Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας

Την Πέμπτη 3 Νοεμβρίου 2016, το απόγευμα, παραμονή του εορτασμού της απελευθέρωσης της Σιάτιστας από τον τουρκικό ζυγό, στο «Ύψωμα λοχαγού Καπιτσίνη», μετά την ακολουθία του Εσπερινού στον Ιερό Ναό του Αγίου Ελευθερίου, ακολούθησε Επιμνημόσυνη Δέηση στο Μνημείο Ηρώων, για τους 70 Πεσόντες Υπέρ Πατρίδος, στη Μάχη της 4ης Νοεμβρίου 1912.

Ο Εσπερινός τελέστηκε από τους Σεβασμιώτατους Μητροπολίτες Κυδωνίας και Αποκορώνου κ. κ. Δαμασκηνό και Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλο και τους Ιερείς της πόλεως, παρουσία των δημοτικών αρχών, πολιτικών, και πλήθους κόσμου.

Επακολούθησε κατάθεση τιμητικών Στεφάνων, από τον Δήμαρχο Βοΐου κ. Δημήτριο Λαμπρόπουλο, τον Πρόεδρο του τοπικού Συμβουλίου κ. Στέργιο Δίκο, τον Πρόεδρο της Ομοσπονδίας Σωματείων Αποκορώνου κ. Γεώργιο Τερζάκη, από εκπρόσωπο του Συλλόγου Κισαμιτών, από εκπροσώπους της Εθνικής Αντίστασης, της Εθελοντικής Δράσης Πολιτών Σιάτιστας, του Ιππικού Πολιτιστικού Συλλόγου «Ο Άγιος Μόδεστος», του Συλλόγου Φιλίππων Φυσιολατρών Σιάτιστας, του Αμπελουργικού Συλλόγου και του Κυνηγετικού Συλλόγου Σιάτιστας, του Προέδρου του Συλλόγου Βοϊωτών Κοζάνης «Η Αγία Παρασκευή», και μαθητές των Σχολείων της Σιάτιστας.

Στη συνέχεια ο κ. Γεώργιος Μπόντας, λαογράφος και πρώην Διευθυντής της Δημόσιας κεντρικής Ιστορικής Μανούσειας Βιβλιοθήκης Σιάτιστας, με μία σύντομη ομιλία, αναφέρθηκε στην μάχη, που δόθηκε στο «Ύψωμα λοχαγού Καπιτσίνη» και στους Κρήτες, που βοήθησαν τα μέγιστα στην απελευθέρωση της Σιάτιστας από τους Τούρκους.

Στη συνέχεια εκφωνήθηκαν τα ονόματα των πεσόντων που φυλάσσονται στο Ναό του Αγίου Ελευθερίου, τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή και όλοι μαζί έψαλλαν τον Εθνικό Ύμνο, με πνεύμα συγκίνησης, τιμής και περηφάνιας.

*****************

Στο αρχείο του κ. Γεωργίου Μπόντα βρίσκεται η επιστολή που έλαβαν οι προφυλακές της Σιάτιστας από τον Μεχμέτ Πασά για το λαό της Σιάτιστας.

Το γράμμα αυτό έφερε στη Σιάτιστα την Παρασκευή 2 Νοεμβρίου 1912 ο Οσμάν Μπάτσαρος, Τούρκος προύχοντας του χωριού Βρογκίστας, σημερινό Καλονέρι, και την Κυριακή 4 Νοεμβρίου 1912 έγινε η μεγάλη και ιστορική μάχη της Σιάτιστας.

Το περιεχόμενο της επιστολής έχει ως εξής:

«Αύριον πρωί περί την 1^ην ώρα (τουρκική) (7 π.μ. ελληνική), να αποστείλετε πέντε προκρίτους, δια να παραδώσητε την πόλιν, άλλως θα βαδίσω εναντίον αυτής και θα την βομβαρδίσω».

Λειψίστη (Νεάπολη), 2 Νοεμβρίου 1912

Μεχμέτ Πασάς

Γενικός Αρχηγός Στρατού

*****************

Η ομιλία του κ. Γεωργίου Μπόντα, λαογράφου και πρώην Διευθυντή της Δημόσιας κεντρικής Ιστορικής Μανούσειας Βιβλιοθήκης Σιάτιστας.

Η μεγάλη και ιστορική μάχη της Σιάτιστας, 4 Νοεμβρίου 1912

«Εις το Γκραντίστι το βουνό

πουλί δεν ανεβαίνει

μα εμένα ο νους μου εδώ πετά

και νοσταλγεί τα μέρη».

Σ’ αυτό το μέρος, πριν 104 χρόνια, έγινε η μεγάλη και ιστορική μάχη της Σιάτιστας στις 4 Νοεμβρίου 1912. Ο στρατηγός Νικόλαος Κλαδάς, διοικητής της πυροβολαρχίας κατά τη μάχη της 4^ης Νοεμβρίου 1912, γράφει τα εξής «Στις πολεμικές του αναμνήσεις»: «Η μάχη της Σιατίστης είναι μοναδική εις το είδος της κατά τους Βαλκανικούς πολέμους και η νικηφόρος έκβασις τα μέγιστα συνετέλεσεν όχι μόνον εις την σωτηρίαν της πόλεως Σιατίστης και των εν αυτή καταφυγόντων πολλών χιλιάδων προσφύγων γυναικοπαίδων, αλλά και εις την έγκαιρον προέλασιν του Ελληνικού στρατού προς κατάληψιν της Θεσσαλονίκης. Ο Ελληνικός στρατός εξησφάλισε και εμονιμοποίησε την ελεθευρία της Σιατίστης, αλλά δεν απελευθέρωσε υπό την καθαράν σημασίαν του στρατιωτικού όρου, καθ’ όσον η ενθουσιώδης αυτή πόλις απηλευθερώθη μόνη της».

Η Σιατιστινή ζωγράφος και λογοτέχνιδα Θάλεια Φλωρά – Καραβία, η οποία ήταν τότε ανταποκρίτρια σε εφημερίδα της Αιγύπτου, γράφει στο βιβλίο της «Εντυπώσεις από τον πόλεμο του 1912 – 1913»: «Η Σιάτιστα είχε την υπερηφάνεια ότι ύψωσε την Ελληνικήν Σημαίαν μόνη της προτού έλθη ο στρατός. Με τας φήμας των νικών του Σαρανταπόρου και των Σερβίων και πριν ακόμα γνωσθή η κατάληψη της Κοζάνης μερικοί τολμηροί, ανυπόμονοι Σιατιστινοί εξεσκούριασαν ολίγα κρυμμένα όπλα και εκήρυξαν την πόλην Ελληνικήν».

Βρισκόμαστε στο Ύψωμα Γκραντίστι, υψόμετρο 1036 μ., όπου έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι ο επικεφαλής των 300 Κρητών εθελοντών, υπολοχαγός Γεώργιος Καπιτσίνης, από την Μονεμβασιά της Πελοποννήσου, οι Κρητικοί Λεωνίδας Παπαμαλέκος, Γεώργιος Παπαδόπετρος και Παναγιώτης Φιωτάκης και οι Σιατιστινοί Γεώργιος Τσίπος και Αθανάσιος Δημ. Χατζηζήσης. Τραυματίστηκαν βαριά οι Σιατιστινοί Ηρακλής Γκιουλέκας, Λάζαρος Κατσανίκος και Κωνσταντίνος Γ. Γκαγκασούλης.

Το Ύψωμα αυτό με το υπ’ αριθ. 483 Β. Λ. του 1969 ονομάστηκε «Ύψωμα Υπολοχαγού Γεωργίου Καπιτσίνη».

Απέναντι αριστερά είναι το βουνό Καστράκι, υψόμετρο 1069,33 μ. και εμβαδό 22 στρέμματα και δεξιά είναι το βουνό Σβέρτσος υψόμετρο 1300 μ. όπου με το υπ’ αριθ. 218 Π.Δ. του 1984 ονομάστηκε Κάστρο.

Οι κορυφές των 3 αυτών βουνών θα διηγούνται σ’ όλους εμάς και στις επερχόμενες γενεές την άφθαρτη δόξα της Σιάτιστας και ότι η ελευθερία είναι τόσο βαθιά ριζωμένη στους βράχους της, ώστε είναι αδύνατο να βρεθεί εχθρός, που να είναι ικανός να την ξεριζώσει, όσο ισχυρός και αν είναι.

Ο Κρητικός Σταύρος Κελαϊδής, δικηγόρος, ο οποίος έλαβε μέρος στη μάχη της Σιάτιστας στις 4 Νοεμβρίου 1912 στο εξαίρετο βιβλίο του με τίτλο «Εθελοντικά Σώματα Κρητών εν Μακεδονία», γράφει για τη Σιάτιστα: «Η Σιάτιστα είναι το προπύργιον του Ελληνισμού εν τη περιφερεία εκείνη. Οι κάτοικοι ευγενείς, περιποιητικοί, ακραιφνείς, πατριώται, γνωστοί εκ του πρώτου Μακεδονικού αγώνος. Αξίζει να αποθάνη τις υπέρ της ελευθερίας των».

Ο γιατρός και αρχηγός των Εθελοντών Κισσαμιτών Κρητών, Μιχαήλ Αναστασάκης, από την Κρήτη, «Στις ιστορικές του αφηγήσεις του 1912», για τη μάχη της Σιάτιστας γράφει τα εξής: «Εάν η Σιάτιστα έπιπτεν, ίσως τα όρια του Ελληνικού Κράτους να ήσαν νοτιώτερον της Φλωρίνης».

Ο ποιητής Σπύρος Ματσούκας από την Υπάτη της Φθιώτιδος, στο ποίημά του «Στη Σιάτιστα», που την επισκέφθηκε τον Ιούλιο του 1918 γράφει:

«Γειά σας χαρά σας βρε παιδιά και Κρητικά αστέρια

σύντροφοι της Ελευθεριάς, που με τον Καπιτσίνη

βρήκατε μνήματα καρδιές Σιατιστινές ξεφτέρια

και μοιρολόγια αθάνατα γεμάτα καλοσύνη.

Για τον Παπαμαλέκο μου το δάκρυ μου θα χύνω

και για τον Παπαδόπετρο μνημόσυνα θα κάνω.

Γειά σας χαρά σας Κρητικοί μεγάλα παλικάρια

που στα βουνά της Σιάτιστας πέσατε σα λιοντάρια».

Ζήτω η Ιστορική, η Λεβεντογέννα, η Παραδοσιακή, η Ευεργετομάνα και Εύανδρος Σιάτιστα μια πόλη με πλούσια ιστορία, παράδοση και πολιτισμό, μια πόλη που είναι μεσ’ τα βουνά κτισμένη και με την ιστορία της στον κόσμο ξακουσμένη και είναι στολίδι διαλεχτό σ’ όλη την οικουμένη.

*****************

Θέλησε ο λαός της Σιάτιστας, την 28^η Οκτωβρίου, να τιμήσει τον ηρωισμό και την φιλοπατρία, τους κόπους και τους πόνους, την πείνα, την δυστυχία, τους τραυματισμούς και τους θανάτους, την αντίσταση και το ανυπόταχτο φρόνημα, το φιλότιμο των ανθρώπων εκείνης της εποχής, του 1940-1945, μιας άλλης εποχής, κοντινής μεν αλλά και πολύ μακρινής. Κοντινής χρονικά και μακρινής ιδεολογικά. Τα παιδιά και οι νέοι του 2016 είναι αξιολύπητα και φτωχά, γιατί πρέπει να κάνουν κάτι, για το οποίο δεν γνωρίζουν πολλά ή και καθόλου τίποτα. Πρέπει να εκκλησιασθούν και να ακούσουν την δοξολογία, να παραστούν στο Ηρώο των πεσόντων για την επιμνημόσυνη δέηση, αλλά δεν γνωρίζουν ποια σχέση έχει ο Θεός μ’ εκείνα τα γεγονότα. Τι έκανε ο Θεός γι’ αυτήν την υπόθεση. Πώς συμπαραστάθηκε η Θεοτόκος, η Παναγία μας, πώς βοήθησε ζωντανά τους στρατιώτες και τον υπόδουλο λαό της Ελλάδας.

Πρέπει να καταθέσουν στεφάνι, για τους πεσόντες στρατιώτες στα πεδία των μαχών, χωρίς να έχουν ακούσει κάτι για εκείνες τις μάχες, τις ταλαιπωρίες, τους τραυματισμούς, τους ακρωτηριασμούς και τους σκοτωμούς.

Πρέπει να παρελάσουν, για να τιμήσουν τους ήρωες που αγωνίσθηκαν παντοιοτρόπως, στις πολεμικές επιχειρήσεις, στα μετόπισθεν, στα νοσοκομεία, στον ανεφοδιασμό, στις επικοινωνίες, σε όλους τους τομείς της ζωής. Όμως δεν έμαθαν σχεδόν τίποτα από όλα αυτά, που με μία φράση ονομάζονται «Έπος του ’40».

Γι’ αυτό και δεν υπάρχει ο ενθουσιασμός, ο παλμός, η χαρά και η υπερηφάνεια, που είμαστε απόγονοι τέτοιων μεγάλων και σπουδαίων προγόνων.

Την παρέλαση άλλοι την θεωρούν αγγαρεία, άλλοι κάτι το περιττό, άλλοι επίδειξη ενδυμάτων και υποδημάτων, οι μαθήτριες πασαρέλα με ελάχιστα ρούχα και επίδειξη σαρκικών προσόντων.

Απουσιάζουν η σοβαρότητα, ο σεβασμός στη μνήμη των πεσόντων, ο σεβασμός στους θεατές της παρελάσεως. Απουσιάζουν η λεβεντιά, η σεμνότητα, το ήθος, η πειθαρχία.

Κατά τη διάρκεια της παρελάσεως οι περισσότεροι μαθητές, όσοι είχαν παρελάσει, βάδιζαν μέσα στο δρόμο όπου συνεχιζόταν η παρέλαση, ψάχνοντας για τους δικούς τους. Μόλις τελείωσε η παρέλαση ή μάλλον πριν ακόμη τελειώσει, πριν ακόμη τελειώσει τα εμβατήρια η μπάντα του Δήμου, οι πάντες ξεχύθηκαν στους δρόμους βιαστικά, για να προλάβουν θέση στα διάφορα «κέντρα».

Για να γιορτασθεί όπως αξίζει, η επέτειος του «Έπους του ’40», και να πραγματοποιηθούν με εθνική υπερηφάνεια και πηγαία ευγνωμοσύνη η δοξολογία, η επιμνημόσυνη δέηση, η κατάθεση των στεφανιών και η παρέλαση, είναι ανάγκη να γνωρίζουμε όλοι τα μεγάλα εθνικά ιστορικά γεγονότα σε βάθος και πλάτος, ώστε να μετέχουμε ενσυνείδητα. Τα ιστορικά αυτά γεγονότα, να τα κρατούμε ως τίμιους θησαυρούς του έθνους μας, και να είναι η προίκα και το κεφάλαιο των ερχομένων γενεών, αν θέλουμε να συνεχίσουμε να ζούμε ως ζωντανό έθνος και ως ελεύθερο και ανεξάρτητο κράτος.

Όλοι μας, προσωπικά ο καθένας, έχουμε το χρέος και την ευθύνη να κληροδοτήσουμε στα παιδιά και στα εγγόνια μας ό, τι κληρονομήσαμε από τους γονείς μας και τους παππούδες μας.

Σ’ αυτά τα μεγάλα και ζωτικά θέματα, δεν χωράει καμμία αμέλεια και καμμία δικαιολογία. Αν κάποιοι θέλουν να σβήσουν την Ελλάδα μέσα στη χοάνη της παγκοσμιοποιήσεως, εμείς πρέπει να αντισταθούμε. Είναι μεγάλη αδικία να χάσει η ανθρωπότητα μία ιστορία χιλιετηρίδων με σοφία και ανδρεία και αγιότητα. Θα δώσουμε λόγο σε ολόκληρη την ανθρωπότητα.

            Έγραφε ο εθνικός ποιητής Κωστής Παλαμάς:

«Χρωστάτε

και σε όσους ήρθαν, πέρασαν,

θα “ρθούνε,  θα περάσουν.

Κριτές, θα μας δικάσουν

οι αγέννητοι, οι νεκροί…»

                                                 Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Λ. Βασιλείου

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ
ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΑΤΙΣΤΑΣ                                                                                                        

Νοέμβριος 2016

Ἕνα κάθε μήνα

Ἀγαπητοί μου ἐνορίτες,

Ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία τήν 26η τοῦ μηνός Νοεμβρίου θυμᾶται, γιορτάζει καί τιμᾶ ἕναν σπουδαῖο Ἅγιο, τόν Ἅγιο Νίκωνα τόν «μετανοεῖτε». Εἶναι ἕνας Ἅγιος μέ τό παρατσούκλι «μετανοεῖτε».

Ὁ Ἅγιος Νίκων καταγόταν ἀπό τόν Πόντο, στά σύνορα μέ τήν Ἀρμενία. Ἔζησε πρίν χίλια χρόνια. Ἀγάπησε πολύ τόν Θεό, ἐπέλεξε τή μοναστική ζωή, ἀγαποῦσε πολύ καί τούς συνανθρώπους του. Περιέτρεξε πολλούς τόπους καί χῶρες, ἦρθε στήν Κρήτη καί κατέληξε στήν Πελοπόννησο. Ἡ πόλη ὅπου ἔδρασε τά τελευταῖα του χρόνια ἦταν ἡ Σπάρτη. Ἐκεῖ δίδαξε, θαυματούργησε, ἔκτισε ἕναν ὑπέροχο καί μεγάλο Ναό στό ὄνομα τοῦ Σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ. Οἱ κάτοικοι τῆς Σπάρτης καί τῶν γύρω περιοχῶν, τόν τιμοῦν κατ’ ἔτος μεγαλοπρεπῶς καί ὁλοχρονίς τόν εὐλαβοῦνται καί τόν ἐπικαλοῦνται γιά εὐλογία καί βοήθεια.

Ὁ Ἅγιος, ὅπως ἀνέφερα προηγουμένως, φέρει ἕνα παρατσούκλι, πού τοῦ προσέδωσε ὁ λαός τῆς ἐποχῆς του. Γιά νά τόν ξεχωρίσουν ἀπό τούς ἄλλους τόν ὀνόμασαν ὁ Ἅγιος Νίκων ὁ «μετανοεῖτε». Τόν ὀνόμασαν ἔτσι, ἐπειδή καθ’ ὅλη τή ζωή του, σέ ὅλες τίς περιοδεῖες, ὅπου κι ἄν βρισκόταν φώναζε στούς ἀνθρώπους: «Μετανοεῖτε»! Ἐπειδή ἔβλεπε ὅτι εἶχε πέσει πολλή δυστυχία, ἀρρώστιες, πεῖνες, πόλεμοι, ἁρπαγές, πειρατεῖες, φυσικές καταστροφές, καί οἱ ἄνθρωποι ὑπέφεραν ἀπό ὅλα αὐτά τά δεινά. Ἔβλεπε ὁ Ἅγιος ὅτι, ὅλα αὐτά τά ὑπέφεραν, ἐπειδή εἶχαν ξεχάσει τόν ἀληθινό Θεό, ἐπειδή ζοῦσαν ζωή γεμάτη κακίες καί ἀνηθικότητες.

Ὁ Ἅγιος Νίκων ἦταν πεπεισμένος ὅτι, μέ τήν ἀλλαγή τῆς ζωῆς τους, με τήν ἐπαναφορά τους στήν πίστη τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ καί τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, μέ τήν ἀλλαγή στόν τρόπο τῆς ζωῆς τους, ὅλα θά διορθωνόταν, γι’ αὐτό δέν σταματοῦσε νά φωνάζει πρός ὅλους πάντοτε τό «Μετανοεῖτε». Ἀλλάξτε τρόπο σκέψεως τοῦ νοῦ σας, ἀφῆστε τήν ἀποστατημένη ἀπό τό Θεό ζωή, σταματῆστε νά δουλεύετε στίς ἁμαρτίες καί τά πάθη. Μετανοεῖτε!!! 

Ὁ λόγος αὐτός, ἀγαπητοί μου, εἶναι λόγος τοῦ Θεοῦ διαχρονικός. Πρῶτος ὁ Σήθ καί μετά ὁ Νῶε ἦταν οἱ κήρυκες τῆς μετανοίας τῶν ἀνθρώπων. Στή συνέχεια οἱ πάμπολλοι προφῆτες τοῦ Ἰσραηλητικοῦ λαοῦ διαρκῶς διαμήνυαν στό λαό νά μετανοοῦν. Ὁ Μέγας Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος τοῦ Χριστοῦ ὡς τό κύριο κήρυγμά του ἦταν τό: «Μετανοεῖτε, ἤγγικε γάρ ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν». (Ματθ. Γ’ 2) Ἀκριβῶς τό ἴδιο κήρυγμα κήρυσσε καί ὁ Ἰησοῦς Χριστός: «Μετανοεῖτε, ἤγγικε γάρ ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν». (Ματθ. Δ’ 18) Τό ἴδιο κήρυγμα ἔκανε καί ἡ πρώτη Ἐκκλησία, διά τοῦ στόματος τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου καί ὅλων τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων: «Μετανοήσατε, καί βαπτισθήτω ἕκαστος ὑμῶν ἐπί τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ, εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, καί λήψεσθε τήν δωρεάν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». (Πράξ. Β’ 38) Ὁ δέ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος, στήν ὁμιλία του ἐπί τοῦ Ἀρείου Πάγου εἶπε τά ἑξῆς: «Τούς μέν οὔν χρόνους τῆς ἀγνοίας ὑπεριδών ὁ Θεός, τά νῦν παραγγέλλει τοῖς ἀνθρώποις πᾶσι πανταχοῦ μετανοεῖν, διότι ἔστησεν ἡμέραν ἐν ᾗ μέλλει κρίνειν τήν οἰκουμένην ἐν δικαιοσύνη, ἐν ἀνδρί ᾧ ὅρισε». (Πράξ. ΙΖ’ 30)

Ἔκτοτε ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ὡς πρῶτο καί βασικό της κήρυγμα καί σκοπό ἔχει τήν μετάνοια τῶν ἀνθρώπων. Ὅλοι οἱ Ἅγιοι, ὅλοι οἱ ποιμένες της, διαρκῶς κηρύττουν μετάνοια. Ἡ Ἐκκλησία βλέπει τό εὐόλισθο τῆς ἀνθρώπινης φύσεως, βλέπει τά πλανερά κηρύγματα τοῦ Διαβόλου καί τῶν συνεργατῶν του, βλέπει τό εὐπειθές τῶν ἀνθρώπων, βλέπει τή ροπή πρός τήν πρόσκαιρη ἄνεση καί τήν λαθεμένη ἀποστασία ἀπό τόν ἀληθινό Ἅγιο Τριαδικό Θεό, καί γι’ αὐτό διαγγέλλει τό σωτηριῶδες μήνυμα τῆς μετάνοιας.

Σάν νά μᾶς λέει ἡ Ἐκκλησία, «Γνωρίζω τήν ἀδυναμία τῶν ἀνθρώπων, ξέρω τό διάχυτο πνεῦμα τῆς πλάνης, κατανοῶ τόν κόπο τῆς ἀποκοπῆς ἀπό τήν ἁμαρτία καί τά πάθη καί τῆς ἐπιστροφῆς πρός τήν Ἀλήθεια τοῦ Ἁγίου Θεοῦ. Ὅμως, ἡ ζωή τῆς ἁμαρτίας, πού σᾶς σπρώχνει ὁ ἀντίδικος καί φθονερός ἐχθρός σας, θά σᾶς φέρει στήν αἰώνια ζημιά. Γι’ αὐτό, μετανοεῖτε! Διαρκῶς μετανοεῖτε! Γυρίστε τήν πλάτη σας στό Διάβολο καί πορευθεῖτε τήν ὁδό τοῦ «καθ’ ὁμοίωσιν Θεοῦ», ἐπειδή γι’ αὐτό τόν σκοπό σᾶς ἔπλασε, νά γίνεται θεοί κατά χάριν, παιδιά δικά του, γεμάτα χαρά στήν αἰώνια καί μακάρια Βασιλεία Του».

Εἶναι λυπηρό, ἀγαπητοί μου, καί ἄξιο πολλῶν δακρύων ἡ ἀμετανοησία τῶν ἀνθρώπων. Ἡ ἀμετανοησία εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἄγνοιας τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, τῆς πλάνης του ἐχθροῦ, τῆς πολύχρονης ζωῆς στήν ἁμαρτία, πού φέρνει πώρωση καί ἀναισθησία πνευματική, εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἀπιστίας. Ὁ Θεός, ἀποσύροντας τήν χάρη καί τήν εὐλογία Του, ἐπιτρέπει κάποιες φορές νά πέσουμε στά «χέρια τοῦ διαβόλου», ὁ ὁποῖος ἐπιφέρει τούς ποικίλους πόνους καί καταστροφές. Τό κάνει αὐτό γιά νά συνετισθοῦμε. Ὅμως ἐμεῖς, δέσμιοι τῆς δαιμονικῆς πλάνης, ἀδυνατοῦμε νά μετανοήσουμε. Εἶναι ὅ, τι χειρότερο μποροῦμε νά πάθουμε. Ὅσο βαδίζουμε πρός τά ἔσχατα τῆς ἱστορίας τῆς ἀνθρωπότητας, αὐτοί οἱ ἄνθρωποι θά αὐξάνονται. Γράφει τό ἑξῆς φοβερό στήν Ἀποκάλυψη Θ’ (20-21). Ἔγινε μεγάλο κακό στή γῆ, σκοτώθηκαν τό 1/3 τῶν ἀνθρώπων καί οἱ ὑπόλοιποι ὅσοι ἐπέζησαν «οὐ μετανόησαν ἐκ τῶν φόνων αὐτῶν, οὔτε ἐκ τῶν φαρμακειῶν αὐτῶν, οὔτε ἐκ τῆς πορνείας αὐτῶν, οὔτε ἐκ τῶν κλεμμάτων αὐτῶν». «Καί ἐμασῶντο τάς γλώσσας αὐτῶν ἐκ τοῦ πόνου καί οὐ μετανόησαν ἐκ τῶν ἔργων αὐτῶν».  Ἀποκ. ΙΣΤ’ (9-11)

Ἡ μετάνοια, ἀγαπητοί μου, δέν ἔρχεται οὔτε μέ τά δεινά πού μπορεῖ κάποιος νά ὑποφέρει οὔτε μέ τίς ὑποσχέσεις, ἀκόμη καί τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ἡ μετάνοια ἔρχεται ἀπό τήν ἐπίγνωση τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, καί ἀπό τήν ἀγάπη μας πρός Αὐτόν. Ἄν κάποιος δέν ἀγαπήσει τόν Ἰησοῦ Χριστό, μετάνοια ζωντανή καί βέβαιη δέν μπορεῖ νά ἔχει. Γι’ αὐτό, πρῶτο καί βασικό μέλημά μας στή ζωή, νά εἶναι ἡ γνωριμία μας μέ τόν Ἰησοῦ Χριστό. Αὐτή θά φέρει ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς τήν ἀγάπη μας πρός Αὐτόν καί τήν εἰλικρινῆ μετάνοια.

Οἱ καιροί, ἀγαπητοί μου, εἶναι δύσκολοι καί προοιωνίζονται δυσκολότεροι. Ἡ ἀποστασία ἀπό τόν Ἅγιο Θεό ἐνεργεῖται, οἱ ἁμαρτίες καί τά πάθη ἔχουν γίνει τρόπος ζωῆς μας, ὁ ἀτομισμός μας ἀφήνει τούς διπλανούς μας νά ὑποφέρουν, τό μίσος καί ἡ κακία μας τούς δολοφονεῖ, ἡ ἀλλαζονεία καί οἱ ἁρπακτικές διαθέσεις παγκοσμίων ἡγετῶν προετοιμάζει ὁλοκληρωτικές καί πέρα ἀπ’ τή φαντασία καταστροφές. Ἡ φύση «συστενάζει καί συνωδύνει» (Ρωμ. Η’ 22) καί διαμαρτύρεται γιά τή διάχυτη ἁμαρτία καί διαστροφή, καί τήν λατρεία τοῦ Σατανᾶ. Ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ μέ τό στόμα τοῦ Ἀποστόλου Παύλου μᾶς τό τονίζει καί τό ὑπενθυμίζει: «Τά ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος, τό χάρισμα τοῦ Θεοῦ ζωή αἰώνιος ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίω ἡμῶν». ( Ρωμ. ΣΤ’ 23) Ἡ πληρωμή πού κάνει ἡ ἁμαρτία εἶναι ὁ θάνατος ἐνῶ τό χάρισμα τοῦ Θεοῦ εἶναι ζωή αἰώνια μέσα στόν Ἰησοῦ Χριστό, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ Κύριός μας.

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, δέν ἀπομένει πλέον καιρός γιά χάσιμο! Δέν νομίζω ὅμως ὅτι φθάσαμε στήν ἀναισθησία. Ἡ Ἀγάπη τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, μᾶς παρέχει ἀκόμη καιρό μετανοίας. Μποροῦμε νά τόν ἐκμεταλλευθοῦμε. Μποροῦμε νά μετανοοῦμε «πάλιν καί πολλάκις», κάθε φορά πού ξεφεύγουμε καί πέφτουμε στήν ἁμαρτία.

Ἡ ἱστορία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῆς Ἐκκλησίας μας ἔχει καταγράψει τή μετάνοια καί τή σωτηρία πολλῶν, ἔχει καταγράψει ἐπίσης καί τήν ἀμετανοησία καί τήν κόλαση πολλῶν.

Ὁ ἔξυπνος καί σοφός ἀνθρωπος θά κάνει τήν φρόνιμη καί συμφέρουσα ἐπιλογή.

Μέ τήν ἐλπίδα νά φανοῦμε φρόνιμοι καί συνετοί

ὁ Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Λ. Βασιλείου

ΕΝΑ ΚΑΘΕ ΜΗΝΑ ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2016 (pdf)

Την Κυριακή 30 Οκτωβρίου 2016, στην αίθουσα τελετών του 2ου Δημοτικού Σχολείου Σιάτιστας, πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια της έκθεσης ιστορικών κειμηλίων του Σιατιστινού συλλέκτη Αθανασίου Σπύρου με τίτλο:

«Τ’ αντρειωμένου τ’ άρματα δοξαστικά στολίδια της κόρης τζοβαΐρια».

Την τελετή των εγκαινίων τίμησαν με την παρουσία τους ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος,  οι πρωτοπρεσβύτεροι π. Αλέξανδρος Θεοδωρόπουλος, π. Βασίλειος Βασιλείου και π. Νέστορας Γκουρομήσιος, ο αντιδήμαρχος Βοΐου κ. Λάζαρος Γκερεχτές, ο πρόεδρος της Βοϊακής Εστίας κ. Γεώργιος Παπαδόπουλος, η αντιπρόεδρος της Βοϊακής Εστίας και πρώην πρόεδρος του Βαφοπούλειου Ιδρύματος κ. Θεοδώρα Λειψιστινού, ο Σχολικός Σύμβουλος της 5ης εκπαιδευτικής Περιφέρειας κ. Ιωάννης Παπαδέλης, οι οποίοι απηύθυναν και χαιρετισμό,  ο πρόεδρος των Δυτικομακεδονικών Σωματείων και εκπρόσωπος της Μακεδονικής Φιλεκπαιδευτικής Αδελφότητας κ. Γεώργιος Γιαννούλης, ο Σιατιστινός ευεργέτης κ. Κωνσταντίνος Παπανικολάου, η Διευθύντρια της Δημόσιας Κεντρικής Ιστορικής Βιβλιοθήκης «Μανούσεια» κ. Ανδρομάχη Μποσταντζή, ο υποδιευθυντής του Μουσικού Σχολείου Σιάτιστας κ. Θωμάς Θεοδωρόπουλος, ο κ. Γεώργιος Φίλιος πρώην διευθυντής Μουσικού Σχολείου Σιάτιστας, ο κ. Αναστάσιος Δάρδας Δρ. Ιστορικής Θεολογίας και εκπρόσωποι των συλλόγων: «Μαρκίδες Πούλιου», «Φιλίππων Φυσιολατρών», Εθελοντικής Δράσης Πολιτών, Ορειβατικού Συλλόγου «Ο Μπούρινος», Αμπελουργών «Άγιος Τρύφωνας» και πολλοί Σιατιστινοί.

Ο Διευθυντής του 2ου Δημοτικού Σχολείου κ. Μίλτος Γκούβας ευχαρίστησε τον συλλέκτη, για την τιμή που έγινε στο Σχολείο με την  αποδοχή της πρότασης, να εκθέσει τα μοναδικά κομμάτια της συλλογής του στο χώρο του σχολείου και αναφέρθηκε στο βιογραφικό του κ. Αθανασίου Σπύρου.

Στη συνέχεια ο συλλέκτης αναφέρθηκε στο ξεκίνημα της συλλογής των ιστορικών κειμηλίων, λέγοντας πως η «μαγιά» της συλλογής του ήταν τα οικογενειακά κειμήλια, αφού ο κ. Σπύρου κατάγεται από τις πιο παλιές οικογένειες της Σιάτιστας.

Η κ. Λειψιστινού στον χαιρετισμό της, απευθυνόμενη στον κ. Σπύρου είπε «Σάκη, το όνειρό σου να εκθέσεις στη γενέτειρά σου έγινε πραγματικότητα», γνωρίζοντας τον πόθο του συλλέκτη να γίνει η ιδιαίτερή του πατρίδα κοινωνός της μοναδικής του συλλογής. Τελειώνοντας συνεχάρη το 2ο Δημοτικό Σχολείο που αντιλήφθηκε την μεγάλη αξία της συλλογής του κ. Σπύρου και οργάνωσε την παρούσα έκθεση.

Στη συνέχεια, ο κ. Σπύρου με ενθουσιασμό ξενάγησε ακούραστα ο ίδιος τους συντοπίτες του στο χώρο της έκθεσης, παρουσιάζοντας τα μοναδικά  αυτά εκθέματα.

Η έκθεση θα διαρκέσει μια εβδομάδα:

από 30 Οκτωβρίου έως  6 Νοεμβρίου 2016.

Θα είναι ανοιχτή το πρωί 9:00 – 13:00 και το απόγευμα 17:00 – 21:00.

Κάθε απόγευμα στο χώρο της έκθεσης θα πραγματοποιούνται διάφορες εκδηλώσεις.

Την Παρασκευή 28 Οκτωβρίου 2016, το πρωί, πραγματοποιήθηκε με λαμπρότητα ο εορτασμός της 28ης Οκτωβρίου 1940 και του ιστορικού ΟΧΙ απέναντι στο τελεσίγραφο των Ιταλών στην πόλη της Σιάτιστας.

Οι εκδηλώσεις ξεκίνησαν με δοξολογία, η οποία τελέστηκε στο Μητροπολιτικό Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου, παρουσία των αρχών του τόπου, των εκπροσώπων των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας.
Τον Πανηγυρικό εξεφώνησε μέσα στον Ιερό Ναό ο κ. Καλαμόπουλος Στέργιος Διευθυντής του ΕΠΑΛ Σιάτιστας.

Ακολούθησε επιμνημόσυνη δέηση στο μνημείο πεσόντων της πλατείας Δημαρχείου και έγινε κατάθεση στεφάνων από τον Δήμαρχο Βοΐου κ. Δημήτριο Λαμπρόπουλο, τον Πρόεδρο του Τοπικού Συμβουλίου Σιάτιστας κ. Στέργιο Δίκο, τον εκπρόσωπο του Αστυνομικού τμήματος Σιάτιστας, τον εκπρόσωπο του Στρατού, και άλλους τοπικούς φορείς.

Ετηρήθη ενός λεπτού σιγή στη μνήμη των πεσόντων και η τελετή έληξε με την ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου.

Ακολούθησε δεξίωση από το Δήμο, των Αρχών και του λαού της Πόλης, στο Δημοτικό Κατάστημα Σιάτιστας.

Στη συνέχεια, οι αρχές μετέβησαν στην εξέδρα των επισήμων, στον καθορισμένο χώρο στην οδό Μεγάλου Αλεξάνδρου, όπου πραγματοποιήθηκε η μαθητική παρέλαση.

Την παρέλαση άνοιξε η Φιλαρμονική του Δήμου και ακολούθησαν ένα τμήμα μικρών παιδιών με τις Ελληνικές παραδοσιακές ενδυμασίες, τα Δημοτικά σχολεία, τα Γυμνάσια, και τα Λύκεια της Σιάτιστας.

Πλήθος κόσμου, καθ’ όλη την πορεία της παρελάσεως, παρακολούθησε τα παιδιά να παρελαύνουν.

Την Πέμπτη 27 Οκτωβρίου 2016, οι νέοι των Κατηχητικών της Ενορίας του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας επισκέφθηκαν το μνημείο του Έλληνα Μαχητή του Πολέμου 1940 – ’41 για να δουν την αναπαράσταση της μάχης του Καλπακίου, στα ίδια μέρη όπου γράφτηκαν ορισμένες από τις πιο λαμπρές σελίδες της νεοελληνικής ιστορίας.

Στην εκδήλωση παρέστη ο Μητροπολίτης Ιωαννίνων κ. Μάξιμος,  ο οποίος τέλεσε την επιμνημόσυνη δέηση εις μνήμη των νεκρών στρατιωτών. Ακολούθησε το προσκλητήριο των στρατιωτών που έπεσαν μαχόμενοι και μνημονεύτηκαν τα ονόματα των 60 νεκρών, (3 αξιωματικών και 57 οπλιτών), με τους ανάλογους πυροβολισμούς. Η εκδήλωση μνήμης των ηρωϊκώς απόντων της 8ης Μεραρχίας Ηπείρου συνεχίστηκε με την κατάθεση στεφάνων.

Ο δήμαρχος Πωγωνίου κ. Κώστας Καψάλης, κατά τον χαιρετισμό του επισήμανε ότι, οι Έλληνες φαντάροι απέδειξαν σ’ όλο τον κόσμο, πως η δύναμη ενός λαού είναι η ομοψυχία, η αλληλεγγύη, η βαθιά πίστη στις αρχές, τις αξίες, στα ιδανικά της πατρίδας και της ελευθερίας, και επεσήμανε την ανάγκη, το Καλπάκι και τα Γιάννενα να αποτελέσουν το επίκεντρο του εορτασμού σε επίπεδο χώρος.

Η κεντρική ομιλία έγινε από τον κ. Νικόλαο Αναστασόπουλο, επίκουρο καθηγητή Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, ο οποίος αναφέρθηκε στα ιστορικά γεγονότα του ‘40 αλλά και στους συμβολισμούς που εξακολουθούν να είναι επίκαιροι.

Η εκδήλωση κορυφώθηκε με την αναπαράσταση της μάχης του Καλπακίου.

Στην αναπαράσταση παίρνουν μέρος στρατιώτες της 8ης Μεραρχίας, καθώς επίσης και άνδρες, γυναίκες και παιδιά από το Δήμο Πωγωνίου, ενώ επισκέπτες καταφθάνουν τόσο από την Ήπειρο όσο και από άλλες περιοχές της Ελλάδας και τη γειτονική Αλβανία.

Την Κυβέρνηση εκπροσώπησε ο Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ Τέρενς Κουίκ, ενώ παραβρέθηκαν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, Γιάννης Στέφος και Μερόπη Τζούφη, ο βουλευτής Ιωαννίνων Κώστας Τασούλας, ο Περιφερειάρχης Ηπείρου Αλέκος Καχριμάνης, ο Πρόεδρος της ΠΕΔ Γιάννης Λώλος, η ηγεσία του Στρατού, της Αστυνομίας, της Πυροσβεστικής, εκπρόσωποι αντιστασιακών οργανώσεων, φορέων και συλλόγων, και πλήθος κόσμου.

Τα «Καλπάκια» ξεκίνησαν το 1995 και αποτίουν φόρο τιμής σε όσους πολέμησαν, για το μεγαλείο της ελευθερίας, βάζοντας παράλληλα ένα μικρό λιθαράκι στο οικοδόμημα της μνήμης, που πρέπει να συνοδεύει κάθε λαό.

Πρόκειται για εκδηλώσεις που γίνονται στα ίδια χώματα, που δόθηκαν οι νικηφόρες μάχες του ελληνικού στρατού, στα ίδια βουνά που έπεσαν οι πρώτοι νεκροί και από εκεί άρχισε να γράφεται η πορεία της νίκης.

Η πολυήμερη μάχη στη γραμμή άμυνας Καλπάκι – Καλαμάς διήρκεσε από την 28η Οκτωβρίου έως την 13η Νοεμβρίου, οπότε ο ελληνικός στρατός αναχαίτισε τους εισβολείς Ιταλούς, οι οποίοι πέρασαν στην οπισθοχώρηση. Και έτσι ξεκίνησε η νικηφόρα προέλαση.

O επιβλητικός ανδριάντας του Μαχητή, του στρατιώτη που πολέμησε κάτω από εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες, που γύρισε στην πατρίδα, αλλά και εκείνου που ακόμη περιμένει, ξεχασμένος στα πεδία των μαχών… ανηγέρθη το έτος 1966 με δαπάνες Αξιωματικών και Οπλιτών των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Φεύγοντας από το μνημείο του Έλληνα Μαχητή επισκέφθηκαν το Στρατιωτικό Μουσείο Πολέμου 1940-41. Εντυπωσιάστηκαν τόσο από τα εκθέματα όσο και από την ενημέρωση που είχαν από τους εκεί στρατιώτες – φύλακες του Μουσείου. Μέσα από το 10λεπτο βίντεο που παρακολούθησαν, ζήσανε με πάθος και ένταση μνήμες ηρώων.

Το μουσείο χτίστηκε το 1975 και σήμερα ο Δήμος Καλπακίου σε συνεργασία με το Υπουργείο Άμυνας προωθεί την επέκταση του, αλλά και συνολικά την ανάδειξη της ιστορικής περιοχής του αλβανικού μετώπου.

Απέναντι από το Μουσείο υπάρχουν οι προτομές του Αλέξανδρου Παπάγου, του Γεωργίου Β’ και του Ιωάννη Μεταξά.

Την Πέμπτη 27 Οκτωβρίου 2016, εορτή του Αγίου μάρτυρος Νέστορος, εόρτασε τα ονομαστήριά του ο πρωτοπρεσβύτερος π. Νέστωρ Γκουρομήσιος, Ιερέας του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Σιάτιστας.

Το πρωί τελέσθηκε αρχιερατική Θεία Λειτουργία από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλο, με συλλειτουργούς τον εορτάζοντα Ιερέα π. Νέστορα, τον προϊστάμενο του Ναού πρωτοπρεσβύτερο π. Βασίλειο Βασιλείου και τον διάκονο Προκόπιο.

Πριν την απόλυση, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. κ. Παύλος μίλησε αναφερόμενος στην εορτή των δύο μεγάλων Αγίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, του Αγίου Δημητρίου και του Αγίου Νέστορος, λέγοντας μεταξύ άλλων ότι, «οι Άγιοι πριν μαρτυρήσουν και πριν σφραγίσουν τη μαρτυρία της πίστεως με το μαρτύριο του αίματός τους, είχαν γίνει σημεία της παρουσίας του Θεού, και γι’ αυτό ήταν πάρα πολλοί εκείνοι που έτρεχαν για να μαθητεύσουν, να φωτιστούν από τη χάρη του Θεού και να προχωρήσουν στην κατά Θεόν ζωή…

Το μαρτύριο, είπε, είναι συνέχεια μιας μαρτυρίας εσωτερικής. Η πρώτη έννοια της λέξεως μάρτυς είναι αυτός που μαρτυρεί, αυτός που μαρτυρεί αυτό που ξέρει καλά, αυτό που ζει και δίνει τη μαρτυρία της πίστεως. Και όλη η ζωή των Αγίων και όλη η ζωή των χριστιανών οφείλει να είναι μια μαρτυρία της πίστεως, αφού ουσιαστικά αυτό σημαίνει η λέξη χριστιανός, αυτός που ανήκει στο Χριστό, αυτός που δείχνει το Χριστό, αυτός που μαρτυρεί για το Χριστό, αυτός του οποίου η ελπίδα στη ζωή του είναι η χάρη και η ευλογία του Χριστού…

Τιμώντας τους Αγίους μας, συνέχισε, καλούμεθα να τους μιμηθούμε, αφού αυτό είναι το νόημα της τιμής. Οι Άγιοι δεν περιμένουν από εμάς και δεν έχουν ανάγκη από εμάς. Τους Αγίους τους τιμά ο Θεός. Τους μάρτυρες τους δοξάζει ο Θεός…

Θα πρέπει η ζωή του καθενός μας, όπου και αν είμαστε, να μαρτυρεί για τον Χριστό. Ο τρόπος της ζωής μας, η αναστροφή μας με τους άλλους ανθρώπους, ο τρόπος που μιλάμε, ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες και τα προβλήματα… Να φανερώνεται η ζωή του Χριστού ανάμεσά μας, ώστε οι άλλοι, χωρίς εμείς να τους λέμε τίποτα, βλέποντας τον τρόπο της δικής μας ζωής, να μπορούν να μαρτυρούν κι εκείνοι για τον Χριστό και την αλήθεια του».

Στο τέλος ευχήθηκε στον εορτάζοντα πατέρα Νέστορα, τον εφημέριο του Ναού μας. «Τον ευλογημένο και ταπεινό αυτόν άνθρωπο», όπως είπε, «που διακονεί την Εκκλησία του Χριστού και έχει το όνομα του Αγίου μεγαλομάρτυρος Νέστορος και είναι μεγάλη ευλογία για εκείνον, ότι φέρει αυτό το μεγάλο όνομα. Αυτό που του ευχόμαστε είναι, ο Θεός του Δημητρίου, ο Άγιος Θεός μας, δηλαδή, να τον ευλογεί, να τον αγιάζει να τον φωτίζει και να τον αξιώνει να είναι διαρκώς ένας μάρτυρας της παρουσίας του Χριστού μέσα στον κόσμο που ζούμε».

Αρκετοί ήταν εκείνοι που προσήλθαν από νωρίς το πρωί στον Ιερό Ναό, για να λειτουργηθούν και να τιμήσουν με την παρουσία τους τον π. Νέστορα.
Μετά το πέρας των ακολουθιών προσφέρθηκε κέρασμα σε όλους τους πιστούς, που ήλθαν για να εκκλησιαστούν και να ευχηθούν στον εορτάζοντα π. Νέστορα.
Ο π. Νέστορας ευχαρίστησε όλους όσοι συμμετείχαν στην ευχαριστιακή σύναξη και τον ευχήθηκαν για την ονομαστική του εορτή.