Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας

Με εκκλησιαστική μεγαλοπρέπεια εορτάσθηκε η μεγάλη Δεσποτική εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού, στο ομώνυμο εξωκκλήσι, στην ενορία του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας. Το εξωκκλήσι αυτό χτίστηκε από τον Σιατιστινό ευεργέτη κ. Αλέξιο Λιάκο το έτος 1962. Την Πέμπτη, 5 Αυγούστου 2021 το απόγευμα, εψάλη ο μέγας πανηγυρικός εσπερινός μετά αρτοκλασίας από τους Ιερείς της ενορίας, τον Πρωτοπρεσβύτερο π. Νέστορα και π. Προκόπιο.

Την Παρασκευή το πρωί 6 Αυγούστου 2021 εψάλη ο Όρθρος της εορτής και η Θεία Λειτουργία, στο εξωκλήσι της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού και στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου. Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας στους δύο Ιερούς Ναούς, και σύμφωνα με το εκκλησιαστικό έθος, οι Ιερείς ευλόγησαν τα σταφύλια, τα οποία μοιράστηκαν στο τέλος μαζί με το αντίδωρο.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ
ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΑΤΙΣΤΑΣ

                                                                                          Αὔγουστος 2021

Ἕνα κάθε μήνα

Ἀ­γα­πη­τοὶ Ἐ­νο­ρί­τες

Ὅ­λο καὶ πιὸ συ­χνὰ τί­θεν­ται με­τα­ξὺ μας τὰ ἐ­ρω­τή­μα­τα: Για­τί, ἄ­ρα­γε, ὑ­πάρ­χει τό­ση τα­ρα­χὴ στόν κό­σμο; Για­τὶ νά ὑ­πάρ­χει ἀ­συ­νε­νο­η­σί­α; Για­τὶ νά ὑ­πάρ­χουν ὅ­λες αὐ­τὲς οἱ συγ­κρού­σεις, μι­κρὲς ἤ με­γά­λες, σὲ προ­σω­πι­κὸ ἤ κοι­νω­νι­κὸ ἤ παγ­κό­σμιο ἐ­πί­πε­δο; Δέν βλέ­πουν οἱ ἄν­θρω­ποι τὸ κα­λό; τὴν ἀ­λή­θεια; τὸ σω­στό; τὸ ἠ­θι­κό; τὸ τί­μιο;

Ἀπ᾿ ὅ,τι φαί­νε­ται, μᾶλ­λον οἱ ἄν­θρω­ποι δέν βλέ­πουν. Εἶ­ναι σὰν νά ζοῦν σὲ βα­θὺ σκο­τά­δι, καὶ γι’ αὐ­τὸ οἱ συγ­κρού­σεις με­τα­ξὺ τους καὶ ἡ ποι­κί­λη ἀ­να­τα­ρα­χή. Λεί­πει, λοι­πόν, τὸ φῶς. Λεί­πει τὸ Φῶς, μὲ Φ κε­φα­λαῖ­ο. Λεί­πει ὁ Θε­ός. Γι’ αὐ­τὸ καὶ ὑ­πάρ­χει τὸ σκο­τά­δι. Τὸ πνευ­μα­τι­κὸ σκο­τά­δι.

Ἀ­γα­πη­τοί μου, δέν εἶ­ναι ἀ­λή­θεια ὅ­τι λεί­πει τὸ Φῶς. Τὸ Φῶς, ὁ Ἅ­γιος Τρι­α­δι­κὸς Θε­ός, εἶ­ναι παν­τα­χοῦ πα­ρών. Καὶ λάμ­πει, καὶ φω­τί­ζει. «Τὸ φῶς ἐ­λή­λυ­θεν εἰς τὸν κό­σμον» (Ἰ­ω­άν. Γ΄ 19) ση­μει­ώ­νει ὁ εὐ­αγ­γε­λι­στὴς Ἰ­ω­άν­νης. Ὁ Θε­ὸς Λό­γος ἦρ­θε στόν κό­σμο, ἔ­γι­νε ἄν­θρω­πος. Εἶ­ναι πα­ρών ὁ Θε­άν­θρω­πος Ἰ­η­σοῦς, καὶ λάμ­πει, καὶ φω­τί­ζει.

Τὸ πρό­βλη­μα δέν εἶ­ναι ἂν ἀ­που­σιά­ζει τὸ Φῶς. Τὸ Φῶς εἶ­ναι πα­ρόν καὶ λάμ­πει. Τὸ πρό­βλη­μα εἴ­μα­στε ἐ­μεῖς, ποὺ δέν βλέ­που­με τὸ Φῶς. Ἐ­μεῖς, ποὺ μπο­ρεῖ νά εἴ­μα­στε τυ­φλοὶ ἤ νά δη­μι­ουρ­γοῦ­με πα­ρα­πέ­τα­σμα σκο­τει­νό, γιά νά μὴν ἀ­φή­σου­με τὸ Φῶς νά ἔρ­θει. «Καὶ ἠ­γά­πη­σαν οἱ ἄν­θρω­ποι μᾶλ­λον τὸ σκό­τος πα­ρὰ τὸ φῶς» (Ἰ­ω­άν. Γ’ 19), ἀ­να­φέ­ρει θλιμ­μέ­να ὁ ἴ­διος Εὐ­αγ­γε­λι­στής, με­τα­φέ­ρον­τάς μας αὐ­τού­σια τὰ λό­για τοῦ Κυ­ρί­ου Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ.

Τὸ ἄ­κτι­στο φῶς τοῦ πάν­το­τε δο­ξα­σμέ­νου καὶ λάμ­πον­τος Χρι­στοῦ τὸ εἶ­δαν, ὅ­σο ἦ­ταν δυ­να­τόν, οἱ τρεῖς Μα­θη­τές, ὁ Πέ­τρος, ὁ Ἰ­ά­κω­βος καὶ ὁ Ἰ­ω­άν­νης, ἐ­πά­νω στό ὄ­ρος Θα­βώρ, ὅ­ταν αὐ­τοὶ με­τα­μορ­φώ­θη­καν καὶ ἔ­λαμ­ψαν καὶ ἄ­νοι­ξαν τὰ μά­τια τῆς ψυ­χῆς τους. Ἐ­κεί­νη τή στιγ­μή, ταυ­τό­χρο­να μὲ τὸ ὑ­περ­κό­σμιο θέ­α­μα, ἀ­κού­στη­κε καὶ ἡ ὑ­περ­κό­σμια φω­νὴ τοῦ Θε­οῦ Πα­τρός, ποὺ ἔ­λε­γε: «Αὐ­τός ἐ­στίν ὁ υἱ­ός μου ὁ ἀ­γα­πη­τός, ἐν ᾧ ηὐ­δό­κη­σα∙ αὐ­τοῦ ἀ­κού­ε­τε» (Ματθ. ΙΖ΄ 5)

Ἡ ἀ­πάν­τη­ση στά ἐ­ρω­τή­μα­τα δό­θη­κε:

Ἡ τα­ρα­χὴ στόν κό­σμο θὰ λεί­ψει μόνο ὅ­ταν οἱ ἄν­θρω­ποι δε­χθοῦν τὸ Φῶς, δε­χθοῦν τὸν Θε­ό, τὸν Θε­άν­θρω­πο Ἰ­η­σοῦ Χρι­στό!

Ὅ­ταν ἀ­κού­σουν τὸν λό­γο Του!

Ὅ­ταν ἡ στά­ση μας ἀ­πέ­ναν­τί Του γί­νει στά­ση ὑ­πα­κο­ῆς.

Μὲ κά­θε εὐ­λο­γί­α καὶ εὐ­χή,

 (+) π. Βα­σί­λει­ος Λ. Βα­σι­λεί­ου