνα Θεού» πλασμένοι, και οδηγούμαστε προς το Θεό, προς τον Ιησού Χριστό. Μόλις κάνουμε μία αμαρτία ή περισσότερες αμαρτίες ή κατ’ επανάληψη τις ίδιες αμαρτίες, όχι μόνο δεν προχωρούμε μπροστά, όχι μόνο δεν σταματούμε εκεί που βρισκόμαστε, αλλά πηγαίνουμε προς τα πίσω.      

Κι έτσι, ο δρόμος ο οποίος είναι για να φτάσουμε στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού, να φτάσουμε στη Βασιλεία του Θεού, δεν θα τελειώσει καμία φορά. Και να το ξέρουμε ότι, όλα τα χρόνια που θα μας δώσει ο Θεός, χρειάζονται, χωρίς να χάσουμε χρόνο, να βαδίσουμε αυτόν τον δρόμο. Αν εγώ χάνω χρόνο, και χάνω δυνάμεις, και λοξοδρομώ, και ο χρόνος περάσει, και είμαι ακόμη στο 1/10 ή στο 1/100 του δρόμου, πότε θα συμπληρώσω το υπόλοιπο, ώστε να φτάσω στη Βασιλεία του Θεού; Άρα πρέπει να σταματήσουμε να αμαρτάνουμε. Αυτό, και εύκολο είναι, και δύσκολο είναι. Αν δεν θέλουμε, είναι πάρα πολύ δύσκολο. Αν θέλουμε, είναι πάρα πολύ εύκολο. Λέμε στο Θεό, «Θεέ μου, εγώ δεν θέλω να κάνω αυτή την αμαρτία». Αφού θα το πούμε, θα μας δώσει τη δύναμη να μην την κάνουμε αυτήν την αμαρτία. Αν το δει μέσα μας, ο Χριστός, ότι πραγματικά δεν την θέλουμε αυτή την αμαρτία, από εκείνη την στιγμή θα κοπεί.     

Οι αμαρτίες που διαπράττουμε, είναι οι τρύπες, οι λακκούβες, που μας ανοίγει ο διάβολος στον δρόμο μας, για να πέσουμε μέσα. Πέφτουμε μέσα και αντί να πάμε μπροστά, χάνουμε τον χρόνο μας, γυρνάμε πίσω. Οπότε, μας συμφέρει να αμαρτάνουμε; Δεν μας συμφέρει, αγαπητοί μου, να αμαρτάνουμε.

Ας ξεκινήσουμε από σήμερα έναν καλύτερο αγώνα. Και κάθε σήμερα να λέμε, από σήμερα θα ξεκινήσω αυτόν τον αγώνα. Και να μην αμαρτάνω. Και να μετανοώ. Και να έχω πάρει τη απόφαση να τηρήσω όλα όσα θέλει ο Θεός, ολόκληρο το θέλημα του Θεού. Για να δούμε κάποια στιγμή, άσπρη μέρα στον εαυτό μας. Να δούμε μία χαρά. Να δούμε μια νοστιμιά, στη ζωή μας την χριστιανική». 

Την Πέμπτη 24 Αυγούστου 2017 πανηγύρισε το εξωκλήσι του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, στην Ενορία του Αγίου Νικολάου, τη μνήμη του Αγίου ιερομάρτυρος και ισαποστόλου Κοσμά του Αιτωλού. Φέτος συμπληρώνονται 238 χρόνια από την ημέρα που μαρτύρησε με απαγχονισμό και παρέδωσε το πνεύμα του στον ουράνιο Πατέρα.
Την Τετάρτη το βράδυ εψάλη ο Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός μετά αρτοκλασίας και ακολούθησε η περιφορά της εικόνας του Αγίου Κοσμά.
Την ακολουθία του εσπερινού και της αρτοκλασίας τέλεσε ο πρωτοπρεσβύτερος π. Βασίλειος Βασιλείου.
Τον Θείο λόγο κήρυξε ο π. Βασίλειος Βασιλείου, ο οποίος ανέφερε ότι, «ο Άγιος Κοσμάς του Αιτωλός μεταξύ των άλλων θαυματουργιών και λόγων του, είπε και κάποιες προφητείες. Πολλές από αυτές έχουν εκπληρωθεί ενώ όλοι οι πιστοί αναμένουν την εκπλήρωση των υπολοίπων. Σ’ αυτές τις προφητείες, αναφέρεται ο άγιος Κοσμάς σε επερχόμενα δεινά και πολέμους και καταστροφές. Όλα αυτά, όμως, είναι επακόλουθα της αποστατημένης ζωής των ανθρώπων από τον Θεό. Όλα αυτά, είπε ο π. Βασίλειος, κάποια χρονική στιγμή θα γίνουν πραγματικότητα, όμως θα μπορούσε η κάθε κοινωνία, η κάθε γενεά, να τα αποτρέψει. Πώς; Με την μετάνοια, με την αλλαγή του τρόπου της ζωής, με το πλησίασμα στον Θεό. Αν μετανοήσουμε πραγματικά, όλα αυτά θα μετατεθούν στο μέλλον, και αν οι άνθρωποι της κάθε γενεάς ζουν με μετάνοια και σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, τα επερχόμενα δεινά συνεχώς θα μετατίθενται. Εμείς ας κάνουμε πράξη τη μετάνοια και δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα…»

Την Πέμπτη η Θεία Λειτουργία τελέστηκε στο εξωκλήσι του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, από τον πρωτοπρεσβύτερο π. Βασίλειο.
Στις ακολουθίες παραβρέθηκαν αρκετοί πιστοί, τιμώντας έτσι τον Άγιο Κοσμά, ο οποίος σε κάποια από τις περιοδείες του, πέρασε και από την πόλη της Σιάτιστας.

Ο Άγιος Κοσμάς έστησε το Σταυρό του, όπως το συνήθιζε, στο τόπο όπου σήμερα είναι χτισμένο το σημερινό εξωκλήσι και είπε στους Σιατιστινούς:
-«Ω ευλογημένο βουνό, πόσες ψυχές γυναικόπαιδα θα σώσεις όταν θα έλθουν τα χαλεπά χρόνια!».
-«Καλότυχοι σεις, οι οποίοι ευρέθητε εδώ πάνω εις τα υψηλά βουνά, διότι αυτά θα σας φυλάξουν από πολλά δεινά. Θα ακούτε και δεν θα βλέπετε τον κίνδυνο. Τρεις ώρες ή τρεις μέρες θα υποφέρετε».
-«Θα ’ρθη καιρός να σας πάρουν οι εχθροί σας και τη στάχτη από τη φωτιά, αλλά σεις να μην αλλάξετε την πίστη σας, όπως θα κάμουν οι άλλοι».

Την Τρίτη 15 Αυγούστου 2017 όλος ο ορθόδοξος χριστιανικός κόσμος γιόρτασε την Κοίμηση και μετάσταση της Υπεραγίας Θεοτόκου με μεγάλη κατάνυξη και λαμπρότητα.

Χιλιάδες πιστοί, με την ψυχή γεμάτη ελπίδα, πρόστρεξαν στα αμέτρητα προσκυνήματα, όπου λιτανεύθηκαν οι θαυματουργές εικόνες της Μεγαλόχαρης, για να αποθέσουν τη δική τους ικεσία στη χάρη Της.

Στην ενορία του Αγίου Νικολάου στη Σιάτιστα, πανηγύρισε ο Ιερός Ναός της Παναγίας, που είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου.

Την Δευτέρα 14 Αυγούστου, παραμονή της εορτής, εψάλη ο Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός μετά αρτοκλασίας από τους Ιερείς π. Βασίλειο Βασιλείου και π. Νέστορα Γκουρομίσιο.

Στο τέλος του Εσπερινού ακολούθησε η λιτάνευση της Αγίας Εικόνος της Παναγίας. Όλοι οι πιστοί της πόλης, που ευλαβούνται την Παναγία, προσήλθαν στην ακολουθία και ακολούθησαν την λατρευτική πομπή. Μετά τον εσπερινό οι Ιερείς μοίρασαν τον ευλογημένο άρτο σ’ όλους τους πιστούς.

Ανήμερα της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ο Ναός του Αγίου Νικολάου κατακλύστηκε από τους πιστούς, για να παραστούν στην Θεία Λειτουργία, οι οποίοι με υπομονή περίμεναν στην ουρά για πολλή ώρα, με σκοπό να κοινωνήσουν των αχράντων μυστηρίων.

Την Θεία Λειτουργία τέλεσε ο Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Βασιλείου με τον διάκονο Προκόπιο.

Ο π. Βασίλειος διάβασε επίσης και την εγκύκλιο του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλου, η οποία αναφερόταν στην Υπεραγία Θεοτόκο, η οποία είναι «η σκέπη και η προστασία και η αντίληψη και το καύχημα των πιστών…». Κατά το παράδειγμα της Παναγίας η τοπική Εκκλησία ίδρυσε το Συσσίτιο απόρων, και γενικώς ασκεί τη φιλανθρωπία για κάθε εμπερίστατο άνθρωπο.

Ο Ιερός Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Παναγίας) ανεγέρθηκε το 1625 προς τιμήν της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και βρίσκεται στο κέντρο της συνοικίας της Γεράνειας, μέσα στον περίβολο του ιστορικού Ναού της Αγίας Παρασκευής.

Τον Ιερό Ναό κοσμούν θαυμάσιες Βυζαντινές τοιχογραφίες και ένα εξαίρετο τέμπλο αρίστης ξυλογλυπτικής τέχνης, επιχρυσωμένο, με υπέροχες Δεσποτικές εικόνες.

Αργότερα, μετά από 52 χρόνια, το 1677, όταν οι κάτοικοι στην πόλη της Σιάτιστας έγιναν περισσότεροι, έκτισαν τον Ιερό Ναό της Αγίας Παρασκευής, ο οποίος αποτελεί το πιο σημαντικό ιστορικό μεταβυζαντινό μνημείο της Σιάτιστας και γενικά όλης της περιοχής.