Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ

ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΑΤΙΣΤΑΣ

Αὔ­γου­στος 2023

Ἕ­να κά­θε μή­να

«Ἐν τῇ κοι­μή­σει τόν κό­σμον οὐ κα­τέ­λι­πες, Θε­ο­τό­κε» ψάλ­λει ὅ­λη ἡ Ἐκ­κλη­σί­α κα­τά τήν ἑ­ορ­τή τῆς Κοι­μή­σε­ως τῆς Θε­ο­τό­κου. Κα­τά τήν ἀ­να­χώ­ρη­σή σου ἀ­πό τόν φθαρ­τό καί μά­ται­ο κό­σμο, Θε­ο­τό­κε, δέν ἐγ­κα­τέ­λει­ψες οὐ­σι­α­στι­κά τόν κό­σμο.

 Ἡ φρά­ση αὐ­τή τοῦ ὑ­μνω­δοῦ δέν εἶ­ναι ἔκ­φρα­ση μέ ποι­η­τι­κή ἄ­δεια οὔ­τε σχῆ­μα ὀ­ξύ­μω­ρο. Ὁ ὑ­μνο­λό­γος ἀ­κρι­βο­λο­γεῖ, λέ­γει τήν ἀ­λή­θεια, θε­ο­λο­γεῖ, ἀ­νυ­μνεῖ τήν Θε­ο­τό­κο. Ποι­ά εἶ­ναι ἡ ἀ­λή­θεια;

 Ἡ Ἐκ­κλη­σί­α, ἡ ὁ­ποία εἶ­ναι θε­αν­θρώ­πι­νος ὀρ­γα­νι­σμός, μέ κε­φα­λή τόν Κύ­ριο Ἰ­η­σοῦ Χρι­στό καί μέ­λη ὅ­λους τούς πι­στούς, τούς ἁ­γί­ους, τά πνευ­μα­τι­κά ἀγ­γε­λι­κά τάγ­μα­τα, εἶ­ναι μί­α. Ὑ­πάρ­χει ὅ­μως ὑ­πό δύ­ο πραγ­μα­τι­κό­τη­τες∙ εἶ­ναι ἡ Ἐκ­κλη­σί­α ἡ ἐ­πί γῆς ἀ­γω­νι­ζο­μέ­νη, ὅ­λοι δη­λα­δή ἐ­μεῖς οἱ πι­στοί, καί ἡ Ἐκ­κλη­σί­α ἡ ἐν οὐ­ρα­νοῖς θρι­αμ­βεύ­ου­σα, ὅ­λοι οἱ ἅ­γιοι, οἱ ἄγ­γε­λοι, οἱ σω­σμέ­νοι πι­στοί.

 Τήν Θε­ο­τό­κο, κα­τά τήν ὥ­ρα τῆς κοι­μή­σε­ώς της, τήν πα­ρέ­λα­βε ὁ Κύ­ριος καί Υἱ­ός της ἀ­πό τή γῆ, καί τήν ἔ­φε­ρε στήν ἐν οὐ­ρα­νοῖς θρι­αμ­βεύ­ου­σα Ἐκ­κλη­σί­α. Βεβαίως καί ἐ­δῶ στή γῆ, ὅ­που βρι­σκό­ταν, ἦ­ταν ἑ­νω­μέ­νη μέ τόν Θε­ό, ἀλλά καί ἐ­κεῖ στόν οὐ­ρα­νό, ὅπου βρίσκεται, πάλι εἶ­ναι ἑ­νω­μέ­νη μέ τόν Θε­ό.

Τά δύ­ο τμή­μα­τα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας –στή γῆ καί στόν οὐ­ρα­νό– ἀ­πο­τε­λοῦν τήν μία καί ἁ­γί­α Ἐκ­κλη­σί­α τοῦ Χρι­στοῦ. Οἱ μέν πι­στοί στή γῆ προ­σβλέ­πουν μέ πί­στη σ᾽ αὐ­τούς πού βρί­σκον­ται στόν οὐ­ρα­νό καί ζη­τοῦν τή βο­ή­θειά τους καί τή με­σο­λά­βη­σή τους πρός τόν Κύ­ριο γιά χά­ρη τους∙ οἱ δέ ἅ­γιοι στούς οὐ­ρα­νούς, γε­μᾶ­τοι ἀ­γά­πη, τρέ­χουν γιά βο­ή­θειά τους καί βο­η­θοῦν ἀ­πό ἐ­κεῖ μέ τήν πα­ρρη­σί­α πού ἔ­χουν πρός τόν Θε­ό.

 Αὐ­τή ἡ σχέ­ση καί ἡ ἕ­νω­ση τῶν δύ­ο τμη­μά­των τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας φαί­νε­ται ἀ­πό τά ἀ­να­ρίθ­μη­τα θαύ­μα­τα, πού ἐ­πι­τε­λοῦν οἱ ἅ­γιοι, καί πρό πάν­των ἡ Θε­ο­τό­κος. Δέν εἶ­ναι ἀ­πο­ξε­νω­μέ­νοι με­τα­ξύ τους οἱ πι­στοί τῶν οὐ­ρα­νῶν ἀ­πό τούς πι­στούς της γῆς. Γι᾽ αὐ­τό καί τε­λοῦ­με τίς γι­ορ­τές τῶν ἁ­γί­ων καί τούς ἱ­κε­τεύ­ου­με μέ εἰ­δι­κές πα­ρα­κλή­σεις πού ἔ­χει ἡ Ἐκ­κλη­σί­α μας.

 Γι᾽ αὐ­τό πο­λύ ὀρ­θά καί ὁ ὑ­μνο­γρά­φος γρά­φει ὅ­τι ἡ Ὑ­πε­ρα­γί­α Θε­ο­τό­κος δέν ἐγ­κα­τέ­λει­ψε τόν κό­σμο μέ τήν κοί­μη­σή της. Ἐ­ξα­κο­λου­θεῖ νά εἶ­ναι μέ­λος τοῦ μυ­στι­κοῦ θε­αν­θρώ­πι­νου σώ­μα­τος, πού εἶ­ναι ἡ Ἐκ­κλη­σί­α, μέ κε­φα­λή τό Υἱ­ό της, τόν Κύ­ριο Ἰ­η­σοῦ Χρι­στό. Κι ἐν­δι­α­φέ­ρε­ται μέ τήν ἀ­γά­πη της γιά τά ἄλ­λα μέ­λη τοῦ σώ­μα­τος αὐ­τοῦ, στό ὁ­ποῖ­ο ἀ­νή­κου­με κι ἐ­μεῖς.

 Στό συ­να­ξά­ρι τοῦ ἁ­γί­ου Ἀν­δρέ­ου τοῦ Σα­λοῦ ἀ­να­φέ­ρε­ται ὅ­τι ὅ­ταν βρέ­θη­κε στόν Πα­ρά­δει­σο, ἀ­να­ζή­τη­σε νά ἰ­δεῖ τήν Πα­να­γί­α. Τοῦ ἀ­πάν­τη­σαν οἱ ἄγ­γε­λοι ὅ­τι ἡ Πα­να­γί­α πε­ρι­φέ­ρε­ται δια­ρκῶς στή γῆ, γιά νά βο­η­θεῖ τούς πι­στούς, πού τήν ἐ­πι­κα­λοῦν­ται καί προ­σεύ­χον­ται στή χά­ρη της.

 Αὐ­τό εἶ­ναι μιά πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Εἶ­ναι μιά γλυ­κειά ἐμ­πει­ρί­α γιά τόν κά­θε πι­στό, πού τήν πα­ρα­κα­λεῖ γιά τά ὁ­ποι­α­δή­πο­τε θέ­μα­τα. Κά­θε φο­ρά πού τήν ζη­τή­σα­με νά μᾶς βο­η­θή­σει, νοι­ώ­σα­με δί­πλα μας τήν πα­ρου­σί­α της. Ἁ­πα­λύ­νει τούς πό­νους μας. Ἐ­λα­φρώ­νει τούς κό­πους μας. Μᾶς πα­ρη­γο­ρεῖ. Γε­μί­ζει μέ ἐλ­πί­δα καί εἰ­ρή­νη τήν καρ­διά μας.  Εἶ­ναι ἡ Μη­τέ­ρα τοῦ Παν­το­κρά­το­ρος Θε­οῦ, ὁ ὁ­ποῖ­ος εἶ­ναι ὅ­λος ἀ­γά­πη καί δέ­χε­ται πάν­το­τε τή με­σο­λά­βη­ση τῆς πα­να­γί­ας Μη­τέ­ρας του. Γιά νά ἀ­πο­δει­κνύ­ε­ται πάν­το­τε ὅ­τι ἡ Θε­ο­τό­κος δέν μᾶς ἐγ­κα­τέ­λει­ψε μέ τήν κοί­μη­σή της.

Μέ τίς πρε­σβεῖ­ες τῆς Θε­ο­τό­κου!

(†) Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Λ. Βασιλείου

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ

ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΑΤΙΣΤΑΣ

Ιούλιος 2023

Ἕνα κάθε μήνα.

Ὁ Ἅ­γιος Τρι­α­δι­κός Θε­ός μᾶς ἀ­πο­κά­λυ­ψε ὅ­τι Αὐ­τός εἶ­ναι ὁ δη­μι­ουρ­γός τῶν πάν­των: τῶν πνευ­μα­τι­κῶν λο­γι­κῶν ὄν­των, τῆς ὕ­λης καί τῆς ἐ­νέρ­γειας, καί τέλος τοῦ ἀν­θρώ­που.

Ἐ­φό­σον ὁ Θε­ός εἶ­ναι Ἅ­γιος, ὅ­λα αὐ­τά πού δη­μι­ούρ­γη­σε εἶ­ναι ἅ­για καί ἱ­ε­ρά. Δη­λα­δή δέν ἔ­γι­ναν γιά ὁ­ποι­α­δή­πο­τε χρή­ση, ἀλ­λά γιά κά­ποι­ον σκο­πό∙ αὐ­τόν γιά τόν ὁ­ποῖ­ο τά δη­μι­ούρ­γη­σε ὁ Θε­ός. Ὁ­πό­τε, ἐ­φό­σον εἶ­ναι ἱ­ε­ρά, ἀ­παι­τεῖ­ται ἡ πρέπουσα στά­ση καί ὁ πρέπων σε­βα­σμός πρός αὐ­τά.

Δυ­τυ­χῶς, ὅ­μως, ἀ­πό τό­τε πού εἰ­σῆλ­θε ἡ ἁ­μαρ­τί­α στόν κό­σμο, ἄρ­χι­σε καί ἡ ἀ­πο­ϊ­ε­ρο­ποί­η­ση τῶν πάν­των. Ὅ­ταν κά­τι εἶ­ναι ἑ­νω­μέ­νο μέ τόν Θε­ό, ἔ­χει ἄ­πει­ρη ἀ­ξί­α, ἐ­νῶ ὅ­ταν ἀ­πο­κο­πεῖ ἀ­πό τόν Θε­ό, γί­νε­ται εὐ­τε­λές, χά­νει τήν ἀ­ξί­α του.

Ποι­ός ἄν­θρω­πος, πού βλέ­πει τή φύ­ση ὡς κτί­ση τοῦ Θε­οῦ, τήν κα­τα­στρέ­φει, τήν σπα­τα­λᾶ, τή βά­ζει φω­τιά, τή δι­α­λύ­ει;

Ποι­ός ἄν­θρω­πος, πού βλέ­πει τόν ἄλ­λο ἄν­θρω­πο ὡς πλά­σμα τοῦ Θε­οῦ, τόν ἀ­δι­κεῖ, τόν ὑ­πο­δου­λώ­νει, δέν τόν ἀ­φή­νει νά ἔρθει στή ζω­ή, φο­νεύ­ον­τάς τον μέ τήν ἔ­κτρω­ση, ἤ τόν φο­νεύ­ει ποι­κι­λο­τρό­πως, ἀ­κό­μη καί εὐ­γε­νι­κά, μέ τό προ­σω­πεῖ­ο τῆς εὐ­θα­να­σί­ας;

Ποι­ός ἄν­θρω­πος, πού θε­ω­ρεῖ τό σῶ­μα τοῦ ἀν­θρώ­που ἱ­ε­ρό, τό ρί­χνει στήν πορ­νεί­α, στή μοι­χεί­α, στήν ὁ­μο­φυ­λο­φι­λί­α; Ποι­ός τό ἐκ­θέ­τει ἄ­σε­μνα καί προ­κλη­τι­κά γυ­μνό, μέ ἀ­πο­τέ­λε­σμα τόν σκαν­δα­λι­σμό καί τήν πτώ­ση στήν ἁ­μαρ­τί­α ἄλ­λων συ­ναν­θρώ­πων; Ποι­ός τό σκο­τώ­νει ἀρ­γά – ἀρ­γά μέ τό ἀλ­κο­όλ, τήν νι­κο­τί­νη, τά ναρ­κω­τι­κά, τήν ποι­κί­λη ἀ­σω­τί­α; Ποι­ός μπο­ρεῖ νά ἐμ­πο­ρεύ­ε­ται τά ζω­τι­κά ὄρ­γα­να τοῦ ἄλ­λου, ἀ­φή­νον­τάς τον ἀ­νά­πη­ρο ἤ καί νε­κρό;

Ἄν γνω­ρί­ζα­με τήν ἱ­ε­ρό­τη­τα καί τήν ἀ­νυ­πο­λό­γι­στη ἀ­ξί­α πού ἔ­χει τό σῶ­μα μας, εἰ­δι­κά μέ­σα στήν Ἐκ­κλη­σί­α πού βα­πτι­σθή­κα­με, πο­τέ δέν θά φθά­να­με σέ τέ­τοι­ου εἴ­δους ἀ­νί­ε­ρες πρά­ξεις.

Μέ­σα στόν χῶ­ρο τῆς νέ­ας δη­μι­ουρ­γί­ας τοῦ Χρι­στοῦ, τό σῶ­μα τοῦ ἀν­θρώ­που γί­νε­ται «μέ­λος Χρι­στοῦ» καί «Να­ός τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος» (Α΄ Κορ. 6, 15∙ 19). Ὑ­πάρ­χει με­γα­λύ­τε­ρη ἀ­νο­η­σί­α ἀ­πό τοῦ νά χά­σω αὐ­τά τά μέ­γι­στα προ­νό­μια, γιά τήν ἀ­πό­λαυ­ση κά­ποι­ας πρό­σκαι­ρης ἁ­μαρ­τί­ας; Μέ­σα στήν και­νή κτί­ση, ὁ ἄν­θρω­πος κα­λεῖ­ται νά δο­ξά­σει τόν Θε­ό «διά τοῦ σώ­μα­τος» (Α΄ Κορ. 6, 20), τη­ρών­τας το ἁ­γνό καί ἱ­ε­ρό. Κα­λεῖ­ται νά τό προ­σφέ­ρει διά τῆς ἐγ­κρα­τεί­ας «θυ­σί­αν ζων­τα­νήν καί ἁ­γί­αν, εὐ­ά­ρε­στον εἰς τόν Θε­όν» (Ρωμ. 12, 1)

Ὅ­ταν ἀ­πό τό σῶ­μα μας ἀ­φαι­ρέ­σου­με τήν ἱ­ε­ρό­τη­τα, τότε αὐ­τό εὐ­τε­λί­ζε­ται, χά­νει τήν ἀ­ξί­α του. Τό σῶ­μα μας εἶ­ναι θη­σαυ­ρός ἀ­νε­κτί­μη­τος ὅ­ταν τό κρα­τοῦ­με στή θέ­ση πού τό ἔ­θε­σε ὁ Θε­ός. Ὅ­ταν τό χρη­σι­μο­ποι­οῦ­με γιά ἀλ­λό­τριους σκο­πούς, τοῦ ἀ­φαι­ροῦ­με τήν ἀ­ξί­α πού τοῦ ἔ­δω­σε ὁ Θε­ός. Τό­τε θά εἴ­μα­στε ὑ­πό­λο­γοι ἀ­πέ­ναν­τι στόν Δη­μι­ουρ­γό μας. Καί ποι­ά ἀ­πο­λο­γί­α θά δώ­σου­με;

Ἀ­γα­πη­τοί μου Χρι­στια­νοί, μήν πα­ρα­συ­ρό­μα­στε ἀ­πό τόν πα­ρά­λο­γο κα­τή­φο­ρο τῆς ἀ­πο­ϊ­ε­ρο­ποι­ή­σε­ως τῶν δη­μι­ουρ­γη­μά­των τοῦ Θε­οῦ! Στῶ­μεν κα­λῶς!

Μέ κά­θε εὐ­χή καί εὐ­λο­γί­α

(†) Πρω­το­πρε­σβύ­τε­ρος Βα­σί­λει­ος Βα­σι­λεί­ου