Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας

Τη Δευτέρα 20 Μαρτίου 2017 καλεσμένη στη Σχολή Γονέων της Ιεράς Μητροπόλεως Σισανίου και Σιατίστης ήταν η κ. Χάρις Δημητρακούδη, παιδαγωγός και θεολόγος, η οποία μίλησε με θέμα: «Πόσο προστατεύουμε τα παιδιά μας».

 Η κ. Χάρις Δημητρακούδη, με τις πολύπλευρες γνώσεις της, τις πολλές εμπειρίες της και την άνεση του λόγου της, αφού ευχαρίστησε το πολυπληθές ακροατήριό της, αναφέρθηκε στο θέμα μ’ ένα λόγο χειμαρρώδη αλλά ταυτόχρονα λιτό και κατανοητό, και μεταξύ των άλλων τόνισε και τα εξής:

«Πόσο συχνά θυμόμαστε να τροφοδοτήσουμε την ψυχή του παιδιού; Την ψυχή ως πνεύμα και την ψυχή ως ψυχή πνευματική υπόσταση. Γιατί άλλο πράγμα είναι η ψυχή ως ψυχολογικό δεδομένο και άλλο πράγμα η πνευματική. Πόσες φορές ταΐζουμε τα παιδιά μας με την εκτίμηση, που εκφράζουμε με τον σεβασμό. Τους μπουκώνουμε  με την αγάπη μας. Αυτό είναι αλήθεια. Αλλά στην κυριολεξία τους μπουκώνουμε. Όπως, συνήθως, συνηθίζουμε να τους μπουκώνουμε και στη διατροφή. Και δεν δίνουμε την ποιοτική, πνευματική και ψυχολογική τροφή. Δίνουμε πολλά, αλλά όχι ποιοτικά.

Ένα παιδί θέλει να τροφοδοτηθεί πνευματικά, και υπάρχουν πάρα πολλοί τρόποι για να προστατεύσεις το παιδί. Όπως έχει τη βιολογική του υπόσταση, έχει και την ψυχική του υπόσταση, και την πνευματική του υπόσταση. Και όπως θωρακίζουμε τα παιδιά μας βιολογικά και σωματικά με τα εμβόλια, με τον υγιεινό τρόπο ζωής, έτσι πρέπει εγκαίρως και πολύ νωρίς να θωρακίσουμε τα παιδιά μας και ψυχολογικά και πνευματικά.

Ψυχολογικά, με το να τους αφήνουμε το χώρο που χρειάζονται. Ψυχολογικά, με το να τους στηρίζουμε με την αγάπη μας, αλλά και με την εκτίμησή μας. Αλλά αφήνοντάς τους να αναπτυχθούν, να μεγαλώσουν, όχι μόνο σωματικά αλλά και πνευματικά. Να διακινδυνεύσουν, να κάνουν λάθος, να υποστούν τις συνέπειες του λάθους. Να μάθουν από το λάθος τους. Να μπορούν να αποφασίζουν. Να μπορούν να διαχειρίζονται μια δύσκολη κατάσταση. Να μπορούν να κλαίνε και να μπορούν να γελάνε. Φαίνεται αυτονόητο; Δεν είναι καθόλου αυτονόητο. Γιατί αυτά δυστυχώς φαίνονται μετά, μακροπρόθεσμα. Δεν βλέπουμε δηλ. μακριά μας. Είμαστε εκεί κολλημένοι, μέσα σ’ όλα αυτά, και παρασυρόμαστε.

Δεν θωρακίζουμε τα παιδιά μας πνευματικά, που είναι από τα πιο σημαντικά πράγματα. Γι’ αυτό, η Εκκλησία μας έχει ορίσει και τον νηπιοβαπτισμό, ώστε το παιδί μας να θωρακιστεί και να τραφεί πνευματικά από τις πρώτες μέρες της ζωής του, με τη Θεία Κοινωνία, με τη συμμετοχή του στη Θεία Λειτουργία, έστω και αν δεν καταλαβαίνει διανοητικά, αλλά μυρίζει, βλέπει, αποτυπώνονται μέσα του, είναι οι εμπειρίες, όλες οι αισθήσεις, ζωντανές. Με την προσευχή, που πάλι μπορεί να μην την καταλαβαίνει, αλλά που η χάρις του Θεού έρχεται. Αυτή τη θωράκιση την οποία θα χρησιμοποιήσει, για να μπορέσει σιγά – σιγά να αποφασίσει και να χαράξει το δρόμο του, χωρίς να είναι έρμαιο όλων των άλλων. Γιατί ακριβώς όταν κανείς προστατεύει ένα παιδί και δεν του επιτρέπει να κινείται, στην πραγματικότητα, όταν από λανθασμένο ενδιαφέρον ελέγχουμε τα πάντα ως επιθεωρητές υγιεινής, όχι από ενδιαφέρον, όχι δηλ. να το συζητήσουμε, όχι να συμβουλεύσουμε κάποιες φορές, όταν θέλουμε να εμπνεύσουμε το παιδί, όταν θέλουμε να καθοδηγήσουμε το παιδί, γιατί αυτή πρέπει να είναι η στάση μας να δείχνουμε το δρόμο στο παιδί, αλλά όχι να περπατάμε εμείς μπροστά και από πίσω κρυμμένο το παιδί μας, ώστε εμείς να δεχόμαστε όλα τα αρνητικά. Τότε το παιδί μας μένει αθωράκιστο. Τότε το παιδί μας δεν ξέρει πώς να διαχειριστεί, π.χ. όταν δεν έχει συνηθίσει να έχει όρια μέσα στο σπίτι, να έχει κάποιους κανόνες μέσα στο σπίτι, να ακούει μερικά «όχι», που πρέπει να τα ακούει, ανεξάρτητα αν θα τα εφαρμόσει ή όχι…

Μας αρέσει να είμαστε παρόντες πάντοτε στη ζωή των παιδιών μας, γιατί ξεχνάμε από πολύ νωρίς ότι, τα παιδιά μας τα μεγαλώνουμε για να κάνουν το δικό τους ταξίδι. Για να μπουν στο δικό τους καράβι ή έστω για να ανοίξουν τα φτερά τους, όπως λέμε λυρικά και λογοτεχνικά, αλλά το ξεχνούμε και δεν το αποδεχόμαστε.

Όσο πιο νωρίς συμφιλιωθούμε, αποδεχθούμε, αφομοιώσουμε τις μεγάλες αυτές αλήθειες και την αλήθεια ότι, τα παιδιά μας είναι πρώτα του Θεού και μετά δικά μας ότι, εμείς θα τα συνοδεύουμε σ’ όλη μας τη ζωή με την προσευχή μας και την ευχή μας και όσο πιο νωρίς συνειδητοποιήσουμε ότι τα παιδιά μας τα ετοιμάσουμε για να πορεύονται μόνα τους, τόσο πιο εύκολα θα βρούμε το μέτρο, θα βρούμε την ισορροπία και μεταξύ μας σαν γονείς, σαν σύζυγοι, για να μπορέσουμε σιγά – σιγά, καθώς μεγαλώνουν τα παιδιά μας, να τους δίνουμε το περιθώριο και το χώρο για να κινούνται, για να έχουν την ελευθερία. Μία λέξη πάρα πολύ σημαντική, την οποία μας χαρίζει η πίστη μας και η σχέση μας με το Χριστό, την οποία μας δίνει η Εκκλησία, αλλά την οποία δε γευόμαστε πολλές φορές και την οποία συχνά στερούμε απ’ τα παιδιά μας. Αλλά μια ελευθερία που έχει τα όριά της, που έχει τους κανόνες της, ακριβώς για να μη σταματήσει να είναι ελευθερία και γίνει ασυδοσία. Για να είναι μια ελευθερία, που ανοίγει τους δρόμους και δεν καταστρέφει απ’ εκεί που περνάει. Έτσι θα μπορέσουμε σιγά -σιγά να απελευθερωθούμε, ν’ απεξαρτηθούμε απ’ τα παιδιά μας και να τους δείξουμε την εμπιστοσύνη και την εκτίμησή μας…»

Μετά το τέλος της εισηγήσεως ακολούθησε ευχάριστη συζήτηση και η κ. Χάρις έδωσε απαντήσεις σε θέματα αντιμετώπισης και πρόληψης, όσον αφορά στη συμπεριφορά μας προς τα παιδιά.

 ΕΛΛΗΝΙΚΗ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

 ΙΕΡΑ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ

 Β’ ΝΗΣΤΕΙΩΝ 2017 

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ

ΕΠΙ Τῌ Β΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

Πρὸς τὸ εὐλογημένον πλήρωμα

Τῆς κατὰ Σισάνιον καὶ Σιάτισταν Ἐκκλησίας

          Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

          Σήμερα, δευτέρα Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν, ἡ Ἐκκλησία μας προβάλλει μία θαυμαστὴ προσωπικότητα καί μορφή, τὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ ἀρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης καὶ δεύτερο πολιοῦχο τῶν Θεσσαλονικέων, μετὰ τὸν ἅγιο Δημήτριο. Εἶναι μιά δευτέρα Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας. Στήν πρώτη ἑορτάζουμε τόν θρίαμβο τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, σήμερα ἑορτάζουμε  τήν γνησιότητα τῆς ὀρθοδόξου πνευματικῆς ζωῆς. Ὥρισε ἐπίσης ἡ Ἐκκλησία μας νά διαβάζεται στό ἱερό Εὐαγγέλιο καί τό θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ Παραλυτικοῦ. Ἄς μιλήσουμε ὅμως πρῶτα γιά τόν Ἅγιο.

          Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς εἶναι ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος ποὺ ἀποτελεῖ ἔξοχο παράδειγμα γιὰ ἐμᾶς, διότι ἔκανε πράξη στὴν ἁγιασμένη ζωή του ἐκεῖνο ποὺ ψάλαμε στὴν ἀρχὴ τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς «νηστεύσωμεν νηστείαν δεκτὴν εὐάρεστον τῷ Κυρίῳ». Καὶ μιὰ νηστεία εὐάρεστη στὸ Θεό, δὲν εἶναι μόνον ἡ ἀποχὴ ἀπὸ τὶς τροφὲς ποὺ καλὸ εἶναι νὰ γίνεται καί αὐτὴ, ὅπως ἀκριβῶς ὁρίζει ἡ Ἐκκλησία μας, ὅταν ὑπάρχει ἡ σωματικὴ ὑγεία τοῦ πιστοῦ. Νηστεία –μᾶς τὸ ἔχει ξαναπεῖ ἡ Ἐκκλησία μας- εἶναι «ἡ τῶν κακῶν ἀλλοτρίωσις», δηλαδὴ ἡ ἀποχὴ ἀπὸ κακοὺς λόγους, λογισμοὺς καὶ ἔργα.

          Ὁ Ἅγιος ἀπὸ νωρὶς ἀπαρνήθηκε τὸν κόσμο, δηλαδὴ τὸ κοσμικὸ φρόνημα καὶ ἀποφάσισε ν’ἀκολουθήσει τὴ μοναστικὴ ὁδό. Ἅγιον Ὄρος, Βέροια, Θεσσαλονίκη εἶναι οἱ τόποι ποὺ κυρίως ἔδρασε. Χάρισμά του ἡ συνεχὴς προσευχὴ καὶ τὰ ἀκατάσχετα καὶ παράδοξα ρεύματα δακρύων ποὺ αὐλάκωναν τὸ πρόσωπό του. «Χριστέ μου, φώτισόν μου τὸ σκότος»! φώναζε γιὰ πολλὰ χρόνια, μέχρις ὅτου ὁ Χριστὸς τὸν τύλιξε μέσα στὸ Φῶς Του καὶ τὸν ἔκανε ἀληθινὸ θεολόγο, δηλαδὴ γνώστη τοῦ Θεοῦ.

          Αὐτὸς ποὺ θὰ γνωρίσει τὸ Θεό, ἀλλάζει παντελῶς καὶ στὴν ὄψη καὶ στὴ συμπεριφορά. Καὶ μεταδίδει στοὺς καλοπροαίρετους αὐτὴ τὴν ἀλλαγὴ τῆς ζωῆς τους μέσα ἀπὸ τὴ Χάρη τὴν ὁποία ἔλαβε. Ἐμεῖς μιλᾶμε γιὰ τὸ Θεό, εἶναι ζητούμενο ὡστόσο ἂν γνωρίζουμε τὸ Θεό. Ἐκεῖνος τὰ ἔδωσε ὅλα στὸ Θεό, δίχως νὰ κρατήσει τίποτε γιὰ τὸν ἑαυτό του, εἶναι ζητούμενο ὡστόσο ἂν ἐμεῖς ἀφήνουμε τὰ «παζαρέματα» καὶ τότε ποὺ δείχνουμε ὅτι θέλουμε νὰ πλησιάσουμε τὸ Θεό. Στὸ Θεὸ κοντὰ δὲν πηγαίνεις κάτω ἀπὸ προϋποθέσεις. Πηγαίνεις ἀπροϋπόθετα: «θὰ σὲ ἀκολουθήσω ὅπου κι ἂν μὲ πᾶς Κύριε», εἴτε στὸ φῶς εἴτε στὸ σκοτάδι, εἴτε στὴ δοκιμασία καὶ τὴ θλίψη, εἴτε στὴ χαρά». Ἔτσι ἀκριβῶς καὶ ὁ Ἅγιος προσευχόταν στὸ Θεό: «Κύριε, ὅπως ἐσὺ γνωρίζεις καὶ ὅπως ἐσὺ θέλεις, ἐλέησέ με», δείχνοντάς μας τὸν τρόπο τῆς προσευχῆς, ἀλλὰ κυρίως τὸ φρόνημα τῆς καρδιᾶς μας στὴ διάρκεια τῆς προσευχῆς μας, αὐτὴ τὴν τέλεια ἐγκατάλειψη στὸ ἔλεος καὶ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

          Ἄς δοῦμε ὅμως καί μερικὰ σημεῖα τῆς παραβολῆς. Τί προκάλεσε τὴ θαυματουργικὴ ἐπέμβαση τοῦ Χριστοῦ;

          α. Ἡ πίστη τῶν ἀνθρώπων ποὺ βοηθοῦν τὸν παραλυτικό. Ὁ παραλυτικὸς τῆς σημερινῆς περικοπῆς δὲν εἶναι μόνος του, ὅπως ὁ παραλυτικὸς ποὺ ἀναφέρεται σὲ ἄλλο εὐαγγέλιο. Ὁ παραλυτικὸς τῆς Καπερναοὺμ ἔχει ἀνθρώπους  νὰ τὸν φροντίσουν. Τὸν ἔφεραν στὸ Χριστό, χωρὶς νὰ ποῦν τίποτα. Τὸν ἐμπιστεύτηκαν σὲ Κεῖνον, μὲ ἁπόλυτη πίστη ὅτι Ἐκεῖνος μπορεῖ.

          β. Ἡ πίστη τοῦ παραλυτικοῦ. Ὁ ἄρρωστος διακινδυνεύει τὴν κάθοδό του ἀπὸ τὴν ὀροφὴ καὶ παραδίδει τὸν ἑαυτό του στὴ διάκριση Ἐκείνου ποὺ τὸν θεραπεύει.

          Ὁ Κύριος τὸν θεραπεύει χωρὶς νὰ κάνει κουβέντα γιὰ τὴν πίστη του. «Εἶδε τὴν πίστη τους», τονίζει τὸ εὐαγγέλιο. Αὐτὸς ποὺ γνωρίζει τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς μας, δὲν χρειάζεται μεγαλοστομίες καὶ ὑπερβολές. Γνωρίζει καὶ ἀπαντᾶ σ’ αὐτὸ ποὺ πραγματικὰ ὑπάρχει μέσα μας καὶ ὄχι σ’ αὐτὸ ποὺ λένε τὰ χείλη μας.

          Μποροῦμε νὰ φανταστοῦμε τὶ σημαίνει τὸ περιστατικὸ τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελίου γιὰ τὶς ἐνορίες μας.

          Πόσο εἴμαστε ἕτοιμοι ὅλοι μας νὰ τρέξουμε στὶς ἀνάγκες τῶν συνανθρώπων μας, νὰ «σηκώσουμε τὸ κρεββάτι τους», τὸ φορτίο τους, τήν ὅποια δοκιμασία τους. Εἴτε εἶναι ἀρώστια σωματικὴ ἢ ψυχική, εἴτε εἶναι ἀνάγκη ἐπιβίωσης, εἴτε πρόκειται γιὰ τὴ μοναξιά τους. Πόσο εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ ρισκάρουμε τὸ ἀνέβασμα στὴ σκεπή, γιὰ νὰ βοηθήσουμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον;

          Κι ἂν εἴμαστε οἱ παραλυτικοὶ τῆς περικοπῆς, πόσο ρισκάρουμε νὰ ἐμπιστευθοῦμε τοὺς φίλους μας καὶ τὸν Θεό, νὰ πάρουμε τὸ ρίσκο νὰ τοὺς ἀφήσουμε νὰ μᾶς βοηθήσουν; Κλεινόμαστε στὸν ἑαυτό μας καὶ στὸν ἐγωισμό μας, δὲν ἀφήνουμε τοὺς ἄλλους νὰ δοῦν τὴν ἀνάγκη μας, δὲν ἔχουμε τὴ διάκριση τοῦ παραλυτικοῦ ν’ἀφήσουμε τὰ πάντα στὴν ἀγάπη καὶ στὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ.

           Ἂς δοῦμε τώρα τὴ στάση τῶν Γραμματέων. Ὅπως ὁ Κύριος γνωρίζει τὴν καρδιὰ τοῦ παραλυτικοῦ καὶ ἀπαντάει στὴν πίστη του, ἔτσι γνωρίζει καὶ τὶς πονηρὲς σκέψεις τῶν Γραμματέων ποὺ παρακολουθοῦν τὸ περιστατικό. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος τονίζει τὴν ἐφευρετικότητα τοῦ Ἰησοῦ, ὁ ὁποῖος χρησιμοποιεῖ τὸν φθόνο τους γιὰ νὰ ἀναδείξει τὸ θαῦμα. Ἀφήνει τοὺς ἴδιους νὰ ὁμολογήσουν τὴν θεότητά Του, τὴν ἀλήθεια, δηλαδή, ὅτι μόνον ὁ Θεὸς μπορεῖ νὰ συγχωρεῖ ἁμαρτίες. Ἀποκαλύπτει τὰ μυστικὰ ποὺ εἶναι κρυμμένα στὴν ψυχή τους. Τὰ σκέφτηκαν αὐτά, δὲν τὰ εἶχαν ἀκόμα ἐκφράσει. Πρὶν ἐκφραστοῦν ἀποκαλύπτει τὴν πνευματική τους τυφλότητα καὶ προχωρεῖ στὸ θαῦμα δείχνοντας τὴν ἁπόλυτη ἐξουσία Του ὡς Θεός. Ἀφήνει τὸν παραλυτικὸ νὰ περπατήσει, νὰ σηκώσει τὸ κρεββάτι μόνος του. Δὲν ἀναλίσκεται ὁ Κύριος σὲ μακρὲς συζητήσεις. Τοὺς ἀφήνει νὰ δοῦν τὸ θαῦμα.

         Ὁ παραλυτικὸς καὶ οἱ ἄνθρωποι ποὺ τὸν συνόδευαν ταυτίστηκαν μὲ τὸν Κύριο, Τοῦ ἐμπιστεύθηκαν τὴ ζωή τους μὲ τὴν ἐμπιστοσύνη ποὺ γεννᾶ ἡ πίστη. Ὁ ἅγιος ποὺ σήμερα τιμοῦμε τὴ μνήμη του, ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, ἀναφέρει ὅτι δὲν εἶναι τὰ ἰδιαίτερα προσόντα μας ποὺ μπορεῖ νὰ μᾶς φέρουν κοντὰ ἢ νὰ μᾶς ἀπομακρύνουν ἀπὸ τὸν Θεό,  ἀλλὰ ὁτιδήποτε προκαλεῖ ἡ δική μας προαίρεση, τὴν ὁποία θεωρεῖ γνώρισμα μόνο τῶν λογικῶν ἀνθρώπων. Λέει ἐπίσης, ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀρκετὰ μεγάλος γιὰ νὰ δεχτεῖ τὴ θεϊκὴ παρουσία μέσα του. Εἶναι τόσο μεγάλος ὥστε νὰ μὴν περιορισθεῖ ἁπλῶς νὰ εἶναι ἕνα δοχεῖο τῆς θεότητας, ἕνας ναὸς τοῦ Θεοῦ, μὰ νὰ ἑνωθεῖ μὲ τὸ Θεὸ τόσο, ὥστε ὁ Θεὸς καὶ ὁ Ἄνθρωπος νὰ ἑνώνονται σὲ ἕνα μυστήριο, ὅπου ὁ ἄνθρωπος παραμένει ἄνθρωπος καὶ ὁ Θεὸς δὲν περιορίζεται σὲ κανένα πλαίσιο.

         Τὸ θαῦμα ἀποκαλύπτεται στὸν καθένα μας, ἂν καταφέρουμε νὰ νικήσουμε τὸν ἐγωισμό μας καὶ νὰ πάρουμε τὴν ἀπόφαση νὰ ἀνοίξουμε τὴ «στέγη», ὅ,τι δηλαδὴ μᾶς ἐμποδίζει νὰ δοῦμε καθαρὰ τὴν ἀλήθεια καὶ νὰ ἀφεθοῦμε στὰ χέρια Του. Μᾶς ἔπλασε τόσο μεγάλους, ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ὥστε νὰ ἀφεθοῦμε στὴ χάρη Του καὶ νὰ πραγματοποιηθεῖ μέσα μας τὸ μυστήριο τῆς συνάντησης μαζί Του.

        Μακάρι νά τό ἐπιχειρήσουμε!

Εὐχόμενος ἐν ἀγάπη

ὁ Ἐπίσκοπός Σας

ὁ Σισανίου καί Σιατίστης Παῦλος

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ Β΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΝΗΣΤΕΙΩΝ 2017 (PDF)

Είναι γνωστό ότι η 8η Μαρτίου ορίστηκε το 1977 από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών ως Παγκόσμια Ημέρα για τα δικαιώματα της Γυναίκας  και την Διεθνή Ειρήνη.

Η ιδέα για τον εορτασμό της προέκυψε κατά το πέρασμα στον 20ό αιώνα, το οποίο σηματοδοτήθηκε από την εκβιομηχάνιση, την πληθυσμιακή έκρηξη και τις ριζοσπαστικές ιδεολογίες.

Οι  γυναίκες πάντοτε  ζητούσαν «ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα» στις Βερσαλλίες. Η γιορτή ουσιαστικά αφορά στους αγώνες απλών γυναικών, που με το θάρρος και την αποφασιστικότητά τους έγραψαν ιστορία.

Πρέπει να αναρωτηθούμε στις σημερινές δύσκολες, παγκοσμίως συνθήκες πως μπορούμε, άνδρες και γυναίκες, συνηθισμένοι και καθημερινοί άνθρωποι να γράψουμε ιστορία; Με ποιο θάρρος και με ποια αποφασιστικότητα;

Ως τώρα οι γυναίκες αποφάσιζαν τη δράση τους στον δημόσιο και στον ιδιωτικό χώρο με βάση λογικές αξίες, όπως η καλή ζωή. Στο εξής, μερίδιο στη διαδικασία αυτή διεκδικούν άλλες αξίες, διαφορετικές από όσες μέχρι σήμερα οικοδόμησαν ότι ονομάζεται σύγχρονος πολιτισμός.

Χρειαζόμαστε το θάρρος και την αποφασιστικότητα για να αγωνιστούμε για αξίες  όπως ο σεβασμός στην αξία του ανθρώπου, το πνευματικό κεφάλαιο, ο σεβασμός στο περιβάλλον, η ανάγκη για έναν καλύτερο κόσμο, η υγεία με την ολιστική προσέγγιση και η απόλυτη διαφάνεια.

Χρειαζόμαστε το θάρρος και την αποφασιστικότητα για συνεννόηση περισσότερο παρά για  ρήξη. Αξίες πολύτιμες κυρίως σε έναν κόσμο άκρως ανταγωνιστικό, που προστρέχει τελείως αβασάνιστα στη ρήξη και στον πόλεμο, ως μέσα επίλυσης των διαφορών.

Οι ορθόδοξοι χριστιανοί κομίζουμε μια βαριά παράδοση, η οποία δεν ταυτίζεται με συνήθειες και έθιμα, ιδέες ή την ιστορική αδράνεια και στασιμότητα, αλλά με ένα πρόσωπο, τον Ιησού Χριστό. Δεν σχετίζεται πρωτίστως με το παρελθόν. Όσο παράξενο κι αν ακούγεται, στην αυθεντική εκκλησιαστική προοπτική, η Παράδοση προσανατολίζεται προς το μέλλον. Έρχεται κυρίως και πρωτίστως από το μέλλον της Βασιλείας του Θεού, από τον ερχόμενο Κύριο, για την σωτηρία του κόσμου και του ανθρώπου. Μια τέτοια κατανόηση της Παράδοσης αφήνει το μέλλον ανοικτό στη βούληση και το σχέδιο του Θεού. Παράδοση – στάση ζωής όπως  η  επαναστατική για τα δεδομένα της εποχής διακήρυξη του Αποστόλου των Εθνών Παύλου «ουκ ένι άρσεν και θήλυ… πάντες γαρ υμείς είς εστέ εν Χριστώ Ιησού» δηλαδή, δεν υπάρχει άνδρας και γυναίκα, όλοι είμεθα ίσοι απέναντι του Χριστού, καταργεί την ανισότητα μεταξύ των δύο φύλων.  Στηρίζεται στην εντολή της αγάπης που δίδαξε στον κόσμο ο Ιησούς και έχει την αφετηρία και την προέλευσή της στην δημιουργία του ανθρώπου από τον Θεό. Αυτή η θεόσδοτη ισότητα δεν επιβάλλεται με ανθρώπινους νόμους και Συντάγματα, ούτε με διακηρύξεις, αλλά βιώνεται και επικρατεί όταν ο άνθρωπος έχει επίγνωση του προορισμού του και του τελικού στόχου και σκοπού των πράξεών του.

Χρειαζόμαστε έναν άλλο τρόπο ζωής που δημιουργεί νέους δρόμους στη ζωή των ανθρώπων.

Χρειαζόμαστε το θάρρος και την αποφασιστικότητα να θέσουμε ως κέντρο της ζωής την αγάπη και όχι τον ανταγωνισμό, την κατανόηση, την ανακάλυψη των ιδιαιτεροτήτων των δυο φύλων, την ομορφιά της δημιουργικής συνοδοιπορίας τους, να μεταθέσουμε το κέντρο βάρους από την εξουσία, στη διακονία με τα χαρίσματα και τις δεξιότητες που έχει κάθε άνθρωπος

Είναι αναγκαίο να συμβάλλουμε οι ορθόδοξοι χριστιανοί άνδρες και γυναίκες στην μεταμόρφωση της ζωής των δυο φύλων τόσο στην κοινωνία όσο και στην Εκκλησία. Με τον τρόπο αυτό η σημερινή γιορτή ας είναι αφορμή για μια άλλη νέα πορεία των γυναικών στον σύγχρονο κόσμο, η οποία ζητά το θάρρος και την αποφασιστικότητα της αγάπης.

Η Εκκλησία, ως κοινωνία προσώπων, ανδρών και γυναικών, στηρίζει την ισότητα και ισοτιμία των μελών της, στηρίζει και τιμά τη γυναίκα.

Η ενεργοποίηση και παρουσία της ορθόδοξης γυναίκας σε όλα τα επίπεδα της σύγχρονης πραγματικότητας είναι σήμερα απαραίτητη για να αντιμετωπισθούν θέματα όπως ο ρατσισμός, οι διακρίσεις και τα στερεότυπα, οι συνέπειες της κρίσης κυρίως στις γυναίκες, η υπογεννητικότητα, η κρίση στον γάμο και τόσα άλλα.

Γένοιτο!

Από το Γραφείο Νεότητος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών

και δια την προσυπογραφήν

+ Ο Σισανίου και Σιατίστης ΠΑΥΛΟΣ