Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας

Την 29^η Ιουνίου η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει τη μνήμη των Πανευφήμων καί Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Στην ενορία του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας το απόγευμα της Κυριακής εψάλη ο μέγας πανηγυρικός εσπερινός και την Δευτέρα το πρωί εψάλη ο Όρθρος και η Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου από του Ιερείς π. Βασίλειο και π. Νέστορα.

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας τελέσθηκε Ιερό Μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του μακαριστού Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κυρού Παύλου.

Οι αρκετοί πιστοί που παρευρέθηκαν, συμπροσευχήθηκαν για την ανάπαυση της ψυχής του, πήραν κόλλυβα και ζήτησαν την ευχή του.

Μετά την Θεία Λειτουργία, ο προϊστάμενος του Ιερού Ναού του Αγίου Νικολάου με πιστούς της Ενορίας προσήλθαν στο μνήμα του μακαριστού Επισκόπου κυρού Παύλου και έψαλαν τρισάγιο. Τρισάγιο έψαλαν και στον μακαριστό Επίσκοπο κυρό Αντώνιο.

Η Ενορία του Αγίου Νικολάου, για τον μακαριστό Μητροπολίτη κυρό Παύλο, διατηρεί τις πιο αγαθές μνήμες, διαθέτει στο ενοριακό βιβλιοπωλείο όλα τα βιβλία που έχουν εκδοθεί, με θέματα, ομιλίες και συνεντεύξεις δικές του, και στον ραδιοφωνικό σταθμό της Ιεράς Μητροπόλεως Σισανίου και Σιατίστης «ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΗ», εκπέμπει ραδιοφωνικές εκπομπές και ομιλίες, που έκανε όταν βρισκόταν στην Ιερά Μητρόπολή μας, στην Κύπρο και σε άλλα μέρη.      

Πιστεύοντας ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός θα τον έχει κατατάξει μεταξύ των Αγίων, ζητούμε τις αρχιερατικές ευχές του, και μελετώντας τους πνευματικούς αγώνες του θα προσπαθούμε να τον μιμηθούμε στην άγια ζωή του.   

Ας είναι αιωνία η μνήμη του!

Την Δευτέρα το πρωί ξεκινούν οι Πανελλήνιες εξετάσεις για τα Ανώτερα και Ανώτατα Πανεπιστημιακά Ιδρύματα της χώρας μας. Οι μαθητές και οι μαθήτριες της Γ΄ τάξεως των Λυκείων της Σιάτιστας, μετά από 12 χρόνια στα θρανία, μετά από κόπους και προσπάθειες, δυσκολίες και ταλαιπωρίες, μέχρι αυτές τις ημέρες, προσέρχονται να διαγωνισθούν ώστε να εισαχθούν σε κάποια πανεπιστημιακή σχολή.

Ο προσωπικός τους αγώνας ήταν ανάλογος με τη δύναμή τους και εργατικότητά τους. Επειδή όμως δεν αρκούν μόνο αυτά και επειδή μέχρι τέλους μπορεί να υπάρξουν κι άλλες δυσκολίες, έξω κι από τη θέληση και την ευθύνη του καθενός, γι’ αυτό η Εκκλησία, που αγαπά και ενδιαφέρεται για τα παιδιά της, τους προσφέρει και άλλα εφόδια. Πνευματικά εφόδια, την Χάρη και την Ευλογία του Θεού.

Στην Ενορία του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας την Πέμπτη το απόγευμα, μετά την ακολουθία του εσπερινού, εψάλη ο μικρός παρακλητικός κανόνας στην Υπεραγία Θεοτόκο, για όλους τους μαθητές που θα δώσουν Πανελλήνιες εξετάσεις.

Πριν το τέλος της Παρακλήσεως, ο Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Βασιλείου μίλησε στους μαθητές και στις μαθήτριες σχετικά. Ο Πρωτοπρεσβύτερος Νέστορας Γκουρομίσιος κρατούσε την αγία εικόνα της Πεντηκοστής για να την ασπασθούν οι μαθητές και ο π. Βασίλειος πρόσφερε στον κάθε ένα μαθητή από ένα στυλό, ως ευλογία για να γράφουν κατά τις εξετάσεις.

        Ακολουθεί η ομιλία του π. Βασιλείου:

«Χαίρομαι πάρα πολύ, αγαπητά μου παιδιά, που ήρθατε στην πρόσκληση της Εκκλησίας μας, να προσευχηθείτε όλοι μαζί, να δώσει ο Θεός και η Παναγία ό, τι καλύτερο.   

Βλέπετε, αυτό το οποίο ζητήσαμε κατά την Παράκληση, ήταν να έχουμε τον φωτισμό του Κυρίου Ιησού Χριστού και την μητέρας του, της Θεοτόκου, της Παναγίας μας. Στο τέλος θα ήθελα να περάσετε όλοι σας από εδώ, να χαιρετήσετε την εικόνα της Πεντηκοστής και να σας δώσουμε από ένα στυλό, να το έχετε ως ευλογία, να γράψετε ό, τι σας φωτίσει ο Θεός.

Εορτάσαμε πριν λίγες ημέρες τη μεγάλη και σπουδαία εορτή της Πεντηκοστής. Εκείνη την ημέρα, πενήντα ημέρες μετά την Ανάσταση του Ιησού Χριστού, ήρθε το Πνεύμα το Άγιο, σε εκείνο το Υπερώο όπου ήταν 120 άτομα συγκεντρωμένα μαζί με την Θεοτόκο. Ήταν εκεί, λέει ο Άγιος και Ευαγγελιστής Λουκάς, και τους φώτισε όλους το Πνεύμα το Άγιο, και όχι μόνο τους φώτισε αλλά τους έδωσε και δύναμη, να βγουν στα πέρατα του κόσμου, να κηρύξουν τον Ιησού Χριστό, την ενανθρώπηση του Θεού Λόγου, την σταύρωση, την ταφή, την ανάσταση, την ανάληψη, τον ερχομό του Αγίου Πνεύματος και την σωτηρία όλων των ανθρώπων.

Αλλά, όλα αυτά τα οποία κάνουμε στην Εκκλησία μας, δηλαδή κάνουμε την παράκληση, διαβάζουμε κάποιες ευχές, δίνουμε τα ονόματα να τα μνημονεύσει ο Ιερέας, χρησιμοποιούμε το λάδι για να χριστούμε κατά το Άγιο Ευχέλαιο, το λάδι από τις καντήλες των Αγίων, έχουμε το νερό που γίνεται ο Αγιασμός όταν τον διαβάζουμε, ένα στυλό, μια εικόνα, οτιδήποτε.

Όλα αυτά τα υλικά στοιχεία, να το γνωρίζουμε, δεν ενεργούν κατά ένα μαγικό τρόπο, αλλά ενεργούν κατά έναν άλλο διαφορετικό τρόπο, κατά θείο τρόπο. Ποιος είναι ο μαγικός τρόπος; Ο μαγικός τρόπος είναι ότι δεν χρειάζεται να πιστεύω σε κάτι, ούτε να ζω κάπως. Όσοι π.χ. πηγαίνουν στους μάγους, στις μάγισσες, στους αστρολόγους, στους χειρομάντεις, στις καφετζούδες, στις χαρτορίχτρες κ.τ.λ., όταν πηγαίνουν εκεί, δεν τους ρωτάει κανένας τους, αν πιστεύουν στον διάβολο, (διότι όλα αυτά είναι δαιμονικά), δεν τους ερωτούν, πιστεύεις στον διάβολο; Ούτε τους ερωτούν, πώς ζεις στην ζωή σου; Η μαγεία δεν χρειάζεται ούτε πίστη ούτε τρόπο ζωής.

Στην πίστη μας, στην Εκκλησία δηλαδή, σ’ αυτά τα οποία κήρυξε και φανέρωσε ο Ιησούς Χριστός, χρειάζεται και πίστη και τρόπος ζωής. Αν κάποιος πιστεύει σε όλα αυτά, που πρέπει να πιστεύει, δηλαδή στον Άγιο Τριαδικό Θεό, στον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, στον Ιησού Χριστό, στον Θεό Λόγο που έγινε άνθρωπος, σε όλα τα αγιαστικά μυστήρια, στους Αγίους, στην Εκκλησία που σώζει τους ανθρώπους, αν τα πιστεύει όλα αυτά είναι το πρώτο που χρειάζεται, και το δεύτερο είναι ότι πρέπει να ζει σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Αν ένας άνθρωπος δεν πιστεύει αυτά, και δεν ζει όπως θέλει ο Θεός, από εκεί και πέρα όσα αγιαστικά στοιχεία και να χρησιμοποιήσει, (θα τα ξαναπώ προσευχές, μνημονεύσεις, αγιασμούς, ευχέλαια, εικόνες, εικονίτσες, στυλό, οτιδήποτε χώματα από τους τάφους Αγίων, από τους Αγίους τόπους, το Άγιο Όρος) ό, τι και να έχει κάποιος, δεν ενεργεί, δεν μας βοηθά.

Να το ξέρουμε αυτό, για να έχουν αποτελεσματικότητα όλα αυτά, τα οποία δίνει η Εκκλησία μας, χρειάζεται ορθή πίστη στο Θεό και ορθό τρόπο ζωής κατά Θεόν.

Όταν ο Θεός θέλει να μας δώσει κάτι, δεν θέλει απλώς να μας δώσει κάτι, αλλά θέλει να γίνουμε εμείς κάτι και γι’ αυτό μας ζητάει κάτι. Τι ζητάει; Άμα πάμε στην Παλαιά Διαθήκη θα δούμε να λέει ο Θεός, «υιέ μου», παιδί μου, στον κάθε άνθρωπο, «δός μοι σήν καρδίαν», δώσ’ μου την καρδιά σου. Αυτό ζητά ο Θεός. Οπότε, όταν εμείς του δώσουμε την καρδιά μας, πιστεύουμε στον Θεό, ζούμε κατά Θεόν, όταν εμείς του δώσουμε την καρδιά μας, (ανάλογα, πόση καρδιά δίνουμε, το ένα χιλιοστό; δίνουμε το ένα δέκατο; δίνουμε τα δέκα δέκατα;) Ανάλογα πόση καρδιά δίνουμε, μάς δίνει αναλόγως τα δικά του χαρίσματα. Αν δεν του δώσουμε καθόλου την καρδιά μας, δικά του χαρίσματα δεν θα μας δώσει.

Αυτό το οποίο ζητάει ο Θεός, είναι η καρδιά μας, και Εκείνος μάς δίνει τη σωτήρια μας. Το αν θα έχω επιτυχίες, το αν θα αποκτήσω πολλά αγαθά εδώ στη γη, αυτό δεν έχει καμία σημασία. Λέει ο Χριστός, «αν κάποιος κερδίσει τον κόσμο όλο και ζημιωθεί την ψυχήν αυτού, αν ζημιωθεί την καρδιά του, ποιο θα είναι το κέρδος;» Άντε και να πετύχω, να γίνω, να γίνω, να γίνω, να γίνω μεγάλος και σπουδαίος, να αποκτήσω πολλά, αλλά να χάσω την καρδιά μου και δεν είμαι μαζί με τον Θεό, ποιο θα είναι το κέρδος; Άντε κέρδισα πενήντα, εκατό χρόνια, και έχασα την αιωνιότητα, ποιο το όφελος;

Άρα να μην περιμένουμε μόνο να μας δίνει κάτι ο Θεός αλλά να προσέχουμε πάρα πολύ, να γινόμαστε αυτό το οποίο θέλει ο Θεός, ούτως ώστε να είμαστε μαζί Του, άσχετα με τα δώρα Του, να είμαστε μαζί Του πάντοτε, «και τώρα και σε όλους τους αιώνες». Αυτό θα είναι η μεγαλύτερη επιτυχία μας!

Αγαπητά μου παιδιά, εύχομαι απ’ τα βάθη της καρδιάς μου να σας ευλογεί ο Θεός, να έχετε καλή επιτυχία. Όπως θέλει ο Θεός. Αυτός γνωρίζει τι είναι το καλύτερο για τον καθένα μας.»

Ὁ Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Λ. Βασιλείου

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Την Πέμπτη στις 7.00 το απόγευμα στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου θα ψαλλεί Ιερά Παράκληση εις την Υπεραγία Θεοτόκο, για την ενίσχυση και τον φωτισμό των μαθητών, οι οποίοι σε λίγες μέρες θα διαγωνιστούν στις Πανελλήνιες εξετάσεις.

Είναι ακόμη μία ευκαιρία να προσευχηθούμε όλοι στην Υπεραγία Θεοτόκο, οι μαθητές και οι μαθήτριες μαζί με τους γονείς τους. Να προσθέσουμε τις πρεσβείες της με την δική μας προσπάθεια.

Εκ της Ενορίας του Αγίου Νικολάου

Ολόκληρο τον χρόνο η Αγία μας Εκκλησία ενθυμείται τους κεκοιμημένους και έχει αφιερώσει όλα τα Σάββατα σ’ αυτούς και κατά την Θεία Λειτουργία τους μνημονεύει. Όμως, θυμούμαστε και τιμούμε τους νεκρούς μας αποκλειστικά τα ψυχοσάββατα προ της Κυριακής των Απόκρεω και της Πεντηκοστής.  

Έτσι την Παρασκευή το απόγευμα της 5^ης Ιουνίου 2020 στον ιστορικό κοιμητηριακό Ιερό Ναό του Αγίου Νικάνορος Σιάτιστας τελέσθηκε ο εσπερινός και εψάλη ο κανών των μνημοσύνων. Μετά το πέρας, οι Ιερείς π. Βασίλειος και π. Νέστορας έψαλαν τρισάγιο, υπέρ αναπαύσεως όλων των κεκοιμημένων, λέγοντας σχετικά, «…Κύριε ἀνάπαυσον τάς ψυχάς τῶν κεκοιμημένων δούλων σου, πατέρων, προπατόρων, πάππων, προπάππων, γονέων, συζύγων, τέκνων, ἀδελφῶν καί συγγενῶν ἡμῶν, ἐν τόπῳ χλοερῷ, ἐν τόπῳ ἀναψύξεως, ἔνθα ἀπέδρα ὀδύνη, λύπη καί στεναγμός… Ὅτι Σύ εἶ ἡ Ἀνάστασις, ἡ ζωή καί ἡ ἀνάπαυσις τῶν κεκοιμημένων δούλων σου…»  

Πριν την απόλυση, ο π. Βασίλειος μίλησε σχετικά για τους κεκοιμημένους,  παίρνοντας αφορμή από ένα τροπάριο της κηδείας, το εξής: «Οἴμοι, οἷον ἀγῶνα ἔχει ἡ ψυχή, χωριζομένη ἐκ τοῦ σώματος! Οἴμοι, πόσα δακρύει τότε, καὶ οὐχ ὑπάρχει ὁ ἐλεὼν αὐτήν! Πρὸς τούς, Ἀγγέλους τὰ ὄμματα ῥέπουσα, ἄπρακτα καθικετεύει, πρὸς τοὺς ἀνθρώπους τὰς χείρας ἐκτείνουσα, οὐκ ἔχει τὸν βοηθοῦντα. Διό, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἐννοήσαντες ἡμῶν τὸ βραχὺ τῆς ζωῆς, τῶ μεταστάντι (τῇ μεταστάση) τὴν ἀνάπαυσιν, παρὰ Χριστοῦ αἰτησώμεθα, καὶ ταὶς ψυχαὶς ἡμῶν τὸ μέγα ἔλεος.»

Το Ψυχοσάββατο το πρωί, 6 Ιουνίου 2020, εψάλη ο όρθρος και η Θεία Λειτουργία. Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, οι Ιερείς της ενορίας τέλεσαν το μνημόσυνο, για όλους τους κεκοιμημένους της Ενορίας και όλους τους ορθοδόξους κεκοιμημένους πιστούς, εντός του Ιερού Ναού, λόγω κακοκαιρίας. Οι πιστοί επάνω στα τραπέζια είχαν τοποθετήσει τα ομορφοστολισμένα κόλλυβα με αναμμένες τις λαμπάδες, τα οποία μετά τη μνημόνευση μοίρασαν σε όλους τους παρευρισκομένους.

Ο Ιερέας π. Βασίλειος, παίρνοντας αφορμή από το ευαγγελικό ανάγνωσμα, το οποίο αναφερόταν στην εμφάνιση του αναστημένου Ιησού στους μαθητές του στη λίμνη της Τιβεριάδος, αναφέρθηκε στον τρόπο με τον οποίο πρέπει να ζουν οι πιστοί κατά τη ζωή τους σ’ αυτόν τον κόσμο, ώστε να συνεχίσουν τη ζωή τους μετά τον θάνατο να είναι μαζί με τον Χριστό. Η ζωή τους πρέπει να είναι ζωή αγάπης προς τον Χριστό, η οποία εκφράζεται με την αδιάλειπτη τήρηση των εντολών του.  

Η Εκκλησιαστική Επιτροπή ευχαριστεί όλους τους ενορίτες, που με πολλή προθυμία διατηρούν τους χώρους του κοιμητηρίου και των οστεοφυλακίων καθαρούς. Στον άνω όροφο του οστεοφυλακίου, όπου υπάρχουν τα συρτάρια με τα οστά των κεκοιμημένων, γίνεται αγιογράφηση από πολύ καιρό. Όσοι από τους ενορίτες θέλουν να αφιερώσουν κάποια αγιογραφία, μπορούν να απευθύνονται στον προϊστάμενο Ιερέα της Ενορίας, τον π. Βασίλειο.

Οι χώροι όπου αναπαύονται οι προσφιλείς μας κεκοιμημένοι πρέπει να είναι καθαροί και φιλοτεχνημένοι. Είναι ο ελάχιστος σεβασμός και τιμή που μπορούμε να τους προσφέρουμε μαζί με τις προσευχές μας.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ
ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΑΤΙΣΤΑΣ 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ           

Ὁ Ὄρθρος, ἡ Θεία Λειτουργία και ὁ Ἑσπερινός τῆς γονυκλισίας

τήν Κυριακή τῆς Πεντηκοστῆς 7 Ἰουνίου 2020

θά ψαλλεῖ στούς Ἱερούς Ναούς:

τοῦ Ἁγίου Νικολάου καί τῶν Ἁγίων Ταξιαρχῶν.

Ὁ Ὄρθρος καί ἡ Θεία Λειτουργία

τήν Δευτέρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος 8 Ἰουνίου 2020

θά ψαλλεῖ στούς Ἱερούς Ναούς: τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου καί τοῦ Ἁγίου Νικολάου.

  ΕΚ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ
ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΑΤΙΣΤΑΣ 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Από την Ενορία του Αγίου Νικολάου ανακοινώνεται ότι την Κυριακή 31 Μαΐου 2020, ο Όρθρος και η Θεία Λειτουργία θα ψαλλούν στους Ιερούς Ναούς:

Του Αγίου Νικολάου και

Των Αγίων Ταξιαρχών.

Η ακολουθία του όρθρου θα αρχίσει στις 7.00 π.μ.    

ΕΚ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

Με λαμπρότητα και σε κλίμα πνευματικής χαράς, την Τρίτη το βράδυ 26 Μαΐου 2020 στην Ενορία του Αγίου Νικολάου και στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου έγινε αγρυπνία με αφορμή την Απόδοση της εορτής του Πάσχα.

Ο αγρυπνία κατ’ αυτή την ημέρα της Απόδοσης της εορτής, φέτος είχε μεγάλη σημασία για τους πιστούς, οι οποίοι δεν μπόρεσαν τις άγιες ημέρες του Πάσχα να τις εορτάσουν εντός των Ιερών Ναών. Πλήθος πιστών, τηρουμένων τα μέτρα πρόληψης για την «πανδημία», προσήλθαν στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου, προσκύνησαν την εικόνα και το λάβαρο της Αναστάσεως του Χριστού, άναψαν το κερί τους, προσευχήθηκαν, άκουσαν τους ύμνους της εορτής της Αναστάσεως και αρκετοί παρέμειναν στον Ιερό Ναό ως το τέλος της Θείας Λειτουργίας και κοινώνησαν.

Η Ιερά Αγρυπνία εψάλη όπως  την νύκτα της Αναστάσεως,  σύμφωνα με το τυπικό της Αγίας μας Εκκλησίας. Μετά την απόλυση της ακολουθίας του εσπερινού, ο πρωτοπρεσβύτερος π. Βασίλειος μίλησε σχετικά για την Ανάσταση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και τις εμφανίσεις Του στους μαθητές του και πολλούς άλλους.

Αμέσως μετά οι Ιερείς π. Βασίλειος και π. Νέστορας έψαλαν το «Δεύτε λάβετε φως…», το οποίο και μετέδωσαν στους πιστούς. Στη συνέχεια ο π. Βασίλειος διάβασε το Β΄ εωθινό ευαγγέλιο στο μέσον του Ναού και μετά το «Δόξα τῆ ὁμοουσίω καί ζωοποιῶ καί ἀδιαιρέτω Τριάδι…», έψαλε πανηγυρικά το «Χριστός ἀνέστη ἐκ νεκρῶν…», ενώ  ταυτόχρονα χτυπούσαν οι καμπάνες του Ναού και έψαλαν μαζί του όλοι οι πιστοί. Μετά τις δέκα φορές του τροπαρίου «Χριστός ἀνέστη…» εψάλη ο όρθρος, όπως και κατά τη νύκτα της Αναστάσεως και στη συνέχεια η Θεία Λειτουργία.

Κατά την ομιλία του ο π. Βασίλειος είπε τα εξής:

Σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας ἀποδίδει τήν μεγάλη ἑορτή τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ἡ ἠχώ τῆς μεγάλης διακηρύξεως τοῦ μοναδικοῦ, στήν ἀνθρώπινη ἱστορία, καί μεγίστου γεγονότος, τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ὁ Χριστός, ἀγαπητοί μου χριστιανοί, ἀπέθανε ἐπί τοῦ Σταυροῦ πραγματικά. Τό βεβαίωσαν οἱ πάμπολλοι αὐτόπτες μάρτυρες καί οἱ ὑπεύθυνοι γιά τόν σταυρικό θάνατο τοῦ καταδικασμένου Ἰησοῦ.

Αὐτό τό ὁποῖο ἐνδιαφέρει τόν κάθε ἄνθρωπο καί εἶναι βασικό στοιχεῖο γιά τήν πίστη στό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, εἶναι ἄν ὁ Χριστός ἀναστήθηκε πραγματικά. Αὐτό εἶναι τό βασικότατο σημεῖο τῆς πίστεώς τῆς Ἐκκλησίας μας καί εἶναι αὐτό τό ὁποῖο συγκροτεῖ καί συγκρατεῖ αὐτή τήν ἀληθινή σχέση μας μέ τόν Ἅγιο Τριαδικό Θεό. 

Ἄν ὁ Χριστός δέν ἀναστήθηκε, ὅλο τό οἰκοδόμημα τοῦ χριστιανισμοῦ εἶναι μάταιο. Δέν ἔχει καμμία ἀξία. Ὅσο ὄμορφο κι ἄν εἶναι. Ἄν, ὅμως, ὁ Χριστός ἀναστήθηκε, τότε ἡ πίστη τῆς Ἐκκλησίας ἔχει ἀξία ἄπειρη. Δέν ὑπάρχει σύγκριση μέ τίποτα. Τότε, εἶναι μάταια ὅλα τά ἄλλα. 

Ὁπότε καταλαβαίνουμε πόσο σπουδαῖο εἶναι νά γνωρίζουμε, ἄν ὁ Χριστός ἀναστήθηκε πραγματικά. Ἀπό αὐτό, ἐξαρτᾶται ὁλόκληρη ἡ ζωή μας, καί αὐτή πού ζοῦμε ἐδῶ στή γῆ βιολογικά ἀλλά κυρίως ὁλόκληρη ἡ προσωπικότητά μας, ὡς ἄνθρωποι αἰώνιοι, χωρίς χρονικό τέλος. Ἐξαρτᾶται ἡ θέση μας, στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων, ἄν θά εἴμαστε κοντά στόν Θεό ἤ μακρυά ἀπό Αὐτόν. Ὅπως ἀντιλαμβανόμαστε, δέν εἶναι μία παρονυχίδα στή ζωή μας ἀλλά τό μέγιστο.

Τό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἕνα γεγονός τόσο χειροπιαστό ὅσο καί τόσο ἄπιαστο. Εἶναι ἕνα γεγονός ἱστορικό, ὑπαρξιακό καί ἐσχατολογικό. Δέν μπορεῖς νά τό βάλεις κάτω ἀπό τό μικροσκόπιο οὔτε νά τό ἐξετάσεις μέ τήν πεπερασμένη λογική σου οὔτε νά ἀπαιτήσεις νά σέ καταπιέσει ὁ Θεός, μέ μία ἐμφάνιση τοῦ ἀναστημένου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὑπάρχουν, βέβαια, πάμπολλες ἀποδείξεις – τεκμήρια, πού ἄν ἔχεις καλή διάθεση, βλέπεις τόν ἀναστημένο Ἰησοῦ Χριστό, τόν ἀφουγκράζεσαι. Ἄν δέν ἔχεις, τότε δέν μπορεῖς νά ἀντιληφθεῖς τίποτα.

Γράφει ὁ εὐαγγελιστής Λουκᾶς στό βιβλίο τῶν Πράξεων τῶν ἀποστόλων: Ὁ Ἰησοῦς «παρέστησεν (στούς ἀποστόλους) ἑαυτόν ζῶντα μετά τό παθεῖν αὐτόν ἐν πολλοῖς τεκμηρίοις, δι’ ἡμερῶν τεσσαράκοντα ὀπτανόμενος αὐτοῖς καί λέγων τά περί τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ». (Πράξ. Α΄ 3) Ὁ Χριστός μετά τό πάθος του, ἐπί σαράντα ἡμέρες, ἐμφάνισε τόν ἑαυτό του ζωντανό στούς μαθητές του πολλές φορές, παρέχοντας πολλές ἀποδείξεις γιά τήν ἀνάστασή του, ὁμιλώντας γιά τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.      

Μέσα στά κείμενα τῆς Ἁγίας Γραφῆς, οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι καί εὐαγγελιστές, ἀναφέρονται σ’ αὐτό τό σημαντικότατο γεγονός μέ πολλή ἀκρίβεια καί λεπτομέρεια καί ὑπευθυνότητα. Εἶναι οἱ αὐτόπτες μάρτυρες, οἱ ἀμερόληπτοι καί ἀκριβεῖς ἱστορικοί, πού μέ φόβο Θεοῦ θέλουν νά μᾶς διηγηθοῦν γεγονότα ἀληθινά.

 1.- Ὁμιλοῦν γιά τόν κενό (ἄδειο) τάφο τοῦ Ἰησοῦ. Ὅταν πῆγαν, πολύ πρωί, οἱ γυναῖκες γιά νά ρίξουν τά ἀρώματα στό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ, βρῆκαν τόν τάφο ἄδειο. Ἀπουσίαζε τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Στόν τάφο εἶδαν μόνο τά σεντόνια, πού τήν Παρασκευή, μετά τή σταύρωση, ὁ Νικόδημος καί ὁ Ἰωσήφ εἶχαν τυλίξει τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ, καί τό μαντήλι τῆς κεφαλῆς του. (Λουκ. ΚΔ΄ 3, Ἰωάνν. Κ΄ 4-7).

2.- Οἱ ἄγγελοι οἱ ὁποῖοι ἐμφανίζονται, λέγουν στίς γυναῖκες καί ἀργότερα στούς μαθητές τοῦ Χριστοῦ ὅτι, «ὁ Χριστός, δέν εἶναι ἐδῶ, ἀλλά ἀναστήθηκε», καί τούς ἐνημερώνουν, ποῦ θά τούς συναντήσει. (Ματθ. ΚΗ΄ 5-7, Μάρκ. ΙΣΤ΄ 4-7)

3.- Οἱ στρατιῶτες πού φύλαγαν τόν τάφο τοῦ Χριστοῦ, μετά τόν σεισμό καί τό κύλισμα τῆς πλάκας πού ἔκλεινε τόν τάφο, ἔρχονται καί ἀναγγέλλουν στούς Φαρισαίους ὅτι, «ὁ Χριστός ἀναστήθηκε καί τό σῶμα του λείπει» ἀπό τόν τάφο πού φύλαγαν. (Ματθ. ΚΗ΄ 11-15)

4.- Οἱ Ἀρχιερεῖς καί οἱ Φαρισαῖοι χωρίς νά ἐρευνήσουν τό γεγονός τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, προβάλλουν μία ἀνόητη αἰτιολογία ὅτι, «οἱ μαθητές τοῦ Ἰησοῦ ἔκλεψαν τό νεκρό σῶμα του, ὅταν οἱ στρατιῶτες κοιμοῦνταν». Καί ἐρωτᾶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, «Πῶς εἶδαν ὅτι ἔκλεψαν τό σῶμα οἱ μαθητές του, ἐνῶ ἐκοιμῶντο;» Ἐπίσης τούς πλήρωσαν, γιά νά διακηρύξουν στόν κόσμο ὅτι, συνέβη ἔτσι. (Ματθ. ΚΗ΄ 13-14)

5.- Οἱ μαθητές τοῦ Χριστοῦ καί οἱ μυροφόρες, ὅπως φαίνεται μέσα στά εὐαγγέλια, τά ὁποῖα καταγράφουν τά γεγονότα μέ κάθε λεπτομέρεια, δείχνουν ὅτι δέν περιμένουν τήν Ἀνάσταση καί ἀρχικά δυσπιστοῦν. Ἔτσι «ἀναγκάζουν» τόν Χριστό νά κάνει πολλές ἐμφανίσεις, ὥστε νά πεισθοῦν γιά τήν Ἀνάστασή του.

6.- Ὁ Ἰησοῦς ἐμφανίζεται πολλές φορές στούς μαθητές. Ἕντεκα (11) ἀπ’ αὐτές τίς φορές εἶναι καταγραμμένες στήν Καινή Διαθήκη. Ὁ εὐαγγελιστής Λουκᾶς γράφει ὅτι, ὁ Ἰησοῦς ἦταν «συναλιζόμενος», συνέτρωγε καί συναναστρεφόταν, δηλαδή, μέ τούς μαθητές του ἐπί σαράντα ἡμέρες, ἀπό τήν ἡμέρα πού ἀναστήθηκε μέχρι τήν ἡμέρα πού ἀναλήφθηκε στούς οὐρανούς. Ὁ Ἰησοῦς τήν πρώτη ἡμέρα πού ἀναστήθηκε τρώει μπροστά στούς μαθητές του. (Λουκ. ΚΔ΄ 42-43). Ὁ Ἀπόστολος Πέτρος ὁμολογεῖ καί λέγει: «Ἐμεῖς φάγαμε καί ἤπιαμε μαζί μέ τόν Ἰησοῦ Χριστό, μετά τήν ἀνάστασή του ἀπό τούς νεκρούς». (Πράξ. Ι΄ 41)

7.- Ὁ Ἰησοῦς μετά τήν ἔγερσή του ἐμφανίζεται ὑγιής, χωρίς κάποιο ἴχνος κακουχίας, οὔτε ὡς τραυματισμένος πού ξέφυγε τό θάνατο. Δέν ἔρχεται νά ζητήσει βοήθεια καί θεραπεία. Εἶναι ὑγιέστατος. Στό σῶμα του παραμένουν μόνο οἱ τρύπες, τά σημάδια, πού ἄφησαν τά καρφιά καί ἡ λόγχη. Αὐτά, θά μπορούσαμε νά ποῦμε, εἶναι τά παράσημά του καί οἱ ἀποδείξεις ὅτι, εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ὁποῖος ἔπαθε, καρφώθηκε, λογχίσθηκε καί ἀπέθανε.

8.- Οἱ ἕνδεκα μαθητές του, οἱ μυροφόρες γυναῖκες καί ἄλλοι πολλοί βλέπουν τόν ἀναστημένο Χριστό, τόν ἀκοῦν (συζητοῦν μαζί του), τόν ψηλαφοῦν καί συντρώγουν.

9.- Τήν τεσσαρακοστή ἡμέρα μετά τήν Ἀνάσταση, πρίν ἀναληφθεῖ, εἶναι συγκεντρωμένοι περισσότεροι ἀπό πεντακόσιοι (500) ἄνθρωποι, καί μετά ἀπό διδασκαλία καί συζήτηση μέ τόν Ἰησοῦ, τόν βλέπουν νά ἀνεβαίνει μέ τό σῶμα του στούς οὐρανούς. (Πράξ. Α΄ 6-13 καί Α΄ Κορ. ΙΕ΄ 6)

10.- Τό κεντρικό κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων καί τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ Ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Οἱ Ἀπόστολοι περιοδεύουν ὁλόκληρη τή γῆ, ταλαιπωροῦνται ἀφάνταστα, δέν ὑποκύπτουν στίς ἀπειλές τῶν ἀρχόντων καί τῶν αὐτοκρατόρων, δίνουν ἀκόμη καί τή ζωή τους, διδάσκοντες τόν σταυρικό θάνατο τοῦ Ἰησοῦ καί τήν Ἀνάστασή του.

Ὁ κάθε ὑγιῶς σκεπτόμενος ἄνθρωπος διερωτᾶται: Ἄν ὁ Χριστός δέν ἀναστήθηκε, γιατί νά ταλαιπωρηθοῦν τόσο καί νά ὑποστοῦν θάνατο ὅλοι οἱ Ἀπόστολοι κηρύττοντας τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ;

Ἄν ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἦταν ἕνα ψέμα, ἕνα δικό τους κατασκεύασμα, οἱ Ἀπόστολοι θά ἦταν πολύ ἀνόητοι γιά νά τό ὑπερασπισθοῦν ὅλοι μέχρι θανάτου. Εἶναι φανερό ὅτι, δέν πεθαίνει κανείς γιά ἕνα ψέμα. 

Τά ἑκατομμύρια τῶν μαρτύρων, κατά τή διάρκεια ὅλων τῶν αἰώνων μέχρι σήμερα, πάσχουν καί δίνουν τή ζωή τους, ἐπειδή πιστεύουν στήν Ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί ἐλπίζουν στή δική τους ἀνάσταση.  

Τά ἑκατομμύρια τῶν ἀσκητῶν, ὅλα τά χρόνια τοῦ χριστιανισμοῦ, ζοῦν αὐτή τή σκληρή ἀσκητική ζωή, ἐπειδή πιστεύουν στήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ.

Τά δισεκατομμύρια τῶν πιστῶν χριστιανῶν, ἀπό τό πρῶτο κήρυγμα τοῦ ἀποστόλου Πέτρου κατά τήν Πεντηκοστή μέχρι σήμερα, βιώνουν τή χαρά τῆς ἀλήθειας, τοῦ ἤθους, τῆς ἁγνότητας καί τῆς κοινωνικότητας, καθώς καί τήν ἐλπίδα τῆς ἀθανασίας, τῆς ἀφθαρσίας καί τῆς μακαριότητας στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ζοῦν μέ τό: «Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν καί ζωήν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος».  

Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ἀγαπητοί μου χριστιανοί, εἶναι ἕνα ἱστορικό γεγονός, πού ὁ καθένας μπορεῖ νά ἀποκτήσει πείρα. Γιά νά ἀποκτήσουμε, ὅμως, πείρα, χρειάζεται ἡ κάθαρση τῶν αἰσθήσεων ἀπό τόν καθημερινό συσκοτισμό τῆς κοσμικῆς καθημερινότητας. Χρειάζεται τό ἄδειασμα ἀπό ὅλους τους ἐγωκεντρικούς καί ἀνθρωποκεντρικούς θορύβους, γιά νά ἀκουστεῖ ἡ φωνή τοῦ Ἀναστημένου Ἰησοῦ Χριστοῦ, μέσα στή δική μας σιωπή. 

Μέ αὐτές τίς προϋποθέσεις μποροῦμε νά δοῦμε τόν Ἀναστάντα Κύριο «ἐξαστράπτοντα καί χαίρετε φάσκοντα» καί νά ὑπερβοῦμε τά ἐφιαλτικά σύνδρομα τῆς ἐνοχῆς, τῆς ἀγωνίας, τῆς φθορᾶς καί τοῦ θανάτου. Μποροῦμε νά ἔχουμε τήν πραγματική χαρά!

Ἕνας ὕμνος τῆς Ἐκκλησίας μας λέγει: «Χαρᾶς τά πάντα πεπλήρωται τῆς Ἀναστάσεως τήν πείραν εἰληφότα», δηλαδή, ὅλα ἔχουν γεμίσει μέ χαρά ἐπειδή ἔχουν λάβει πείρα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ.

Ὁ Ἀναστάς Ἰησοῦς Χριστός νά χαρίζει σέ ὅλους τούς πιστούς τήν δική χαρά!  Ἀδελφοί μου, Χριστός Ἀνέστη!!!»