Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας

Πρίν ἀπό μερικά χρόνια ἕνας νέος ἄνθρωπος ἦλθε στό γραφεῖο μου, στάθηκε ἀπέναντι μου μέ κύταξε κατάματα καί μοῦ εἶπε:
«ξέρεις, πάτερ, ποιό εἶναι τό πρόβλημα μου; ἔχω ΑΙDS»
καί πρίν προλάβω νά ἀντιδράσω, συνέχισε:
«καί ξέρεις γιατί κτυπάω τό κεφάλι μου στόν τοῖχο; τώρα, γιατί μπορῶ καί εἶμαι ἐγκρατής καί τάχα πρῶτα δέν μποροῦσα;»
Ἔμεινα γιά λίγο νά τόν κοιτάζω. Ἦταν ἕνα πανύψηλο παλληκάρι πού προφανῶς ἤθελε πολύ νά ζήσει, ἀλλά κάποιοι εἶχαν συντελέσει ὥστε οἱ δεῖκτες τοῦ ρολογιοῦ τῆς ζωῆς του νά κυλήσουν γρήγορα. Μίλησα ἀρκετά μαζί του τότε καί εἴπαμε πολλά πού αὐτή τήν στιγμή δέν ἔχουν σημασία. Αὐτό πού ἔχει σημασία εἶναι ὅτι τό παλληκάρι αὐτό, ἔφυγε ἀπό τήν ζωή αὐτή καί σέ μένα μένει ὁ προβληματισμός γιά ὅλους αὐτούς τούς ἀνευθυνο-υπεύθυνους πού ἔχουν μιά καίρια εὐθύνη γιά τήν κατάληξη πολλῶν νέων ἀνθρώπων. Γιά ὅλους ἐκείνους πού ἀντί νά μιλήσουν τήν γλῶσσα τῆς ἀλήθειας καί τῆς εὐθύνης, χρησιμοποιοῦν μισόλογα καί μιά στάση τόσο ἀνεύθυνη, ὥστε νά καταντᾶ ἐγκληματική. Σήμερα δέν σκοτώνει μόνο τό ΑΙDS, σκοτώνει πολλές φορές ἡ ἐπιπολαιότητα καί ἡ ἀνευθυνότητα τῶν δῆθεν ἁρμοδίων.
Καθένας εἶναι ἀσφαλῶς ἐλεύθερος νά κάνει τίς ἐπιλογές του στήν ζωή του, ἀλλά εἶναι ταυτόχρονα καί ὑπεύθυνος γι’ αὐτές τίς ἐπιλογές. Στόχος τῆς Πολιτείας θά πρέπει νά εἶναι, τό νά συντελέσει ἡ πορεία τῶν ἀνθρώπων νά εἶναι πορεία ἐν ἐπιγνώσει. Ἄν τώρα κάποιος ἐν ἐπιγνώσει θέλει νά βαδίσει πρός τόν θάνατο, κανείς δέν μπορεῖ νά τόν ἐμποδίσει.
Τό ΑΙDS καί ὁ τρόπος τῆς μετάδοσής του στέλνουν ἕνα μήνυμα στόν ἄνθρωπο καί τό μήνυμα εἶναι ξεκάθαρο. ‘Επιστροφή στήν ἀγαπητική σχέση τῶν ἀνθρώπων, ἐπιστροφή στόν ἀληθινό ἔρωτα, πού βλέπει τόν ἄνθρωπο ὡς πρόσωπο ἀγάπης καί ὄχι ὡς ἀντικείμενο χρήσης. Στέλνει τό ξεκάθαρο μήνυμα ὅτι ἡ αὐτονόμηση τῆς σεξουαλικότητας ἀπό τήν σύνολη ζωή τοῦ ἀνθρώπου συνιστᾶ παραβίαση καί διαστροφή τῆς φυσικῆς τάξης τῶν πραγμάτων καί ἡ φύση παραβιαζομένη πληρώνει μέ τό ἀνάλογο τίμημα.
Ἀντί λοιπόν γιά τήν γλῶσσα τῆς εὐθύνης καί τῆς ἀλήθειας πού τελικά εἶναι ἡ γλῶσσα τῆς ἀγάπης πού σώζει, προσφέρουμε τήν ἐπίφαση τῆς ἀλήθειας, πού εἶναι στήν πραγματικότητα ψέμμα πού σκοτώνει.
Αὐτή ἡ ἐπίφαση τῆς ἀλήθειας προσφέρεται μέ τό πολλαπλῶς διάτρητο, κατραστροφικό καί ἐγκληματικό τελικά «σλόγκαν» πού λέει, «Ναί τόν ἔρωτα. Ὄχι στό ΑΙDS». Ὅσο προσπαθῶ νά καταλάβω αὐτό τό μήνυμα, τόσο αἰσθάνομαι τήν ὀργή νά φουντώνει μέσα μου.
Κατ’ ἀρχήν στό μήνυμα αὐτό ὑπάρχει μία πλαστογραφία καί ἡ πλαστογραφία συνίσταται στήν ταύτιση τοῦ ἔρωτα μέ τό σέξ. Εἶναι καιρός ὅμως νά διευκρινήσουμε ὅτι ἄλλο εἶναι ἡ ΑΓΑΠΗ, ἄλλο ὁ ΕΡΩΤΑΣ καί ἄλλο τό ΣΕΞ. Πρόκειται γιά τρεῖς διαφορετικές πραγματικότητες οἱ ὁποῖες δέν ταυτίζονται.
Τό νόημα τοῦ μηνύματος εἶναι: «ἔχετε ἐλεύθερα σεξουαλικές σχέσεις προσέχτε μόνο μήν κολλήσετε ΑΙDS». Πιστεύω ὅτι πρόκειται γιά ἕνα ἀνεύθυνο καί ἐγκληματικό μήνυμα μέ ἀναληθές περιεχόμενο. Ναί, στόν ΕΡΩΤΑ-ΣΕΞ σημαίνει ναί, στήν ἐναλλαγή τῶν ἐρωτικῶν συντρόφων. Ναί, στήν ἐναλλαγή τῶν ἐρωτικῶν συντρόφων, σημαίνει ὄχι στόν ἀληθινό ἔρωτα, σημαίνει, ὄχι στήν ἀγάπη . Ναί, στήν ἐναλλαγή τῶν ἐρωτικῶν συντρόφων σημαίνει τελικά τήν ἀντιμετώπιση τοῦ ἄλλου ὄχι σάν προσώπου ἀγάπης, ἀλλά σάν ἀντικειμένου χρήσης. Κι’ ἄν ἀκόμη διασωθεῖ ἀπό τό ΑΙDS κάνοντας χρήση προφυλακτικῶν, πρᾶγμα ἀμφίβολο, δέν σώζεται ἀπό τήν ἀλλοτρίωση καί ἀπό τό νά καταστεῖ ἀνάπηρος νά ἀγαπήσει.
Τό πέρασμα στήν συνείδηση τῆς ἀντίληψης, ὅτι ὁ ἄλλος δέν εἶναι πρόσωπο πού τό ἀγαπᾶμε καί ἐπειδή τό ἀγαπᾶμε τό σεβόμαστε, τό ἐκτιμᾶμε, ἀφοσιωνόμαστε σ’αὐτό, ἀλλά ἀντικείμενο πού τό χρησιμοποιοῦμε γιά τήν ἀτομική μας ἱκανοποίηση, διαστρέφει τόν ψυχισμό τοῦ ἀνθρώπου καί κατασκευάζει ἀνθρώπους ἀνάπηρους -ἐννοῶ ἀπολύτως τήν λέξη- νά ἀγαπήσουν, ἀνάπηρους νά ἐρωτευθοῦν.
Ἄν σήμερα ὑπάρχει σοβαρή κρίση στόν χῶρο τοῦ γάμου, ἄν εἶναι ἀληθής ἡ γλῶσσα τῶν ἀριθμῶν πού πληροφορεῖ, ὅτι ἕνα στά τρία ζευγάρια διαλύεται, ἡ κρίση αὐτή εἶναι κρίση ἀγάπης. Ὀφείλεται στήν ἀνικανότητα τῶν ἀνθρώπων νά ἀγαπήσουν. Ἐνῶ λοιπόν ὑποτίθεται, ὅτι μέ τό μήνυμα μας προσπαθοῦμε νά σώσουμε ἀπό κάποιον κίνδυνο, χωρίς νά τό κατορθώνουμε τελικά, ἡ αὔξηση τῶν κρουσμάτων εἶναι χαρακτηριστική, ἐκθέτουμε τούς νέους κυρίως ἀνθρώπους σέ ἄλλους τό ἴδιο σοβαρούς κινδύνους πού ὑπονομεύουν τήν ζωή τους ὁλόκληρη.
Ἡ μόνη οὐσιαστική καί ἀναντικατάστατη προφύλαξη ἀπό τήν μάστιγα τοῦ αἰῶνα εἶναι, νά προσφέρουμε στούς νέους ἀνθρώπους τήν ἐπιλογή τῆς ἀγάπης ἀντί γιά τήν ἐπιλογή τοῦ ἐρωτισμοῦ καί ἡ ἀγάπη δέν σώζει ἁπλά ἀπό κάποιον κίνδυνο, ἔστω κι’ ἄν αὐτός ὁ κίνδυνος εἶναι ὁ θάνατος, ἀλλά κάνει νά ἀνθίζει ὁλόκληρη ἡ ζωή τοῦ ἀνθρώπου, τόν ὁδηγεῖ σέ μιά πληρότητα οὐσιαστική.

Η Ιερά Μητρόπολη Σισανίου και Σιατίστης, στο πλαίσιο της ποιμαντικής της διακονίας πραγματοποιεί για άλλη μια χρονιά τη δραστηριότητα της ΣΧΟΛΗΣ ΓΟΝΕΩΝ.
Η πρώτη συνάντηση για φέτος πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 28 Νοεμβρίου 2015 στην αίθουσα «ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ» του Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Δημητρίου.
Προσκεκλημένος ήταν ο κ. Ηλίας Λιαμής, Θεολόγος, Παιδαγωγός συγγραφέας εξαιρετικών βιβλίων και μουσικολόγος, για να αναπτύξει το θέμα: «Δύο στάλες κουράγιο για συντρόφους και γονείς». Όμως για λόγους υγείας δεν κατάφερε να έρθει στην πόλη της Σιάτιστας και έτσι στους γονείς μίλησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σιατίστης κ. Παύλος με θέμα: «Παιδιά και γονείς γιορτάζουν Χριστούγεννα». Ένα θέμα που θα συζητιόταν το Δεκέμβριο στη δεύτερη συνάντηση της Σχολής Γονέων.
Στον πρακτικό και ωφέλιμο λόγο του ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε ότι, «…τα Χριστούγεννα είναι μία καινούργια Ανατολή, όπως το λέει και το τροπάριο. Είναι μία συγκλονιστική πραγματικότητα, όπως μας λέει και η Εκκλησία μας, και αυτή η πραγματικότητα είναι ότι ο Θεός μπαίνει στην ιστορία τη δική μας.
«Άνθρωπος γίνεται ο Θεός για να κάνει τον άνθρωπο Θεό…». Έτσι, λοιπόν, το γεγονός των Χριστουγέννων δίνει τη μοναδική αξία και το νόημα στη ζωή του ανθρώπου…
…Δεν είμαι ένα χρονικό διάστημα ανάμεσα σε δύο ημερομηνίες. Αυτή, που γεννήθηκα και αυτή, που θα πεθάνω. Είμαι κάτι πολύ περισσότερο από αυτό το διάστημα. Και αυτό το οφείλω στο ότι, ο Θεός τα Χριστούγεννα μπόλιασε τη δική μου θνητότητα με το δικό του μπόλι. Και μου έδωσε τη δυνατότητα να γίνω μέτοχος της δικής του Θείας ζωής. Αυτό είναι όλοι οι Άγιοι. Αξιοποίησαν τις δυνατότητες που απέκτησαν τα Χριστούγεννα και όχι μόνο βέβαια.
…Λέμε γιορτάζουμε Χριστούγεννα. Γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα στο σπίτι μας και οι γονείς και τα παιδιά. Είμαστε μια οικογένεια.
Πώς γιορτάζουμε γενικά τα Χριστούγεννα! Όλοι μας ξέρουμε ότι υπάρχει μια προετοιμασία. Είναι η νηστεία των σαράντα ημερών. Ξέρουμε, επίσης, ότι ετοιμαζόμαστε να κοινωνήσουμε μικροί και μεγάλοι. Και ξέρουμε, επίσης, ότι ο πιο ουσιαστικός τρόπος να γιορτάσεις τα Χριστούγεννα είναι ο Εκκλησιασμός. Αυτά σε γενικές γραμμές.
Λέμε, όμως, ότι προετοιμαζόμαστε. Ποιος είναι ο σκοπός αυτής της προετοιμασίας; Είναι να καταλάβω το γεγονός. Να μην περάσει έτσι. Να μην περάσει σαν μία διακοπή, ξεκούρασμα – ύπνο. Να νοιώσω το γεγονός βαθύτερα και δεύτερον να το νοιώσω σαν γεγονός της δικής μου της ζωής. Αλλιώς δεν έχει κανένα νόημα το ότι γιορτάζω. Βέβαια ο σκοπός της προετοιμασίας είναι να το νιώσω, για να το χαρώ.
…Σε μια εποχή, που η κοινωνία μας εξελίσσεται σε πολυπολιτισμική, να πούμε στα παιδιά μας, τι ακριβώς γιορτάζουμε. Να κουβεντιάσουμε μαζί τους. Να χαρούμε μαζί τους. Απ’ τα πιο μικρά παιδιά, που με πολλή χαρά δέχονται, αλλά και τα μεγαλύτερα, τους έφηβους, που τώρα που μεγάλωσαν μπορεί και να αμφιβάλλουν. Αλλά όμως, η αμφιβολία δεν είναι κάτι το αρνητικό. Είναι κάτι που μπορεί να γίνει πάρα πολύ θετικό και ενεργητικό. Γιατί; Όταν είμαι μικρός, απλά δέχομαι αυτά που μου λένε, τώρα όμως θέλω να βεβαιωθώ εγώ, ότι αυτά που μου λένε είναι αλήθεια. Η αμφιβολία δεν είναι κατ’ αρχήν άρνηση, είναι επιθυμία καλύτερης γνώσης και εμβάθυνσης…
…Σήμερα όσο απ’ τα πράγματα κι απ’ τους ανθρώπους αφαιρούμε την ιερότητα, όλο και πιο φτηναίνουμε όλοι. Και τα πράγματα και τα πρόσωπα. Και έτσι ζούμε σε μία εποχή έκπτωσης και φθήνιας, που νιώθουμε πια να μας καταβάλλει. Νιώθουμε να μας έχει στεγνώσει και βλέπουμε, όμως, ότι αυτό έχει συνέπειες στην ψυχή μας, στη ζωή μας, στις σχέσεις μας. Και τώρα πια, γίναμε πεζοί. Ισοπεδωθήκαμε. Να θέσω, λοιπόν, ένα ερώτημα. Είμαστε μια οικογένεια χριστιανική; Θέλουμε να είμαστε; Κανείς δεν μας αναγκάζει. Θέλουμε; Άρα, λοιπόν, δεν πρέπει να μιλήσουμε για τα Χριστούγεννα;…
…Είμαστε εμείς πρώτοι που αφαιρέσαμε την ομορφιά της ζωής, αφού πρώτα της αφαιρέσαμε την ιερότητα. Είναι, λοιπόν, σημαντικό να γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα, μιλώντας γι’ αυτά, έστω και ατελώς, έστω και λίγο. Έστω να προσανατολιστούμε, μικροί και μεγάλοι, σ’ αυτό το γεγονός.
Βέβαια, δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος από τον Εκκλησιασμό της οικογένειας με τα παιδιά… Η πρώτη σφραγίδα των Χριστουγέννων στη παιδική μας ζωή ήταν όταν πηγαίναμε μέσα στο σκοτάδι από τον όρθρο στην Εκκλησία… Και τούτο, επειδή στον όρθρο υπάρχει όλη η μαγεία των Χριστουγέννων. Από το σκοτάδι του δρόμου, στην ολοφώτιστη εκκλησιά. Απ’ το κρύο του χειμώνα, στη ζεστή αγκαλιά της Εκκλησιάς. Και ήμασταν μικροί, αλλά οι λέξεις πέφταν σαν βροχή στη καθαρή μας καρδιά. «Χριστός γεννάται, δοξάσατε…», «Η γέννησή σου Χριστέ ο Θεός ημών…»
…Αν υπάρχουν οι εμπειρίες, το παιδί μας και αν αμφιταλαντευτεί, κι αν έχουμε μάθει να κουβεντιάζουμε, θα το βοηθήσουμε. Ρίχτε εσείς το σπέρμα. Κάντε την προσευχή σας στο Χριστό. Κι ο Χριστός ξέρει να μιλάει στις καρδιές των παιδιών μας.
Το άσχημο είναι ότι, για πάρα πολλές οικογένειες, όχι για όλες, τα Χριστούγεννα είναι φαγοπότι και διακοπές. Μ’ άλλα λόγια, ανικανότητα εορτασμού ή φτώχεια. Εάν μια γιορτή με τόσο εύρος, τη συρρικνώνεις σ’ ένα φαγητό και σ’ ένα φαγοπότι ή στον ύπνο, τότε δεν έχουμε τη χαρά της ημέρας.
Μεγάλο ρόλο παίζει και το βιβλίο. Υπάρχουν πανέμορφα βιβλία με υπέροχες χριστουγεννιάτικες ιστορίες, που θα μπορούσαμε να μαζέψουμε τα πιο μικρά παιδιά, για να τους τα διαβάσουμε. Να ακούσουνε. Να είναι κάτι άλλο, αυτή η μέρα.
Μα και στους πιο μεγάλους, μπορούμε κάτι εμείς να δώσουμε, για να διαβάσουν. Και κάτι άλλο, που ίσως δεν το είχατε υποψιαστεί. Πόσο προδιαθέτει αλλιώς η ημέρα εκείνη, ακόμα και τότε που πάμε να καθίσουμε στο τραπέζι, εάν στη συνηθισμένη θέση μιας μουσικής έχουμε Χριστουγεννιάτικους ύμνους… Μπορεί να ομορφύνει και να κάνει πιο γιορτινό αυτό το τραπέζι, το χριστουγεννιάτικο. Ή καθόμαστε να κάνουμε την προσευχή μας. Όσοι το ξέρουμε, να πούμε το απολυτίκιο της γιορτής ή να το ψάλλουμε: «Η Γέννησή σου Χριστέ ο Θεός ημών…»
Όταν, αγαπητοί μου, γιορτάζουμε Χριστούγεννα, αλλά τελείως αποξενωμένοι από το πνεύμα των Χριστουγέννων, μοιάζουμε μ’ εκείνους που έχουν μετοχές στην τράπεζα, αλλά που έχασαν την αξία τους και είναι απλώς ένα χαρτί. Έτσι μοιάζουμε. Ξαφνικά φτωχύναμε. Κι ας έχουμε τα χαρτιά των μετοχών. Απλά, αυτό που δεν συνειδητοποιούμε είναι ότι, φτωχαίνουμε όχι οικονομικά. Η πρώτη φτώχεια μας είναι πνευματική.
Παλιά, που η ζωή ήταν πιο φτωχή, τα Χριστούγεννα της φτώχειας ήταν πιο χαρούμενα. Τα Χριστούγεννα της ευμάρειας και της κατανάλωσης έγιναν πιο θλιβερά. Γιατί; Γιατί τα Χριστούγεννα είναι μια γιορτή της ψυχής και της καρδιάς μας, και όχι μια γιορτή της κοιλιάς μας…
Βλέπετε ότι, τελικά οι άνθρωποι δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν την αλήθεια του Θεού. Όταν δεν δέχεσαι τον αληθινό Θεό, είσαι υποχρεωμένος να εισπράξεις τα είδωλα…
Ο Θεός μας έπλασε ελεύθερους, άρα και υπεύθυνους για την ελευθερία μας…
Αυτές είναι οι σκέψεις, οι δικές μου, σχετικά με το, πώς ένα σπίτι χριστιανικό γιορτάζει Χριστούγεννα. Τυπικά, χριστιανοί είμαστε όλοι. Αλλά σ’ ένα μεγάλο μέρος είμαστε αποχριστιανοποιημένοι. Γιατί, ίσως μας έμεινε μία φράση, που τη λέμε πολλές φορές, «αρκεί να πιστεύει κάποιος στο Θεό και δεν πειράζει για τα υπόλοιπα». Δεν καταλάβαμε ότι, αυτό είναι ένας λόγος που είναι στον αέρα; Τι θα πει να πιστεύω; Ο Θεός έχει ανάγκη από μένα; Πιστεύω, σημαίνει εμπιστεύομαι. Αλλά αυτή η εμπιστοσύνη φαίνεται στη ζωή μου. Πολλές φορές ο τρόπος που ζούμε, που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, δείχνει ότι εμπιστευόμαστε στο Θεό; ή δείχνει ότι εμπιστευόμαστε στον εαυτό μας; Και βέβαια, πολλές φορές, εμείς είμαστε που εισπράττουμε τις αποτυχίες μας.
Άρα, λοιπόν, να προσγειωθούμε στην πραγματικότητα, και μια πραγματικότητα γερή και δυνατή είναι η αγάπη που έχει ο Θεός για μας τους ανθρώπους. Κι αυτή είναι πραγματικά η ελπίδα μας».
Ακολούθησε εποικοδομητική συζήτηση με τους γονείς.

Την Τετάρτη 25 Νοεμβρίου 2015, η Εκκλησία μας τίμησε την μνήμη της Αγίας Αικατερίνης, της πανσόφου και μεγαλομάρτυρος.

Την Τρίτη 24 Νοεμβρίου, παραμονή της εορτής, στην Ενορία του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας, τελέστηκε ο Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός από τους Ιερείς της Ενορίας π. Βασίλειο και π. Νέστορα στον δισυπόστατο Ιερό Ναό της Αγίας Παρασκευής και Αγίας Αικατερίνας. Στο τέλος ευλόγησαν τους άρτους, τον σίτον, τον οίνον και το έλαιον, που προσέφεραν οι πιστοί, και στη συνέχεια τους διένειμαν στους εκκλησιαζομένους.

Την αγιώνυμο ημέρα της εορτής, με ιεροπρέπεια και στιγμές λατρευτικής κατάνυξης και συγκίνησης, τελέσθηκε η πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία στον Ενοριακό Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου, από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλο, συλλειτουργούντων των Αρχιμανδριτών π. Εφραίμ, π. Ευσεβίου και των Ιερέων π. Βασιλείου, π. Ιωάννη π. Νικολάου και π. Αθανασίου.

Κατά τη διάρκεια του Όρθρου πραγματοποιήθηκε η χειροθεσία εις υποδιάκονο του κ. Αθανασίου Δινοπούλου, ενός ευσεβούς αδελφού μας, οικογενειάρχου και καταγομένου από την Μεταμόρφωση Κοζάνης.

Στη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, σύμφωνα με την Εκκλησιαστική τάξη, έλαβε χώρα η χειροτονία εις Διάκονον του υποδιακόνου Αθανασίου από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας κ.κ. Παύλο, με την προσευχή του κλήρου και του λαού, που από νωρίς είχε κατακλείσει τον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου. Όλοι οι πιστοί που παρευρίσκονταν στο Ναό και συμμετείχαν στη Θεία Λειτουργία φώναξαν το «Άξιος»!

Ο Σεβασμιώτατος κ.κ. Παύλος, λίγο πριν την χειροτονία, μιλώντας πατρικά στον ευλαβέστατο υποδιάκονο, είπε:
«….Αυτήν την ημέρα, αγαπητέ υποδιάκονε, έρχεσαι και εσύ να αφιερωθείς στο θυσιαστήριο της Εκκλησίας του Χριστού και από σήμερα να διακονείς στο έργο της σωτηρίας των ανθρώπων.

Η Αγία Αικατερίνη διακρίθηκε για την σοφία, την παρθενία και το μαρτύριό της. Να ξέρεις, ότι αυτά είναι τρία γνωρίσματα του κάθε πιστού, αλλά πολύ περισσότερο εκείνου που εισέρχεται στην διακονία του Θεού.
Η Σοφία! Δεν μιλάω για την σοφία των ανθρώπων, αλλά για την σοφία την «άνωθεν κατερχομένη». Η σοφία των ανθρώπων είναι επίγειος, κοσμική και δαιμονική, τις περισσότερες φορές, όταν ασκείται χωρίς ταπείνωση.
Έτσι, λοιπόν, το Πνεύμα το Άγιο, που ήδη το επικαλεστήκαμε και θα το επικαλεστούμε σε λίγο, θα το επικαλεστούμε για να σε σοφίσει κατά Θεόν, για να αγαπήσεις τον Θεό, να αγαπήσεις τη διακονία αυτή που θα σου αναθέσει η Εκκλησία του Χριστού και μέσα από αυτήν να διακονήσεις όλους τους ανθρώπους.
Θα τολμούσα να πω, ότι σ’ αυτήν την αφιέρωση ταιριάζει ένα τραγούδι, που το λέμε και αφορά βέβαια στην αγάπη των ανθρώπων: «Σ’ αγαπώ γιατί είσαι ωραία, σ’ αγαπώ γιατί είσαι συ, κι αγαπώ κι όλο τον κόσμο, γιατί ζεις και συ μαζί». Αγαπάμε το Χριστό, γιατί είναι «ο ωραίος κάλλει παρά πάντας βροτούς». Είναι ο μοναδικός Νυμφίος της ψυχής του ανθρώπου. Τον αγαπάμε, γιατί είναι Αυτός. Εκείνος που Θεός ων έγινε άνθρωπος και σταυρώθηκε για τη σωτηρία μας. Και επειδή τον αγαπάμε, αγαπάμε κι όλον τον κόσμο, γιατί είμαστε όλοι παιδιά δικά του.
Έτσι, λοιπόν, το πρώτο που προσευχόμεθα και ευχόμεθα είναι να σε σοφίσει ο Θεός με την άνωθεν σοφία.
Το δεύτερον, η παρθενία, δεν αντίκειται στο γάμο. Ο γάμος είναι ευλογημένος από το Θεό. Η παρθενία είναι πρώτιστα κατάκτηση ψυχής. Παρθένος είναι εκείνος, που μπορεί να είναι και έγγαμος και να αφιερώνεται στο Θεό με αγάπη και να διακονεί τον Θεό. Άλλωστε το βλέπουμε και απ’ αυτό που είπε ο Χριστός: «Όποιος είδε μια γυναίκα και την επεθύμησε σαρκικά, ήδη εμοίχευσε» και ας μην έχει κάνει την πράξη. Άρα, λοιπόν, αυτό που μετράει είναι η καθαρότητα της καρδίας του ανθρώπου και όταν η καρδία προσφέρεται διαρκώς προς το Θεό, τότε αγνίζεται και καθαρίζεται.
Το τρίτο, είναι το μαρτύριο. Υπάρχουν δύο είδη μαρτυρίου. Το μαρτύριο του αίματος και το μαρτύριο της συνειδήσεως. Το μαρτύριο της συνειδήσεως μας αφορά όλους. Όλοι καλούμεθα να γίνουμε μάρτυρες του Χριστού στη ζωή μας και στον κόσμο. Και να γίνουμε μάρτυρες του Χριστού καθώς θα αγωνιζόμαστε για να κόψουμε το δικό μας θέλημα.
Το μαρτύριο του αίματος ο Θεός το δίνει σ’ εκείνους που Εκείνος κρίνει. Όμως κι αυτός που υπέστη το μαρτύριο του Αίματος, είχε ήδη υποστεί το μαρτύριο της συνειδήσεώς του.
Έτσι, λοιπόν, απλά ένας νέος άνθρωπος σε κάποια γωνιά της γης, σήμερα προσφέρεται για να χειροτονηθεί διάκονος της Εκκλησίας του Χριστού. Αυτό μπορεί να είναι ένα γεγονός, που φαίνεται μικρό. Φαίνεται να αφορά σε λίγους. Φαίνεται να αφορά ίσως στην οικογένειά του, σ’ εμάς που είμαστε εδώ. Όμως η Ιεροσύνη του Χριστού είναι πάντα το μέγα, το ένα και το μοναδικό.
Ο Θεός, παιδί μου, σήμερα θα σε ντύσει, ο Ίδιος, με τη χάρη της δικής του Ιερωσύνης! Μ’ άλλα λόγια θα ντυθείς το Χριστό! Και από δω και πέρα, Εκείνος θα ενεργεί μέσα απ’ το λόγο το δικό σου, μέσα απ’ τα χέρια τα δικά σου.
Εσένα τον απλό και ταπεινό άνθρωπο, αύριο ο Θεός θα σ’ αξιώσει να διατάζεις τον ίδιο το Θεό, ως Ιερέας, και να του λές «κάμε αυτό το ψωμί, Σώμα του Χριστού Σου. Κάμε αυτό το κρασί, Αίμα του Χριστού Σου. Μετάβαλέ τα με το Πνεύμα Σου το Άγιο. Και ο Θεός θα σε υπακούει. Ο Θεός θα σκύβει το κεφάλι σε σένα. Και ο λαός θα λέει αμήν, που σημαίνει ότι έγινε, ότι ο Θεός σε άκουσε.
Μ’ αυτή τη χάρη και μ’ αυτή τη δόξα ο Θεός, παιδί μου, σε ντύνει σήμερα. Και αυτό είναι ένα χάρισμα, για το οποίο κανείς μας δεν έχει τα προσόντα. Γιατί για το χάρισμα δεν χρειάζονται προσόντα. Για το χάρισμα χρειάζεται μόνο ταπείνωση, για να μπορείς να αναγνωρίζεις το χάρισμα. Μετάνοια, για να μπορείς να είσαι άξιος του χαρίσματος, που σου χάρισε ο Θεός και διακονία ταπεινή. Αν κρατήσεις αυτήν την ταπείνωση, θα μπορείς να αγαπάς το Θεό και να διακονείς με αγάπη τους ανθρώπους…
…Σήμερα, αγαπητό μου παιδί, έρχεσαι να διακονήσεις αυτόν τον Βασιλέα, που δεν σου ζητεί να θυσιαστείς γι’ αυτόν, γιατί θυσιάστηκε πρώτος εκείνος για σένα, και συ προσέρχεσαι από φιλότιμο στη δική του αγάπη.
Θυμήσου την ημέρα. Θυμήσου τα γεγονότα. Θυμήσου αυτά που συμβολίζουν τα γεγονότα. Και θα βλέπεις ότι αυτά τα σύμβολα γονιμοποιούνται μέσα στη ζωή μας και θα αποδεικνύονται. Και τότε, αυτό που σε οδηγεί σήμερα, το να στέκεσαι σ’ αυτή τη θέση, να το θυμάσαι πάντα. Να το κρατήσεις πάντα και να το αυξήσεις».

Μετά την απόλυση της Θείας Λειτουργίας, ο Διάκονος Αθανάσιος με φανερή συγκίνηση, συμπαραστατούμενος απ’ την οικογένειά του, τους συγγενείς του και τους φίλους του, μοίρασε το αντίδωρο και όλοι οι Ενορίτες και οι επισκέπτες Χριστιανοί, του ευχήθηκαν να έχει μια ευλογημένη και καρποφόρα διακονία.

Στη συνέχεια ακολούθησε δεξίωση, προς τιμήν του Διακόνου, στην αίθουσα του Ενοριακού Κέντρου, η οποία ήταν προσφορά των αδελφών του Διακόνου Αθανασίου.

Ευχόμεθα η διακονία του διακόνου Αθανασίου να είναι ευλογημένη από τον Θεό και να αποβεί άξιος της εκλογής, για την οποία εκλήθη, καθώς και να ευαρεστήσει στο Θεό και στους ανθρώπους. Άξιος!

Την Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2015, το απόγευμα, στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας, μετά την ακολουθία του Εσπερινού τελέστηκε το Ιερό Μυστήριο του Ιερού Ευχελαίου, επί τη ευκαιρία της εισόδου μας στην περίοδο της νηστείας των Χριστουγέννων.
Με το μυστήριο του Ιερού Ευχελαίου παρέχεται άφεση των αμαρτιών και ίαση ψυχής και σώματος στους πιστούς, οι οποίοι προσέρχονται με μετάνοια και έχοντας πίστη στον Θεό. Ο Ιερέας επικαλείται τον Θεό Πατέρα να καταπέμψει το Άγιο Πνεύμα, να αγιάσει το λάδι που υπάρχει εκεί, ώστε όταν κάποιος χρισθεί, να του δοθεί «τελεία απολύτρωσις των αμαρτιών αυτού και η κληρονομία της Βασιλείας των Ουρανών».
Το λάδι του Αγίου Ευχελαίου είναι άγιο και είναι φορέας των δωρεών του Αγίου Πνεύματος. Αυτό το γνωρίζουν οι πιστοί, και γι’ αυτό όταν τελείται προστρέχουν με πολλή πίστη και ελπίδα.
Το Ιερό Μυστήριο τέλεσαν οι Ιερείς του Ναού π. Βασίλειος και π. Νέστορας και έχρισαν με το άγιο έλαιο όλους τους πιστούς.
Οι φωτογραφίες είναι από την τέλεση του Ιερού Ευχελαίου, που έγινε στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας.

Την Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2017, η Εκκλησιαστική Επιτροπή της Ενορίας του Αγίου Νικολάου ξεκίνησε την επισκευή του δύσκολου τμήματος του δρόμου, που οδηγεί στο εξωκκλήσι του Αγίου Νεκταρίου και των Αγίων Θεοδώρων στη Γεράνεια.
Μετά από αρκετά χρόνια, που έγιναν οι πρώτες εργασίες στο χωμάτινο αγροτικό δρόμο (τοιχίο με κτιστή πέτρα και τσιμεντόστρωση του ανηφορικού δρόμου), η Εκκλησιαστική Επιτροπή αποφάσισε να ολοκληρώσει την τσιμεντόστρωση και του υπόλοιπου τμήματος του δρόμου, που δυσκόλευε στην πρόσβαση στο εξωκκλήσι.
Την Τρίτη, λοιπόν, στρώθηκαν με τσιμέντο και άλλα τμήματα του δρόμου, για την ομαλή ανάβαση – κατάβαση των αυτοκινήτων. Υπολείπεται και άλλη διαδρομή ώσπου να ολοκληρωθεί ο δρόμος.
Ο Πρόεδρος και τα μέλη της Εκκλησιαστικής Επιτροπής του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας ευχαριστούν όλους εκείνους που βοήθησαν οικονομικά, αλλά και πρόσφεραν εθελοντική εργασία, για τις εργασίες αποκατάστασης του δρόμου προς το εξωκκλήσι του Αγίου Νεκταρίου και των Αγίων Θεοδώρων. Ο Άγιος τριαδικός Θεός να τους ευλογεί και οι άγιοι του εξωκκλησίου να είναι βοηθοί και προστάτες τους.