Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας

Στις 27 Δεκεμβρίου η Ορθόδοξη Εκκλησία μας εορτάζει την μνήμη του Αγίου Πρωτομάρτυρος και Αρχιδιακόνου Στεφάνου. Στην Ενορία του Αγίου Νικολάου η μνήμη του εορτάστηκε πανηγυρικά στον Ιερό Ναό των Ταξιαρχών στην πόλη της Σιάτιστας. Την Τρίτη 27 Δεκεμβρίου 2016 το πρωί τελέστηκε ο όρθρος και στη συνέχεια η πανηγυρική Θεία Λειτουργία από τον εφημέριο της Ενορίας π. Βασίλειο. Πριν την απόλυση ο π. Βασίλειος ευλόγησε τους άρτους, τον οίνον και το έλαιον, τους οποίους έφτιασε και προσέφερε κάποια ενορίτισσα, που ευλαβείται τον Άγιο Στέφανο. Και φέτος πολλοί ήταν οι πιστοί που προσήλθαν για να ζητήσουν τις πρεσβείες και την βοήθεια του Αγίου Πρωτομάρτυρος και Αρχιδιακόνου Στεφάνου.

Ο Άγιος Στέφανος ήταν ένας από τους πιο διακεκριμένους μεταξύ των επτά διακόνων, που εξέλεξαν οι πρώτοι χριστιανοί για να επιστατούν στις κοινές τράπεζες των αδελφών, ώστε να μη γίνονται αδικίες, προσωποληψίες και λάθη τους οποίους χειροτόνησαν οι Άγιοι Απόστολοι.

Αν και κουραστική η ευθύνη του επιστάτη για τόσους αδερφούς, παρ’ όλα αυτά ο Στέφανος έβρισκε καιρό και δύναμη για να κηρύττει το Ευαγγέλιο του Χριστού. Και όπως αναφέρει η Αγία Γραφή: «Στέφανος πλήρης πίστεως και δυνάμεως εποίει τέρατα και σημεία μεγάλα εν τω λαώ». Δηλαδή ο Στέφανος, που ήταν γεμάτος πίστη και χάρισμα ευγλωττίας δυνατό, έκανε μεταξύ του λαού μεγάλα θαύματα, που προκαλούσαν κατάπληξη και αποδείκνυαν την αλήθεια του χριστιανικού κηρύγματος.

Ο Στέφανος είχε αφιερώσει τη ζωή του στο κήρυγμα του ευαγγελικού λόγου και στη φιλανθρωπική δράση. Για την προσφορά και τις αρετές του τιμήθηκε με το χάρισμα της θαυματουργίας. Με το χάρισμα αυτό θεράπευε ασθενείς και αποδείκνυε την θεότητα του Ιησού Χριστού.

Με τη βαθιά θεολογική του κατάρτιση ανέτρεπε εύκολα τις κακοδοξίες των Ιουδαίων για τη ζωή και το έργο του Χριστού, προκαλώντας την οργή και το φθόνο τους. Οι Ιουδαίοι, όμως, καθώς ήταν προκατειλημμένοι, εξαπέλυσαν συκοφάντες ανάμεσα στο λαό, που διέδιδαν ότι άκουσαν τον Στέφανο να βλασφημεί το Μωϋσή και το Θεό.

Με αφορμή, λοιπόν, αυτές τις συκοφαντίες, που οι ίδιοι είχαν ενσπείρει, άρπαξαν με μίσος το Στέφανο και τον οδήγησαν μπροστά στο Συνέδριο, τάχα για να απολογηθεί.

Η απολογία του Στεφάνου υπήρξε πρότυπο τόλμης και θάρρους. Χωρίς να φοβηθεί καθόλου, εξαπέλυσε λόγια – κεραυνούς εναντίον των Ιουδαίων. Και από υπόδικος, ορθώθηκε θυελλώδης ελεγκτής και κατήγορός τους. Τότε ακράτητοι οι Ιουδαίοι από το μίσος, τον έσυραν έξω από την πόλη, όπου τον θανάτωσαν με λιθοβολισμό.

Εκεί φάνηκε και η μεγάλη συγχωρητικότητα του Στεφάνου προς τους εχθρούς του, με τη φράση του, «Κύριε, μη στήσης αυτοίς την αμαρτίαν ταύτην». Δηλαδή, Κύριε μη λογαριάσεις σ’ αυτούς την αμαρτία αυτή.

Με τη διδασκαλία του στον λαό, την απολογία του στο Συνέδριο, τον λιθοβολισμό και τον θάνατό του, ο Αρχιδιάκονος Στέφανος αναδείχθηκε ο πρώτος μάρτυρας του Κυρίου Ιησού Χριστού, γι’ αυτό και ονομάζεται Πρωτομάρτυρας.

Μέσα σε κατανυκτική ατμόσφαιρα και με κάθε εκκλησιαστική μεγαλοπρέπεια και ιεροπρέπεια, γιορτάσθηκε στην Ενορία του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας η κατά σάρκα Γέννηση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, η «Μητρόπολις πασών των εορτών», όπως την κατονομάζει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσορρήμονας,.

Το απόγευμα της παραμονής της εορτής, στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου τελέσθηκε ο Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός των Χριστουγέννων, από τους Ιερείς του Ναού π. Νέστορα και π. Βασίλειο.

Το πρωί της κυριωνύμου ημέρας της Μεγάλης Δεσποτικής Εορτής, οι καμπάνες του Ναού ήχησαν στις 5 το πρωί και πολλοί πιστοί προσήλθαν με ευλάβεια, για να εορτάσουν την Γέννηση του Σωτήρα μας Ιησού Χριστού.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης ο Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος, χοροστάτησε του Όρθρου και προεξήρχε της Πανηγυρικής Αρχιερατικής Θείας Λειτουργίας των Χριστουγέννων. Στη Θεία Λειτουργία συμμετείχαν ο πρωτοπρεσβύτερος π. Βασίλειος και ο Διάκονος Προκόπιος.

Κατά την διάρκεια του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας, προσήλθε πλήθος πιστών, οι οποίοι με υποδειγματική τάξη και ευλάβεια συμμετείχαν στα τελούμενα, κοινωνώντας, στο τέλος, των Αχράντων Μυστηρίων.

Στην σύντομη προσλαλιά του, προ της απολύσεως της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος, μεταξύ άλλων ανέφερε και τα παρακάτω:

«…Οι άνθρωποι, πολλές φορές, έχουμε αρκετή πεποίθηση στον εαυτό μας, αρκετό εγωισμό, πράγματα τα οποία όμως όταν κλονιζόμαστε για λίγο, νοιώθουμε να φεύγουν κάτω από τα πόδια μας, και τότε ψάχνουμε για την ελπίδα. Και η ελπίδα δεν είναι άλλη, παρά η αγάπη του Θεού, που έκανε το μεγάλο θαύμα.

«Θεός το τεχθέν και η Μήτηρ Παρθένος», ακούσαμε σήμερα στο Συναξάρι, και το ερώτημα είναι αν υπάρχει κάποιο γεγονός ποιο μεγάλο απ’ αυτό; Ο Θεός μπαίνει στον κόσμο το δικό μας, έρχεται να γίνει ένας από μας, για να γίνουμε εμείς ό, τι είναι εκείνος. Επειδή γι’ αυτό μας έπλασε από την αρχή, να ζούμε μαζί Του στον Παράδεισο. Να είμαστε θεοί εν μέσω θεών.

Εμείς ζητήσαμε μία δόξα, αλλά μεγαλύτερη απ’ την δόξα του Θεού, και τελικά χάσαμε κάθε δόξα και γίναμε άδοξοι και άμορφοι, και γι’ αυτό ταλαιπωρούμεθα και βασανιζόμαστε, χωρίς η ζωή μας να έχει νόημα. Και Εκείνος πάλι έρχεται, γιατί «ο Θεός είναι Αγάπη»…

Σε λίγες μέρες ετοιμαζόμαστε να γιορτάσουμε ένα καινούργιο χρόνο. Μπορείτε να βάλετε τη λέξη σε πολλά εισαγωγικά. Να γιορτάσουμε ένα καινούργιο χρόνο. Τι να γιορτάσουμε; Το χρόνο που δεν τον ξέρουμε; Τα χρόνια που έχουμε δει πίσω μας, πόσο καινούργια ήτανε; Τι να γιορτάσουμε; Αυτό που ήδη βλέπουμε; Που έρχεται; Άρα λοιπόν δεν υπάρχει καινούργιος χρόνος. Ο χρόνος είναι παλιός. Κι ο χρόνος είναι καταστροφικός. Γιατί κάθε καινούργιος χρόνος είναι ένα βήμα προς το τέλος μου, το τέλος του καθενός σας. Αν κάποιος μας έλεγε ότι το 2017 ήρθε η ώρα να φύγουμε απ’ αυτή τη ζωή, θα προσπαθούσαμε να κάνουμε τα πάντα, για να τον διώξουμε αλλά και πάλι δεν θα μπορούσαμε. Ο χρόνος θα έρθει, και το τέλος μας θα έρθει τότε.

Όμως, ο χρόνος μπορεί να γίνει καινούργιος. Η μοναδική νέα αρχή στο χρόνο είναι τα Χριστούγεννα. Γιατί σήμερα στο χρόνο μας που κυλούσε προς τη φθορά, τον Άδη και το θάνατο, μπήκε ο Θεός και αντέστρεψε τη ροή του χρόνου, όπως όταν ο Ιησούς μπήκε στον Ιορδάνη ποταμό, αντεστράφη η ροή του Ιορδάνη. Ακριβώς, λοιπόν, όπως εάν στο χρόνο το δικό μας μπει ο Θεός. Ο Θεός μπήκε στο χρόνο μας αλλά μένει να μπει στον προσωπικό μας χρόνο.

Κάποια στιγμή γεννηθήκαμε και μπήκαμε στο χρόνο. Κάποια στιγμή θα φύγουμε απ’ το χρόνο, όταν θα εξέλθουμε απ’ το χρόνο. Αλλά είτε εντός του χρόνου, είτε εκτός του χρόνου, η μόνη πραγματικότητα είναι ο Θεός και η αγάπη του. Και να μην το ξεχάσετε αυτό, αυτή η αγάπη είναι ευλογία, είναι ζωή, είναι νόημα ζωής. Αλλά αυτή η αγάπη μπορεί να γίνει κατάρα, όταν εσύ στέκεσαι ανίκανος να την νοιώσεις. Τότε, όταν σε αγαπάνε οι άλλοι, δαιμονίζεσαι. Όταν οι άλλοι σου κάνουνε καλό, εσύ χτυπιέσαι. Κι αυτό τι δείχνει; τι σημαίνει; Ότι η συνάντησή μας με το Θεό αντί να είναι ο παράδεισός μας μπορεί να είναι η κόλασή μας.

Όμως, η αλήθεια είναι μία. Ο Θεός μπήκε στη ζωή μας. «Επεσκέψατο ημάς εξ ύψους ο Σωτήρ ημών» και μια καινούργια Ανατολή, που δεν δύει πλέον, πέρασε μέσα στη ζωή των ανθρώπων…

Αγαπητοί αδελφοί, όλες οι γιορτές της Εκκλησίας έχουνε κάτι το περίεργο. Εάν τις γνωρίσεις και τις ζήσεις σου αλλάζουνε τη ζωή, αλλιώς περνάνε από μπροστά σου και δεν τις καταλαβαίνεις…

Οι γιορτές είναι μία κρίση πάντοτε. Μου αποκαλύπτουν το νόημά τους. Γιατί όλα τα γεγονότα της ζωής του Χριστού είναι γεγονότα της προσωπικής μας ζωής και ιστορίας. Μας αφορούν άμεσα και προσωπικά. Απαντάνε σε ερωτήματά μας και θεραπεύουν πληγές μας. Εάν, λοιπόν, δεν τα πάρω για να με θεραπεύσουν, τότε δεν τα κατάλαβα και οι γιορτές πέρασαν άσκοπα. Και γι’ αυτό είναι παρατηρημένο ότι, μετά τις γιορτές, την πιο μεγάλη πελατεία, από πλευράς επαγγελματιών, την έχουν οι ψυχολόγοι και οι ψυχίατροι.

Οι γιορτές έχουν ένα νόημα χαράς. Έρχονται, περνάνε, δεν χάρηκες τίποτα; Η κατάθλιψή σου αρχίζει να ανεβαίνει. Είναι επόμενο. Όταν ζεις σε ένα σκοτάδι και ποτέ δεν περιμένεις φως, κατάθλιψη θα πάθεις. Αλλά όταν το φως έρχεται και συ κλείνεις τα παραθύρια απ’ έξω, για να μη σε φτάσει, τότε πλέον είσαι υπεύθυνος γι’ αυτό…

Εύχομαι, η χαρά των Χριστουγέννων να είναι μόνιμα μέσα στις καρδιές όλων μικρών και μεγάλων, και η καρδιά του καθενός μας να είναι πραγματικά μια φάτνη, που ο Θεός θα δεχθεί να κατοικήσει μέσα μας.

Εκείνος το θέλει. Μας είπε: «Ενοικήσω εν υμίν και εμπεριπατήσω και έσομαι υμών Θεός, και υμείς έσεσθέ μοι λαός», θα κατοικήσω μέσα σας, θα είμαι για σας Πατέρας σας αγαπημένος και θα είστε για μένα παιδιά μου αγαπημένα.

Και ο Απόστολος Παύλος μας λέγει. «Δε βλέπετε τι θέλει ο Θεός από μας; Είναι δυνατόν να αρνηθούμε την αγάπη του Θεού;»

Ελάτε, λοιπόν, να αγωνιστούμε για να είναι η χαρά των Χριστουγέννων μόνιμη μέσα στις καρδιές μας, πέρα από κάθε δοκιμασία, πέρα από κάθε θλίψη. Γιατί η κρίση η πραγματική, δεν είναι η οικονομική, είναι οι άδειες καρδιές μας. Αυτή είναι η πραγματική κρίση.

Εύχομαι, λοιπόν, να είναι ευλογημένη η παρουσία του Χριστού μέσα στο σπίτι σας και μέσα στις καρδιές σας».   

Τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλο επισκέφθηκαν για ευχές, αργά το απόγευμα της παραμονής των Χριστουγέννων, οι Ιερείς της Ενορίας του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας, π. Βασίλειος Βασιλείου και π. Νέστορας Γκουρομίσιος, μαζί με τους Εκκλησιαστικούς Επιτρόπους, τις κατηχήτριες, τα μέλη της χορωδίας της Ενορίας και παιδιά των Κατηχητικών Σχολείων.

Ο ποιμενάρχης τους υποδέχθηκε στην είσοδο της Μητροπόλεως με αισθήματα χαράς. Όλοι μαζί μετέφεραν με τον δικό τους τρόπο το μεγάλο μήνυμα της Γεννήσεως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Τραγούδησαν παραδοσιακά κάλαντα της Σιάτιστας, έψαλλαν βυζαντινούς ύμνους της εορτής των Χριστουγέννων και τη φήμη του Σεβασμιωτάτου.

Ο Σεβασμιώτατος, αφού δέχθηκε τις ευχές όλων, τους ευχαρίστησε και τους ευχήθηκε να βιώσουν το πραγματικό νόημα της μεγάλης εορτής της Γεννήσεως του Ιησού Χριστού, που είναι η μετάνοια, για να μπορέσει η κοινωνία και το έθνος να βελτιωθούν και να αποφευχθεί μια ενδεχόμενη καταστροφή.

Με την ευλογία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλου, πραγματοποιήθηκε με επιτυχία η χριστουγεννιάτικη γιορτή των κατηχητικών σχολείων της Ενορίας του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας, την Πέμπτη 22 Δεκεμβρίου 2016 στο Ενοριακό Κέντρο του Ιερού Ναού.

Τα παιδιά του κατώτερου κατηχητικού Σχολείου (Δ’, Ε’, Στ’ Δημοτικού) παρουσίασαν χριστουγεννιάτικα ποιήματα, ύμνους, τραγούδια και κάλαντα, και τη Χριστουγεννιάτικη θεατρική παράσταση: «Το πιο πολύτιμο μαργαριτάρι».

Τα παιδιά με μοναδική απλότητα και αξιοσημείωτη πολλές φορές πνευματικότητα, απέδωσαν με τον καλύτερο τρόπο την θεατρική παράσταση και τα επίκαιρα ποιήματα καθώς και χριστουγεννιάτικους  εκκλησιαστικούς ύμνους, υπενθυμίζοντας σε μικρούς και μεγάλους την άξια του μηνύματος των Χριστουγέννων, ώστε οι παρευρισκόμενοι να συγκινηθούν αρκετά και να τα χειροκροτήσουν παρατεταμένα.

Το θεατρικό σκηνοθέτησε η κατηχήτρια Περιστέρα Μάνιου, εκπαιδευτικός, και τα τραγούδια δίδαξαν ο Χρήστος Καρακουλάκης και η πρεσβυτέρα εκπαιδευτικός  Σταυρούλα Βασιλείου.

Στη συνέχεια, η Περιστέρα Μάνιου ευχαρίστησε τα παιδιά που έδωσαν τον εαυτό τους για επιτύχει η γιορτή, ευχαρίστησε όλους εκείνους που συνεργάσθηκαν κατά τις προετοιμασίες, ευχαρίστησε τους Ιερείς της ενορίας π. Βασίλειο και π. Νέστορα και τον μουσικό κ. Παναγιώτη Αμεξίζογλου που συνόδευσε με την κιθάρα την χορωδία των παιδιών του κατηχητικού. Ευχαρίστησε και τους γονείς, που της εμπιστεύονται τα παιδιά τους, στον υπεύθυνο και ζωτικό τομέα της ορθοδόξου κατηχήσεως.

Την εκδήλωση έκλεισε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης ο Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος, ο οποίος ευχήθηκε, «… η ειρήνη του Θεού, που την εγκαινιάζει η είσοδος του Θεού στο χρόνο το δικό μας, να ειρηνεύσει τις καρδιές μας, να μας φωτίσει και να μας αξιώσει, η καρδιά μας να γίνει μια φάτνη, που θα ανακληθεί ο Χριστός». Ευχήθηκε ακόμα «… να γιορτάσουν όλοι αληθινά Χριστούγεννα και να καταλάβουμε τα Χριστούγεννα σαν γεγονός της δικής μας ζωής και ιστορίας».

Τέλος, συνεχάρη όλα τα παιδιά, τις κατηχήτριές τους, την Ενορία του Αγίου Νικολάου και ευχήθηκε λέγοντας «… να σας αξιώνει ο Θεός, να αποκτήσετε το αληθινό πνεύμα των Χριστουγέννων, που είναι η ταπείνωση και η αγάπη. Να είστε καλά, Χρόνια πολλά και Ευλογημένα…»

Η γιορτή έκλεισε με το κοντάκιο της εορτής των Χριστουγέννων, «Η Παρθένος σήμερον…»  και ο Σεβασμιώτατος μοίρασε σε όλα τα παιδιά την εικόνα του Ιησού Χριστού.

Από την Ενορία προσφέρθηκαν σε όλους γλυκίσματα και σ’ όλα τα παιδιά των Κατηχητικών Σχολείων μοιράστηκαν από ένα χριστουγεννιάτικο αναμνηστικό, που ετοίμασαν οι κατηχήτριες.

ΚΑΛΑ  ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ  Η  ΝΕΑ  ΧΡΟΝΙΑ

Την Κυριακή 18 Δεκεμβρίου 2016, τελέσθηκε στην πόλη της Σιάτιστας, στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Δημητρίου αρχιερατική Θεία Λειτουργία και Ιερό Μνημόσυνο, για τον μακαριστό Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης κυρό Αντώνιο Κόμπο, ο οποίος εκοιμήθη εν Κυρίω στις 17 Δεκεμβρίου 2005, καθώς και για όλους τους μακαριστούς Ιεράρχες της Μητροπόλεως Σισανίου και Σιατίστης. Τη Θεία Λειτουργία τέλεσε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος, ο οποίος κήρυξε και το θείο λόγο. Αμέσως μετά την Θεία Λειτουργία και το μνημόσυνο, στην αίθουσα «Αλεξάνδρα Παπαγεωργίου» πραγματοποιήθηκε εκδήλωση τιμής, για τα 53 χρόνια Ιερατικής Διακονίας του Πρωτοπρεσβυτέρου Αλέξανδρου Θεοδωροπούλου. Στην αρχή της εκδήλωσης παρουσιάστηκε βίντεο με τη ζωή και το έργο του πρωτοπρεσβυτέρου Αλεξάνδρου Θεοδωροπούλου. Στη συνέχεια η Βυζαντινή και Παραδοσιακή Χορωδία της Μητροπόλεως «Ο Όσιος Ναούμ», υπό τη Διεύθυνση του Θωμά Θεοδωροπούλου, έψαλε βυζαντινούς ύμνους. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος, τίμησε τον π. Αλέξανδρο με τον Σταυρό του Μεγαλομάρτυρος Αγίου Δημητρίου. Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν Ιερείς της Μητροπόλεως και πλήθος πιστών.

Γ.Γ. siatista-info.blogspot.com

Την ιερά μνήμη του Αγίου Μοδέστου, Αρχιεπισκόπου Ιεροσολύμων, τίμησε η Ενορία του Αγίου Νικολάου, την Κυριακή 18 Δεκεμβρίου 2016, Κυριακή προ της Χριστού γεννήσεως.

Τη Θεία Λειτουργία τέλεσαν οι πρωτοπρεσβύτεροι π. Βασίλειος και π. Νέστορας στον Ενοριακό Ναό του Αγίου Νικολάου, όπου είναι αποθησαυρισμένο και το Ιερό Λείψανο του Αγίου Μοδέστου.

Την ιερά μνήμη του προστάτου τους, Αγίου Μοδέστου, τίμησαν και τα μέλη του Ιππικού Συλλόγου Σιάτιστας, «Ο ΑΓΙΟΣ ΜΟΔΕΣΤΟΣ», καθώς και οι κτηνοτρόφοι προς ευλογία των ζώων τους.

Μετά τη Θεία Λειτουργία, οι Ιερείς, ευλόγησαν τους άρτους, τον σίτον, τον οίνον και το έλαιον, που προσέφεραν τα μέλη του Συλλόγου.

Στη συνέχεια, ανέγνωσαν την ορισμένη ευχή, για την ευλογία του άλατος, που έφεραν οι πιστοί, καθώς και την ευχή του Aγίου Μοδέστου, τη λεγομένη εις πάσαν θανατηφόρον ασθένειαν και βλάβην βοών, ίππων, όνων, ημιόνων, προβάτων, αιγών, μελισσών, και των λοιπών ζώων.

Απ’ αυτό το ευλογημένο αλάτι οι πιστοί δίνουν στα ζώα τους να φάνε στην ταγή, για να γλιτώνουν από τις αρρώστιες και για να δίνουν (οι αγελάδες και τα πρόβατα) περισσότερο γάλα, και τα εύχονται να ζήσουν χρόνια πολλά…

Σύμφωνα με το βίο του, ο Άγιος Μόδεστος, θεράπευε όχι μόνον ανθρώπους, αλλά και τα ζώα που εκείνοι εξέτρεφαν, ιδιαίτερα αυτά που έσερναν άροτρο για το όργωμα των χωραφιών. Θεωρείται από τους χριστιανούς, ο Άγιος Μόδεστος, προστάτης και θεραπευτής τους. Και ιδιαιτέρως των μεγαλόσωμων ζώων, των ζώων των κτηνοτρόφων και γεωργών, των οποίων η επιβίωση – ειδικά τότε – θεωρούνταν υψίστης σημασίας, για τη διαβίωση των ανθρώπων. Τότε, που η επιβίωση του ανθρώπου εξαρτιόταν σε μεγάλο βαθμό από εκείνα, τον τιμούσαν με μεγαλοπρέπεια. Κι όταν έχαναν και κάποιο ζώο, φρόντιζαν να κάνουν τάμα στον άγιο τούτο, για να τους το στείλει πίσω.

Στο κήρυγμά του ο π. Βασίλειος παίρνοντας αφορμή από το Αποστολικό Ανάγνωσμα, που είναι παρμένο από τον ύμνο της πίστεως και αναφέρει ένα πλήθος από ήρωες της πίστεως και τον τρόπο που αγωνίσθηκαν, ανέφερε ότι η πίστη έχει δύο σκέλη.

Την πίστη στην ύπαρξη του Θεού και την πίστη στην αναζήτηση του Θεού.

Μετά την πτώση και το χάσιμο του Παραδείσου ο άνθρωπος οφείλει να πιστεύει στην ύπαρξη του Θεού και να προσπαθεί να αναζητεί το Θεό και το θέλημά του.

Με την πίστη ευαρεστούμε στο Θεό και γνωρίζουμε το Θεό. Αυτά αποτελούν θεμελιώδη βήματα της πίστεως.

Η πίστη ακόμα είναι η μεγάλη δοκιμασία της προαιρέσεως. Βλέπουμε κάποιος να πιστεύει, κάποιος να μην πιστεύει. Τι είναι εκείνο που τον κάνει να πιστεύει ή όχι; Ο νους; Όχι. Η καρδιά; Ναι. Είναι η προαίρεση. Η προαίρεση είναι ένα κάτι, στα βάθη της ψυχής, στο είναι του ανθρώπου, η οποία αποτελεί ένα μυστήριο. Και είναι προσωπικό κτήμα. Και ο καθένας παίρνει μια στάση απέναντι στο Θεό, ανταποκρίνεται ή όχι. Και αυτό λέγεται προαίρεση.

Η πίστη γεννά τον ηρωισμό και τους ήρωες. Η πίστη φέρει τον άνθρωπο σε μία άνευ προηγουμένου περιπέτεια στον κόσμο αυτό. Ξέρει ο πιστός ότι θα υποστεί την περιπέτεια, αλλά αποδέχεται την πίστη. Εδώ είναι η μεγάλη δοκιμασία της προαιρέσεως και ο ηρωισμός ότι, ό,τι και να συμβεί, εγώ θα πιστεύω στο Θεό, στον Ιησού Χριστό και θα αποδέχομαι το Λόγο του. Ξέρω τι θα μου συμβεί, αλλά εγώ ελεύθερα θέλω να πιστεύω, σε όποια περιπέτεια και αν μπω.

Γιατί, όμως, να μπω σ’ αυτή την περιπέτεια; Επειδή ο κόσμος δεν πιστεύει στον Θεό. Συνεπώς, όταν εγώ ζω μέσα σ’ ένα κόσμο απομακρυσμένο απ’ το Θεό, που αρνείται το Θεό, που δεν πιστεύει στο Θεό, κατά ένα ανεξήγητο και παράλογο τρόπο μπαίνω σε μία περιπέτεια.

Θα έλεγε κανείς, γιατί να μπω σε περιπέτεια; Δεν είμαι ελεύθερος να πιστεύω ή να μην πιστεύω; Αυτό είναι ο παραλογισμός, η τρέλα. Ο παραλογισμός είναι ένα στοιχείο του διαβόλου. Έτσι ο άνθρωπος που είναι μακριά από το Θεό, είναι παράλογος, κατέχεται από το δαίμονα και στρέφεται χωρίς λόγο εναντίον του πιστού και του δημιουργεί περιπέτεια και θλίψη, τα οποία ο πιστός τα αποδέχεται, μένοντας πιστός στο Θεό έως θανάτου.

Η Εκκλησία μας, πριν τα Χριστούγεννα, θέτει αυτή την περικοπή, τον ύμνο της πίστεως, για να μας θυμίσει την Πίστη στο θεανθρώπινο πρόσωπο του Ιησού Χριστού, το οποίο αποτελεί το κέντρο της ανθρώπινης Ιστορίας και της δημιουργίας ολόκληρης.

Η πίστη στάθηκε η πρώτη εντολή και η πρώτη αρετή των ανθρώπων μέσα στον Παράδεισο.

Η πίστη πάλι θα σταθεί η πρώτη εντολή και η πρώτη αρετή των εσχάτων. Το είπε ο Κύριος: «Ο Υιός του ανθρώπου ελθών άρα ευρήσει την πίστιν επί της γης;»

Τα Χριστούγεννα έρχονται! Ας πιστέψουμε με την καρδιά στην αγάπη του και στο Θεανθρώπινο πρόσωπό του και θα σωθούμε.