Το Σάββατο 22 Φεβρουαρίου 2019, πριν την Κυριακή της Απόκρεω, η Ορθόδοξη Εκκλησία μας εόρτασε το Σάββατο των κεκοιμημένων.
Το Ψυχοσάββατο έχει το εξής νόημα: Η επόμενη ημέρα (Κυριακή) είναι αφιερωμένη στη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου. Κατ’ εκείνη τη φοβερή ημέρα, όλοι θα σταθούμε μπροστά στο θρόνο του μεγάλου Κριτή για να δώσουμε λόγο, για το πώς εργασθήκαμε το μεγάλο θέμα της σωτηρίας μας. Μία ημέρα πριν, η Εκκλησία μας εύχεται και παρακαλεί τον Θεό να συγχωρήσει τους κεκοιμημένους χριστιανούς, για όσες αμαρτίες διέπραξαν κατά τη ζωή τους και δεν πρόλαβαν να ζητήσουν άφεση από τον Θεό.
Το απόγευμα της Παρασκευής και το πρωί του Σαββάτου, στην Ενορία του Αγίου Νικολάου, αρκετοί ήταν οι πιστοί που προσήλθαν στον κοιμητηριακό Ιερό Ναό του Αγίου Νικάνορος, για να τιμήσουν τους νεκρούς τους και να προσευχηθούν στον Θεό για την συγχώρηση και την ανάπαυσή τους, προσκομίζοντας κόλλυβα. Το έθιμο των κολλύβων είναι αρχαιότατη πράξη της Εκκλησίας και συμβολίζουν την ανάσταση των ανθρώπων, όπως σημειώνει ο απόστολος Παύλος στην πρώτη επιστολή του προς τους Κορινθίους.
Οι Ιερείς της Ενορίας π. Βασίλειος και π. Νέστορας, πριν την ακολουθία του Εσπερινού, διάβασαν τρισάγια στους τάφους του κοιμητηρίου του Αγίου Νικάνορος και στα οστεοφυλάκια, στους χώρους όπου φυλάσσονται τα οστά των κεκοιμημένων της Ενορίας.
Μετά την ακολουθία του Εσπερινού του Ψυχοσάββατου, τέλεσαν μνημόσυνο υπέρ «πάντων τῶν ἀπ’ αἰῶνος κοιμηθέντων εὐσεβῶς ἐπ’ ἐλπίδι ἀναστάσεως ζωῆς αἰωνίου» και μνημόνευσαν όλα τα ονόματα των κεκοιμημένων που έδωσαν οι πιστοί για μνημόνευση.
Ἀγαπητοί μου ἐνορίτες,
Πῆρα ἀφορμή αὐτή τή φορά ἀπό τό γνωστό γεγονός τῆς ἑορτῆς τῆς Ὑπαπαντῆς, ὅταν ἡ Θεοτόκος, ἡ μητέρα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, μαζί μέ τόν Ἰωσήφ, ἔφεραν τόν σαρανταήμερο Ἰησοῦ στό Ναό τοῦ Σολομῶντος, γιά νά τόν ἀφιερώσουν στόν Θεό. Ἐκεῖ τόν πῆραν οἱ ἱερεῖς τοῦ Ναοῦ καί τέλεσαν τά διατεταγμένα. Λίγο νωρίτερα, τούς συνάντησε ὁ γηρεός Συμεών λέγοντας ἐκεῖνον τόν καταπληκτικό λόγο: «Νῦν ἀπολύεις τόν δοῦλο σου Δέσποτα… Ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τό σωτήριόν σου…»
Αὐτή ἡ ἡμέρα εἶναι ἀφιερωμένη στούς Ἱερεῖς, πού ἱερουργοῦν τά μυστήρια τοῦ Θεοῦ, στούς Ἱερεῖς πού σέβεται ὁ ὀρθόδοξος πιστός λαός, στούς Ἱερεῖς πού διακονοῦν τό τρισμέγιστο λειτούργημα τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων.
Ὅμως αὐτή ἡ ἡμέρα εἶναι ἀφιερωμένη καί στήν κάθε γυναίκα ἡ ὁποία ἔγινε μάνα. Συνέλαβε μέσα στή μήτρα της μία καινούργια ζωή, ἕναν νέο καί ἀνεπανάληπτο ἄνθρωπο.
Ὅλοι οἱ λαοί καί ὅλες οἱ ἐποχές ὕμνησαν τή μάνα γιά τό μέγιστο μυστήριο πού ἐπιτελεῖ, ζωογονώντας μέσα της μία καινούργια ὕπαρξη. Πόσες γυναῖκες δέν μπόρεσαν νά φέρουν παιδί στόν κόσμο, καί κουβαλοῦσαν ὅλα τους τά χρόνια τόν ἀφόρητο πόνο τῆς στειρότητας! Πόσες γυναίκες υἱοθέτησαν ἕνα ἤ καί περισσότερα παιδιά, γιά νά νοιώσουν τήν χαρά καί τήν ἱκανοποίηση τῆς μητρότητας!
Σήμερα προβάλεται ἡ Μητέρα τῶν μητέρων, ἡ ὁποία εἶναι ταυτοχρόνως καί Κόρη ἁγνή, καί Παρθένος, καί Μητέρα. Καί ὄχι μία ἁπλή μητέρα ἀλλά ἐκείνη ἡ ὁποία ἔφερε τόν Θεό στή γῆ. Ἐκείνη πού μέ τόν τοκετό της λύτρωσε τό ἀνθρώπινο γένος. Ἐκείνη ἡ ὁποία σκέπει καί συμπονᾶ καί ἐνδιαφέρεται γιά ὅλους τούς πονεμένους ἀνθρώπους. Αὐτή εἶναι ἡ Θεοτόκος Μαρία, ἡ ὁποία εἶναι τό κατ’ ἐξοχήν πρότυπο τῆς παρθενίας καί τῆς ἁγνότητας καί τῆς μητρότητας. Οἱ πιστές κοπέλες καί οἱ πιστές μητέρες ἔχουν τό πρότυπό τους.
Ἡ Θεοτόκος εἶχε ἀποκτήσει ὅλες τίς ἀρετές, εἶχε καταστεῖ χῶρος ἅγιος καί καθαρός καί ἁγνός, γιά νά μπορέσει νά ἔλθει καί νά μείνει ὁ Θεός. Εἶχε ἀποκτήσει ἀταλάντευτη πίστη πρός τόν Θεό, γι’ αὐτό ὅταν τῆς εἶπε ὁ ἀρχάγγελος Γαβριήλ ὅτι «θά γεννήσει υἱόν», τό πίστεψε, ἐπειδή γνώριζε ὅτι γιά τόν Θεό δέν εἶναι τίποτα τό ἀδύνατο. Ἁπλῶς ρώτησε, «πῶς θά γίνει αὐτό ἐπειδή δέν ἦταν ὑπανδρεμένη». Ὅταν τῆς εἰπώθηκε ὅτι «θά ἔλθει τό Ἅγιο Πνεῦμα σ’ αὐτήν καί ἡ δύναμη τοῦ Ὑψίστου θά τήν ἐπισκιάσει», τότε ἀπάντησε καταφατικά, ἀποδέχθηκε τόν καινούργιο ρόλο τῆς μητρότητας, τῆς ἐγκυμοσύνης τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ.
Ὁ ποιητής τοῦ Ἀκαθίστου ὕμνου ἀποτυπώνει χαρακτηριστικά ἐκείνη τή στιγμή, λέγοντας τά ἑξῆς: «Ἄγγελος πρωτοστάτης, οὐρανόθεν ἐπέμφθη, εἰπεῖν τῇ Θεοτόκῳ τό, Χαῖρε· καὶ σὺν τῇ ἀσωμάτῳ φωνῇ, σωματούμενόν σε θεωρῶν Κύριε, ἐξίστατο, καὶ ἵστατο κραυγάζων πρὸς αὐτὴν τοιαῦτα·» Ἐκείνη τή στιγμή σέ εἶδε ὁ Ἀρχάγγελος, Κύριε, νά παίρνεις σῶμα καί νά γίνεσαι ἄνθρωπος! καί ἐκπλησσόταν. «σωματούμενόν σε θεωρῶν Κύριε, ἐξίστατο»!
Στιγμή ὑπερφυσική, φοβερή, καταπληκτική, γεμάτη μυστήριο, ἀνεπανάληπτη! Ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος!!!
Ἀλλά καί ἡ κάθε στιγμή τῆς συλλήψεως τοῦ κάθε νέου ἀνθρώπου εἶναι μοναδική καί γεμάτη δέος καί θαυμασμό! Ξεκινᾶ ἡ ζωή ἑνός καινούργιου ἀνθρώπου, μιᾶς νέας προσωπικότητας, ἀνεπανάληπτης καί μοναδικῆς σ’ ὁλόκληρη τήν ἱστορία τοῦ σύμπαντος. Ἡ ζωή ἑνός νέου ἀνθρώπου, πλασμένου «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ» καί μέ τήν προοπτική τοῦ «καθ’ ὁμοίωσιν Θεοῦ», νά καταστεῖ θεός κατά χάριν καί νά μετέχει τῆς κοινωνίας τῶν ἀνθρώπων καί τῆς μακαριότητας τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ! Μεγαλεῖο, πού κινεῖ τόν ἄνθρωπο μόνο σέ δοξολογία.
Ὁ καινούργιος αὐτός ἄνθρωπος δέν ὁμοιάζει οὕτε μέ τόν πατέρα του οὕτε μέ τήν μητέρα του οὕτε μέ κανέναν ἄλλο ἄνθρωπο. Εἶναι μοναδικός! Ἔχει τό δικό του DNA. Εἶναι τελείως ξεχωριστός. Δέν εἶναι ἕνα νέο μέλος τοῦ σώματος τῆς μητέρας, δέν εἶναι ἕνα κομμάτι κρέας οὕτε ἕνα καρκίνωμα. Εἶναι ἄνθρωπος μέ ξεχωριστό σῶμα καί ξεχωριστή ψυχή. Γι’ αὐτό καί δέν ἔχουμε κανένα δικαίωμα ἐπ’ αὐτοῦ. Τό μόνο δικαίωμα, ταυτόχρονα καί καθῆκον, εἶναι νά φροντίζουμε γι’ αὐτόν, μέχρι νά μπορέσει νά γίνει αὐτοδύναμος καί ἀνεξάρτητος.
Ἐδῶ εἶναι καί ἡ εὐθύνη καί ἡ ὑποχρέωση τῆς κοινωνίας, νά συμπαρασταθεῖ στίς ποικίλες δυσκολίες πού εἶναι πιθανόν νά ἐμφανισθοῦν κατά τήν ἀνάπτυξη καί ὁλοκλήρωση αὐτοῦ τοῦ νέου συνανθρώπου μας. Κάθε ἀδιαφορία ἤ ἀμέλεια ἤ κακοποίηση αὐτοῦ τοῦ ἀδύναμου ἀνθρώπου, εἶναι ἕνα ἀδίκημα, ὄχι μόνο πρός τήν νέα αὐτή ὕπαρξη ἀλλά πρός ὁλόκληρη τήν ἀνθρωπότητα, εἶναι ἕνα ἔγκλημα. Ἐπειδή ὁ νέος αὐτός ἄνθρωπος εἶναι ἕνα ἀκόμη ζωντανό ψυχοσωματικό κύτταρο τοῦ σώματος τῆς ἀνθρωπότητας, πού ὑπάρχει σήμερα, πού ὑπῆρξε καί πού θά ὑπάρξει μέχρι τή συντέλεια τῶν αἰώνων.
Ὅταν Ἄλλος εἶναι Αὐτός πού δίνει ζωή σ’ αὐτή τήν ὕπαρξη,
ὅταν τό ἔμβρυο πού ὑπάρχει μέσα στή μήτρα εἶναι μία τελείως ξεχωριστή ὕπαρξη ἀπό τῆς μητέρας, καί δέν εἶναι ἕνα κάποιο μέλος ἀπό τό σῶμα της,
ὅταν τό ὑποψήφιο θύμα (τό ἔμβρυο) δέν εἶναι δυνατόν νά ἀντιδράσει, νά ἀμυνθεῖ, νά προστατευθεῖ,
ὅταν ἐμεῖς δέν θά θέλαμε νά μᾶς συμπεριφερθοῦν οἱ ἄλλοι κατ’ αὐτόν τόν τρόπο,
τότε ποιός μπορεῖ νά ὁμιλεῖ γιά δικαίωμα τῆς γυναίκας νά σταματάει τή ζωή ἑνός καινούργιου πλάσματος, νά φονεύει ἕνα νέο ἄνθρωπο στήν ἀρχή τῆς ζωῆς του;
Ὅταν ἡ ἰδιότητα τῆς μάνας εἶναι συνυφασμένη μέ τήν παροχή καί τήν προστασία τῆς ζωῆς, τότε ἡ πράξη τῆς διακοπῆς τῆς ζωῆς τοῦ ἐμβρύου εἶναι πραγματικά μία πράξη πού ἀντιβαίνει στό σκεπτικό τοῦ ἐλλόγου ἀνθρώπου. Τότε ἡ κοινωνία ἔχει παραφρονήσει, αὐτο-καταστρέφεται, πάσχει αὐτοάνοσο πνευματικο-κοινωνικό νόσημα, καί ἀλλοίμονο σέ μία τέτοια κοινωνία.
Τά δικαιώματα εἶναι πάντοτε ὑπέρ τῆς ζωῆς, ὑπέρ τῆς κοινωνίας, γιά τήν καλυτέρευση, ὄχι γιά τά χειρότερα, ὄχι γιά τήν καταστροφή. Τό θέλημα τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ζωή καί ὄχι ὁ θάνατος. Μέ τήν παράβαση τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ ἀπομακρύνεται ἡ θεία Χάρη καί ἔρχεται δριμύς καί ἀκάθεκτος ὁ ἐχθρός τοῦ ἀνθρώπου, τόν πλανᾶ ἀκόμη περισσότερο καί στό τέλος τόν καταστρέφει. Σέ μία συνετή καί σοφή κοινωνία δέν ἐπιτρέπεται νά ὑπάρχουν τέτοια δικαιώματα, πού νά ἐπιτρέπουν τόν φόνο ἀνυπεράσπιστων ἀνθρώπων. Ἴσως γι’ αὐτό στήν ἐποχή μας παρατηρείται ἔλλειψη ἀπό πραγματικά μεγάλους ἀνθρώπους, ἐπειδή οἱ προηγούμενες γενεές τούς ἔχουν φονεύσει.
Ἄν θά θέλαμε νά ἀλλάξει ἡ κατάσταση στήν κοινωνία, νά μή γίνουμε συνεχιστές στήν ἀποστασία ἀπό τόν Θεό. Ἀλλά νά μετανοήσουμε εἰλικρινά, νά διορθώσουμε τό σκεπτικό μας, τόν νοῦ μας, τίς προθέσεις μας. Ὁ Θεός εἶναι ὅλος συγχώρηση. Διαγράφει τά πάντα ὅταν δείξουμε μετάνοια. Θά πρέπει, ὅμως, νά μεταμορφωθοῦμε, νά ἀνακαινισθοῦμε, γνωρίζοντας καί βιώνοντας τό τέλειο θέλημα τοῦ Θεοῦ. Τότε μόνο θά ἀλλάξει ἡ κατάσταση.
Μία τοιχογραφία ἀπό τό Πελένδρι Λεμεσοῦ στήν Κύπρου δείχνει χαρακτηριστικά τά δύο ἔμβρυα, τόν Ἰησοῦ καί τόν Ἰωάννη τόν Πρόδρομο, μέσα στίς κοιλιές τῶν μητέρων τους, τήν Θεοτόκο Μαρία καί τήν Ἐλισάβετ. Δέν εἶναι ἕνα κομμάτι κρέας, ἀλλά ὁλοκληρωμένοι ἄνθρωποι. Παρατηρώντας την θά μπορούσαμε νά κάνουμε τίς ἑξῆς σκέψεις:
Ἄν ἡ ἡλικιωμένη Ἐλισάβετ ντρεπόταν τήν ἐγκυμοσύνη της στά γεράματά της καί ἄν ἡ μνηστευμένη Θεοτόκος φοβόταν τόν λιθοβολισμό ἤ τή διαπόμπευση λόγῳ τῆς ἐγκυμοσύνης της ἐκτός γάμου καί προέβαιναν σέ ἔκτρωση, ἡ ἀνθρωπότητα θά ἔχανε τή λύτρωση, τή σωτηρία!
Πόσοι ἅγιοι, πόσοι μεγάλοι ἐπιστήμονες, πόσοι σπουδαῖοι διδάσκαλοι, χαρισματικοί ἐκκλησιαστικοί καί πολιτικοί ἄρχοντες, εὐεργέτες τῆς ἀνθρωπότητας χάθηκαν μέ τά ἑκατομμύρια τῶν ἐκτρώσεων;
Ἄν δέν σκοτώναμε αὐτούς τούς ἀνυπεράσπιστους ἀνθρώπους, ὁ κόσμος θά ἦταν πολύ καλύτερος!
Εἴμαστε ὅλοι ὑπεύθυνοι.
Τί κάναμε γιά νά μή γίνει μία ἔκτρωση;
Πόσο βοηθήσαμε τόν συνάνθρωπό μας;
Μέ πόνο ψυχῆς γιά τά ἀνυπεράσπιστα θύματα τῶν ἐκτρώσεων
καί τή δική μας μετάνοια.
Ὁ πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Λ. Βασιλείου
Η μνήμη του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Τρύφωνος, προστάτου των αμπελουργών, εορτάστηκε με λαμπρότητα στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικάνορος, στην Γεράνεια.
Την Θεία Λειτουργία τέλεσαν οι Ιερείς π. Βασίλειος και π. Νέστορας. Ακολούθησε η αρτοκλασία και ο αγιασμός, για την καρποφορία των αγρών. Στη συνέχεια ανέγνωσαν τις ευχές του Αγίου Τρύφωνος υπέρ ευφορίας των καρπών της γης.
Άλλωστε, η εορτή του Αγίου συμπίπτει με την περίοδο κατά την οποία αρχίζει η σημαντικότερη αμπελουργική φροντίδα, που είναι το κλάδεμα των αμπελιών. Οι γεωργοί και οι αμπελουργοί παίρνουν τον αγιασμό και ραντίζουν τα χωράφια τους και τα αμπέλια τους.
Μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας οι Ιερείς ευλόγησαν με τον αγιασμό τα μέλη του Συλλόγου Αμπελουργών – Οινοπαραγωγών Σιάτιστας, «Ο Άγιος Τρύφων», καθώς και όλο το εκκλησίασμα.
Τα μέλη του Συλλόγου Αμπελουργών, στο προαύλιο του Ιερού Ναού, κερνούσαν σε όλους όσοι εκκλησιάστηκαν δικό τους τσίπουρο και λουκούμι. Όλοι ανταπέδιδαν ευχές για καλές δουλειές και καλή χρονιά με ανταμοιβή των κόπων τους.
Η χορωδία Παραδοσιακής Μουσικής της Ενορίας του Αγίου Νικολάου, για ακόμη μία χρονιά, έκοψε την βασιλόπιττα στο Ενοριακό Πνευματικό Κέντρο χθες Τρίτη 21 Ιανουαρίου 2020.
Την πίτα ευλόγησαν οι Ιερείς π. Βασίλειος Βασιλείου και π. Νέστορας Γκουρομίσιος. Τα φλουριά ήταν τρία και τα έτυχαν τρεις κυρίες, οι οποίες είχαν ως δώρο από ένα υπέροχο βιβλίο.
Μαζί με το κομμάτι της πίττας που πήρε ο καθένας, παρατέθηκαν και εκλεκτοί μεζέδες συνοδευόμενοι με σιατιστινό δυνατό κρασί.
Κατά την ώρα του δείπνου προβλήθηκε στην οθόνη της αίθουσας η εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε από την Ενορία στο «Βουδούρειο» πνευματικό κέντρο την 19η Μαΐου 2019, για την γενοκτονία των Ποντίων. Εκεί έλαβε μέρος και η Χορωδία της Παραδοσιακής Μουσικής της Ενορίας.
Όλοι ευχαριστήθηκαν με την συνάντηση για την κοπή της βασιλόπιττας και υποσχέθηκαν για περισσότερες και καλύτερες εκδηλώσεις.
Την 21 Ιανουαρίου η Εκκλησία μας εορτάζει τη μνήμη του Αγίου Ευγενίου του ιερομάρτυρος, του Ταπεζουντίου.
Στην Ενορία του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας το απόγευμα της Δευτέρας, 20 Ιανουαρίου 2020, με αφορμή τη μνήμη του Αγίου Ευγενίου, διοργανώθηκε μία υπέροχη εκδήλωση, με την ευλογία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Αθανασίου.
Στην αρχή εψάλη ο Μέγας Πανηγυρικός εσπερινός, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου, και στη συνέχεια η λιτή μετά αρτοκλασίας.
Μετά το πέρας του εσπερινού ακολούθησε η εκδήλωση για τον Άγιο Ευγένιο. Στην αρχή προλόγισε ο προϊστάμενος της Ενορίας, Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Βασιλείου, ο οποίος κάλεσε τον κ. Απόστολο Παπαδημητρίου, Μηχανικό και Ιστορικό ερευνητή. Ο κ. Παπαδημητρίου αναφέρθηκε εκτενώς στη ζωή και το έργο του Ιερομάρτυρος Αγίου Ευγενίου, Επισκόπου Τραπεζούντος, ο οποίος έζησε κατά τον τρίτο μετά Χριστόν αιώνα, τον καιρό των μεγάλων διωγμών κατά της Εκκλησίας.
Την όλη εκδήλωση έκλεισε η χορωδία της παραδοσιακής μουσικής της Ενορίας του Αγίου Νικολάου, τα μέλη της οποίας τραγούδησαν και ερμήνευσαν Ποντικά τραγούδια, και στο τέλος έψαλαν τη φήμη του Σεβασμιωτάτου.
Αφού τελείωσε η εκδήλωση, ο Σεβασμιώτατος μοίρασε σε όλους τους παρόντες από μία πλαστικοποιημένη εικονίτσα του Αγίου Ευγενίου και εισήλθαν στην αίθουσα του Ενοριακού Πνευματικού Κέντρου για ένα κέρασμα.
Από 23 Ιανουαρίου 2012 μέχρι 12 Σεπτεμβρίου 2024 η Ενορία πρόσφερε σε 2.117 περιπτώσεις 23.009 κιλά ειδών διατροφής
Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας 