Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας

ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ
Μητροπολίτου Σιατίστης ΠΑΥΛΟΥ

Δέν ξέρω ἐάν ἐδῶ πού φτάσαμε ὑπάρχει ἐλπίδα καί ἔξοδος ἀπό τή δύσκολη ὥρα πού περνᾶμε. Ἐάν ὑπάρχει ὅμως ἕνα ἐνδεχόμενο ἐλπίδας, αὐτό μόνο ἀπό τό λαό μπορεῖ νά προέλθει, ἐάν μπορέσει νά συνετισθεῖ, ἐάν μπορέσει νά μετανοήσει, ἐάν μπορέσει νά ἀναλάβει τίς εὐθῦνες του.
Οἱ ἐξουσίες στάθηκαν ἀδύνατες, γιατί ὑπῆρξαν λίγες σέ ποιότητα. Οἱ κατά καιρούς ἐξουσίες πού κυβέρνησαν αὐτό τόν τόπο, στάθηκαν ἀνίκανες καί ἕνα καθαρό μάτι διαβλέπει ὅτι δέν ἔχουν πλέον τήν δυνατότητα νά βοηθήσουν τήν Πατρίδα. Ἐάν μποροῦσαν θά τό εἶχαν κάνει.
Ὄχι δέ μόνον δέν ἔκαναν καλό, ἀλλά ἔκαναν κακό, γιά τήν ἀκρίβεια κακούργησαν ἐναντίον τῆς Πατρίδας καί τοῦ λαοῦ. Τό κακούργημα δέν εἶναι μόνο ὅτι τόν κατάστρεψαν οἰκονομικά, ἀλλά τόν διέφθειραν ψυχικά. Προκειμένου νά μποροῦν νά ἀπολαμβάνουν τήν ἐξουσία τους καί τά λάφυρά της, διέφθειραν τήν ψυχή αὐτοῦ τοῦ λαοῦ καί μάλιστα μέ τέτοιο τρόπο πού καταντᾶ δαιμονικός.
Ἐκμεταλλεύθηκαν τά ἀνθρώπινα πάθη μέ στόχο νά ἐκμαυλίσουν συνειδητά τόν λαό. Μέ ὑποταγμένα στήν ἐξουσία τά τηλεοπτικά κανάλια διαμόρφωσαν τίς εἰδήσεις διά νά διαφθείρουν τόν λαό καί νά κλονίσουν συνειδήσεις ὥστε κάποτε νά μποροῦν νά τοῦ πετάξουν στά μοῦτρα τό «μαζί τά φάγαμε».
Ὁ λαός διαβρωμένος ἔγινε αἰχμάλωτος τοῦ δικοῦ του ὁράματος, αὐτοῦ πού τοῦ καλλιέργησαν καί τώρα κάποιοι ἔχουν τήν ἐλπίδα ὅτι θά ξανάρθουν ἐκεῖνες οἱ «καλές ἡμέρες» τῆς καλοπέρασης καί κανείς ἀπό τούς πολιτικούς δέν ἔχει τό θάρρος νά τούς πεῖ ὅτι αὐτές δέν θά ξανάρθουν, γιατί ἦταν μέρες ἀνομίας, καί δέν πρέπει νά ξανάρθουν.
Ἡ κατάρρευση τῆς Πατρίδας μας ἦταν σχεδιασμένη μέ βασικούς συνεργάτες τούς πολιτικούς, πού ἀφιονισμένοι μέ τό ἀφιόνι τῆς ἐξουσίας στάθηκαν ἀνίκανοι νά ἀντιδράσουν. Τό σκάνδαλο τοῦ Χρηματιστηρίου δέν ἦταν μιά καλοστημένη παγίδα μέ τόν τότε Πρωθυπουργό νά σπρώχνει τό λαό νά παίρνει δάνεια γιά νά ἀγοράζει μετοχές; Ποιός λογοδότησε γι’ αὐτό;
Ὁ καταναλωτισμός ἔγινε ὅραμα ζωῆς. Μέ κάθε τρόπο οἱ Ἕλληνες ὠθοῦντο πρός τήν κατεύθυνση αὐτή. Δάνειο γιά διακοπές, δάνειο γιά Χριστούγεννα σέ ἐξωτικούς προορισμούς, δάνεια, δάνεια, δάνεια. Οἱ ἐξουσίες δέν γνώριζαν ποῦ πήγαινε αὐτή ἡ ἱστορία; Ἄν γνώριζαν ἔχουν τήν πρώτη εὐθύνη καί πρέπει νά ἀναζητηθεῖ. Ἐάν δέν γνώριζαν ἦταν ἔνοχοι γιά λόγους βλακείας. Ἤξεραν, ὅμως, τά πάντα.
Παράλληλα μέ τόν εὐδαιμονισμό, ἕνα πνεῦμα λοιδωρίας ἀπέναντι σέ ὅ, τι πνευματικό, ὅ, τι παραδοσιακό καί ταυτόχρονα ἕνα τσουνάμι ἐπιθέσεων ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας. Συνασπισμένα κανάλια, ὑπηρέτες ξένων πρῶτα συμφερόντων καί τῆς ἑλληνικῆς ἐξουσίας μετά, προσπαθοῦσαν νά γκρεμίσουν τή σχέση τῶν νεοελλήνων μέ τήν πηγή τῆς δυνάμεως. Ἕνα πολύ ἐνδιαφέρον θέμα πρός μελέτη θά ἦταν ἡ στάση τῶν ΜΜΕ ἀπέναντι στόν τότε Ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο. Ὀφειλόταν σέ καθαρό δημοσιογραφικό ἐνδιαφέρον ἤ ἐκτελοῦσαν διατεταγμένη ὑπηρεσία μέ διατάκτες ἐντός καί ἐκτός Ἑλλάδος;
Μόνον ἠλίθιοι δέν καταλάβαιναν τότε ὅτι ἑτοιμαζόταν ἡ μεγάλη ἐπίθεση ἐναντίον τοῦ λαοῦ. Μόνον ἠλίθιοι δέν μποροῦσαν νά καταλάβουν ὅτι στόχος δέν ἦταν ὁ Θεός, ἀλλά ὁ ἄνθρωπος. Δέν καταλάβαιναν ὅτι προσπαθοῦσαν νά καταστρέψουν τό καταφύγιο τῶν ἀνθρώπων γιά νά τούς ἐξουδενώσουν.
Μιλοῦσαν γιά τήν «μεγάλη Ἐκκλησιαστική περιουσία» πού αὐτοί καί τό συνάφι τους τήν εἶχαν ληστέψει. Ἡ Ἐκκλησία εἶχε παραχωρήσει τό 96% τῆς περιουσίας της πρός χάριν τοῦ λαοῦ. Προκάλεσα ἀρκετές φορές τούς δημοσιογράφους, ὅτι μιά πολύ ἐνδιαφέρουσα ἔρευνα θά ἦταν νά ἐρευνήσουν ἄν αὐτή ἡ ἐκκλησιαστική περιουσία, πού δόθηκε κατά καιρούς γιά χάρη τοῦ λαοῦ, πῆγε πραγματικά στό λαό ἤ πῆγε στίς τσέπες τῶν ἀδίστακτων. Ἀλλά κανείς δέν τόλμησε. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος ἐξέδωσε ἕνα βιβλίο, γιά τό κομμάτι τῆς Ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας καί τήν τύχη του, πού ἀφοροῦσε τήν πρώτη Μητρόπολή του, Θηβῶν καί Λεβαδείας. Ἀντιμετωπίσθηκε ἀπό ὅλους διά τῆς σιγῆς. Ἡ ὑπόθεση κάνει «τζίζ».
Αὐτό πού στόχευσε ἡ ἐξουσία τό πέτυχε, ἀλλά αὐτό εἶναι καί τό μεγάλο ἔγκλημά της. Νά διαφθείρει τό λαό, γιά νά τόν ἀναγκάσει σέ σιωπή καί σέ ὑποταγή. Καί κατάφερε, ἐπίσης, ἔν τινι μέτρῳ νά συκοφαντήσει τήν Ἐκκλησία γιά νά τήν τρομάξει, γιά νά στρέψει τόν λαό ἐναντίον της, σάν τόν Νέρωνα πού ἔκαψε τήν Ρώμη καί μετά κατηγόρησε τούς χριστιανούς σάν ὑπαίτιους. Ὅταν κάποια στιγμή ὁ λαός θά καταλάβει, παρόλο πού προσπαθοῦν νά τόν ἀποπροσανατολίσουν, τότε θά δεῖ τό μεγάλο καί σκληρό παιχνίδι πού ἔπαιξαν εἰς βάρος του.
Ἡ εὐθύνη τῶν ἀνθρώπων τῆς ἐξουσίας, γιά τήν καθυστέρηση σ’ αὐτόν τόν τόπο, σέ νευραλγικούς τομεῖς τῆς δημόσιας ζωῆς, εἶναι καί μεγάλη καί ἐγκληματική. Ἡ κατάσταση καί τό κατάντημα τῆς δημόσιας ὑγείας, τῆς δημόσιας Παιδείας, τῆς διεφθαρμένης διοίκησης καί τόσοι ἄλλοι τομεῖς, ὀφείλουν τήν ὑπανάπτυξή τους στούς ἀνθρώπους τῆς ἐξουσίας. Αὐτούς δέν τούς ἔνοιαξε ἡ Πατρίδα, τούς ἔνοιαζε μόνο ἡ ἐξουσία. Δέν τούς ἔνοιαζε οὔτε κἄν τό κόμμα τους, πού γι’ αὐτούς ἦταν μέσο προσωπικοῦ πλουτισμοῦ καί μέσο διατήρησης τῆς ἐξουσίας. Πόσοι καί πόσο κατάλαβαν αὐτό τόν τόπο, τήν ἱστορία του καί τήν παράδοσή του; Εὔκολοι σέ δεκάρικους λόγους, θεώρησαν ὡς πολιτική τοποθέτηση καί πολιτικό διάλογο τά διάφορα σλόγκαν μέ τά ὁποῖα νόμιζαν ὅτι ἀσκοῦν πολιτική. Τό πρῶτο μνημόνιο εἶχε 234 σελίδες. Τό ὑπέγραψαν ὅλοι, χωρίς κανείς νά τό διαβάσει. Τό ὑπέγραψαν μέσα σέ τρεῖς ὧρες, χωρίς νά ξέρουν τί ὑπογράφουν. Ὑψηλόβαθμα στελέχη ἐπισκέπτονται ξένους ὀργανισμούς γιά νά ὑπερασπίσουν ὑποτίθεται τά συμφέροντα τῆς Πατρίδας καί οἱ συνομιλητές τους δέν μποροῦν νά καταλάβουν γιατί ἀκριβῶς πῆγαν καί τί ἀκριβῶς ἤθελαν. Αὐτό εἶναι τό ἐπἰπεδο τους, τῶν περισσοτέρων τουλάχιστον. Γιατί ἄν αὐτοί πού πηγαίνουν ἔχουν «τέτοιες» ἱκανότητες, μπορεῖτε νά καταλάβετε πόσες ἔχουν αὐτοί πού τούς στέλνουν.
Ἡ ἀνικανότητα, ἀλλά καί ἡ ἰδιοτέλεια τῶν ἀνθρώπων τῆς ἐξουσίας φαίνεται στήν ἀνικανότητα ἤ τήν ἄρνηση τους νά συναινέσουν σέ ἕνα κοινό τόπο, σέ μιά κοινή συνισταμένη, γιά σοβαρά προβλήματα πού ἀπασχολοῦν τούς ἀνθρώπους. Ἔτσι ἄν μιά Κυβέρνηση πάρει μιά νομοθετική πρωτοβουλία π.χ. γιά τήν Παιδεία, ἡ ἀντιπολίτευση θά ἀντιδράσει καί θά καταψηφίσει. Θά ξεσηκώσει ὀργανωμένες ὁμάδες γιά νά ματαιώσει τά πάντα. Ἐάν ἡ ἀντιπολίτευση αὐτή γίνει αὕριο Κυβέρνηση καί πάρει γιά τό ἴδιο θέμα τήν ἴδια ἀκριβῶς ἤ περίπου πρωτοβουλία, ἡ νέα ἀντιπολίτευση θά καταψηφίσει αὐτό πού ὡς Κυβέρνηση θέλησε νά ψηφίσει. Γιατί νά τό κάνει ὁ ἅλλος καί νά μήν τό κάνουμε ἐμεῖς; Δέν μπόρεσαν ἐκτός ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων νά κάνουν κάτι μαζί. Αὐτό τό ὀνομάζουν πολιτική. Ἀλλά αὐτή ἡ συμπεριφορά πού εἶναι σχεδόν πάντα ἡ ἴδια στίς ἐναλλασσόμενες ἐξουσίες δείχνει τήν ἀληθινή ποιότητά τους καί τό ποιοί εἶναι ὑπεύθυνοι γιά τό κατάντημα τῆς Πατρίδος.
Ἦταν Νομάρχης. Γνώρισε τήν τοπική αὐτοδιοίκηση καί τίς ἀνάγκες της. Γίνεται βουλευτής. Ὡς βουλευτής μέ τό κόμμα του νομοθετεῖ σωστά μέτρα γιά τήν τοπική αὐτοδιοίκηση. Ἔλα ὅμως πού στίς ἐκλογές γιά τήν ἀνάδειξη τοπικῶν ἀρχόντων ἡ ἀντιπολίτευση ἐκλέγει πολλούς νέους δημοτικούς καί Νομαρχιακούς ἄρχοντας. Καί πηγαίνει στήν Βουλή μέ τήν ἐντολή ἀπό τό κόμμα του πού κυβερνᾶ νά εἰσηγηθεῖ τό κουτσούρεμα τῶν ἁρμοδιοτήτων γιά νά μήν ὠφεληθοῦν οἱ ἀντίπαλοι. Αὐτοί εἶναι οἱ ἄνθρωποι τῆς ἐξουσίας στήν Ἑλλάδα, γι’ αὐτό καί τήν ἄφησαν ὑποανάπτυκτη, γι’ αὐτό καλλιέργησαν τήν διαφθορά, τήν ἄντληση μίζας, γι’ αὐτό τήν ἔφεραν σέ αὐτό τό σημεῖο. Ποιός ἀπό τούς ἀνθρώπους τῆς ἐξουσίας ἔνοιωσε στό πετσί του τήν οἰκονομική κρίση; Ὁ τρόπος τῆς ζωῆς τους δέν δείχνει κάτι τέτοιο. Καί ἡ σημερινή ἐξουσία δέν κάνει τίποτα ἄλλο παρά νά θερίζει τούς καρπούς πού ἔσπειρε. Μέ τήν ἀνευθυνότητα τῆς ἀντιπολίτευσης ἔσπειρε ἀνέμους καί τώρα θερίζει θύελλες. Καί προσπαθεῖ νά ἀποπρασανατολίσει γιά μιά ἀκόμη φορά τήν κοινωνία πού ζεῖ σέ ἔκτακτες ἀνάγκες, ψηφίζοντας νόμους καί νομοσχέδια γιά νά διατηρήσει τά κουρέλια τῆς προοδευτικότητας καί ἀντί νά ζητᾶ συγγνώμη γιά τό κατάντημα τῶν ἀνθρώπων, ζητᾶ συγγνώμη γιά τά νομοσχέδια τῆς ντροπῆς πού ἄργησε τάχα νά ψηφίσει.
Ἕνα ἄλλο κλασικό παράδειγμα τῆς ἀνίκανης ἐξουσίας εἶναι αὐτό πού ζοῦμε αὐτές τίς ἡμέρες μέ τούς ἀγρότες. Σχεδόν κάθε χρόνο ἔχουμε καταλήψεις δρόμων. Πρίν ἡ σημερινή ἐξουσία γίνει κυβέρνηση ἔτρεχε στά μπλόκα γιά νά στηρίξει τά αἰτήματα τῶν ἀγροτῶν. Τότε εἶχαν δίκαιο καί μόνο ἐφέτος ἔχουν ἄδικο; Κάποιοι λένε ὅτι ἔχουν μέν δίκαιο, ἀλλά οἱ συνθῆκες εἶναι δύσκολες. Πρίν δύο χρόνια δέν ἦταν καί μόνον τώρα ἔγιναν; Ἔχουν δίκαιο οἱ ἀγρότες; Ἐάν ναί νά τό παραδεχθοῦν ὅλοι. Ἐάν ἔχουν ἄδικο ἤ εἶναι ὑπερβολικοί νά τούς τό ποῦν ΟΛΟΙ, διαφορετικά εἶναι ἀνεύθυνοι. Ἔπειτα ἀπό τόσες ἡμέρες πού ἡ χώρα παρουσιάζει παράλυση, ἡ ἐξουσία καί τώρα καί στό παρελθόν κάνει κάποιες παραχωρήσεις. Γιατί ἔπρεπε νά ρεζιλεύεται ἔτσι ἡ Πατρίδα μας; Δέν μποροῦσαν ἀπό τήν ἀρχή νά διαλεχθοῦν μέ εὐθύνη, νά τοποθετηθοῦν ὅλοι καί νά ἀποφύγουμε κάθε λίγο καί λιγάκι αὐτό τό μπάχαλο; Αὐτό λέγεται ὑπεύθυνη διακυβέρνηση τῆς χώρας ἀπό ὅλες τίς ἐξουσίες πού πέρασαν;
Ἡ ἐξουσία κατέστρεψε αὐτό τόν τόπο, τόν λεηλάτησε γιά πάρτη της, τόν διέφθειρε ἐκμεταλλευόμενη τά πάθη τῶν ἀνθρώπων, τόν δίχασε καί ἔστρεψε τόν ἕνα μετά τόν ἄλλο, ἔστρεψε τήν μία ὁμάδα ἐναντίον τῆς ἄλλης. Σήμερα ἡ ὑπενθύμιση τῶν μπλέ, πράσινων καί κόκκινων καφενείων τοῦ παρελθόντος μόνο ντροπή μπορεῖ νά προκαλέσει σέ κάθε νοήμονα ἄνθρωπο. Ὄργανο στά χέρια ξένων προσπάθησε νά καταστρέψει τήν γλῶσσα, τήν ἱστορία, τήν πίστη στόν Θεό, μέ στόχο τήν ἐξουδένωση καί τήν πλήρη ὑποταγή τοῦ λαοῦ, αἰχμάλωτου ἀπατηλῶν ὀνείρων καί ψεύτικων ὑποσχέσεων. Καμιά ἐξουσία δέν εἶπε ποτέ τήν ἀλήθεια στόν λαό. Τήν λύση πού ὑπῆρχε δέν τήν εἶπε κανείς στόν λαό γιατί δέν συνέφερε τίς ἐξουσίες.
Ἡ λύση δέν θά ἔλθει ἀπό καμία ἀπό τίς συνηθισμένες ἐξουσίες. Ἡ λύση θά προέλθει ἀπό τόν λαό, ὅταν πρῶτα συνειδητοποιήσει τίς δικές του τεράστιες εὐθύνες, ὅταν καταλάβει ὅτι ἔχει καί ἐκεῖνος εὐθύνη γιά τό σημερινό κατάντημα του. Ὅταν καταλάβει ὅτι καμμία λύση δέν θά εἶναι ἀνώδυνη πλέον. Ὅταν ἀποφασίσει νά λειτουργήσει ἑνωτικά καί ὄχι διασπαστικά. Ὅταν ἀποφασίσει νά γονατίσει ὁλόκληρος, γιά νά γίνει ὁ καθένας ἀλληλέγγυος μέ τόν ἄλλο. Τέλος ὅταν ἀποφασίσει ἐθελούσια καί ὄχι ἀναγκαστικά νά δυσκολευτεῖ, γιά νά σηκωθεῖ καί πάλι ὁλόκληρος.

Ἱερά Μητρόπολις Σισανίου καί Σιατίστης

ΣΧΟΛΗ ΓΟΝΕΩΝ

Ἀγαπητοί μου Γονεῖς,

Συνεχίζουμε καί πάλι τίς συναντήσεις τῆς Σχολῆς Γονέων, παρά τίς ποικίλες ἀντιξοότητες πού φέρνουν κάποιες ἀλλαγές στό συγκεκριμένο καί γνωστό πρόγραμμα.
Ἔτσι καί τώρα στή Γ΄ Συνάντησή μας θά ἔχουμε ὡς

Ὁμιλήτρια
τήν γνωστή καί ἀπό τά προηγούμενα χρόνια

κ. Ματίνα Κουβαρᾶ,

Ἐκπαιδευτικό-Παιδαγωγό καί Πολύτεκνη Μητέρα,

ἡ ὁποία θά μᾶς ὁμιλήσει μέ

ΘΕΜΑ:
«Μηνύματα αἰσιοδοξίας γιά μικρούς καί μεγάλους»

Νομίζω ὅτι στήν γκρίζα ἐποχή μας, στούς κλυδωνισμούς κάποτε τῆς συζυγίας μας, στήν δύσκολη προσπάθεια ἀγωγῆς τῶν Παιδιῶν μας καί στό γενικότερο κλίμα τῆς κρίσεως καί τοῦ φόβου, τά μηνύματα αἰσιοδοξίας μᾶς εἶναι ἀπαραίτητα.

Σᾶς περιμένω λοιπόν αὐτό τό ΣΑΒΒΑΤΟ 20 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ στίς 7:00 τό ἀπόγευμα στήν Αἴθουσα τοῦ Ἁγίου Δημητρίου.

Ὁ Ἐπίσκοπός Σας
ὁ Σισανίου καί Σιατίστης Παῦλος

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ
ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΑΤΙΣΤΑΣ

Φεβρουάριος 2016

Ἕνα κάθε μήνα.

Ἀγαπητοί μου ἐνορίτες,

Ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, τό μήνα Φεβρουάριο γιορτάζει τό γεγονός τῆς παραστάσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ στό Ναό τοῦ Σολομῶντος, ὅταν εἶχε συμπληρώσει 40 ἡμέρες ἀπό τή γέννησή του. Γιορτάζει καί τή συνάντηση τοῦ πρεσβύτου Συμεών μέ τόν Ἰησοῦ, τή μητέρα του, τήν Θεοτόκο καί τόν Ἰωσήφ.
Ὁ Συμεών, μέ τήν προτροπή τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἔρχεται στήν αὐλή τοῦ Ναοῦ καί παρακολουθεῖ τούς ἀνθρώπους πού εἰσέρχονται. Κάποια στιγμή βλέπει ἕναν ἡλικιωμένο ἄνδρα καί μία πολύ νεαρή γυναίκα, πού κρατοῦσε ἕνα βρέφος. Εἶναι ὁ Ἰωσήφ, ἡ Θεοτόκος Μαρία καί τό βρέφος Ἰησοῦς. Τούς πλησίαζει, παίρνει στήν ἀγκαλιά του τό παιδί, εὐλογεῖ τόν Θεό καί λέγει τά ἀκόλουθα λόγια: «Νῦν ἀπολύεις τόν δοῦλο σου, δέσποτα, κατά τό ρῆμα σου ἐν εἰρήνη. ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τό σωτήριόν σου, ὅ ἠτοίμασας κατά πρόσωπον πάντων τῶν λαῶν, φῶς εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν καί δόξαν τοῦ λαοῦ σου Ἰσραήλ.» Τώρα, Δέσποτα Θεέ μου, ἀφησέ με νά πεθάνω, ἀφοῦ μέ ἀξίωσες νά ἰδῶ τόν σωτήρα τοῦ κόσμου, τόν Μεσσία, τόν Χριστό!
Ἐκείνη τή στιγμή ἔρχεται καί κάποια γερόντισσα Ἄννα, ἡ ὁποία ἦταν προφῆτις. Ἀμέσως, μόλις εἶδε τόν μικρό Ἰησοῦ, ἄρχισε νά δοξολογεῖ τόν Θεό καί νά ὁμιλεῖ γιά τόν Ἰησοῦ καί νά λέει ὅτι, ἦρθε ἡ ὥρα τοῦ λυτρωμοῦ τῶν ἀνθρώπων, ἐπειδή ἦρθε ὁ Λυτρωτής!
Ὅλοι ὅσοι βρίσκονταν ἐκεῖ, ἔβλεπαν ἕνα ἁπλό βρέφος στήν ἀγκαλιά τῆς μητέρας του. Αὐτοί ὅμως οἱ δύο, ὁ Συμεών καί ἡ Ἄννα, ἔβλεπαν τόν σαρκωθέντα Θεό Λόγο, ἔβλεπαν τόν Μεσσία, τόν Χριστό, τόν Λυτρωτή τοῦ σύμπαντος κόσμου.
Μετά ἀπό τριάντα χρόνια, ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής θά ἀναγνωρίσει, στό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ τόν Μεσσία, θά τόν βαπτίσει καί θά ὀνομασθεῖ Πρόδρομός του. Θά τόν ἀναγνωρίσουν, στή συνέχεια, καί οἱ δώδεκα μαθητές τοῦ Ἰησοῦ. Μετά τήν ἀνάστασή του θά τόν ἀναγνωρίσουν καί πολλά ἑκατομμύρια ἀνθρώπων, μέσα στήν τελευταία δισχιλιετή ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας.
Στό τέλος τῆς ἱστορίας τῆς ἀνθρωπότητας, ὅμως, θά χρειασθεῖ νά ἀναγνωρίσουν οἱ ἄνθρωποι ἀκόμη ἕνα ἄλλο πρόσωπο: τόν Ἀντίχριστο. Καί τότε θά παρουσιασθοῦν δύο προφῆτες, ὁ Ἠλίας καί ὁ Ἐνώχ, οἱ ὁποῖοι θά ὑποδείξουν τόν Ἀντίχριστο. Αὐτόν, πού θά ὑπόσχεται εἰρήνη καί εὐτυχία στήν ἀνθρωπότητα ἀλλά δέν θά τά προσφέρει. Αὐτόν, πού θά διακηρύττει ὅτι εἶναι Θεός, ἀλλά θά εἶναι ὁ πιό δαιμονοκίνητος ἄνθρωπος. Αὐτόν, πού θά νομίζει ὅτι, μαζί μέ τόν ἀρχέκακο Διάβολο καί τούς συνεργάτες του, θά ἐκθρονίσει τόν Ἅγιο Τριαδικό Θεό, καί θά κυβερνᾶ αὐτός τόν κόσμο!!!
Τόν Θεάνθρωπο Ἰησοῦ Χριστό τόν εἶδαν τόν ἀναγνώρισαν καί τόν ὑπέδειξαν στήν ἀνθρωπότητα κάποιοι ἄνθρωποι, οἱ προφῆτες. Ἀπό ἐκεῖ καί μετά τόν ἀκολούθησαν πάμπολλοι.
Τόν Ἀντίχριστο, τοῦ ὁποίου ὁ ἀριθμός τοῦ ὀνόματός του θά εἶναι χξστ΄ (666) θά τόν ἰδοῦν καί θά τόν ἀναγνωρίσουν καί θά τόν ὑποδείξουν στήν ἀνθρωπότητα κάποιοι ἄνθρωποι, προφῆτες. Ἀπό ἐκεῖ καί μετά, οἱ πιστοί χριστιανοί δέν θά τόν ἀκολουθήσουν.
Πῶς ἀναγνώρισαν τόν Ἰησοῦ Χριστό ἐκεῖνοι οἱ προφῆτες; Ὁ Συμεών, ἡ Ἄννα, ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος, οἱ Δώδεκα Ἀπόστολοι;
Πῶς θά ἀναγνωρίσουν τόν Ἀντίχριστο οἱ δύο προφῆτες, ὁ Ἠλίας καί ὁ Ἐνώχ;
Πῶς πίστεψαν καί πιστεύουν στόν Ἰησοῦ Χριστό ὅλοι οἱ Ἅγιοι, οἱ Μάρτυρες, ὅλοι οἱ πιστοί ὅλων τῶν αἰώνων;
Πῶς θά ἀρνηθοῦν τόν Ἀντίχριστο, στά ἔσχατα, οἱ πιστοί Χριστιανοί καί δέν θά πλανηθοῦν;
Αὐτό εἶναι ἕνα μεγάλο θέμα καί μάλιστα ἕνα σοβαρότατο ἐρώτημα γιά ὅλους μας. Ἐπειδή ἡ ἀποδοχή τοῦ Χριστοῦ φέρνει τή σωτηρία ἐνῶ ἡ ἀποδοχή τοῦ Ἀντιχρίστου φέρνει τήν ἀπώλεια. Βεβαίως, χρειάζονται κάποια στοιχεῖα, κάποια σχετική προεργασία, πράγματα πού θά ἐξετάσουμε στή συνέχεια στό παρόν κείμενο.
1.- Χρειάζεται ἐπισταμένη καί ἀδιάλειπτη μελέτη τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, μέσα ἀπό τίς ἀνόθευτες Ἅγιες Γραφές.
2.- Χρειάζεται ἀξιόπιστη γνωριμία τοῦ προσώπου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ταυτόχρονα καί τοῦ προσώπου τοῦ Ἀντιχρίστου, μέ βάση τά στοιχεῖα πού παρατίθενται στά θεόπνευστα κείμενα τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τήν πνευματοφόρα ἑρμηνεία τῶν Πατέρων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
3.- Χρειάζεται πίστη στόν Ἅγιο Τριαδικό Θεό καί στόν Θεάνθρωπο Ἰησοῦ Χριστό, καθώς καί βίωση καθαρῆς καί ἁγίας ζωῆς.
4.- Χρειάζεται ζωή μυστηριακή μέσα στό χώρο τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας. Εἰλικρινής μετοχή, δηλαδή, στά Ἁγιαστικά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας καί τέλος
5.- Χρειάζεται ἡ ἀπόκτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τό ὁποῖο μᾶς φωτίζει καί μᾶς ἀνοίγει τόν νοῦ καί τά μάτια, γιά νά διακρίνουμε μέσα στό πλῆθος τῶν μεγάλων ἀνθρωπίνων προσώπων, τό Τέλειο καί Ἅγιο Πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τό δυσεβές καί σκοτεινό πρόσωπο τοῦ Ἀντιχρίστου.
Ἀγαπητοί μου, ὅσο καί νά μᾶς δείχνουν τό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἄν δέν ἔχουμε προεργαστεῖ πνευματικῶς, ἄν δέν ἔχουμε τά προαναφερθέντα στοιχεῖα, δέν θά μπορέσουμε νά τό πιστέψουμε, νά τό δοῦμε καί νά τό ἀγαπήσουμε.
Ὅσο καί νά μᾶς δείχνουν τό πρόσωπο τοῦ Ἀντιχρίστου, καί σήμερα τούς προδρόμους του, ποτέ δέ θά γλυτώσουμε ἀπό τήν πλάνη του καί τήν ἐπιρροή του, ἄν δέν ζοῦμε πνευματική καί μυστηριακή ζωή, μέσα στόν χῶρο τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας.
Μέ πόνο πολύ, ὁ Χριστός μιλάει στούς μαθητές του, γιά τά ἔσχατα χρόνια τῆς ἀνθρωπότητας. «Προσέχετε μήν σᾶς πλανήσει κανείς. Διότι θά ἔλθουν πολλοί καί θά οἰκειοποιοῦνται τό ὄνομα τοῦ Μεσσία καί θά λένε: «Ἐγώ εἶμαι ὁ Χριστός, ἐγώ εἶμαι ὁ Σωτήρας, καί θά πλανήσουν πολλούς.» (Μτθ. ΚΔ΄ 5)
Μέσα στήν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας ἦλθαν πολλοί τέτοιοι ψευδεῖς σωτῆρες, ψευδόχριστοι καί ψευδοπροφῆτες καί ψευδοδιδάσκαλοι, καί πλάνησαν πολλούς. Ὁ ἔσχατος, ὁ Ἀντίχριστος, τόν ὁποῖο ἡ Ἁγία Γραφή ὀνομάζει «βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως», θά εἶναι ὁ δεινότερος καί ὁ δαιμονικότερος πάντων καί θά πλανήσει σχεδόν ὅλη τήν ἀνθρωπότητα. Μέσω αὐτοῦ, ὁ ἀπ’ ἀρχῆς ἀνθρωποκτόνος Διάβολος, θά δείξει ὅλη του τήν κακία καί τό μίσος καί τό μένος του ἐναντίον τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων.
Ἐμεῖς, ἄν θέλουμε νά μή πλανηθοῦμε, νά προετοιμαζόμαστε καταλλήλως καί νά ζοῦμε στό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας. Δέν θά μπορέσει νά μᾶς βλάψει.
Ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ παντοδύναμος Θεός, ὁ ὁποῖος στή δεδομένη ἱστορική στιγμή θά κατανικήσει τόν Διάβολο καί τόν Ἀντίχριστο καί ὅλους τούς ἀνά τούς αἰῶνες συνεργάτες του! Ἐμεῖς, ὅλοι οἱ πιστοί, μαζί Του, εἴμαστε καί δυνατοί καί νικητές!

Μέ πολλές εὐχές καί εὐλογίες
γιά σταθερότητα στήν πίστη καί νίκες πνευματικές
ὁ Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Λ. Βασιλείου

Την Δευτέρα 1 Φεβρουαρίου 2016, η Εκκλησία μας τίμησε τη μνήμη του Αγίου Τρύφωνος του μεγαλομάρτυρος, που έχει καθιερωθεί στην εθιμική λατρεία ως ο προστάτης των αμπελουργών. Ο Άγιος Τρύφων παρουσιάζεται μάλιστα στις νεώτερες αγιογραφίες ως νέος, αγένειος, σγουρομάλλης, να κρατάει με το αριστερό του χέρι «κλαδευτήρι», εργαλείο, δηλαδή, με το οποίο γίνεται το κλάδεμα των αμπελιών, η κύρια αμπελουργική εργασία της χρονικής αυτής περιόδου.
Στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικάνορος, στη Ενορία του Αγίου Νικολάου, εορτάστηκε πανηγυρικά η μνήμη του Αγίου Τρύφωνος.
Τη Θεία Λειτουργία τέλεσε ο Ιερέας π. Νέστορας. Ακολούθησε αρτοκλασία και στη συνέχεια ο π. Νέστορας διάβασε τον αγιασμό και τις ευχές του Αγίου Τρύφωνος.
Στο τέλος, ευλόγησε όλο το εκκλησίασμα με τον αγιασμό, αφού πρώτα ευλόγησε τον κ. Θωμά Καφάση, Πρόεδρο του Συλλόγου Αμπελουργών Οινοπαραγωγών Σιάτιστας «Ο Άγιος Τρύφων».
Οι αμπελουργοί παίρνουν αυτόν τον αγιασμό και ραντίζουν τα αμπέλια τους, για να τα προφυλάξουν από τις διάφορες ασθένειες και τα ζωύφια.
Ο Άγιος Τρύφωνας, ως Άγιος προστάτης των αμπελουργών, δρα σημαντικά με τη θεία χάρη, κατά των ποικίλων εχθρών που ενεργούν βλαπτικά στα αμπέλια, στα δενδροκηπευτικά και τους αγρούς. Αντίξοες καιρικές συνθήκες, ασθένειες, έντομα, κάμπιες αλλά και ποντικοί υποχωρούν μπροστά του, εφόσον βέβαια οι προσευχές προς τον Άγιο συνοδεύονται με την θερμή πίστη και τον σεβασμό στον Άγιο.
Στον Εξορκισμό του Αγίου μάρτυρος Τρύφωνος, αναφέρονται ονομαστικά τα διάφορα ζιζάνια: «… των αδικούντων την άμπελον, την χώραν τε και τον κήπον: Κάμπη, Σκώληξ, Σκωληκοκάμπη, Σκάνθαρος, Βρούχος, Ακρίς, Επίμαλος, Καλιγάρις, Μακρόπους, Μύρμηξ, Φθείρ, Ρυγίτης, Ψυλλίτης, Καυσοκόπος, Ερυσίβη, Κοχλοί, Ψαλίτης και ει τι άλλο προσφυσούν και μαραίνον τον καρπόν της σταφυλής και των λοιπών ειδών και λαχάνων».
Επισκέπτονται, λοιπόν, τους αμπελώνες την πρώτη Φεβρουαρίου, τους ραντίζουν με αγιασμό αλλά κλαδεύουν και τέσσερα κλήματα. Τα κλήματα αυτά τα διαλέγουν να ’ναι ιδιαίτερα γερά, είτε βρίσκονται στις γωνίες του αμπελώνα, είτε σχηματίζουν σταυρό στο αμπέλι. Πάνω σ’ αυτά θα ρίξουν τον αγιασμό, προσβλέποντας στην ευφορία, στην καλή παραγωγή και στην καλοχρονιά.
Τα μέλη του Συλλόγου Αμπελουργών, στο προαύλιο του Ναού, κερνούσαν τσίπουρο και λουκούμι σε όλους όσοι εκκλησιάστηκαν.

Το Σάββατο 30 Ιανουαρίου 2016, στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου Σιάτιστας, εορτάστηκε η μνήμη των Αγίων τριών Ιεραρχών, που είναι οι Προστάτες των Γραμμάτων και της Παιδείας, συμπροσευχομένων των εκπαιδευτικών, των μαθητών και μαθητριών των σχολείων της Σιάτιστας, του Δημάρχου Βοΐου Δημήτρη Λαμπρόπουλου, της επικεφαλής της αντιπολίτευσης Παναγιώτας Ορφανίδου, Δημοτικών Συμβούλων, των Συμβούλων Α/θμιας εκπαίδευσης, Παπαδέλη και Κυβρακίδη και πολλών άλλων πιστών.
Το Σάββατο το πρωί, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος με τους Ιερείς της Ενορίας του Αγίου Δημητρίου π. Στέργιο και π. Γρηγόριο τέλεσε τη Θεία Λειτουργία, και στη συνέχεια αρτοκλασία.
Κατόπιν εψάλει μνημόσυνο υπέρ των κεκοιμημένων Αρχιερέων, Ιερέων, διδασκάλων, ευεργετών και δωρητών της Ενορίας του Αγίου Δημητρίου Σιάτιστας.
Την ομιλία για τους τρεις Ιεράρχες εκφώνησε ο Κωντσιόγλου Χριστόφορος εκπαιδευτικός του 3ου Δημοτικού Σχολείου Σιάτιστας.
Στη συνέχεια ο κ. Κωντσιόγλου διάβασε τα ονόματα των Εκπαιδευτικών, Ευεργετών και Δωρητών της πόλης.
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος ευχήθηκε σε όλους τους διδάσκοντες και διδασκομένους των σχολείων, με την πρεσβεία των τριών Ιεραρχών, η χάρις του Θεού να τους ενδυναμώνει, να τους φωτίζει και να τους σκεπάζει.
Στη συνέχεια συνεχάρει όλους τους εκπαιδευτικούς παράγοντες της πόλης, που επέμεναν να εορτασθεί κανονικά ο εορτασμός στη μνήμη των τριών Ιεραρχών και όχι να μετατεθεί.
Δεν ταιριάζει είπε, στους τρεις Ιεράρχας τέτοια μετάθεση, τους υποτιμάει, καλύτερα να μη γίνει καθόλου παρά να εορτασθεί με έναν υποτιμητικό τρόπο.
Την ημέρα μνήμης τους, συνέχισε, λειτουργήσαμε και μνημονεύσαμε στην Ιερά Προσκομιδή τα ονόματα των ζώντων και των κεκοιμημένων και ευχηθήκαμε η χάρη του Θεού να μας στηρίζει όλους και να μας φωτίζει, ώστε η παιδεία του γένους μας να ξαναβρεί τις πηγές της.
Τέλος ο Σεβασμιώτατος, ευχήθηκε στον ομιλητή της ημέρας, τον εκλεκτό δάσκαλο, τα όσα μετά γνώσεως και επιστήμης είπε και απεκάλυψε το μυστικό, γιατί το κατεστημένο της εποχής μας αποστρέφετε τους τρεις Ιεράρχες. Γιατί, συμπλήρωσε, είναι αδύνατο να συγκριθεί μαζί τους. Ποιος από τους σημερινούς ηγέτες, αναρωτήθηκε, έχει τη μόρφωση του Μεγάλου Βασιλείου, του Γρηγορίου του Θεολόγου ή του Ιωάννου του Χρυσοστόμου; Οι περισσότεροι απ’ αυτούς είναι αστοιχείωτοι και αγράμματοι.
Ποιος απ’ αυτούς γνωρίζει τι είπαν οι μεγάλοι Πατέρες για τα κοινωνικά προβλήματα, για τη φτώχεια για τον πλούτο, για τον άνθρωπο;
Σήμερα τσακωνόμαστε, αλλά ακούσαμε από το στόμα των Αγίων, τι είναι ένας πρόσφυγας; Κάποιοι Ευρωπαίοι μας ζητάνε να τους πνίξουμε στη θάλασσα, για να δείξουν ποιος είναι ο δικός τους πολιτισμός.
Το θέμα πιο είναι όμως, ότι και εμείς υποταγμένοι πια και αλλοτριωμένοι, πρώτον δεν διαβάζουμε τους Πατέρες της Εκκλησίας μας, έστω αυτούς. Δεν αντλούμε φως και δύναμη απ’ τα δικά τους κείμενα και τα δικά τους έργα. Και επειδή ακριβώς έχουμε γίνει πολύ – πολύ μικροί και πολύ – πολύ κοντοί στο πνευματικό ανάστημα, γι αυτό δεν αντέχουμε τέτοια μεγάλα αναστήματα.
Να ευχηθούμε, λοιπόν, σε μια πόλη που έχει παράδοση πολιτισμού παιδείας και μεγάλων ευεργετών να συνεχίσει αυτήν την ιστορία και τα παιδιά μας σήμερα να αναζητήσουν και να αντλήσουν πρότυπα όχι στη μικρή ή στη μεγάλη οθόνη αλλά πρότυπα ανθρωπιάς, παιδείας πολιτισμού αγάπης και φιλανθρωπίας.
Ακολούθησε δεξίωση στην Αίθουσα Τελετών του Τραμπαντζείου Γυμνασίου Σιάτιστας, προσφορά των Εκπαιδευτηρίων της πόλης.

Το Σάββατο 30 Ιανουαρίου 2016, η Αγία μας Εκκλησία τίμησε τους τρεις μεγάλους Εκκλησιαστικούς Πατέρες και Διδασκάλους του γένους μας, τους προστάτες των γραμμάτων. Εόρτασε τους Αγίους Τρεις Ιεράρχες, τον Μέγα Βασίλειο, Αρχιεπίσκοπο Καισαρείας της Καππαδοκίας, τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο, Αρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως και τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, Αρχιεπίσκοπο, επίσης, Κωνσταντινουπόλεως.
Στην ενορία του Αγίου Νικολάου, το απόγευμα της Παρασκευής, στον Ιερό Ναό των Αγίων Ταξιαρχών, έγινε ο πανηγυρικός εσπερινός από τους Ιερείς της ενορίας π. Βασίλειο και π. Νέστορα, παρουσία πολλών πιστών.
Το Σάββατο 30 Ιανουαρίου, το πρωί, στον ίδιο Ναό, οι Ιερείς τέλεσαν τη Θεία Λειτουργία, και στη συνέχεια αρτοκλασία. Κατόπιν έψαλαν μνημόσυνο υπέρ των κεκοιμημένων Αρχιερέων, Ιερέων, διδασκάλων, ευεργετών και δωρητών της ενορίας του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας.
Μετά το μνημόσυνο, ο π. Βασίλειος και ο π. Νέστορας ανέγνωσαν στους πιστούς, που τίμησαν την μνήμη των Αγίων, τα ονόματα των κεκοιμημένων Αρχιερέων, Ιερέων, των διδασκάλων, των δωρητών και ευεργετών της ενορίας, καθώς επίσης και όλων εκείνων που συνεχίζουν να προσφέρουν στην ενορία του Αγίου Νικολάου μέχρι και σήμερα.
Ας παρακαλέσουμε, λοιπόν, τους Τρεις Μεγάλους Πατέρες και Οικουμενικούς Διδασκάλους, τους προστάτες της παιδείας του γένους μας, να σκεπάζουν με τις θεόδεκτες προσευχές και πρεσβείες τους τις μαθήτριες και τους μαθητές, τους Διδασκάλους και Καθηγητές των Σχολείων της πατρίδας μας, αλλά και ολόκληρο το γένος των Ορθόδοξων Χριστιανών. Επί πλέον δε να μας αξιώνουν, να τους τιμάμε με καθαρή καρδιά – όχι μόνο εμείς, αλλά και τα παιδιά μας, και τα παιδιά των παιδιών μας – κάθε χρόνο τέτοια ημέρα, «εις αιώνας αιώνων».

Η συνάντηση της Σχολής Γονέων της Ιεράς Μητροπόλεως Σισανίου και Σιατίστης για τον μήνα Ιανουάριο πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 25 Ιανουαρίου 2016, στην αίθουσα «ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ» του Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Δημητρίου.
Προσκεκλημένος ομιλητής ήταν ο κ. Εμμανουήλ Σφακιανάκης, Υποστράτηγος της Ελληνικής Αστυνομίας και Διευθυντής του τμήματος Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, για να αναπτύξει το θέμα: «Ασφαλής πλοήγηση στο διαδίκτυο». Όμως λόγω των υφισταμένων μπλόκων των αγροτών καθιστούσε αδύνατη την έλευσή του στη Σιάτιστα και γι’ αυτό στους γονείς μίλησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σιατίστης κ. Παύλος με θέμα: «Θέματα και προβλήματα αγωγής των παιδιών».
Στον πρακτικό και ωφέλιμο λόγο του ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε ότι, «…Ένα παιδί, στα πρώτα 6 χρόνια του έχει αποκτήσει τη βασική του δομή. Στη συνέχεια δουλεύουμε πάνω σ’ αυτή την αρχική του δομή. Εκεί οικοδομούμε. Και εάν η αρχική δομή είναι επιτυχής ή όχι, αυτό είναι κάτι το οποίο θα φανεί αργότερα.
Στη συνέχεια απάντησε στα ερωτήματα που έθεσε ο ίδιος, τι σημαίνει αγωγή; τι είναι ένα παιδί; πόσο καλά το γνωρίζουμε ή πόσο βαθιά το αγνοούμε; τι είναι η ψυχή; ποια είναι η φροντίδα για την ψυχή ενός παιδιού, τονίζοντας ότι αν δεν αντιμετωπίσει κανείς και δεν φροντίσει την πηγή της δύναμης, γιατί η πηγή της δύναμης δεν είναι το μυαλό του ανθρώπου αλλά είναι η ψυχή του ανθρώπου. Αν δεν την καλλιεργήσω, τότε το παιδί αύριο θα λυγήσει στις δυσκολίες, στους πειρασμούς…
…Μέσα από μια εμπειρία σαράντα χρόνων, συνέχισε, μαζί με τα παιδιά και με τους νέους και μέσα από ποικίλες ιδιότητες και σε ποικίλους χώρους, η οποία με κάνει να διατυπώνω την τοποθέτηση ότι, δεν υπάρχει άλλη καλύτερη ερμηνεία για την ψυχή απ’ αυτή που δίνει η Εκκλησία. Είναι, πρώτον, σαφής και δεύτερον ξεκάθαρη. Ποια είναι; Ότι η ψυχή του ανθρώπου είναι η πνοή του Θεού, που ζωοποιεί τον άνθρωπο και δίνει και αξία και νόημα στη ζωή του. Είναι συστατικό στοιχείο του ανθρώπου. Ή κάπως αλλιώς, δομικό στοιχείο του ανθρώπου, και τον καθιστά ανθρώπινο πρόσωπο… Ο άνθρωπος υπάρχει ως ψυχοσώμα. Έτσι συλλαμβάνεται, απ’ τη στιγμή που συλλαμβάνεται, ως ψυχοσώμα και έτσι εξελίσσεται…
Και στο ερώτημα, πού μπορείς να οικοδομήσεις μία αγωγή, που να κάνει το παιδί να αντέξει σ’ αυτόν τον κόσμο, σ’ αυτή τη ζωή; Σ’ αυτή τη σημερινή ζωή, με όλες της τις δυσκολίες, με όλους τους πειρασμούς. Ποιο είναι το θεμέλιο που θα οικοδομήσεις για να αντέξει; Εδώ έρχεται από τα βάθη των αιώνων μία απάντηση. «Θεμέλιον άλλον ουδείς δύναται θείναι παρά τον κείμενον, ος εστίν Ιησούς Χριστός». (Α’ Κορινθ. Γ΄11)
Η αγωγή, είπε, δεν είναι μία στιγμή αλλά είναι μία ζωή. Και κατά συνέπεια η ζωή θέλει βάση γερή. Θέλει θεμέλιο.
Στο ερώτημα που τίθεται, ποιος είναι ο δρόμος του Χριστού, ποια είναι η αγωγή η χριστιανική, ο Σεβασμιώτατος απάντησε:
Πρώτον, η γνωριμία με το Χριστό, η καλλιέργεια των αρετών του Χριστού, η καλλιέργεια της αγάπης, η βίωση της αλήθειας. Καθώς καλλιεργείς τις αρετές, ελέγχεις και τις κακίες.
Ανάλογα με το περιβάλλον που ζει ένα παιδί και ανάλογα με τα πρότυπα που του καλλιεργούμε ή μας καλλιεργούν μέσα στη ζωή, θα διαμορφωθεί το παιδί.
Και σ’ ένα τελευταίο ερώτημα ότι, καλά όλα αυτά, αλλά τι θα γίνει αν τα παιδιά μας έχουν μεγαλώσει και δεν πήραμε τα μέτρα μας στην κατάλληλη εποχή; Η απάντηση, είπε, είναι δύσκολη, θέλει πάρα πολλή υπομονή, θέλει πάρα πολλή προσευχή και θέλει διάλογο με πολλή αγάπη και με πολλή υπομονή.
Αυτές είναι οι σκέψεις και οι προβληματισμοί, κατέληξε, που θα ήθελα να σας καταθέσω, μέσα από την εμπειρία μου, για να δώσω αφορμή προβληματισμού σε σας και από την άλλη μεριά για να μπορούμε να δούμε ίσως κάποιες κινήσεις που δεν τις προσέξαμε…»
Αρκετοί ήταν οι γονείς που παρακολούθησαν τη συνάντηση της Σχολής Γονέων, οι οποίοι έθεσαν στο τέλος τις απορίες και τις ερωτήσεις τους προς τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Σιατίστης κ. Παύλο, παίρνοντας τις κατάλληλες απαντήσεις και εφόδια προς ενίσχυση των γονεϊκών τους υποχρεώσεων.

Μια δυνατή συνέντευξη παραχώρησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλος, ο οποίος επεσήμανε μεταξύ άλλων ότι η λεγόμενη «Νέα Εποχή» επιχειρεί να επιβάλλει αντιανθρώπινες πραγματικότητες.

Η θέση του κ. Παύλου πάνω στο θέμα των σχέσεων Εκκλησίας και κράτους αποτυπώθηκε ευκρινώς στη φράση «η Εκκλησία όχι μόνο έζησε χωρίς το κράτος, αλλά και το στήριξε».

Σχολιάζοντας τη σύγχρονη πραγματικότητα και το σύμφωνο συμβίωσης, ο Σεβασμιώτατος επεσήμανε ότι η Εκκλησία απορρίπτει την ομοφυλοφιλία, αλλά όχι το ανθρώπινο πρόσωπο, κάνοντας παράλληλα λόγο για καταστάσεις που καλλιεργούνται σκόπιμα με άλλους στόχους.

Επίσης εξέφρασε τη βεβαιότητα ότι η ιστορία θα θέσει στο περιθώριο όσους επιχειρούν να αλλάξουν την ταυτότητα της Ελλάδας, που αποτελεί διαχρονική παρακαταθήκη.

Συνέντευξη στην Γλυκερία Υδραίου

Προκάλεσε αίσθηση η δήλωση σας «νιώθω πρόσφυγας στη χώρα μου», η οποία αναφέρονταν εμμέσως πλην σαφώς στην κυβερνητική πολιτική. Πιστεύετε ότι το περιβάλλον που διαμορφώνεται σε πολιτικό επίπεδο, είναι δυσοίωνο για όλους;

Η πατρίδα μας, όπως τη γνωρίσαμε κι όπως την αγαπήσαμε, σιγά σιγά αλλάζει φυσιογνωμία. Προσπαθούμε να αλλάξουμε τις παραδόσεις της. Προσπαθούμε να επιβάλλουμε πραγματικότητες που είναι αντιανθρώπινες.

Εγώ θα έθετα ένα ερώτημα. Ποιος κυβερνάει τον τόπο μας, και δεν εννοώ αν η κυβέρνηση έχει εκλεγεί δημοκρατικά, εννοώ αν πραγματικά κυβερνούν οι κυβερνώντες ή άλλες δυνάμεις έξω από εδώ.

Οπότε βλέπουμε ότι αυτό που ονομάστηκε «Νέα Εποχή», δεν είναι ούτε δυο λέξεις, ούτε μια απειλή, αλλά μια πραγματικότητα η οποία επιχειρεί να επιβάλλει έναν άλλο τρόπο ζωής και αυτός ο τρόπος της ζωής τώρα, γίνεται δεκτός από την πολιτεία και νομοθετείται μάλιστα.

Διότι δεν μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι ξαφνικά γεννήθηκε ένα πλήθος ανθρώπων με γενετικές ανωμαλίες.

Η όλη αυτή ιστορία και του συμφώνου συμβίωσης κλπ. είναι κατευθύνσεις που έρχονται απέξω, για να επιβληθούν σ’ εμάς.

Οπότε νιώθουμε ότι αλλάζει το κλίμα του τόπου μας, το κλίμα στο οποίο μεγαλώνουν τα παιδιά μας.

Τα προβλήματα τα οποία ζουν σήμερα τα παιδιά μας είναι πάρα πολύ σοβαρά, οπότε πλέον νιώθεις ότι είσαι σ’ ένα τόπο, που όμως έχει πάψει να είναι ο δικός σου τόπος.

Πολύς λόγος γίνεται νια το σύμφωνο συμβίωσης και τη δήλωσή σας η «κάθετη άρνηση της Εκκλησίας στην αποδοχή της ομοφυλοφιλίας δεν σημαίνει την απόρριψη, ούτε την περιφρόνηση κανενός ανθρώπου» …

Η άποψη αυτή είναι ξεκάθαρη και λέει αυτό που συμβαίνει. Οτι η Εκκλησία απορρίπτει την ομοφυλοφιλία, δεν δέχεται ότι πρόκειται για ένα φυσιολογικό σεξουαλικό προσανατολισμό, αλλά από την άλλη πλευρά δεν απορρίπτει το ανθρώπινο πρόσωπο.

Και είπα μάλιστα ότι πολλές φορές δέχτηκα τέτοιους ανθρώπους κι έχω τη μεγάλη χαρά, κάποιους από αυτούς να τους βοηθήσω, για να ξαναβρούν το σωστό τους δρόμο.

Αρα λοιπόν αυτό αποδεικνύει επιπλέον, ότι δεν πρόκειται για γενετική κατάσταση, αλλά για καταστάσεις που καλλιεργήθηκαν σκόπιμα με άλλους στόχους.

-Ενα ακόμη σημείο αντιπαράθεσης είναι το θέμα της καύσης των νεκρών. Ποια είναι η θέση σας θα το πω πάρα πολύ απλά. Στην παράδοσή μας καίμε μόνο τα σκουπίδια.

Εμείς όμως δεν βλέπουμε τον άνθρωπο ως σκουπίδι, αλλά ως θεό κεκελευσμένο και κατά συνέπεια το σώμα του είναι ιερό, είναι ναός του Αγίου Πνεύματος.

Εμείς τιμάμε τα λείψανα των αγίων μας και δεχόμαστε ότι η χάρη του Αγίου Πνεύματος διαποτίζει όλο τον άνθρωπο και το σώμα και την ψυχή του. Σκεφθείτε τι θα είχε συμβεί, αν είχαμε κάψει όλους αυτούς τους Αγίους, των οποίων τα λείψανα ευωδιάζουν, θεραπεύουν και ευλογούν τους ανθρώπους.

Πολλοί είναι εκείνοι που διατυπώνουν επιφυλάξεις για το μέγεθος της προσφοράς της Εκκλησίας, λέγοντας ότι θα μπορούσε να προσφέρει περισσότερα στην περίοδο της κρίσης, επικαλούμενοι την Εκκλησιαστική περιουσία…

Ενας Γάλλος Ακαδημαϊκός είπε «μιλούν για την Εκκλησία αυτοί που δεν πρόσφεραν ποτέ τίποτα στον άνθρωπο».

Οπότε, λοιπόν, σήμερα, μιλάνε εκείνοι οι οποίοι ποτέ δεν προσφέρουν, ακόμα και στα συσσίτια της Εκκλησίας, ούτε ένα ευρώ.

Η Εκκλησία, λοιπόν, δεν το κάνει τώρα αυτό. Η Εκκλησία ανέκαθεν ήταν φιλάνθρωπος και αγκάλιαζε τους ανθρώπους και τις αδυναμίες τους.

Οταν ήμουν εφημέριος στη Χαλκίδα, μαγειρεύαμε κάθε μέρα για 54 ανθρώπους. Δεν ανακάλυψε τώρα την κρίση ούτε τους ανθρώπους η Εκκλησία.

Κάποιοι άλλοι μάλλον τους ανακαλύπτουν τώρα. Η Εκκλησία αυτό που μπορεί να κάνει, το κάνει, κι όσο περισσότερο μπορεί να κάνει, κι όσες δυνατότητες έχει, τις προσφέρει διαρκώς.

Ας ελέγξουν εκείνοι που την κρίνουν, τι έχουν προσφέρει οι ίδιοι.

Μεγάλο το βάρος και η πνευματική ευθύνη που καλείται να σηκώσει ένας Ποιμενάρχης, ακούγοντας τους προβληματισμούς και την απελπισία του κόσμου;

Είναι αλήθεια ότι ο κόσμος σήμερα δεν έχει πια άλλη ελπίδα, παρά μόνο την αγάπη του Θεού και την Εκκλησία που τον διακονεί.

Εγώ νομίζω ότι ζούμε οε μια εποχή για την οποία είχε μιλήσει ο Άγιος Παΐοιος όταν είχε πει ότι θα έρθει κάποια στιγμή που όλες οι βρωμιές του κόσμου θα πέσουν στην Εκκλησία, ώστε ακόμα και οι καθαροί θα φαίνονται βρώμικοι, αλλά θα ακολουθήσει η εποχή που η Εκκλησία θα καθαριστεί τόσο πολύ, ώστε ακόμη και οι βρώμικοι θα φαίνονται καθαροί.

Νομίζω ότι όσο κι αν νομίζουμε ότι είμαστε εμείς οι θεοί, δεν είμαστε εμείς, και η βεβαιότητα, που θα την εκφράσουμε μέσα από τη γιορτή που σε λίγο καιρό θα γιορτάσουμε, εννοώ την εορτή της Υπαπαντής, ότι ο Χριστός είναι χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνες, κι ότι παραμένει το σημείο της αμφισβήτησης, το αντιλεγόμενο σημείο, αυτό ερμηνεύει όλη την ιστορία.

Ολη η ιστορία αυτό είναι. Ο Χριστός ως αντιλεγόμενο σημείο.

Οι εξελίξεις σε διεθνές και εθνικό επίπεδο δημιουργούν πεδίο αυτοκριτικής σε ένα Ποιμενάρχη;

Πεδίο αυτοκριτικής δημιουργούν πάντοτε και όχι μόνο οι συνθήκες αυτές.

Ενας υπεύθυνος άνθρωπος κι ένας ποιμένας οφείλει διαρκώς να κάνει την αυτοκριτική του, για να δει την πορεία του.

Οπότε δεν είναι κάποιες έκτακτες περιστάσεις αλλά σε κάθε στιγμή ουσιαστικά οφείλουμε να κάνουμε την αυτοκριτική μας, να βλέπουμε τα λάθη μας, να βλέπουμε τις παραλείψεις μας, να βλέπουμε ίσως τα σημεία εκείνα στα οποία υποχωρήσαμε, με αποτέλεσμα να δοθεί η δυνατότητα σε κάποιους να παρεισφρήσουν, ώστε να μπορούμε να διορθώνουμε πάντα την πορεία μας.

Η πορεία όλων των μελών της Εκκλησίας και των ποιμένων είναι πορεία μετάνοιας μέσα στη ζωή της Εκκλησίας και πορεία ανόρθωσης.

Που οδεύουμε, σε μια νέα εποχή, στο διαχωρισμό κράτους – Εκκλησίας ή στο κατώφλι της αναθεώρησης θεσμών και αξιών;

Η Εκκλησία δεν φοβάται κανένα χωρισμό. Η Εκκλησία έζησε χωρίς το κράτος κι όχι μόνο έζησε χωρίς το κράτος, αλλά και το στήριξε.

Η Ορθόδοξη πίστη αποτέλεσε σε κάποιες ιστορικές εποχές και την εθνική συνείδηση του υποδουλωμένου τότε γένους. Και η Εκκλησία αναστήθηκε, και από την άλλη μεριά ανέστησε και την πολιτεία μαζί.

Αυτό το κράτος λοιπόν ανορθώθηκε, γιατί οι υπόδουλοι Ελληνες πολέμησαν για του Χριστού την πίστη την Αγία και για της πατρίδος την ελευθερία, συνεχίζοντας την παράδοση των προγόνων τους, που πολεμούσαν πρώτα υπέρ βωμών και κατόπιν υπέρ εστιών.

Αυτή είναι η Ελλάδα, αυτή είναι η ταυτότητά της από τα πανάρχαια χρόνια μέχρι σήμερα. Όσες προσπάθειες κι αν κάνουν, δεν θα καταφέρουν να αλλάξουν την Ελλάδα. Απλά η ιστορία, όσους το επιχειρούν, θα τους αφήσει στο περιθώριο.

Γράφτηκε από: Romfea.gr. Δευτέρα, 25 Ιανουάριος 2016