Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Πρωτ. 2541
Ἀριθμ. Διεκπ. 1133

Ἀθήνῃσι 2ᾳ Ἰουνίου 2016

Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ    2 9 7 7

Πρός
τό Χριστεπώνυμον Πλήρωμα
τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

Θέμα: «Περί τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου»

Ἀγαπητοί Πατέρες καί ἀδελφοί,

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

ἀσφαλῶς γνωρίζετε ὅτι αὐτόν τόν μήνα, ἤτοι ἀπό 17 ἕως 26 Ἰουνίου, θά συνέλθει στήν Κρήτη ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος τῶν Ὀρθοδόξων κατά τόπους Ἐκκλησιῶν, ὕστερα ἀπό προετοιμασία πολλῶν ἐτῶν, γιά νά συσκεφθεῖ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι καί νά φανερώσει τήν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, σέ ἐποχή πού ἡ τοπική καί παγκόσμια κοινωνία εἶναι γεμάτη ἀντιφάσεις καί ἀνταγωνισμούς. Ἡ Διαρκής Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας πού ἐξουσιοδοτήθηκε ἀπό τήν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, θέλει νά σᾶς ἐνημερώσει ὑπεύθυνα γιά τό σημαντικό αὐτό γεγονός.

Κατ’ ἀρχάς τό ἐκκλησιαστικό πολίτευμα εἶναι συνοδικό καί ἱεραρχικό. Τό συνοδικό δηλώνει τήν ὕπαρξη πολλῶν ἀνθρώπων ἐπί τό αὐτό καί εἰς τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ συνηγμένων καί τό ἱεραρχικό δηλώνει ὅτι ὑπάρχει ἱεράρχησή τους, ἀνάλογα μέ τά χαρίσματα πού διαθέτουν. Σέ ὅλα τά ἐκκλησιαστικά ἐπίπεδα (Ἱερά Σύνοδος, Μητροπόλεις, Ἐνορίες, Μονές) λειτουργεῖ τό συνοδικό καί ἱεραρχικό πολίτευμα καί ἔτσι ἐκφράζεται ἡ ἀλήθεια τῆς πίστεως. Αὐτό φανερώνεται ἔντονα στήν θεία Εὐχαριστία, πού ἐκφράζει τόν τρόπο λειτουργίας τοῦ συνοδικοῦ πολιτεύματος, στόν ὁποῖον ὑπάρχει ὁ Ἐπίσκοπος ὡς Πρόεδρος τῆς εὐχαριστιακῆς συνάξεως καί διδάσκαλος τῆς ἀληθείας, οἱ κληρικοί, οἱ μοναχοί καί οἱ λαϊκοί μέ τό ἰδιαίτερο χάρισμά τους ὁ καθένας. Ἔτσι λειτουργοῦν καί οἱ Σύνοδοι τῶν κατά τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καί οἱ Πανορθόδοξοι Σύνοδοι. Μέ τόν τρόπο αὐτόν δοξάζεται ὁ Τριαδικός Θεός.

Πολλά χρόνια οἱ κατά τόπους Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες διαπίστωναν ὅτι εἶναι ἀναγκαῖο νά συγκληθεῖ ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος γιά νά ἐπιλυθοῦν διάφορα χρονίζοντα ἐκκλησιαστικά θέματα πού ἀπασχολοῦν τίς κατά τόπους Ἐκκλησίες. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία πάντοτε διασκέπτεται συνοδικῶς γιά τήν λύση διαφόρων δογματικῶν, ἐκκλησιαστικῶν, κανονικῶν καί ποιμαντικῶν θεμάτων.

Στήν πρώτη χιλιετία τοῦ Χριστιανισμοῦ συνεκλήθησαν οἱ Τοπικές καί Οἰκουμενικές Σύνοδοι. Στήν δεύτερη χιλιετία ἐπίσης συνεκλήθησαν Μεγάλες Σύνοδοι, μέ οἰκουμενικό καί πανορθόδοξο χαρακτήρα, μέ σημαντικότερες τίς Συνόδους ἐπί ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ καί τίς μετέπειτα Συνόδους τῶν Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς. Στήν πραγματικότητα, «ἡ Ἐκκλησία θεωρεῖται ὡς μία συνεχής Σύνοδος», ἄλλωστε αὐτό σημαίνει καί ἡ λέξη Ἐκκλησία. Ἔτσι, στή διαχρονική αὐτή πορεία τῆς συνοδικότητος χωρίς οὐσιαστική διακοπή καί ἐκκλησιαστικά χάσματα ἐντάσσεται καί ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν.

Οἱ δεκατέσσερεις κατά τόπους Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, ὕστερα ἀπό πολλές προπαρασκευαστικές Συνοδικές Ἐπιτροπές, ἐπέλεξαν ὁμοφώνως νά ἀντιμετωπίσουν στήν Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο ἕξι θέματα, ἤτοι: 1) «Ἡ ἀποστολή τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἰς τόν σύγχρονον κόσμον». 2) «Ἡ Ὀρθόδοξος Διασπορά». 3) «Τό Αὐτόνομον καί ὁ τρόπος ἀνακηρύξεως αὐτοῦ». 4) «Τό μυστήριον τοῦ γάμου καί τά κωλύματα αὐτοῦ». 5) «Ἡ σπουδαιότης τῆς νηστείας καί ἡ τήρησις αὐτῆς σήμερον». 6) «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρός τόν λοιπόν χριστιανικόν κόσμον».

Οἱ Ἐπιτροπές ἀπό ὅλες τίς Ἐκκλησίες ἑτοίμασαν τά κείμενα, ὑπογράφηκαν ἀπό τούς Προκαθημένους τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καί σέ τελική μορφή τέθηκαν στίς Ἱεραρχίες τῶν κατά τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν μέ τήν δυνατότητα νά προτείνουν διορθώσεις καί προσθῆκες, ὅπως ἐπιβάλλει τό Συνοδικό σύστημα τῆς Ἐκκλησίας.

Μέ τόν σκοπό αὐτό συνεκλήθη πρόσφατα ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τήν 24η καί 25η Μαΐου, γιά νά συζητήσει γιά τήν Ἀπόφαση καί Πρόταση τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου, ὕστερα ἀπό ἀποσταλεῖσες προτάσεις Ἱεραρχῶν, κατόπιν τῆς προτροπῆς τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερωνύμου.

Ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μέ ἀπόλυτη πίστη στήν διδασκαλία τῶν Προφητῶν, τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Πατέρων, καί μέ σεβασμό στό Συνοδικό πολίτευμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μελέτησε διεξοδικά τίς προτάσεις τῆς Διαρκοῦς Συνόδου, μίαν πρός μίαν, καί μέ πνεῦμα ὁμοψυχίας, ὑπευθυνότητας καί σοβαρότητας, μέ ὁμοφωνία στά περισσότερα σημεῖα καί ἀπόλυτη πλειοψηφία σέ ἄλλα, ἔκανε τίς διορθώσεις τῶν τεθέντων κειμένων καί ὅπου χρειάσθηκε ἔκανε καί προσθῆκες, ὥστε αὐτές νά εἶναι οἱ τελικές ἀποφάσεις τῆς Ἐκκλησίας μας γιά τά κείμενα αὐτά.

Οἱ διορθώσεις καί οἱ προσθῆκες πού εἶναι οὐσιαστικές καί συντονίζονται στήν διαχρονική ἐμπειρία καί παράδοση τῆς Ἐκκλησίας θά κατατεθοῦν στήν Πανορθόδοξη Γραμματεία τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου στήν Κρήτη καί θά ὑποστηριχθοῦν ἀπό τόν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμο γιά νά βελτιωθοῦν τά ἤδη ἐπεξεργασθέντα κείμενα ἀπό τούς Προκαθημένους τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καί ἔτσι νά δοθεῖ μιά καλή ἐκκλησιαστική μαρτυρία πίστεως καί ἑνότητος στόν σύγχρονο κόσμο, συντονισμένη στήν ὅλη παράδοση τῆς Ἐκκλησίας.

Ἀσφαλῶς, ἔγινε γνωστόν ὅτι ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος συζήτησε τά σοβαρά αὐτά θέματα μέ ὑπευθυνότητα, νηφαλιότητα καί γνώση. Τό σημαντικό ὅμως εἶναι ὅτι διαφύλαξε τήν ἑνότητά της. Ἀκούστηκαν οἱ ἀπόψεις πολλῶν Ἱεραρχῶν καί οἱ ἀποφάσεις ἦσαν σχεδόν ὁμόφωνες.

Ἐπειδή τό προηγούμενο χρονικό διάστημα ὑπῆρξε ἀνησυχία, ἐν πολλοῖς δικαιολογημένη, σέ πολλούς Κληρικούς, μοναχούς καί λαϊκούς, γιά τά κείμενα τά ὁποῖα θά συζητήσει ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος, γι’ αὐτό συνιστοῦμε σέ ὅλους νά εἰρηνεύουν, γιατί πρῶτοι ἐμεῖς οἱ Ἱεράρχες ἔχουμε δώσει τήν ὁμολογία τῆς πίστεως κατά τήν χειροτονία μας γιά νά διασφαλίσουμε τήν Ἀποστολική καί Πατερική παρακαταθήκη πού παραλάβαμε καί ἀγρυπνοῦμε γιά τό ποίμνιό μας, γιά τήν δόξα τοῦ Θεοῦ καί τόν ἔπαινο τῆς Ἐκκλησίας.

Εἶναι γνωστόν ὅτι ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος θά διεξαγάγει τίς ἐργασίες της ἀπό τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς ἕως τήν Κυριακή τῶν Ἁγίων Πάντων. Αὐτό σημαίνει ὅτι οἱ Ἀρχιερεῖς καί οἱ λοιποί Κληρικοί καί λαϊκοί πού θά ἐκπροσωπήσουν τήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος στήν Σύνοδο αὐτή, ὅπως θά τό κάνουν καί οἱ ἄλλες Ἐκκλησίες, θά προσπαθήσουν νά ἐκφράσουν τήν ἐμπειρία καί τήν πίστη τοῦ μυστηρίου τῆς Πεντηκοστῆς καί τήν ὁμολογία τῶν Ἁγίων μας, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἡ συνέχεια τῆς Πεντηκοστῆς στήν ἱστορία.

Γι’ αὐτό παρακαλοῦμε τό χριστεπώνυμο πλήρωμα τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας μας νά προσεύχεται γιά ὅλους, ἰδιαιτέρως γιά τούς Ἐπισκόπους, Κληρικούς, μοναχούς καί λαϊκούς, οἱ ὁποῖοι θά παραβρεθοῦν στήν Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο, ὥστε νά δώσουν τήν καλή μαρτυρία τῆς ὀρθοδόξου πίστεώς μας καί ἡ Σύνοδος αὐτή μέ τίς Ἀποφάσεις της νά ἀποδειχθεῖ πνευματικό ὁρόσημο στήν ἐκκλησιαστική μας ζωή.

† Ὁ Ἀθηνῶν Ι Ε Ρ Ω Ν Υ Μ Ο Σ, Πρόεδρος
† Ὁ Ἠλείας Γερμανός
† Ὁ Μαντινείας καί Κυνουρίας Ἀλέξανδρος
† Ὁ Ἄρτης Ἰγνάτιος
† Ὁ Λαρίσης καί Τυρνάβου Ἰγνάτιος
† Ὁ Νικαίας Ἀλέξιος
† Ὁ Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱερόθεος
† Ὁ Σάμου καί Ἰκαρίας Εὐσέβιος
† Ὁ Καστορίας Σεραφείμ
† Ὁ Φλωρίνης, Πρεσπῶν καί Ἑορδαίας Θεόκλητος
† Ὁ Κασσανδρείας Νικόδημος
† Ὁ Σερρῶν καί Νιγρίτης Θεολόγος
† Ὁ Σιδηροκάστρου Μακάριος
Ὁ Ἀρχιγραμματεύς
† Ὁ Μεθώνης Κλήμης

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ
ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ

Ἰούνιος 2016

Ἕνα κάθε μήνα

Ἀγαπητοί μου ἐνορίτες,

Βρισκόμαστε ἀκόμη στήν ἀναστάσιμη καί χαρμόσυνη περίοδο τοῦ Πεντηκοσταρίου. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ζωντανός, εἶναι ἀναστημένος, μετά τήν σταύρωση καί τήν ταφή του, καί ἐμφανίζεται πολλές φορές στούς μαθητές του καί σέ ἄλλους ἀνθρώπους, ὅταν αὐτός τό κρίνει. Τελευταία φορά ἐμφανίζεται κατά τήν τεσσαρακοστή ἡμέρα μετά τήν Ἀνάστασή του, μπροστά σέ περισσότερους ἀπό (500) πεντακόσιους ἀνθρώπους. Ἐνῶ συζητοῦσαν κι ἐνῶ τόν ἔβλεπαν μπροστά τους, ἄρχισε νά ἀνέρχεται σιγά – σιγά πρός τόν οὐρανό, ὥσπου τόν ἔχασαν ἀπό τά μάτια τους. Δύο ἄγγελοι πού ἐμφανίσθηκαν ἐκεῖ, τούς βεβαίωσαν ὅτι, «αὐτός ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς, ὁ ἀναληφθείς εἰς τόν οὐρανόν, μέ τόν ἴδιο τρόπο θά ξαναέλθει ἀπό τόν οὐρανό».  

 Τό γεγονός αὐτό, τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, μαζί μέ ὅλα τά ὑπόλοιπα μεγάλα γεγονότα τῆς ζωῆς του, ὀνομάζονται καί εἶναι γεγονότα ποιητικά τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων. Γεγονότα πού ἔφεραν τήν σωτηρία στό ἀνθρώπινο γένος. Καί αὐτά εἶναι ἡ σύλληψή Του ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί τῆς Παρθένου Μαρίας, ἡ γέννησή Του, ἡ περιτομή, ἡ βάπτιση, ἡ μεταμόρφωσή Του, τά πάθη, ἡ σταύρωση, ἡ ταφή, ἡ ἀνάσταση, ἡ ἀνάληψη, ὁ ἐρχομός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τήν πεντηκοστή ἡμέρα ἀπό τήν ἀνάστασή Του καί ἡ δεύτερη παρουσία Του στό τέλος τῆς ἱστορίας. Ὅλα αὐτά εἶναι τά αἴτια τῆς σωτηρίας μας.

 Ἐπειδή εἶναι γεγονότα θεανθρώπινα, μεγάλης καί ἀνυπολόγιστης ἀξίας, ἔπρεπε νά τεκμηριωθοῦν, νά κατοχυρωθοῦν μέ πολλές ἀποδείξεις. Ὁ εὐαγγελιστής Λουκᾶς ἀναφέρει σχετικά γιά τόν ἀναστημένο Ἰησοῦ στό βιβλίο τῶν Πράξεων τῶν ἀποστόλων τά ἑξῆς: «Οἷς καί παρέστησεν ἑαυτόν ζῶντα μετά τό παθεῖν αὐτόν ἐν πολλοῖς τεκμηρίοις». (Πράξ. Α΄ 3)

 Ἄν καί ὁ χριστιανισμός εἶναι πίστη στήν ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ, οἱ ἀποδείξεις ἔχουν σχέση πέρα γιά πέρα μέ τήν ὕλη καί τόν χρόνο. Ὁ Ἰησοῦς γιά νά πιστοποιήσει τήν ἀλήθεια τῶν γεγονότων χρησιμοποιεῖ τρεῖς βασικές ἀνθρώπινες αἰσθήσεις στούς μαθητές του. Τήν ὅραση, τήν ἀκοή καί τήν ἁφή. Σημειώνει χαρακτηριστικά ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης: «Ὅ ἦν ἀπ’ ἀρχῆς, ὅ ἀκηκόαμεν, ὅ ἑωράκαμεν τοῖς ὀφθαλμοῖς ἡμῶν, ὀ ἐθεασάμεθα καί αἱ χεῖρες ἡμῶν ἐψηλάφησαν, περί τοῦ Λόγου τῆς ζωῆς». (Α΄ Ἰωάν. Α΄ 1)

Ἐπί 40 ἡμέρες ὁ Ἰησοῦς ἦταν «Ὀπτόμενος αὐτοῖς καί λέγων τά περί τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.» Καί τόν εἶδαν καί τόν ἄκουσαν καί τόν ἔπιασαν, ἐκτός ἀπό τούς μαθητές του, καί πολλοί ἄλλοι, μετά τήν Ἀνάσταση.

Τήν τελευταία φορά ἦταν συγκεντρωμένοι περισσότεροι ἀπό πεντακόσιους (500) ἄνθρωποι. (Α΄ Κορ. ΙΕ΄ 5) Ἕνας ἐξ αὐτῶν ἦταν καί ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος, ὁ ὁποῖος γράφει σέ μία ἐπιστολή του πρός τούς πιστούς τῆς Σμύρνης: «Καί ἐγώ μετά τήν Ἀνάσταση τόν εἶδα σωματικά!… Καί ὅταν ἦρθε στή συντροφιά τοῦ Πέτρου, τούς εἶπε: Λάβετε, ψηλαφήσατέ με καί ἴδετε, ὅτι οὐκ εἰμί δαιμόνιον (πνεῦμα) ἀσώματον. Καί ἀμέσως τόν ἄγγιξαν καί πίστεψαν… Γι’ αὐτό περιφρόνησαν καί τόν θάνατο, καί τόν πάτησαν».

 Ἀλλά καί λίγο πρό τῆς Ἀναλήψεως, συζητοῦν οἱ μαθητές μέ τόν Ἰησοῦ Χριστό, τούς δίνει ἐντολές καί τούς λέγει, «ἔσεσθέ μοι μάρτυρες ἔν τε Ἱερουσαλήμ, καί ἐν πάση τῆ Ἰουδαία καί Σαμαρεία καί ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς». (Πράξ. Α΄ 8)

Ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς, ἐπίσης, περιγράφει μία ἀπό τίς ἐμφανίσεις τοῦ Κυρίου, πολύ παραστατικά.

 «Ταῦτα δέ αὐτῶν λαλούντων, αὐτός ὁ Ἰησοῦς ἔστη ἐν μέσω αὐτῶν καί λέγει αὐτοῖς, εἰρήνη ὑμῖν. Πτοηθέντες δέ καί ἔμφοβοι γενόμενοι ἐδόκουν πνεῦμα θεωρεῖν, καί εἶπεν αὐτοῖς, τί τεταραγμένοι ἐστέ καί διατί διαλογισμοί ἀναβαίνουσιν ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; Ἴδετε τάς χείρας μου καί τούς πόδας μου, ὅτι αὐτός ἐγώ εἰμί, ψηλαφήσετέ με καί ἴδετε, ὅτι πνεῦμα, σάρκα καί ὀστέα οὐκ ἔχει, καθώς ἐμέ θεωρεῖτε ἔχοντα. Ἔτι δέ ἀπιστούντων ἀπό τῆς χαρᾶς καί θαυμαζόντων, εἶπεν αὐτοῖς, ἔχετέ τι βρώσιμον ἐνθάδε; Οἱ δέ ἐπέδωκαν αὐτῶ ἰχθύος ὀπτοῦ μέρος καί ἀπό μελισσίου κηρίου, καί λαβών ἐνώπιον αὐτῶν ἔφαγεν», (Λουκ. ΚΔ΄ 36-43). Τόν ἔβλεπαν, τούς ὁμιλοῦσε καί τόν ἄκουγαν, τόν ψηλάφησαν, τούς ζήτησε κάτι φαγώσιμο καί ἔφαγε μπροστά τους ψάρι ψημένο καί κηρήθρα μέ μέλι. Ὅλα αὐτά μπροστά σέ ὅλους!

 Ἐπίσης, ὁ ἴδιος Εὐαγγελιστής Λουκᾶς, στό βιβλίο τῶν Πράξεων τῶν ἀποστόλων περιγράφει τήν Ἀνάληψη τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ στό ὅρος τῶν ἐλαιῶν λεπτομερέστατα καί λέγει: «Καί ταῦτα εἰπών, βλεπόντων αὐτῶν ἐπήρθη, καί νεφέλη ὑπέλαβεν αὐτόν ἀπό τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν. Καί ὡς ἀτενίζοντες ἦσαν εἰς τόν οὐρανόν, πορευομένου αὐτοῦ, καί ἰδού ἄνδρες δύο παρειστήκεισαν αὐτοῖς ἐν ἐσθῆτι λευκῆ, οἵ καί εἶπον· Ἄνδρες Γαλιλαῖοι, τί ἐστήκατε ἐμβλέποντες εἰς τόν οὐρανόν; Οὗτος ὁ Ἰησοῦς ὁ ἀναληφθείς ἀφ’ ὑμῶν εἰς τόν οὐρανόν, οὕτως ἐλεύσεται, ὅν τρόπον ἐθεάσασθε αὐτόν πορευόμενον εἰς τόν οὐρανόν.» (Πράξ. Α΄ 9-11)

Τόν ἔβλεπαν συνεχῶς, νά ἀνεβαίνει σιγά – σιγά πρός τόν οὐρανό. Καί αὐτή ἡ εἰκόνα τούς ἔμεινε γιά ὅλη τους τή ζωή. Σημάδεψε ζωηρά τή ζωή τους.

Ὑπάρχουν καί ἄλλες πολλές ἀποδείξεις, πολλά τεκμήρια, καταγεγραμμένα στήν Καινή Διαθήκη, ὅμως ὁ κόσμος δέν πιστεύει. Δέν θέλει νά πιστέψει. Δέν μπορεῖ νά πιστέψει. Γιατί ἄραγε; Εἶναι ἐπειδή τούς λείπει κάτι.

Στό γεγονός τῆς τελευταίας ἐμφανίσεως, πού περιγράφει ὁ Λουκᾶς, σημειώνει κάτι πολύ σημαντικό, τό ὁποῖο πιθανῶς δέν τό δίνουμε καί τόση σημασία. Γράφει ὁ Λουκᾶς: «τότε διήνοιξεν (ὁ Ἰησοῦς) αὐτῶν τόν νοῦν, τοῦ συνιέναι τάς γραφάς». (Λουκ. ΚΔ΄ 45) Τούς ἄνοιξε τό νοῦ τους, (σάν νά ἦταν κάπου κλεισμένος καί σκοτεινός) γιά νά καταλάβουν τίς Ἅγιες Γραφές, τί ἔγραφαν οἱ προφῆτες στήν Παλαιά Διαθήκη, γιά τόν ἐρχόμενο Μεσσία.

Καί τό ἔκανε αὐτό ὁ Ἰησοῦς, ἐπειδή ἔβλεπε τήν ἀδολότητα τῆς καρδιᾶς τους, τήν καθαρότητα τῆς ψυχῆς τους, τήν ἀγαθή προαίρεσή τους. Θά ρωτοῦσε κάποιος, γιατί δέν τό ἔκανε καί στούς Φαρισαίους καί τούς ἄλλους ἄπιστους τῆς ἐποχῆς ἐκείνης; Δέν τό ἔκανε, ἐπειδή εἶχαν πολλή κακία καί μῖσος καί φθόνο. Ἐπειδή γνώριζε ὅτι δέν θά πίστευαν, καί μέ τήν συνεχιζόμενη ἀπιστία τους θά ἐπιβάρυναν περισσότερο τόν ἑαυτό τους καί ἡ κόλαση θά ἦταν ὀδυνηρότερη. Μέ τήν στάση τους αὐτή δέν ἦταν δεκτικοί τοῦ θείου φωτισμοῦ καί τοῦ ἐρχομοῦ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ὁ ἄνθρωπος μέ τίς δικές του δυνάμεις εἶναι ἀνίκανος νά κατανοήσει ἐκεῖνα πού τοῦ ἀποκαλύπτει ὁ Θεός. Ἄν, ἀγαπητοί μου, δέν ἀνοίξει ὁ Θεός τό νοῦ μας, καί ἄν δέν ἔλθει ὁ φωτισμός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, δέν μποροῦμε νά κατανοήσουμε τίποτα ἀπό τά θεῖα πράγματα, ὅσες ἀποδείξεις κι ἄν ἔχουμε.

Τά ποιητικά τῆς σωτηρίας μας, τά γεγονότα τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου, τά γεγονότα τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ, ἀπό Γέννησή του ὡς τήν Ἀνάληψή του στόν οὐρανό καί τόν ἐρχομό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στόν κόσμο εἶναι κατατεθημένα στήν Ἁγία Γραφή, εἶναι τεκμηριωμένα μέ πολλές ἀποδείξεις. Καί μέσα στούς αἰῶνες, δύο χιλιάδες χρόνια, μέσα στόν ἅγιο χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, διά τῶν ἁγίων μυστηρίων καί διά τῆς πίστεως σ’ αὐτά,  ἔχουν σωθεῖ ἑκατομμύρια ἀνθρώπων.

Αὐτό πού μένει, γιά νά σωθοῦμε κι ἐμεῖς, εἶναι νά εἴμαστε ἄνθρωποι πιστοί μέσα στόν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, ἔχοντας ἀγαθή προαίρεση, καί καθαρή καί ἄδολη καρδιά.

Τό εὔχομαι γιά ὅλους μέ πολλή ἐν Χριστῶ ἐπιθυμία

ὁ Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Λ. Βασιλείου

ΕΝΑ ΚΑΘΕ ΜΗΝΑ ΙΟΥΝΙΟΥ   (PDF)

ΕΛΛΗΝΙΚΗ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

 ΙΕΡΑ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ

Ἀριθμ. Πρωτ. 188                                               Σιάτιστα, 17^η  Μαῒου 2016

Ἐγκύκλιος

Περί Πολιτικοῦ Γάμου

              Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Χριστός Ἀνέστη!

        Ὁ Χριστός σεβάστηκε τήν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου καί τότε πού τόν ἐδημιούργησε, ἀλλά καί τότε πού ἦλθε στή γῆ ὡς ἄνθρωπος γιά νά τόν σώσει. Ὁ σεβασμός τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου στήν ἀρχή τῆς δημιουργίας φαίνεται ἀπό τό ὅτι ὁ Θεός ἔπλασε τόν ἄνθρωπο τόσο ἐλεύθερο, ὥστε νά εἶναι ἱκανός νά πεῖ ΟΧΙ ἀκόμη καί στό Θεό. Καί ὅταν ὁ ἄνθρωπος εἶπε τό ΟΧΙ καί αὐτονομήθηκε ἀπό τόν Θεό, ὁ Θεός σεβάσθηκε τήν ἐλευθερία του καί τόν ἄφησε νά βιώσει τήν εὐθύνη της…  Γιατί δέν ὑπάρχει ποτέ ἐλευθερία χωρίς εὐθύνη. Ἔτσι ὁ ἄνθρωπος ἄρχισε νά ζεῖ τίς συνέπειες  τῆς ἐλευθερίας του, σημαντικώτερες ἀπό τίς ὁποῖες ἦταν ἡ εἰσβολή τοῦ θανάτου καί τοῦ πόνου στήν ζωή τοῦ ἀνθρώπου. Δέν εἶναι ὁ Θεός πού δημιούργησε οὔτε τόν πόνο, οὔτε τόν θάνατο, ἀλλά ὁ ἄνθρωπος πού τά ἐπέλεξε.

        Ὅταν ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου, ὅταν δηλαδή ὁ ἄνθρωπος ζώντας τίς συνέπειες τῆς λαθεμένης ἐλευθερίας του κατάλαβε τήν ἀδυναμία του νά σωθεῖ μέ τίς δικές του δυνάμεις, τότε ὁ Θεός κινούμενος μέ τήν ἴδια ἀγάπη πού ἐδημιούργησε τόν ἄνθρωπο, ἔκλινε τούς οὐρανούς καί πέρασε στή γῆ μας καί ἔγινε ἄνθρωπος. Τό ἔπραξε καί πάλι μέ ἀπόλυτο σεβασμό στήν ἐλευθερία μας. Προσέλαβε τήν ἀνθρώπινη φύση μας καί τήν ἐθεράπευσε, ἀλλά ἄφησε τήν πρωτοβουλία στόν κάθε ἄνθρωπο ἐάν θέλει νά σωθεῖ. Γι’ αὐτό καί τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς τό Ἅγιο Πνεῦμα δέν ἔρχεται σάν μιά μαζική ἔκχυση φωτός, σάν ἕνας ἥλιος πού φωτίζει ἀναγκαστικά τά πάντα, ἀλλά σάν πύρινες γλῶσσες, πού ἡ κάθε μία κάθεται στόν κάθε συγκεκριμένο μαθητή. Αὐτό συνεχίζει νά συμβαίνει καί στόν κάθε ἄνθρωπο πού μέ τό μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος γίνεται χριστιανός. Αὐτό σημαίνει ὅτι δέν εἶναι κανείς ὑποχρεωμένος νά εἶναι χριστιανός, ἀλλά ὅποιος εἶναι, ἀποδέχεται τήν ζωή τοῦ Χριστοῦ ὁλόκληρη καί τήν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος σέ ὅλα τά γεγονότα τῆς ζωῆς του.

        Ὁ Χριστός διεκήρυξε: «ὅποιος θέλει νά ἔλθει πίσω μου, νά εἶναι δικός μου, πρέπει νά ἀρνηθεῖ τό δικό του θέλημα καί νά μέ ἀκολουθήσει».   

         Ἀδελφοί μου,

      Τά γράφω ὅλα αὐτά, γιατί σήμερα πολλοί χριστιανοί μας εἶναι μπερδεμένοι καί ἀντί νά ἀκολουθοῦν ἐκεῖνοι τόν Χριστό, θέλουν ὁ Χριστός νά κάνει τό δικό τους θέλημα. Ἕνα τέτοιο παράδειγμα εἶναι ἕνα θέμα πού δημιουργεῖται ὅταν  ἄνθρωποι πού ὀνομάζονται χριστιανοί ἀρνοῦνται τήν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος σέ μιά καθοριστική στιγμή τῆς ζωῆς τους, στόν Γάμο τους. Ὑπάρχουν λοιπόν κάποιοι πού ἐπιλέγουν τήν τέλεση Πολιτικοῦ λεγομένου Γάμου ἤ συμφώνου συμβιώσεως. Αὐτό ἐπί τῆς οὐσίας σημαίνει ὅτι ἀρνοῦνται στήν πράξη τήν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Αὐτό ὅμως σημαίνει ὅτι ἐξέρχονται τῆς Ἐκκλησίας. Δέν θέλουν πλέον νά ἀκολουθήσουν τήν ζωή Της. Αὐτό εἶναι ἀπολύτως σεβαστό. Ἐάν ἡ Ἐκκλησία δέν ἐπισημοποιεῖ αὐτή τήν πράξη τους διαγράφοντας τους ἀπό μέλη τῆς Ἐκκλησίας, τό κάνει ἀπό ἀγάπη, περιμένοντας τήν μετάνοια καί τήν ἐπιστροφή τους καί εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἀρκετοί ἀνεγνώρισαν τήν πλάνη τους καί ἐπέστρεψαν στήν Ἐκκλησία.

        Ἡ ἐλευθερία ὅμως πηγαίνει πάντα μαζί μέ τήν εὐθύνη. Καί ὅταν ἔρχεται ἡ ὥρα τῆς εὐθύνης ἀρχίζουν νά δυσανασχετοῦν. Ἡ κατ’ ἐξοχήν ἔνδειξη ὅτι ἀνήκει κανείς στόν Χριστό καί στήν Ἐκκλησία του εἶναι ἡ συμμετοχή του στήν Θεία Κοινωνία. Αὐτός ὅμως πού τελεῖ Πολιτικό Γάμο, ἀποσχίζεται ἀπό τήν Ἐκκλησία καί ΔΕΝ μπορεῖ πλέον νά κοινωνεῖ. Αὐτό δέν εἶναι τιμωρία, ἀλλά φυσική συνέπεια. Ἡ Θεία Κοινωνία εἶναι τροφή μόνο γιά τούς πιστούς.

      Μιά δεύτερη συνέπεια εἶναι ὅτι πλέον ὡς ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας δέν μποροῦν νά συμμετέχουν στήν ζωή Της καί στά μυστήρια Της. Σέ αὐτό στηρίζεται ἡ ἄρνηση τῆς Ἐκκλησίας νά συμμετέχουν στό μυστήριο τῆς Βάπτισης ὡς ἀνάδοχοι καί στό Μυστήριο τοῦ Γάμου ὡς παράνυμφοι. Αὐτά καί τά δύο εἶναι μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας καί ὅποιος ἀπεχώρησε ἀπό τήν Ἐκκλησία δέν μπορεῖ νά συμμετέχει. Εἶναι γνωστό ὅτι ὁ ἀνάδοχος καλεῖται νά πεῖ γιά λογαριασμό τοῦ Παιδιοῦ τό «Πιστεύω…». Πῶς λοιπόν θά πεῖ ἕνα «Πιστεύω…» πού δέν τό πιστεύει; Βασικά ἄρθρα τοῦ συμβόλου τῆς Πίστεως εἶναι τό «Πιστεύω… εἰς τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, τό Κύριον, τό ζωοποιόν…» καί τό «πιστεύω εἰς μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν». Ὅταν λοιπόν κάποιος ἀρνεῖται αὐτή τήν πίστη, πῶς ἔχει τήν ἀπαίτηση νά ἐγγυηθεῖ τήν πίστη ἑνός Παιδιοῦ ὡς ἀνάδοχος ἤ τήν συμμαρτυρία του σ’ ἕνα Γάμο; Σέ ὅλα τά Μυστήρια εἶναι τό Ἅγιο Πνεῦμα ὁ βασικός λειτουργός. Αὐτό συνάπτει στό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ καί τό παιδάκι καί τό ζευγάρι.

        Εἶναι πολύ χαρακτηριστικά τά λόγια πού εἶχε πεῖ ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος ὅταν καί στήν ἐποχή του εἶχε συζητηθεῖ ἡ καθιέρωση τοῦ Πολιτικοῦ Γάμου. Σέ ἕνα σημεῖο τῆς ὁμιλίας του εἶχε τονίσει: «ἀσφαλῶς κανένας δέν ὑποχρεώνεται νά εἶναι χριστιανός, ὅποιος ὅμως εἶναι χριστιανός, εἶναι ὑποχρεωμένος νά κάνει θρησκευτικό Γάμο». Αὐτό λέει ἡ κοινή λογική αὐτό ζητάει καί ἡ Ἐκκλησία. Νά εἴμαστε ὑπεύθυνοι τῆς ἐλευθερίας μας.

      Ἀπαιτώντας κάποιοι ἀπό τούς Ἱερεῖς ἤ ἀπό ἐμένα ὡς Ἐπίσκοπο νά δώσουμε μιά τέτοια ἄδεια, εἶναι σάν νά μᾶς ζητοῦν νά παραβιάσουμε τούς κανόνες τῆς Ἐκκλησίας καί τήν συνείδησή μας. Ἐκεῖνοι ζητοῦν νά ἔχουν τήν ἐλευθερία τῆς ἀπιστίας τους καί ἀρνοῦνται σέ μᾶς νά ἔχουμε τήν ἐλευθερία τῆς Πίστεως μας; Ἐπειδή δέ σέ κάποια περίπτωση κάποιος δικηγόρος εἶπε σέ ἱερέα μας ὅτι αὐτό εἶναι παράνομο, πληροφορῶ καί ἐκεῖνον καί ὅλους ὅτι εἶναι ἀπολύτως νόμιμη ἡ ἄρνηση τῶν ποιμένων νά ἀποδεχθοῦν ὡς ἀναδόχους ἤ παρανύμφους τέτοια πρόσωπα καί μάλιστα ὑπάρχει καί δεδικασμένο.

        Εἰς τό σημεῖο αὐτό θά ἤθελα νά πῶ στούς γονεῖς ὅτι ἐκεῖνοι πρῶτοι δέν μποροῦν νά ἀποδέχονται γιά ἀναδόχους ἀνθρώπους πού ἀρνήθηκαν τήν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος γιά τήν δική τους τήν ζωή, οὔτε γιά παρανύμφους στό Γάμο τους, διαφορετικά ἁμαρτάνουν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί τῶν παιδιῶν τους. Ὡς Ἐπίσκοπος Σᾶς παρακαλῶ καί ἀπαιτῶ, σεῖς πού θέλετε νά εἶσθε κοντά στήν Ἐκκλησία νά σέβεσθε τήν Πίστη σας καί ὡς Ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ θέλω νά πῶ σέ ἐκείνους πού τήν ἀρνήθηκαν: «Ἐγώ σέβομαι τήν ἀπόφασή σας νά ζεῖτε μακριά ἀπό τήν Ἐκκλησία. Σᾶς παρακαλῶ λοιπόν νά σέβεσθε καί ἐσεῖς πρῶτα τήν δική σας ἀπόφαση καί στή συνέχεια τήν δική μας πίστη».

        Πρέπει ἐπίσης νά ἐξηγήσουμε ὅτι τά παιδιά πού γεννήθηκαν ἀπό πολιτικό Γάμο ἤ καί ἐκτός Γάμου ἡ Ἐκκλησία τά βαπτίζει, γιατί τά παιδιά δέν εὐθύνονται γιά τά λάθη τῶν γονέων τους, δέν εἶναι ὑπεύθυνα γιά τήν κατάστασή τους καί τά παιδιά προορίζονται καί αὐτά γιά νά σωθοῦν. Ὁ Χριστός ἐτόνισε ὅτι «ἐάν κάποιος δέν γεννηθεῖ ἐξ ὕδατος καί Πνεύματος, δέν θά εἰσέλθει είς τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ». Ἡ γέννηση ἐξ ὕδατος καί Πνεύματος εἶναι ἡ Βάπτιση ἀφοῦ στό Μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος ἐπικαλούμεθα τό Ἅγιο Πνεῦμα διά νά ἁγιάσει τό νερό καί ὅποιος βαπτίζεται σέ αὐτό γίνεται μέτοχος τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ.

        Ἐπειδή ὅμως ὑπάρχουν καί κάποιοι ἀδελφοί πού ἴσως δέν κατάλαβαν τί ἔκαναν τελώντας Πολιτικό Γάμο ἤ Σύμφωνο Συμβίωσης καί θέλουν νά ἀναζητήσουν καί πάλι τή θέση τους ὡς χριστιανοί καί μέλη τῆς Ἐκκλησίας, τούς καλῶ νά προσέλθουν στήν Ἱερά Μητρόπολη νά συνεννοηθοῦμε, νά τελέσουμε ἁπλά τό Μυστήριο τοῦ Γάμου τους χωρίς περιττά πράγματα καί νά ἀποκτήσουν τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ στήν ζωή τους.

        Σᾶς παρακαλῶ καί Σᾶς προτρέπω μέ ἀγάπη καί εὐθύνη.

Ὁ Ἐπίσκοπός Σας

ὁ Σισανίου καί Σιατίστης Παῦλος

Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι τό θεμέλιο γεγονός τῆς ζωῆς μας καί τῆς ζωῆς τοῦ κόσμου, ἀφοῦ τήν ἡμέρα αὐτή συνετελέσθη τό πιό σημαντικό γεγονός στή ζωή μας. Αὐτό εἶναι ἡ νίκη μας ἀπέναντι στόν θάνατο. Ὁ θάνατος ἀφαιρεῖ κάθε νόημα καί κάθε προοπτική ἀπό τόν ἄνθρωπο καί τήν ζωή του. Ἡ Ἀνάσταση ἀποτελεῖ τό γεγονός ἐκεῖνο τό ὁποῖο κρίνει τήν ποιότητα τοῦ Προσώπου τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί τήν ποιότητα τοῦ κάθε ἀνθρώπου.

Ὁ Χριστός Ἀνέστη καί Ἀνέστη ἐπειδή προηγουμένως ἀπέθανε. Ὁ θάνατος τοῦ Χριστοῦ ἀποδεικνύει μέ τόν πιό ἀληθινό τρόπο ὅτι ὁ Χριστός ἔγινε καί ἦταν ἀληθινά ἄνθρωπος. Ὁ θάνατος ἀνήκει στήν ἀνθρώπινη φύση. Ὁ θάνατος εἶναι ὁ καρπός τῆς αὐτονομίας τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τήν ζωή τοῦ Θεοῦ.  Ὁ Θεός εἶναι ἡ μόνη ζωή τοῦ κόσμου. Ὁ Θεός ΔΕΝ ὑπάρχει! Ὑπάρχω σημαίνει ἄρχω κάτω ἀπό κάποιον ἄλλον. Ὁ Θεός λοιπόν δέν ὑπ-άρχει. Στό ἐρώτημα τοῦ Μωϋσῆ «ποιό εἶναι τό ὄνομά Σου» ἡ ἀπάντηση τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀπόλυτα σαφής καί ξεκάθαρη. «Ἐγώ εἰμί ὁ Ὤν». Ἐγώ εἶμαι αὐτός πού εἶναι. Αὐτή ἡ ἀπάντηση εἶναι ἡ μόνη πού μπορεῖ νά ἐξηγήσει τόν Θεό. Ἐπειδή ὁ Θεός εἶναι, γι’ αὐτό καί ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νά ὑπάρχει. Ἐάν ὁ Θεός δέν εἶναι, τότε ὁ ἄνθρωπος γίνεται μή ὤν. Γι’ αὐτό ἡ αὐτονομία ἀπό τό Εἶναι, ἀπό τό ὄντως Ὄν, σημαίνει τήν εἰσβολή τοῦ θανάτου στήν ζωή τοῦ ἀνθρώπου.

Τό ὅτι, λοιπόν, ὁ Χριστός ἀπέθανε σημαίνει ὅτι ἦταν πλήρης καί ἀληθής ἄνθρωπος. Γι’ αὐτό καί ἀπέθανε. Τό ὅτι ὅμως ἀνέστη σημαίνει ὅτι εἶναι ἀληθῶς ὁ Θεός. Τέλειος Θεός καί τήν ἴδια στιγμή τέλειος ἄνθρωπος. Αὐτή εἶναι ἡ ταυτότητα τοῦ Χριστοῦ. Μέ τήν Ἀνάστασή Του λοιπόν ἐπιβεβαιώνει ὅτι Εἶναι. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος κατανοώντας αὐτή τήν μοναδική ἀλήθεια θά τονίσει: «ἐάν ὁ Χριστός ΔΕΝ ἀναστήθηκε, εἶναι μάταια ἡ πίστη μας καί χωρίς περιεχόμενο τό κήρυγμά μας. Ἐλᾶτε νά φᾶμε καί νά πιοῦμε, γιατί αὕριο πεθαίνουμε». Ἄν δηλαδή ὁ Χριστός δέν ἀναστήθηκε εἴμαστε μή ὄντα τά ὁποῖα αὕριο θά ἐξαφανιστοῦν.

Ἴσως κάποιος νά ρωτήσει: Καί γιατί ὁ ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά εἶναι; Γιά τόν ἁπλό λόγο ὅτι τό τέλος του εἶναι ὁ θάνατος. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καί ἡ μετοχή τοῦ ἀνθρώπου σέ αὐτήν εἶναι ὁ μόνος τρόπος νά Εἶναι ὁ ἄνθρωπος. Οἱ ἄνθρωποι πολλές φορές ἐνοχλοῦνται ἀπό τήν ἀλήθεια, γιατί τούς φαίνεται σκληρή. Ἀλλά ἡ ἀλήθεια δέν εἶναι οὔτε σκληρή οὔτε μαλακιά, εἶναι ἡ ἀλήθεια. Ποιά λοιπόν εἶναι ἡ ἀλήθεια τοῦ ἀνθρώπου χωρίς τό Θεό; Ποιό εἶναι τό μέλλον του; Τό μέλλον τοῦ ἀνθρώπου χωρίς τό Θεό εἶναι ἡ σκουπιδοποίησή του. Αὐτό δέν λέγεται ὑβριστικά. Αὐτή εἶναι ἡ ὀντολογική ἀλήθεια τοῦ ἀνθρώπου. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος πεθαίνει γίνεται ἕνα ψόφιο κουφάρι πού θά τρέξουμε νά τόν θάψουμε γρήγορα γιατί θά μυρίζει ἀπαίσια. Ὁ ἄνθρωπος λοιπόν γίνεται ἕνα «σκουπίδι». Κάποιοι καλοπροαίρετοι ἄνθρωποι, γιά τούς κακοπροαίρετους δέν μέ ἐνδιαφέρει, θεώρησαν βαρειά αὐτή τήν λέξη, ἴσως καί ὑβριστική. Εἶναι ὅμως ἡ μόνη λέξη πού ἀποδίδει μέ τρόπο καίριο τήν ἀλήθεια γιά τόν ἄνθρωπο τόν αὐτονομημένο ἀπό τό Εἶναι τοῦ Θεοῦ. Ἀμφιβάλλει κανείς ὅτι χωρίς τό Εἶναι τοῦ Θεοῦ ὁ ἄνθρωπος περιέρχεται στό τίποτα; Μά τό ὁμολογοῦν οἱ ἴδιοι. Ποιά ταυτότητα ἀποδίδουν στόν ἑαυτό τους ἐκεῖνοι πού ἀρνοῦνται τό Εἶναι τοῦ Θεοῦ; Παραδέχονται ὅτι περνοῦν στήν ἀνυπαρξία, στό μή ὄν, στήν σκουπιδοποίηση. Δέν ὑβρίζω λοιπόν τούς ἄθεους, περιγράφω τή δική τους ἀντίληψη γιά τόν ἑαυτό τους καί  ἐάν ἔχουν ἀντίρρηση ἄς ἔλθουν νά τό συζητήσουμε.

Γι’ αὐτό, λοιπόν, γιά τήν Ἐκκλησία, ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι τό μοναδικό ἐκεῖνο γεγονός πού δίνει νόημα, ἀξία καί προοπτική στόν ἄνθρωπο. Οἱ ἅγιοι καί τά ἱερά τους λείψανα πού εὐωδιάζουν καί θαυματουργοῦν εἶναι ἡ φανέρωση τῆς προπτικῆς τοῦ ἀνθρώπου πού τό σῶμα του γίνεται ὄχι ἕνα ψόφιο κουφάρι, ἀλλά ἕνα ἱερό λείψανο, πού οἱ ἴδιοι δέν γίνονται μή ὄντα, οὔτε σκουπίδια, ἀλλά Θεοί ἐν μέσω Θεῶν. Ὁ ἄνθρωπος λοιπόν πού μπολιάζεται στό Σῶμα τοῦ ἀναστημένου Χριστοῦ, τήν Ἐκκλησία Του, μέ τό Ἅγιο Βάπτισμα καί παραμένει σέ Αὐτό καί τρέφεται μέ τή ζωή τοῦ Σώματος, τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ἔχει ζωή αἰώνια καί μέλλον αἰώνιο καί μεταβαίνει ἀπό τό θάνατο στή ζωή. Ὅλα αὐτά στήν Ἐκκλησία εἶναι ἐμπειρικά, δέν εἶναι ἰδεολογικά. Οἱ ἰδέες στό τέλος γίνονται ἀηδίες πού εἶναι ἀνίκανες νά χαρίσουν τήν ζωή. Στήν Ἐκκλησία ὁ ἄνθρωπος δέν τρέφεται μέ ἰδέες, ἀλλά μέ ἀληθινή τροφή. Ἡ δυνατότητα πού τοῦ χαρίσθηκε καί ἡ ἱκανότητά του νά μετέχει στό Εἶναι ἀποτελεῖ τό μοναδικό μέτρο τῆς ἀξίας τοῦ ἀνθρώπου καί τό μοναδικό νόημα, πού εἶναι νόημα ζωῆς.

Ο Σισανίου και Σιατίστης Παύλος

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ (PDF)