Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας

Μετά την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα, που έχει δημιουργηθεί λόγω των εκτάκτων περιοριστικών μέτρων, τα οποία έχουν επιβληθεί ένεκα της πανδημίας του κορονοϊού, οι ακολουθίες στις Εκκλησίες τελούνται χωρίς το πλήθος των πιστών, κατάσταση η οποία προκαλεί θλίψη και πόνο. 

Όμως, στην ενορία του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας εορτάσθηκε η προσκύνηση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού του Κυρίου μας με την δέουσα εκκλησιαστική λαμπρότητα. Η προσκύνηση αυτή επιτελείται την Γ΄ Κυριακή των Νηστειών της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Την Κυριακή αυτή η Αγία μας Εκκλησία προβάλλει ένα ισχυρό όπλο στον παγκόσμιο άνθρωπο, τον Σταυρό του Χριστού. Ο Σταυρός του Χριστού είναι το σύμβολο του πάθους, το σύμβολο του πόνου, της θλίψης, της αγωνίας, του άγχους και καλεί τον κάθε άνθρωπο, μπροστά στη στιγμή της απελπισίας, να τον υψώσει ώστε να σταθεί στα πόδια του. Ο Τίμιος Σταυρός του Χριστού είναι η δόξα Του και το παντοδύναμο όπλο του κάθε ανθρώπου.

Στο τέλος της ακολουθίας του όρθρου, μετά το πέρας της Δοξολογίας, κατά το ασματικό «Άγιος ο Θεός», έγινε η λιτάνευση του Τιμίου Σταυρού από τους Ιερείς τον π. Βασίλειο και τον π. Νέστορα εντός του Ιερού Ναού και εναποτέθηκε στο κέντρο του Ναού, όπως ορίζει το εκκλησιαστικό τυπικό. Στη συνέχεια τον προσκύνησαν οι Ιερείς, οι Ιεροψάλτες, νεωκόρος και δύο εκκλησιαστικοί Επίτροποι, το όλο εκκλησίασμα.

Το απόγευμα της Κυριακής εψάλη ο Δ΄ κατανυκτικός Εσπερινός χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ.κ. Αθανασίου.

Ο Σεβασμιώτατος μετἐφερε στον Ιερό Ναό έναν μπρούτζινο Σταυρό με Τίμιο Ξύλο επάνω του. Τον τοποθέτησε εκεί που υπήρχε έτοιμο και στολισμένο το δισκάριο και στη συνέχεια τον προσεκύνησε, καθώς και οι Ιερείς του Ναού, οι Ιεροψάλτες και δύο Εκκλησιαστικοί Επίτροποι.

Τελειώνοντας ο Εσπερινός, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στην προσκύνηση του Τιμίου Σταυρού, και είπε ότι, «την οποία θέσπισε η Εκκλησία να γίνεται στη μέση της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, για να πάρουμε δύναμη να συνεχίσουμε τον αγώνα μας, ο οποίος δεν είναι εναντίον ανθρώπων, άλλωστε κανένας άνθρωπος δεν είναι εχθρός μας, αλλά εναντίον των παθών, εναντίον του κακού εαυτού μας, εναντίον του Διαβόλου. Η πάλη αυτή δεν είναι προς αίμα και σάρκα, όπως λέγει ο απόστολος Παύλος αλλά είναι πάλη προς τας αρχάς, προς τας εξουσίας, τους κοσμοκράτορας του σκότους του αιώνος τούτου… είναι πάλη καθημερινή, είναι πάλη αιματηρή, δύσκολη… και πολλές φορές ο χριστιανός αποκάμει, και τότε έρχεται ο Τίμιος και Ζωοποιός Σταυρός να εμφανισθεί στη ζωή μας και να τον δούμε ως σημαία του Χριστού κατά του θανάτου και αναπτερώνει το ηθικό των χριστιανών, κι εμείς συνεχίζουμε τον αγώνα μας… να ξεπεράσουμε την δυσκολία αυτή, να σταματήσει η πανδημία,  για να μπορούμε χωρίς ασθένειες να συνεχίσουμε την ζωή μας με ευσέβεια και σεμνότητα. Γι’ αυτό και από την θέση αυτή, μέσα στον Άγιο Ναό είμαστε μόνο ο εφημέριος, οι δυο ψάλτες, δεξιά και αριστερά, και οι δυο επίτροποι ανάργυροι φύλακες του Ναού, σύνολο πέντε άτομα. Αλλά πιστεύω πως είναι γεμάτος ο Ναός, από τον νου σας και της ψυχές σας. Μέσα σ’ αυτό τον Ναό, παρακαλώ και εγώ και όλοι οι παρευρισκόμενοι και όλοι εσείς, τον Τίμιο Σταυρό, να μας βοηθήσει να ξεπεράσουμε αυτή την δυσκολία. Προσπαθούμε και εμείς ως χριστιανοί να υπακούσουμε στην Εκκλησία, και ταυτόχρονα στις παρακλήσεις των αρμοδίων φορέων, ώστε να μην διασπείρουμε τον ιό και να βοηθήσουμε στον περιορισμό του, όσο τον δυνατό σε λιγότερα άτομα, για να περάσει γρήγορα αυτή η ώρα.

Σας παρακαλώ και εγώ, από την θέση αυτή, όσο μπορούμε να προσέχουμε. Δεν έχουμε την πολυτέλεια της ελευθέρας κινήσεως, διότι αν θεωρήσουμε μόνοι μας τον εαυτό μας ως νοσούντα, τότε θα προσέχουμε και τον εαυτό μας και τους γύρω μας. Και είναι κρίμα, πραγματικά είναι κρίμα, όταν εγώ νιώθω ελεύθερος και κάνω του κεφαλιού μου και να νιώθω αυτόνομος, να ταλαιπωρώ όλη την Ελλάδα. Αλλά είναι θέμα ζωής και θανάτου να προσπαθήσουμε και να φυλάξουμε τον εαυτό μας και να φυλάξουμε και τους άλλους. Και κάτι, που λέει πάντοτε η Εκκλησία και το ακούτε συνεχώς από τους καλούς σας εφημέριους, να προσευχόμαστε και να πιστεύουμε. Δεν φοβόμαστε αλλά προσέχουμε, πιστεύουμε και προσευχόμαστε ακόμη περισσότερο. Και οι άνθρωποι της Εκκλησίας αυτό τον καιρό πιστεύουν και προσεύχονται γονατιστοί μπροστά στην εικόνα της Παναγίας, μπροστά στον Τίμιο Σταυρό, μπροστά στις εικόνες των Αγίων. Προσεύχονται για τον τόπο μας και για όλο τον κόσμο, ταυτόχρονα όμως προσέχουν να τηρούν όλους τους κανόνες ασφαλείας, τους οποίους οι αρμόδιες αρχές έχουν θέση υπόψη μας.

Δεν θα ήθελα να κουράσω την αγάπη σας. Ευχόμαστε και προσευχόμαστε, ο Τίμιος και ζωοποιός Σταυρός, η Δόξα του Χριστού, η Σημαία νίκης του Χριστού, ο θρόνος του Χριστού, και το σημείο της ορατής αγάπης του Θεού, για τον κόσμο, αλλά και το σημείο από όπου όλοι θα περάσουμε για να κριθούμε, διότι ο Τίμιος Σταυρός είναι η κρίση του κόσμου, με την δύναμή Του, να μας προστατεύει, να μας φυλάει, να μας δυναμώνει, να εξαγιάζει τα σπίτια μας και τις οικογένειές μας, και να μας δώσει την δύναμη να ξεπεράσουμε τη δυσκολία αυτή που έχει η πατρίδα μας και να φθάσουμε να προσκυνήσουμε τον Αναστάντα Κύριο, κατά τις ημέρες του ερχομένου Πάσχα. Αμήν»     

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας στις 20 Μαρτίου το απόγευμα εψάλησαν οι Γ΄ Χαιρετισμοί της Θεοτόκου. Διαβάσθηκε το μικρό Απόδειπνο και στη συνέχεια ο κανόνας «Ἀνοίξω τό στόμα μου…».

Το Γ΄ τμήμα των οίκων των χαιρετισμών διάβασε εμμελώς ο πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος  Βασιλείου.

Ο π. Βασίλειος μετά τις ευχές στην Παναγία και στον Χριστό, το «Ἄσπιλε, Ἀμόλυντε, Ἄφθορε, Ἄχραντε…», και το «Καί δός ἡμῖν Δέσποτα…» μίλησε επίκαιρα για την Υπεραγία Θεοτόκο, και αναφέρθηκε στον 13^ο οίκο του γράμματος (Ν). Ανέλυσε τον οίκο και τα ακολουθούντα αυτόν «Χαίρε» στην Θεοτόκο.  

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Μετά τήν κατάσταση, ὅπως διαμορφώθηκε, λόγω τῆς ἐπιδημίας ἀπό τόν κορωνοϊό, σᾶς ἐνημερώνουμε σχετικά μέ τήν περιφορά τῆς Ἁγίας Εἰκόνας τῆς Παναγίας Ἐλεούσας τοῦ Μικροκάστρου στήν Ἐνορίας μας.  

Πάντοτε, στόν ὀρθόδοξο χριστιανικό λαό μας, σέ περιπτώσεις ἐπιδημιῶν ἤ διαφόρων ἄλλων δυσκόλων περιστάσεων, ἐξέρχονταν ἀπό Ἱερούς Ναούς ἤ μοναστήρια Ἅγιες εἰκόνες ἤ λείψανα ἁγίων καί ὁ λαός τίς περιέφερε γύρω από τα χωριά, στούς δρόμους των πόλεων καί στά σπίτια τῶν πιστῶν χριστιανῶν.

Ἡ Ἐνορία τοῦ Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας, κατανοώντας τό πρόβλημα καί ἐνδιαφερόμενη γιά τήν προστασία τῶν ἐνοριτῶν, περιφέρει τήν θαυματουργή Ἁγία Εἰκόνα τῆς Παναγίας στήν Ἐνορία, γιά νά μᾶς προστατεύσει ἀπό κάθε κακό καί μόλυνση. Ἀνθρωπίνως κάνουμε ὅ, τι μᾶς λέει ἡ ἐπιστήμη, ὅμως πιό πάνω ἀπό αὐτές τίς προφυλάξεις εἶναι ὁ Παντοδύναμος Θεός καί ἡ Παναγία μας.

Οἱ πιστοί χριστιανοί πάντοτε, σε τέτοιες περιπτώσεις, ἐπικαλοῦνταν τόν Θεό καί ζητοῦσαν ἀπ’ Αὐτόν τήν βοήθεια, καί Ἐκεῖνος τήν πρόσφερε.

 Γι’ αὐτό κάθε ἡμέρα θά ἀνακοινώνουμε σέ ποιά περιοχή τῆς Ἐνορίας καί ποιές ὧρες θά περιαχθεῖ ἡ Εἰκόνα τῆς Παναγίας, καί ὅσοι θά ἐπιθυμοῦν νά εἰσέλθει ἡ Εἰκόνα στό σπίτι τους, θά τούς τήν πηγαίνουμε. Ὅσοι ἔχουν λόγους, γιά νά μήν ἔλθουν σέ ἐπαφή μέ αὐτούς πού τήν μεταφέρουν, ἄς μήν τήν δεχθοῦν καί ἄς ἔλθουν στόν Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Νικολάου, γιά νά τήν προσκυνήσουν.

Ἡ Εἰκόνα τῆς Παναγίας θά εὑρίσκεται στόν Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Νικολάου κάθε ἀπόγευμα ἀπό τίς 5:00 μέχρι τίς 8:00 τό βράδυ.

Αὐτές τίς ὧρες θά ψάλλεται τό Μεγάλο Ἀπόδειπνο καί ἡ Παράκληση στόν Ἅγιο Νικηφόρο τόν Λεπρό.

Ἄς ἔχουμε ὅλοι θάρρος καί πίστη κι ἐλπίδα στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, πού μᾶς ἀγαπᾶ κι ἐνδιαφέρεται καί στόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό.

Ὄχι πανικός. Μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, μπόρα εἶναι καί θά περάσει.

Ὁ Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Λ. Βασιλείου

Στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας σήμερα το απόγευμα εψάλησαν οι Β΄ Χαιρετισμοί της Θεοτόκου. Διαβάσθηκε το μικρό Απόδειπνο και στη συνέχεια ο κανόνας «Ἀνοίξω τό στόμα μου…».

Το Β΄ τμήμα των οίκων των χαιρετισμών διάβασε εμμελώς ο Μητροπολίτης μας, ο Σεβασμιώτατος κ.κ. Αθανάσιος.

Ο Σεβασμιώτατος μετά τις ευχές στην Παναγία και στον Χριστό, το «Ἄσπιλε, Ἀμόλυντε, Ἄφθορε, Ἄχραντε…», και το «Καί δός ἡμῖν Δέσποτα…» μίλησε επίκαιρα για την Υπεραγία Θεοτόκο, την Αγία εικόνα της Ελεούσας από την Ιερά Μονή Μικροκάστρου και τα σύγχρονα προβλήματα που ταλανίζουν την πατρίδα μας την Ελλάδα. Το πρόβλημα με τα ανατολικά μας σύνορα και το πρόβλημα με τη λοιμική νόσο του κορονοϊού. Και συνέχισε: «Παρακαλούμε την Παναγία να μας προστατεύει από και τα δύο… Η  Υπεραγία Θεοτόκος δεν θα μας αφήσει να πάθουμε καμμία ζημιά. Να διαβάζουμε τους Χαιρετισμούς της Θεοτόκου, την παράκληση προς την Παναγία μας και προς τους Αγίους τους οποίους αγαπούμε και τους Αγίους του τόπου μας, να βοηθήσουν και την οικογένειά μας και τον τόπο μας και την πατρίδα μας… Να προσευχόμαστε πολύ για να βγει ο τόπος μας από την δύσκολη κατάσταση που βρισκόμαστε. Η Παναγία εμάς περιμένει, να μετανοήσουμε, για να μπορέσει να μας βοηθήσει, να επέμβει, να κάνει το θαύμα της, να μας γλυτώσει από κάθε κακό».    

Στο τέλος ξαναπήρε τον λόγο και είπε: «Οι Ακολουθίες της Εκκλησίας θα τελούνται κανονικά, αν είναι κάποιος άρρωστος να μην έρχεται στην Εκκλησία και κολλήσει τους άλλους, δεν τίθεται θέμα ποτέ για την Θεία κοινωνία, η Θεία κοινωνία είναι Ζωή και όχι θάνατος, είναι ο Χριστός, είναι Σώμα και Αίμα Χριστού, είναι φάρμακο αθανασίας και όχι δηλητήριο θανάτου, είναι αντίδοτο του μη αποθανείν, και τώρα 2.000 χρόνια δεν υπάρχει ούτε ένα περιστατικό μεταδόσεως μικροβίου ή οποιουδήποτε ιού η ασθένειας».

• 

• 

• 

Μετά από λανθασμένες πληροφορίες, για τη περιφορά της θαυματουργής εικόνας της Παναγίας της Ελεούσας από το Μοναστήρι του Μικροκάστρου, στα σπίτια της Ενορίας του Αγίου Νικολάου, θα ήθελα να πληροφορήσω τους αγαπητούς ενορίτες ότι, η περιφορά της Αγίας Εικόνας ξεκίνησε και συνεχίζεται σε όλα τα σπίτια.

Οι πιστοί ενορίτες την υποδέχονται με πολλή χαρά και ευλάβεια, με πολύ πόθο και ελπίδα, για τη βοήθεια και προστασία που παρέχει η Θεοτόκος.

Από την παραμονή ενημερώνουμε σε ποια περιοχή θα την περιφέρουμε και οι ενορίτες προετοιμάζονται καταλλήλως. Αν κάποιοι έχουν κάποιο πρόβλημα, αν ανήκουν στις ευπαθείς ομάδες υγείας του πληθυσμού ή και για οποιοδήποτε άλλο λόγο, δεν περνούμε από εκείνο το σπίτι. Σεβόμαστε την επιθυμία ή ακόμη και τον παραμικρό φόβο τους. Αλλά όλους τους βρίσκουμε προετοιμασμένους και μας καλοδέχονται. Πολλοί είναι εκείνοι που μας τηλεφώνησαν και ζήτησαν να περάσει η εικόνα από το σπίτι τους.

Οι ενορίτες επιθυμούν να περάσει η Αγία Εικόνα της Παναγίας από το σπίτι τους, εμείς δεν μπορούμε να τους την στερήσουμε.

Σε όλους συνιστούμε να τηρούν κάποιους κανόνες καθαριότητας και υγιεινής. Εμείς σκουπίζουμε επανειλημμένα την Εικόνα, προσέχουμε, κι αν είναι κάποιος άρρωστος να είναι πιο προσεκτικός. Ακόμη, του προτείνουμε να μη χαιρετά την Εικόνα και να μην πλησιάζει τόσο πολύ τους άλλους παρευρισκομένους.

Όλοι μας πρέπει να προσέχουμε τον εαυτό μας αλλά και τους άλλους, όσο είναι δυνατόν, για να μην τους κολλήσουμε την αρρώστια.

Η Εικόνα της Παναγίας μεταφέρει και μεταδίδει την χάρη και την ευλογία. Δεν μεταδίδει αρρώστιες. Είναι γεγονός, είναι αλήθεια, είναι διαπιστωμένο. Κάθε τόσο αναφέρονται θαυμαστά περιστατικά. Δεν αναφέρθηκε ποτέ κάτι κακό.

Οι εκκλησιαστικές ακολουθίες στην Ενορία θα γίνονται όλες κανονικά, ο εκκλησιασμός της Κυριακής κανονικά, οι Θείες Λειτουργίες των Προηγιασμένων δώρων κανονικά, οι Χαιρετισμοί της Θεοτόκου κανονικά και τα Απόδειπνα κάθε απόγευμα κανονικά.

Η πίστη μας στον Άγιο Τριαδικό Θεό και στην Υπεραγία Θεοτόκο, όχι μόνο να παραμένει ζωντανή αλλά και να αυξάνεται.

Να πάρουμε όλοι θάρρος, διότι ο Θεός μας είναι ζωντανός και παρών.

Ο Προϊστάμενος της Ενορίας του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας

Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Λ. Βασιλείου

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Με θρησκευτικό ενθουσιασμό και εκκλησιαστική κατάνυξη, η ενορία του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας υποδέχθηκε την Ιερά Εικόνα της Παναγίας Ελεούσας από την Ιερά Μονή Μικροκάστρου, με αφορμή την εορτή της Κυριακής της Ορθοδοξίας, την 8^η Μαρτίου 2020 το απόγευμα. Η υποδοχή έγινε στην είσοδο της πόλης της Σιάτιστας, στην περιοχή του Αγίου Νικάνορα, από τον Μητροπολίτη Καστορίας κ.κ. Σεραφείμ, με τη συνοδεία των Ιερέων της πόλης μας, εκπρόσωπων της Δημοτικής Αρχής και πλήθους κόσμου.

Με την συνοδεία της Φιλαρμονικής του Δήμου Βοΐου, κατευθύνθηκαν όλοι στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου, για να την προσκυνήσουν και ευλογηθούν. Ο Σεβασμιώτατος κ.κ. Σεραφείμ, επειδή θα έφευγε για την πόλη της Καστοριάς, μίλησε με λίγα λόγια προς τους πιστούς, χάρηκε με την παρουσία πολλών πιστών στην υποδοχή της Αγίας Εικόνας και ευχήθηκε να περάσουμε μία ευλογημένη περίοδο της τεσσαρακοστής και να φθάσουμε στο ευλογημένο Πάσχα, να εορτάσουμε το μεγάλο γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Μετά την αποχώρησή του από τον Ναό, εψάλη ο πρώτος Κατανυκτικός εσπερινός, κατά την διάρκεια του οποίου κήρυξε τον θείο λόγο ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης Νικοπόλεως και Πρεβέζης π. Βαρνάβας Λαμπρόπουλος, ομιλώντας σχετικά με το γεγονός της ημέρας, τον θρίαμβο της Ορθοδοξίας και τη σημασία των Αγίων εικόνων στη ζωή της Εκκλησίας.

Οι πιστοί για πολλή ώρα χαιρετούσαν την Αγία Εικόνα, η οποία μετά το πέρας πήγε να παραμείνει σε κάποιο σπίτι της Ενορίας, όπου εψάλη ο παρακλητικός κανόνας στην Υπεραγία Θεοτόκο.

Από την επομένη, οι Ιερείς της Ενορίας θα την περιφέρουν σε όλα τα σπίτια των πιστών της Ενορίας, για τον αγιασμό και την ευλογία τους.

Η Αγία Εικόνα θα παραμείνει στην Ενορία μέχρι την Κυριακή των Βαΐων, απ’ όπου και θα αναχωρήσει για την Ιερά Μονή Μικροκάστρου.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ
ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΑΤΙΣΤΑΣ 

      Μεγάλη Τεσσαρακοστή 2020

Ἀγαπητοί μου Ἐνορίτες,

Σᾶς προσφωνῶ, ἀγαπητούς μου ἐνορίτες, γνωρίζοντας τό ὕψος καί τό βάθος καί τήν ἔκταση αὐτῆς τῆς ἐκφράσεως. Χωρίς νά θέλω νά γράψω πραγματεία ἤ σύγγραμμα, θά ἤθελα πολύ συντόμως νά παρουσιάσω στήν ἀγάπη σας τό μέγεθος αὐτῆς τῆς πραγματικότητας, πού ὀνομάζεται «Ἐνορία», ὥστε νά γνωρίζει ὁ κάθε χριστιανός – ἐνορίτης τί εἶναι ἡ Ἐνορία καί ποιά θά πρέπει νά εἶναι ἡ σχέση μας καί ἡ στάση μας πρός τήν Ἐνορία.

Κατ’ ἀρχήν, ὅταν χειροτονεῖται κάποιος πιστός σέ Πρεσβύτερο, κατά τήν ὥρα τῆς χειροτονίας του παίρνει ἀπό τόν Ἐπίσκοπο πού τόν χειροτονεῖ κάποια δικαιώματα, διά τῶν εὐχῶν τοῦ μυστηρίου τῆς χειροτονίας. Λέει σέ μία εὐχή κατά τήν χειροτονία: «παρεστάναι ἀμέμπτως τῷ θυσιαστηρίῳ σου, κηρύσσειν τό Εὐαγγέλιον τῆς Βασιλείας σου, ἱερουργεῖν τόν λόγον τῆς ἀληθείας σου, προσφέρειν σοι δῶρα καί θυσίας πνευματικάς, ἀνακαινίζειν τόν λαόν σου διά τῆς τοῦ λουτροῦ τῆς παλιγγενεσίας».

Δηλαδή, τό πρωταρχικό καθῆκον καί ἡ ὑποχρέωση ἀλλά καί τό δικαίωμα τοῦ Πρεσβυτέρου – Ἐφημέριου εἶναι νά τελεῖ τήν λατρεία τοῦ Θεοῦ στόν Ἱερό Ναό τῆς Ἐνορίας, στήν ὁποία τοποθετεῖται ἀπό τόν Ἐπίσκοπο. Διά τῆς χειροτονίας ὁ Πρεσβύτερος γίνεται ὁ Ἱερέας τῆς Ἐνορίας ἀντί τοῦ Ἐπισκόπου, καί μέ ἀδιάσπαστη ἑνότητα μαζί του (sacerdos). Ὁ Ἱερέας, λοιπόν, ἁγιάζει τούς ἐνορίτες διά τῆς Θείας λατρείας, διά τοῦ κηρύγματος τοῦ Εὐαγγελίου, διά τῆς προσφορᾶς δώρων καί θυσιῶν πνευματικῶν, δι’ ὅλων τῶν μυστηρίων, προηγουμένου τοῦ μυστηρίου τοῦ βαπτίσματος. Μέ ὅλα αὐτά, ὅλοι ὅσοι ἔρχονται στόν Ναό καί μετέχουν στή λατρεία τῆς Ἐκκλησίας γίνονται μαζί μέ τόν Ἱερέα, Ἐκκλησία, δηλαδή γίνονται Σῶμα Χριστοῦ!

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι «ὁ Ἰησοῦς Χριστός παρατεινόμενος εἰς τούς αἰῶνες», ὁ ὁποῖος Ἰησοῦς Χριστός «χθές καί σήμερον εἶναι ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας». Ἡ Ἐκκλησία, δηλαδή, ἔχει δική της λειτουργική ζωή καί παράδοση, πού διαμορφώνουν τό ἦθος τῶν μελῶν της, ὅλων τῶν πιστῶν.

Ὅταν ὁ ἐνορίτης γνωρίζει αὐτά καί τά βιώνει, τότε κινεῖται πρός τό «καθ’ ὁμοίωσιν Θεοῦ», πρός τήν σωτηρία, βαδίζει πρός τήν θέωση.

Ὅμως, γιά νά γίνουν ὅλα αὐτά πραγματικότητα, θά πρέπει νά κατανοήσουμε τήν ἔννοια τοῦ Ἐφημερίου τῆς Ἐνορίας ὡς ποιμένος τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, τόν ὁποῖο λαό, καλεῖται ἐκεῖνος νά διακονήσει.

Ὁ Ἱερέας ἐκλέγεται καί χειροτονεῖται ἀπό τόν Ἐπίσκοπο, γιά μία συγκεκριμένη Ἐνορία, τῆς ὁποίας τά μέλη γίνονται τά πνευματικά τέκνα του. Γι’ αὐτό ἀπό τή στιγμή ἐκείνη τόν προσφωνοῦν «πάτερ», δηλαδή πατέρα μου, καί ἐκεῖνος προσφωνεῖ τά μέλη τῆς Ἐνορίας «τέκνα», δηλαδή παιδιά μου. Ἐκεῖνος εἶναι ὁ ποιμένας τῆς Ἐνορίας καί οἱ ἐνορίτες τά λογικά πρόβατα, τά ὁποῖα, ὅπως λέγει ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, «καλεῖ κατ’ ὄνομα» καί τά ὁποῖα «ἀκοῦν τήν φωνήν του, καί ὅταν ἔμπροσθεν αὐτῶν πορεύεται, τόν ἀκολουθοῦν, διότι γνωρίζουν τήν φωνήν του». (Ἰωάνν. Ι΄ 4-5)

Τί εἶναι, λοιπόν, ἡ Ἐνορία; 

Ἡ λέξη, ὁ ὅρος Ἐνορία, παράγεται ἀπό τό ἐπίθετο ἐνόριος καί σημαίνει ἱστορικά, τόν χῶρο ἐντός τῶν ὁρίων, μία καθορισμένη περιοχή ἤ τοπική περιφέρεια. Ἡ Ἐνορία εἶναι ἡ ἐκκλησιαστική περιφέρεια ἑνός Ναοῦ (ἐνοριακοῦ), ἀπό τόν ὁποῖο ἀντλεῖ καί τό ὄνομά της, (π.χ. Ἐνορία τοῦ Ἁγίου Νικολάου), ὅπως ἀντλοῦν τό ὄνομά τους καί τό σύνολο τῶν ὀρθοδόξων πιστῶν, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦν στήν ἴδια περιφέρεια καί συνέρχονται γιά τίς ἐκκλησιαστικές συνάξεις στόν Ἐνοριακό Ναό (π.χ. Ἐνορίτης τοῦ Ἁγίου Νικολάου).

Ἡ Ἐνορία εἶναι ὁ πυρήνας τῆς ποιμαντικῆς καί διοικητικῆς δομῆς τῆς Ἐκκλησίας, ὡς «σώματος Χριστοῦ» καί ἐν Χριστῷ κοινωνίας. Ὁ πιστός ζεῖ τό μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας στή ζωή καί πράξη τῆς Ἐνορίας του, μέσα στήν ὁποία, ἀγωνιζόμενος καί ἁγιαζόμενος, ἑνώνεται μέ τόν Χριστό, τόν Κύριο τῆς Ἐκκλησίας, καί τούς ἐν Χριστῷ ἀδελφούς του. Ἔτσι, πραγματοποιεῖ συνεχῶς τήν ἐν Χριστῷ ὕπαρξη καί ἐκκλησιαστικότητά του. Ζεῖ μέσα στόν Χριστό, ζεῖ μέσα στήν Ἐκκλησία, ἡ ὁποία εἶναι τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ Ἐνορία εἶναι τό βασικό εὐχαριστιακό «κύτταρο», χωρίς τό ὁποῖο δέν ὑπάρχει Ἐκκλησία.

Σέ κάθε τέλεση Θείας Εὐχαριστίας, «παρών εἶναι ὁ ὅλος Χριστός, καί ὄχι ἁπλῶς ἕνα τμῆμα του, ἔτσι, ὥστε, ὅταν ἡ τοπική Ἐνορία τελεῖ τά Θεῖα Μυστήρια, ἐκφράζει κατά τρόπο ὁρατό τήν Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, στήν ὁλότητά της». (Κάλλιστος Ware Ἐπίσκοπος Διοκλείας). Ὁπότε, ἄν θέλουμε νά εἴμαστε μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, δηλαδή τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ζωή μας πρέπει νά εἶναι ἄρρηκτα δεμένη μέ τήν κύρια τακτική τέλεση τῆς Θείας Λειτουργίας, στόν τοπικό ἐνοριακό Ναό. Ὅπως καί τίς κατά τόπους μοναστικές κοινότητες, ἡ ζωή τῶν μοναζόντων πρέπει νά εἶναι ἄρρηκτα δεμένη μέ τήν κύρια τακτική τέλεση τῆς Θείας Λειτουργίας, στό καθολικό τῆς Μονῆς.

Ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος, (Α΄ αἰώνας μ.Χ.) ἀπευθυνόμενος στούς χριστιανούς τῆς ἐποχῆς του, τόνιζε ὅτι «πρέπει ὅλοι οἱ πιστοί τῆς κάθε τοπικῆς Ἐκκλησίας (ἐνορίας) νά συναντῶνται σέ μία Εὐχαριστία, νά συναθροίζονται γύρω ἀπό μία τράπεζα καί νά πίνουν ἀπό ἕνα Ποτήριο».

Ὁ Ἅγιος Εὐαγγελιστής Λουκᾶς περιγράφοντας στίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων τήν ζωή τῆς πρώτης Χριστιανικῆς «Ἐνορίας», τῆς κοινότητας τῆς Ἱερουσαλήμ, μετά τήν Πεντηκοστή, γράφει: «ἦσαν προσκαρτεροῦντες τῇ διδαχῇ τῶν ἀποστόλων, καί τῇ κοινωνίᾳ καί τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου καί ταῖς προσευχαῖς. Πάντες δέ οἱ πιστεύοντες ἦσαν ἐπί τό αὐτό καί εἶχον ἅπαντα κοινά». (Πράξ. Β΄ 42-44) Ἀκόμη δέ, «τοῦ πλήθους τῶν πιστευσάντων ἦν ἡ καρδία καί ἡ ψυχή μία». (Πράξ. Δ΄ 32)

Ἡ καθολική Ἐκκλησία ἐνεργεῖ σέ ἕνα συγκεκριμένο χῶρο, στήν Ἐνορία, ἡ ὁποία εἶναι ἡ πνευματική μας οἰκογένεια.

Στή μήτρα – κολυμβήθρα τῆς Ἐνορίας μας γεννηθήκαμε καί στή ζωή τῆς Ἐνορίας μας ἀναγεννώμασθε στό λειτουργικό γίνεσθαι.

Ἐκκλησία εἶναι ἡ Ἐνορία, καί συνιστᾶ τόν Ναό ὡς τό κέντρο της, τόν κατεξοχήν χῶρο της.

Στόν Ναό τῆς Ἐνορίας βαπτιζόμαστε, χριόμαστε, κατηχούμαστε, συμπροσευχόμαστε, κοινωνοῦμε τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ.

Ἐκεῖ προσερχόμαστε κατά τίς μεγάλες γιορτές τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Παναγίας καί τῶν Ἁγίων, (Χριστούγεννα, Θεοφάνεια, Ὕψωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, Εὐαγγελισμός τῆς Θεοτόκου, Μεγάλη Ἑβδομάδα, Πάσχα, Πεντηκοστή, Κοίμηση τῆς Θεοτόκου, Χαιρετισμοί, Παρακλήσεις, γιορτή τοῦ Ἁγίου Νικολάου καί τῶν ὀνομαστικῶν μας Ἁγίων).

Ἐκεῖ γίνονται ὁ γάμος μας, ἡ κηδεία μας, τά μνημόσυνά μας. Ἐκεῖ ζοῦμε τίς χαρές καί τίς λύπες, τίς δικές μας καί τῶν ἄλλων. Ὅλων τῶν ἐνοριτῶν.

Ἡ Ἐνορία εἶναι ἡ εὐχαριστιακή οἰκογένεια, ὅπου ὅλοι οἱ ἐνορίτες εἶναι τά ἀδέλφια, μέ ὅλες τίς πνευματικές καί κοινωνικές καί οἰκονομικές προεκτάσεις. Μέ τά προτερήματα ἤ καί μειονεκτήματα ὁ καθένας. Ἀντιλαμβανόμαστε ὁ ἕνας τόν ἄλλο, συμπαραστεκόμαστε ὁ ἕνας τόν ἄλλο, ἀλληλοβοηθούμαστε. Δημιουργοῦμε τό κοινωνικό ἦθος τῆς Ἐκκλησίας.

Ἡ Ἐνορία γίνεται ὁ χῶρος τῆς σαρκώσεως τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία γιά τόν χριστιανό τοῦ κόσμου γίνεται πατρίδα. Κάθε ἀπομάκρυνση ἀπό τήν Ἐνορία εἶναι ξενιτειά. Χωρίς Ἐνορία, ὅλα εἶναι ἕνας ἱερός ἰδεαλισμός.

Στήν Ἐνορία πορευόμαστε ἀπό τήν ὕπαρξη στήν συνύπαρξη, ἀπό τό ἐγώ στό ἐσύ, ἐπειδή ἡ πραγματική πνευματικότητα ἀρχίζει ὅταν μπαίνει στή ζωή μας «ὁ ξένος», ὁ διαφορετικός. Ὅταν μπαίνουν οἱ πάντες, καί οἱ ἄνδρες καί οἱ γυναῖκες καί τά παιδιά καί οἱ γέροντες καί οἱ ζωντανοί καί οἱ κεκοιμημένοι. Ὅλοι αὐτοί, μᾶς κάνουν οἰκείους μέ τήν αἰώνια ζωή.

Στήν Ἐνορία βλέπουμε ὅλους τούς ἐνορίτες ὡς συνοδοιπόρους καί ὄχι ὡς ἀπειλή. Ὅταν πηγαίνω ἀλλοῦ νά ἐκκλησιασθῶ, νά προσευχηθῶ ἤ νά κοινωνήσω, ἐπειδή δέν θέλω νά βλέπω τόν συνενορίτη μου, τότε ζῶ μία κόλαση καί ὄχι τόν Παράδεισο, ὅπως διεκήρυττε ὁ ἄθεος Γάλλος φιλόσοφος Ζάν Πώλ Σάρτρ.

Νά προσέξουμε πολύ. Ἡ ἐνοριακή πίστη εἶναι αὐτή: Ὁ ἄλλος, εἶναι ὁ πλησίον μου, εἶναι ὁ Παράδεισός μου καί ὄχι ἡ κόλασή μου. Εἶναι ὁ πατέρας μου, ὁ Ἱερέας. Εἶναι τά ἀδέλφια μου καί οἱ ἀδελφές μου, οἱ ἱεροψάλτες, οἱ νεωκόροι, οἱ ἐπίτροποι, οἱ ἀσχολούμενοι μέ τό ἔργο τῆς φιλανθρωπίας, οἱ κυρίες καί οἱ κοπέλες πού φροντίζουν γιά τήν καθαριότητα τοῦ Ναοῦ, τόν καλλωπισμό, τά πρόσφορα, τά κόλλυβα, τά κεράσματα, τή μουσική, τίς ποικίλες ἐκδηλώσεις. Εἶναι τά παιδιά τῶν κατηχητικῶν, τά παπαδάκια. Ὅλοι στήν Ἐνορία εἴμαστε μία ἐν Χριστῷ οἰκογένεια, ὅπου ὅλοι μαζί, βοηθώντας ὁ ἕνας τόν ἄλλο, βαδίζουμε τόν δρόμο πρός τήν σωτηρία, πρός τήν θέωση.

Ἡ Ἐνορία εἶναι «ἐργαστήριο ἁγιότητος», ὅπως ἤθελε τήν Ἐκκλησία ὁ Ἱερός Χρυσόστομος.

Ὁ στόχος θά πρέπει νά εἶναι τό πῶς ὁ Ναός νά γίνει τό ἀπόλυτο κέντρο ζωῆς τῆς Ἐνορίας. Ἐκεῖ, μέ τή μετοχή μας στή Θεία Λειτουργία τῆς Κυριακῆς, θά φθάσουμε ὅλοι «στήν ἑνότητα τῆς πίστεως καί στήν κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος», ὅπου ὅλοι μαζί θά παραθέσουμε τούς ἑαυτούς μας στήν ἀγκαλιά καί τό ἐνδιαφέρον τοῦ πρώτου καί μεγάλου ἀδελφοῦ μας, τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι, θά φθάσουμε «νά ἐπικαλούμαστε τόν ἐπουράνιο Θεό καί νά τόν φωνάζουμε»: «Πάτερ ἡμῶν», πατέρα μας!

Τελειώνοντας, θά ἤθελα νά εὐχηθῶ σέ ὅλους νά κατανοήσουμε τήν σπουδαία καί ζωτική ἔννοια καί πραγματικότητα τῆς Ἐνορίας.

Μόνον ἔτσι θά ἀναδειχθεῖ ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ στόν τόπο μας καί στήν ἐποχή μας.

Ἔτσι θά φανοῦν οἱ εὐλογίες τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ στόν καθένα καί σέ ὅλους μαζί.

Ἔτσι θά χαιρόμαστε ὅλοι μ’ αὐτούς πού χαίρονται καί θά κλαῖμε ὅλοι μ’ αὐτούς πού κλαῖνε.

Ἔτσι δέν θά ὑπάρχει μέλος τῆς Ἐνοριακῆς οἰκογένειας, πού θά πάσχει μόνο του ἤ θά χαίρεται μόνο του.

Ἔτσι θά φανεῖ ὁ ἄνθρωπος, ὅπως τόν ἔπλασε καί ὅπως τόν θέλει ὁ Θεός.

Ἔτσι θά φθάσουμε ὅλοι μαζί στή σωτηρία, στή θέωση, στή Βασιλεία τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ, τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, στήν ἀτελεύτητη μακαριότητα, βλέποντας τόν Ἰησοῦ Χριστό «καθώς ἐστί».

Ἔτσι θά καταισχυνθεῖ αὐτός πού πολεμᾶ τήν Ἐκκλησία, τήν ἑνότητα τῶν πιστῶν, πού δέν ἐπιθυμεῖ τήν ἀγάπη, τήν εἰρήνη, τήν ἁγνότητα, τήν ἀλληλοβοήθεια, αὐτός πού δέν θέλει τήν παρουσία τοῦ ἀγαπημένου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Σωτήρα μας.

Ἔτσι θά λάμψει ἡ Ἐνορία ὡς «φῶς ἐπί τήν λυχνίαν» καί ὡς «πόλις ἐπάνω ὄρους κειμένη», καί θά προβάλλει διηνεκῶς τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό καί θά προσκαλεῖ τούς ἀνθρώπους σ’ Αὐτόν!  

Μέ πολύ μεγάλο πόθο γιά τήν ἀναζωπύρωση

καί τήν ἐνδυνάμωση καί τή ζωντάνια τῆς Ἐνορίας μας.

Ὁ Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Λ. Βασιλείου

«Τήν Ἄχραντον εἰκόνα σου προσκυνοῦμεν Ἀγαθέ…»

Με λαμπρότητα και κάθε επισημότητα εορτάστηκε ο θρίαμβος της Ορθοδοξίας κατά την Α΄ Κυριακή των Νηστειών, στις 8 Μαρτίου 2020 στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας.

Τον Όρθρο και την Θεία Λειτουργία τέλεσαν οι Πρωτοπρεσβύτεροι π. Βασίλειος και ο π. Νέστορας.

Ο π. Βασίλειος προ της Θείας κοινωνίας μίλησε σχετικά για την Ορθόδοξη Εκκλησία, ότι είναι Μία και μπορεί να σώζει. Κατέληξε ως εξής: «Αὐτό πού μένει σ’ ἐμᾶς τούς ὀρθοδόξους χριστιανούς σήμερα εἶναι:

1. Νά παραμείνουμε συνειδητά μέλη τῆς ἀληθινῆς Μίας Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, τῆς Ὀρθοδοξίας.
2.  Νά γνωρίζουμε ὅτι κάθε τί πού ὀνομάζεται «Ἐκκλησία», ἐκτός τῆς Ὀρθοδοξίας, εἶναι αἵρεση, δέν εἶναι Ἐκκλησία.
3. Νά γνωρίζουμε ὅτι ἡ σωτηρία μας ἐξαρτᾶται ἀπό τήν συνηδητή θέση καί βιωτή μας στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, στήν πλήρη ἀποδοχή τῶν ἀληθειῶν της.
4. Νά ἔχουμε ὑψηλό τό αἴσθημα τῆς εὐθύνης, ὅπως τήν παραλάβαμε ἀκέραιη, νά τήν παραδώσουμε καθαρή, χωρίς προσθαφαιρέσεις στίς ἑπόμενες γενεές. Εἶναι θησαυρός Θεανθρώπινος, πού μᾶς τόν ἐμπιστεύθηκε ὁ Θεός καί οἱ προηγούμενες γενεές, μέ ἀγῶνες καί μαρτύρια, ὅλοι οἱ ἅγιοι καί οἱ θεοφόροι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας.

Νά εὐχηθοῦμε καί νά παρακαλέσουμε τόν Ἅγιο Τριαδικό Θεό, νά μᾶς ἐνδυναμώνει ὥστε ἀκολουθήσουμε τά ἴχνη ὅλων αὐτῶν τῶν ἁγίων καί ἔτσι νά ἔχουμε τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ στήν παροῦσα ζωή καί τή σωτηρία στόν μέλλοντα αἰώνα».

Μετά την Θεία Λειτουργία έγινε η λιτάνευση των Ιερών εικόνων πέριξ του Ιερού Ναού.

Προηγούντο τα παιδιά, κρατώντας τις λαμπάδες και τα εξαπτέρυγα, ακολουθούσαν πολλοί πιστοί κρατώντας τον Τίμιο Σταυρό και τις Ιερές εικόνες, στη συνέχεια έρχονταν οι ιεροψάλτες και οι Ιερείς κρατώντας το Ιερό Ευαγγέλιο, και ακολουθούσαν όλοι οι πιστοί.

Στην κάθε πλευρά έξωθεν του Ναού, ο αναγνώστης διάβαζε ένα τμήμα από το Σύμβολο της πίστεως «Πιστεύω εἰς ἕνα Θεόν…», ενώ οι Ιερείς διάβαζαν περικοπές από το Συνοδικό της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου.

Εισερχόμενοι ξανά στον Ναό, έψαλαν όλοι μαζί το «Τίς Θεός μέγας ὡς ὁ Θεός ἡμῶν…», και από τον σολέα ο πρωτοπρεσβύτερος π. Βασίλειος έκανε την απόλυση της λιτανεύσεως των Αγίων Εικόνων.

Ευχήθηκε σε όλους να κρατήσουν γερά την Ορθοδοξία, μελετώντας τον Λόγο του Θεού και τα συγγράμματα των Αγίων Πατέρων και κρατώντας σταθερά όλες τις παραδόσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας. Να μην αφήσουν τον εκκλησιασμό, τις εκκλησιαστικές ακολουθίες, την εξομολόγηση και, προ παντός, την Θεία κοινωνία. Η Θεία κοινωνία είναι το παντοδύναμο φάρμακο, που κατανικά και εξουδετερώνει κάθε κακή επιβουλή. Δεν μεταφέρει μικρόβια και ιούς, δεν μεταδίδει ασθένειες, αλλά δίνει δύναμη και ίαση και θάρρος και παρηγοριά και όλα τα αγαθά, όταν, βεβαίως, πιστεύουμε ειλικρινά στον Θεό και προσπαθούμε να τηρούμε το Άγιο θέλημά του.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

•