Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας

Φεβρουάριος 2024

Ἕνα κάθε μήνα.

Αγαπητοί μου ενορίτες,

Η Αγία μας Εκκλησία τον μήνα Φεβρουάριο γιορτάζει το γεγονός της Υπαπαντής του Κυρίου μας από τον υπεραιωνόβιο Συμεών και την είσοδό Του στον Ναό του Σολομώντος. Σαράντα ημέρες μετά την υπερφυσική Του γέννηση, ο Ιησούς, εισάγεται στο Ναό και προσφέρεται στο Θεό.

Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός από υπερβολική αγάπη «αφήνει» τον ουράνιο θρόνο Του και έρχεται να κατοικήσει ανάμεσά μας. Αφήνει την αιωνιότητα, για να έλθει στην ιστορία της ανθρωπότητας. Αφήνει την δόξα και ντύνεται την φτώχεια. Εισέρχεται στον χρόνο, ο Άχρονος, και στον χώρο, ο Αχώρητος. Εισέρχεται στη γη, στη Βηθλεέμ, στο Ναό του Σολομώντος, στα σπίτια των ανθρώπων της εποχής εκείνης, στους χώρους της εργασίας τους. Θέλει να εισέλθει στην ζωή του καθενός, στο νου και στην καρδιά του. Και να μείνει εκεί. Και να προσφέρει τη χάρη Του, τις ευλογίες Του, την ειρήνη Του, τη χαρά Του, τα πάντα. Το μόνο που θέλει, είναι να βρει τόπο.

Διαβάζοντας αυτό το κείμενο θα ήθελα να κάνουμε όλοι μας μια αυτοκριτική. Να υποβάλουμε στον εαυτό μας κάποιες ερωτήσεις.

Πρώτη ερώτηση: Τον θέλουμε τον Χριστό στη ζωή μας;

Δεύτερη ερώτηση: Έχουμε ετοιμάσει τόπο γα να έλθει και να μείνει;

Το σπίτι μας μπορεί να φιλοξενήσει το Χριστό με όλα όσα έχει; Μπορεί να καθίσει δίπλα μας ο Χριστός, όταν διαβάζουμε τα διάφορα βιβλία, περιοδικά, εφημερίδες; Όταν ακούμε ραδιόφωνο ή βλέπουμε τηλεόραση; Όταν τηλεφω-νούμε; Όταν σερφάρουμε στο INTERΝET; Όταν τρώμε; Όταν κοιμόμαστε; Όταν μαλώνουμε και βριζόμαστε και χτυπιούμαστε; Όταν αμαρτάνουμε ποικιλοτρόπως;

Μπορεί να είναι στο χώρο της εργασίας μας; Στο μαγαζί μας; Στις δοσοληψίες μας; Στις εξόδους μας; Με τους φίλους μας; Τη νύχτα, τη μέρα;

Ο νους μας και η καρδιά μας μπορεί να φιλοξενήσει τον Κύριο με τις διάφορες σκέψεις, τους διαλογισμούς και τη διάθεση που έχουμε; Τις απιστίες και τις πονηρίες; Τις αισχρότητες, τις υπερηφάνειες, τις κακίες και τα μίση; Τις ζήλιες, τους φθόνους, τις εχθρότητες, τις απελπισίες, τις πλεονεξίες;

Όποιοι όμως κι αν είμαστε, ο Χριστός θέλει να έλθει. Γιατί είναι ο δημιουργός μας. Είμαστε τα πλάσματά του, είμαστε τα παιδιά του.

Το μόνο που θέλει, είναι: Να Τον θέλουμε. Ακόμη κι αν δεν έχουμε τόπο κατάλληλο και καθαρό, αρκεί να θέλουμε να τον καθαρίσουμε. Μας αγαπά. Θέλει να μπει στη ζωή μας, για να τη κάνει Βασιλεία του Θεού!

Δεν θα ήταν πολύ ανόητο να μην τον αφήσουμε να εισέλθει; 

Μέ κάθε εὐλογία καί εὐχή,

(†) Πρω­το­πρε­σβύ­τε­ρος Βα­σί­λει­ος Λ. Βα­σι­λεί­ου

Μέ τήν συμπλήρωση τριῶν χρόνων ἀπό τήν ἐκδημία τοῦ μακαριστοῦ πατέρα μας Βασιλείου Λ. Βασιλείου, ἐφημερίου τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας καί Πνευματικοῦ ἑκατοντάδων πιστῶν, τήν Κυριακή 14 Ἰανουαρίου 2024, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου καί Σιατίστης κ.κ. Ἀθανάσιος τέλεσε Ἀρχιερατική Θεία Λειτουργία καί Μνημόσυνο, πλαισιούμενος ἀπό τούς Ἱερεῖς τίς Μητροπόλεώς μας καί πλήθος πιστῶν καί πνευματικῶν τέκνων τοῦ π. Βασιλείου, πού μετέβησαν ἀπό τήν γύρω περιοχή γιά νά τιμήσουν τήν μνήμη του.

Μετά τό πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας μοιράστηκε σέ ὅλο τό ἐκκλησίασμα ἕνα κέρασμα, ὅπως καί ὁ Γ΄ τόμος τῆς σειρᾶς ἀπομαγνητοφωνημένων ὁμιλιῶν τοῦ π. Βασιλείου πάνω στήν Πρός Θεσσαλονικεῖς Α΄ Ἐπιστολή τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, πού ἀποτελεῖ τό τρίτο στή σειρά πού ἐκδίδεται κάθε χρόνο και διανέμεται γιά εὐλογία.

Στή συνέχεια ὁ Σεβασμιώτατος, οἱ Ἱερεῖς καί οἱ πιστοί μετέβησαν στό μνῆμα τοῦ π. Βασιλείου, πού βρίσκεται πίσω ἀπό τό Ἱερό Βῆμα τοῦ Ναοῦ, καί τελέστηκε Τρισάγιο.

Τρία χρόνια πέρασαν ἀπό τήν κοίμησή του, καί τόν νιώθουμε νά εἶναι ἀκόμα ζωντανός ἀνάμεσά μας καί προσευχόμενος. Ἡ ἤρεμη μορφή του, μέ τό πλατύ χαμόγελο, στέκεται ἀπέναντί μας νά μᾶς ὑπενθυμίζει τήν ἀγωνία τῆς ψυχῆς του γιά τήν πνευματική μας πρόοδο καί προκοπή. Ἤξερε νά ἀναθέτει ὅλα τά προβλήματα στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, καί αὐτό τό δίδαξε καί σ’ ἐμᾶς.

Περισσότερο μιλοῦσε μέ τήν ζωή του καί τό παράδειγμά του. Ἀγαποῦσε τούς πάντες, ἀκόμα καί αὐτούς πού τόν πλήγωσαν καί τόν πίκραναν. Δέν σταμάτησε νά πονάει γι’ αὐτούς καί νά προσεύχεται. Προσπαθοῦσε νά ἀναπαύει τούς ἀνθρώπους καί νά βρίσκεται κοντά σέ ὅλους σέ κάθε δύσκολη στιγμή. Ἦταν ἕνας ἀκούραστος ἐργάτης στόν Ἀμπελώνα τοῦ Χριστοῦ. Βρισκόταν στό γραφεῖο τοῦ ἐνοριακοῦ κέντρου ἀπό τό πρωί μέχρι ἀργά τό βράδυ. Ἤθελε νά εἶναι ἐκεῖ γιά ὅποιον τόν εἶχε ἀνάγκη.

Φιλόστοργος, πρόσχαρος καί ἀκούραστος, μέ ἀγάπη καί ὑπομονή, νά μᾶς ἀνέχεται. Δέν κουράστηκε, οὔτε συνήθισε ποτέ τό ἔργο τοῦ Θεοῦ στά 40 χρόνια διακονίας του. Τό ὑπηρέτησε μέ τόν ἴδιο ζῆλο μέχρι καί τήν τελευταία μέρα, νιώθοντας πάντα τήν ἱερότητά του. Αὐτό πού δίδασκε πάντα «Μέ συνέπεια στή ζωή σου βάλε τόν Χριστό στήν ψυχή σου, γίνε γνήσιο παιδί μου, καί ἄκου με καλά.»

Ἄς προσεύχεται γιά ὅλους μας ἀπό τόν οὐρανό, γιά νά παίρνουμε δύναμη καί νά συνεχίζεται τό ἔργο πού δημιούργησε μέ τόσο πόνο.

Ἄς εἶναι αἰωνία ἡ μνήμη του!

Ἄς ἔχουμε τήν εὐχή του καί ἄς πρεσβεύει πάντοτε γιά ὅλους μας!