Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα και μέσα στην αναστάσιμη χαρά, εορτάσθηκε η μνήμη του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Χριστοφόρου του θαυματουργού, προστάτου όλων των οδηγών, στο ομώνυμο εξωκκλήσι του Αγίου Χριστοφόρου στη Σιάτιστα.

Την Δευτέρα το απόγευμα 8 Μαΐου 2023, τελέσθηκε ο Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός μετ’ αρτοκλασίας.

Το πρωί της κυριωνύμου ημέρας της εορτής, Τρίτη 9 Μαΐου 2023, εψάλη η ακολουθία του Όρθρου και  Αρχιερατική πανηγυρική Θεία Λειτουργία από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Αθανάσιο συλλειτουργώντας με τον πρωτοσύγκελλο της Ιεράς Μητροπόλεως μας Αρχιμανδρίτη π. Νικόλαο και τους Ιερείς π. Νέστορα και π. Προκόπιο. Κατά την διάρκεια της πανήγυρης οι πιστοί είχαν την ευλογία να προσκυνήσουν τεμάχιο Λειψάνου του Αγίου Χριστοφόρου.

Το θείο λόγο κήρυξε ο Σεβασμιώτατος κ. κ. Αθανάσιος για τον Προφήτη Ησαΐα. Που μπορείτε να ακούσετε σε επανάληψη το κήρυγμα του, την Πέμπτη 11 Μαΐου 2023, στις 9:30 το πρωί από τους 103MHZ στα FM και μέσα από το διαδίκτυο siatistaagiosnikolaos.gr

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας τελέστηκε η Αρτοκλασία των οδηγών. Μετά τη διανομή του αντιδώρου και της αρτοκλασίας, η Εκκλησιαστική Επιτροπή προσέφερε στο κόσμο λουκούμια και μπισκότα.

Η Εκκλησιαστική Επιτροπή ευχαριστεί όλους εκείνους που βοήθησαν στον καθαρισμό του Ιερού Ναού, των εξωτερικών χώρων και του άλσους. Ας προσέχουμε όλοι μας, όσο είναι δυνατόν, να διατηρούμε όλους αυτούς τους χώρους καθαρούς και ευπρεπισμένους.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ

ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΑΤΙΣΤΑΣ

Μάϊος 2023

Ἕνα κάθε μήνα.

Αὐτές τίς ἡμέρες ἑορτάσαμε τό παμμέγιστο καί ὑπερκόσμιο γεγονός τῆς ζωηφόρου Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ βάση τῆς πίστεώς μας καί ὁ ἀκρογωνιαῖος λίθος τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου καί ὅλης της ὁρατῆς καί ἀόρατης δημιουργίας τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Θεός Λόγος, ἐπειδή ἑνώθηκε ὑποστατικά μέ τήν ἀνθρώπινη φύση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, θέωσε τήν ἀνθρώπινη φύση Του. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι Θεάνθρωπος. Εἶναι ταυτόχρονα μαζί ὁ Θεός Λόγος, ἡ θεωμένη σάρκα του καί ἡ θεωμένη ψυχή του. Καί εἶναι ἡ Ζωή καί ἡ Ἀνάσταση καί ἡ Ἀλήθεια καί τό Φῶς καί ἡ Ἀγάπη καί ἡ Χάρις.

Ὡς Ζωή, ὁ Χριστός δέν πεθαίνει, ἀλλά ἑκουσίως πέθανε ἐπί τοῦ Σταυροῦ, γιά νά νικήσει στή σάρκα Του τόν θάνατο. Ὁ Χριστός πέθανε πραγματικά καί ἀναστήθηκε πραγματικά. Καί ὅποιος τώρα ἑνωθεῖ μέ τή θεωμένη σάρκα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, γίνεται καί αὐτός θεός κατά χάριν καί ζεῖ αἰωνίως.

Τό ἐρώτημα εἶναι: Πῶς μπορεῖ κάποιος νά ἑνωθεῖ μέ τό Σῶμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ;

 Ὁ Χριστός ἐπάνω στόν Σταυρό πέθανε ἑκουσίως γιά μᾶς. Ἔτσι, ὑπνώττοντας, ὁ νέος Ἀδάμ, ἀπό τήν πλευρά Του ἐπήγασε ἡ νέα Εὔα, ἡ Ἐκκλησία! Μόλις τόν λόγχισαν, ἔρρευσε ἀπό τήν ἄχραντη πλευρά Του Αἷμα καί Ὕδωρ. Πήγασε ἡ Ἐκκλησία∙ τό Βάπτισμα καί ἡ Θεία Κοινωνία. Καί ὅποιος βαπτίζεται στό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ καί τρώει τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, γίνεται καί αὐτός Ἐκκλησία, γίνεται μέλος τοῦ Χριστοῦ, γίνεται θεός κατά χάριν! «Ὁ τρώγων μου τήν σάρκα καί πίνων μου τό αἷμα ἔχει ζωήν αἰώνιον, καί ἐγώ ἀναστήσω αὐτόν ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ», εἶπε κάποτε ὁ Χριστός στούς Ἰουδαίους. (Ἰωάνν. 6, 54)

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, γεμᾶτος ἐνθουσιασμό καί χαρά, στόν κατηχητικό του λόγο τοῦ Πάσχα, ἐρωτᾶ μέ παρρησία: «Ποῦ σοῦ, θάνατε, τό κέντρον; Ποῦ σου, Ἅδη, τό νῖκος; Ἀνέστη Χριστός, καί ζωή πολιτεύεται. Ἀνέστη Χριστός, καί νεκρός οὐδείς ἐπί μνήματος… Αὐτῶ ἡ δόξα καί τό κράτος εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.»

 Εὑρισκόμενοι μέσα στήν Ἐκκλησία, ἡ ὁποία εἶναι τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, δέν φοβούμαστε τόν θάνατο, γιατί δέν ὑπάρχει θάνατος, ἀλλά μόνο ζωή. Καί ὅταν θελήσει ὁ Κύριος νά φύγουμε ἀπ᾽ αὐτή τήν τωρινή ζωή, μεταβαίνουμε στήν ἀληθινή ζωή, τήν αἰώνια ζωή!

Αὐτή εἶναι ἡ μεγάλη μας πίστη! Αὐτή εἶναι ἡ μεγάλη μας ἐλπίδα! Καί ὅποιος ἔχει αὐτή τήν ἐλπίδα, «ἁγνίζει ἑαυτόν, ὅπως ὁ Χριστός ἁγνός ἐστι» (Α΄ Ἰωάνν. 3, 3) ὅπως λέγει ὁ μαθητής τῆς ἀγάπης, ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης.

Εὐχή μου εἶναι νά καθαρίζουμε τούς ἑαυτούς μας ἀπό κάθε μολυσμό καί νά προσπαθοῦμε νά τούς κρατᾶμε καθαρούς, γιά νά βρεθοῦμε ἐκείνη τήν Ἡμέρα μπροστά στόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό ἀγαπῶντες αὐτόν καί ἀγαπώμενοι ἀπ᾽ Αὐτόν.

Μέ πολλή ἀγάπη καί κάθε εὐλογία

(†) Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Λ. Βασιλείου

Κάθε χώρα και κάθε τόπος έχει τα δικά του έθιμα. Οποιαδήποτε τοπική κοινωνία διατηρεί και τιμάει τα έθιμά της και με αυτή την παράδοσή της πορεύεται μέσα στην ιστορία. Η Ορθόδοξος Εκκλησία, ως το σώμα του Χριστού, ως Ουράνια Πολιτεία και ως Κιβωτός Σωτηρίας, έρχεται συχνά σε επαφή με διάφορα έθιμα. Μπορούμε να διακρίνουμε τη στάση της Εκκλησίας απέναντι στα τοπικά έθιμα σε τρεις μεγάλες κατηγορίες.

Αποδοχή και εκκλησιοποίηση ενός εθίμου: Πρόκειται για έθιμα τα οποία όχι μόνο αποδέχεται η Εκκλησία, αλλά επιπλέον τους προσδίδει και εκκλησιαστικό νόημα. Τέτοια έθιμα είναι οι κλαδαριές (αναπαράσταση της φωτιάς που άναβαν οι βοσκοί τη νύχτα των Χριστουγέννων γα να ζεσταθούν), το τσούγκρισμα των κόκκινων αυγών (ανάμνηση του θαυμαστού χρωματισμού των αυγών σε κόκκινο χρώμα που επιτέλεσε η οσία Μαρία η Μαγδαληνή μπροστά στον αυτοκράτορα Τιβέριο Καίσαρα), τα κόλλυβα των μνημοσύνων (ανάμνηση της δια των κολλύβων σωτηρίας των χριστιανών του Αγίου Θεοδώρου του Τήρωνος), τα χριστόψωμα, τα χριστοκούτσουρα κλπ.

Αποδοχή αλλά μη εκκλησιοποίηση ενός εθίμου: Πρόκειται για έθιμα που αποδέχεται η Εκκλησία αλλά δεν τους έχει προσδώσει εκκλησιαστικό νόημα. Παραδείγματα τέτοιων εθίμων είναι οι Μωμόγεροι, το «τάισμα» της βρύσης, οι Γουρουνοχαρές (σε αρτήσιμες ημέρες), τα «Κόλιντα Μπάμπω», τα Μπαμπαλιούρια, τα κλωνάρια στα τζάκια, το «πάντρεμα» της φωτιάς κλπ.

Αποστασιοποίηση, απαγόρευση εφαρμογής εντός εκκλησιαστικού χώρου και σαφέστατα μη εκκλησιοποίηση του εθίμου: τα Καρναβάλια, οι Γουρουνοχαρές (σε νηστίσιμες ημέρες), οι πυροβασίες, το κάψιμο του Ιούδα κλπ.

Το κάψιμο του Ιούδα αποτελεί την τιμωρητική και εκδικητική καταδίκη του Ιούδα στον δια της πυράς θάνατο. Διδάσκει το μίσος, την βαρβαρότητα, την μνησικακία και την δημόσια διαπόμπευση. Και ενώ οι προθέσεις όσων ετοιμάζουν το κάψιμο του Ιούδα μπορεί να είναι αγαθές και καλοπροαίρετες, το αποτέλεσμα είναι η διδασκαλία ενός ήθους που δεν χαρακτηρίζει το πρόσωπο του Χριστού. Διότι ενώ ο Ιούδας πλησίασε τον Χριστό για να τον προδώσει (και ο Χριστός ως Θεός που ήταν το γνώριζε πολύ καλά αυτό), εν τούτοις ο Χριστός προσφώνησε τον Ιούδα «ἑταῖρε, ἐφ᾿ ᾧ πάρει;», δηλαδή «φίλε, γιατί ήλθες;». Ο Χριστός αποκαλεί τον Ιούδα φίλο του και σε αντίθεση με το κάψιμο του Ιούδα, μας διδάσκει αμνησικακία, συγχωρητικότητα και πραότητα. Τη στιγμή που οι σταυρωτές και το παρευρισκόμενο πλήθος, κλήρος και λαός, χλεύαζαν και ειρωνεύονταν τον Χριστό, τη στιγμή που οι αφόρητοι πόνοι καταπονούσαν το σώμα του Χριστού στα όρια της ανθρωπίνης φύσεώς Του, ο ίδιος ο Χριστός παρακαλούσε τον Θεό Πατέρα να τους συγχωρέσει όλους διότι «οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσι», διότι δηλαδή εξαπατήθηκαν και δεν φταίνε! Εξάλλου η Εκκλησία ουδέποτε καταδικάζει τον αμαρτωλό άνθρωπο, αλλά μόνο την αμαρτία του ανθρώπου. Γι΄ αυτό και στην Ορθόδοξη Ανατολή, ουδέποτε υιοθετήθηκε η πρακτική του «καψίματος των μαγισσών», που ταλαιπώρησε τόσο βάναυσα τον Δυτικό κόσμο σε όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα!

Μέσα στη χαρά της Αναστάσεως, την φωτεινότερη και λαμπρότερη ημέρα του έτους, στο αποκορύφωμα του θριάμβου της Αγάπης έναντι του σκότους, μία ημέρα που οι χριστιανοί δεν καταλύουν ούτε λάδι και αναμένουν με λαχτάρα να κοινωνήσουν το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου μας, την ημέρα που οι λαμπάδες των χριστιανών φέρουν το Άγιο Φως από τα Ιεροσόλυμα, την ημέρα που ακόμα και ο φυσικός κόσμος στέκεται σιωπηλός, θα ήταν εντελώς παράλογο, ανήθικο, τερατώδες και αδιανόητο, φωτιές εκδίκησης και μίσους (υπό την αιγίδα της εκκλησίας και με το πρόσχημα της εκκλησιαστικής παραδόσεως!) να καίνε τον Ιούδα και να στρέφουν την προσοχή των πιστών από την Ουράνια φωτοχυσία και τον Αναστημένο Χριστό, στο σκοτάδι της κακίας και τον προδότη Ιούδα!

Εάν κάποιοι επιμένουν να θέλουν να κάψουν τον Ιούδα και δεν τους αρκούν οι αιώνες φλόγες της κολάσεως που ασίγαστα κατακαίουν τον Ιούδα, ας τον κάψουν εκτός του εκκλησιαστικού χώρου. Η Εκκλησία της Ελλάδος έχει εκδώσει σειρά Εγκυκλίων που απαγορεύουν εντός του χώρου της το κάψιμο του Ιούδα.

Ολοκληρώνοντας το κείμενο αυτό παραθέτουμε από τοπική ιστοσελίδα επίκαιρο απόσπασμα από έναν λόγο του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου: «Ακόμη κι’ αν θέλει ο Θεός να σου συγχωρήσει τις αμαρτίες, δεν Του το επιτρέπεις εσύ, επειδή δεν συγχωρείς τις αμαρτίες του αδελφού σου. Διότι, αν εσύ ο ίδιος εκδικηθείς και επιτεθείς εναντίον του, είτε με λόγια, είτε με ανάλογες συμπεριφορές, είτε με κατάρες, ο Θεός δεν θα επέμβει πλέον, αφού εσύ ανέλαβες την τιμωρία Του. Και όχι μόνο δεν θα επέμβει, αλλά και από σένα θα ζητήσει λόγο, διότι φέρθηκες υβριστικά προς Αυτόν.»

Η Εκκλησία δεν εναντιώνεται σε όσα έθιμα δεν είναι εκκλησιαστικά, αλλά αφενός δεν τα εντάσσει στην λειτουργική της ζωή, αφετέρου οφείλει να προστατέψει το ποίμνιό της ενημερώνοντας υπεύθυνα για την αποφυγή ενδεχομένων πνευματικών ολισθημάτων. Το κείμενο αυτό δεν έχει ελεγκτικό χαρακτήρα αλλά πληροφοριακό και ποιμαντικό, ενώ για λόγους συντομίας και απλότητας δεν χρησιμοποιήθηκαν θεολογικοί όροι και πατερικά κείμενα.

ΕΚ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ