Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ
ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΑΤΙΣΤΑΣ 

                                                                                                                                                          Μάϊος 2017

Ἕνα κάθε μήνα

Σαράντα ἡμέρες μετά τήν Ἀνάστασή Του, ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός ἀναλήφθηκε στούς οὐρανούς. Ἡ Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι ἕνα γεγονός ἱστορικό. Τόν εἶδαν νά ἀνέρχεται πάρα πολλοί ἄνθρωποι, οἱ ἕνδεκα μαθητές του, ἡ Θεοτόκος, οἱ ὑπόλοιποι ἑβδομήκοντα μαθητές του καί πάρα πολλοί ἄλλοι. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς ἀναφέρει στήν πρός Κορινθίους ἐπιστολή, γιά ἕνα πλῆθος πεντακοσίων καί πλέον ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ἦταν παρόντες ἐκείνη τή στιγμή. Τόν εἶδαν, λοιπόν, ὅλοι αὐτοί.

Γιά ἀρκετή ὥρα πρίν τό γεγονός, εὑρισκόμενοι στό ὄρος τῶν ἐλαιῶν, συζητοῦσαν ὅλοι αὐτοί μέ τόν Ἰησοῦ καί τόν ρωτοῦσαν διάφορα. Κάποια στιγμή τόν βλέπουν νά ἀνέρχεται στόν οὐρανό εὐλογώντας τους. Ταυτόχρονα ἐμφανίζονται δύο ἄγγελοι, οἱ ὁποῖοι ἐπιβεβαιώνουν τήν Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου στόν οὐρανό καί τούς λέγουν: «ὅπως τόν εἴδατε νά ἀνέρχεται, ἔτσι θά ξαναέρθει ἐδῶ πάλι στή γῆ».

Τό γεγονός τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι ὑπερφυσικό καί καταπληκτικό! Θά ἤθελα νά βλέπαμε, μέ τή χάρη τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ, ποιό ἄραγε εἶναι τό κέρδος καί ποιές οἱ ἐπιπτώσεις σέ μᾶς τούς ἀνθρώπους, καί ποιά συμπεράσματα θά μπορούσαμε νά βγάλουμε ἀπό αὐτήν τήν ἔνδοξη καί μεγαλειώδη πράξη τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Κατ’ ἀρχάς μέ τήν Ἀνάληψη πιστοποιεῖται ὅτι, ἡ ἀποστολή τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο εἶναι ἀπό τό Θεό. Αὐτό εἶχε ἀμφισβητηθεῖ ἐκεῖνα τά χρόνια τότε ἀπό τούς Ἑβραίους. Δέν τόν δέχθηκαν ὡς ἀπεσταλμένο ἀπό τόν Θεό. Ἀκόμη ἀμφισβητήθηκε καί ἀπό πολλούς ἄλλους, ἀνά τούς αἰῶνες, μέχρι σήμερα. Ἐδῶ, ὅμως, μέ τήν Ἀνάληψη, ἀποδεικνύεται, ἀλλά καί ἐπικυρώνεται ὡς ἐπισφράγισμα ὅτι, ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ ἀπεσταλμένος τοῦ Θεοῦ Πατρός! Ἄν ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἦταν πλάνος ἤ ψεύστης ἤ σφετεριστής τῆς θεότητας, (εἶπε ὅτι εἶναι Θεός) θά ἔπρεπε νά εἶναι στά βάθη τῆς κολάσεως. Ἀλλά ὅμως δέν εἶναι ἐκεῖ. Εἶναι ἀλλοῦ. Ἔχει τήν εὐδοκία τοῦ οὐρανοῦ. Ἀναστήθηκε καί τώρα ἀναλαμβάνεται στούς οὐρανούς, καταπλήσσοντας τούς πάντες. Καί αὐτό σημαίνει ὅτι, ὅλα ὅσα εἶπε ἦταν ἀλήθεια!

Ἐρωτοῦν πολλοί, γιατί ἀνῆλθε στόν οὐρανό; Ἡ ἀπάντηση εἶναι, ἀνῆλθε ἐκεῖ, ἀπ’ ὅπου ἦλθε. Ἀλλά καί κάτι ἄλλο σημαντικό. Ἀνῆλθε μέ τήν ἀνθρώπινη φύση, γιά νά καταλάξει, δηλαδή, νά συμφιλιώσει, τόν Ἅγιο Τριαδικό Θεό μέ τούς ἀνθρώπους. Καί ὅταν ἐπῆλθε αὐτή ἡ καταλαγή, συμφιλίωση, τότε ἦρθε τό Πνεῦμα τό Ἅγιο στήν γῆ. Εἶχε πεῖ κάποτε ὁ Ἰησοῦς, λίγο πρό τοῦ πάθους, ὅταν ἀποχαιρετοῦσε τούς μαθητές του: «Συμφέρει ἐγώ νά φύγω, γιατί ἄν δέν φύγω, δέν θά ἔλθει τό Πνεῦμα τό Ἅγιο σέ σᾶς». Καί ἀνερχόμενος ὁ Ἰησοῦς στόν Θεό, ἦλθε τό Ἅγιο Πνεῦμα στή γῆ πλουσιοπάροχα. Ἦρθε τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς καί φανέρωσε τήν Ἐκκλησία! Καί παραμένει στήν Ἐκκλησία!

Ἀκόμη, ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἀνέβηκε στόν οὐρανό μέ τήν ἀνθρώπινη φύση, γιά μία ὀντολογική μεσιτεία. Οἱ μεσιτεῖες τῆς Θεοτόκου καί ὅλων τῶν Ἁγίων δέν εἶναι ὀντολογικές, ἐνῶ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι ὀντολογική. Δηλαδή, χωρίς νά πεῖ τίποτα στόν Θεό, καί μόνο ἡ παρουσία τῆς ἀνθρωπίνης φύσεώς του, ἡ ὁποία  δέν ἁμάρτησε καί εἶναι ἁγιασμένη, εἶναι μία πραγματική μεσιτεία ὑπέρ τῶν ἀνθρώπων. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ νέος Ἀδάμ, ὁ ὁποῖος δέν ἁμάρτησε, καί ὁ Θεός τώρα, βλέπει τόν νέο Ἀδάμ, τόν Ἰησοῦ Χριστό, καί ἀγαπᾶ τούς ἀνθρώπους, καί τούς συγχωρεῖ, καί τούς σώζει. Τούς βλέπει ὅλους ὡς φίλους.

Ὁ Χριστός, ἐπίσης, ἀνερχόταν εὐλογώντας τούς παρόντες. Αὐτή ἡ στάση του δείχνει τό ἀρχιερατικό του ἀξίωμα. Καί ἀπό ἐκεῖ, ἀπ’ τόν οὐρανό, εὐλογεῖ πάντοτε τήν Ἐκκλησία του. Ἡ στάση αὐτή παραμένει ἡ ἴδια στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Νά μήν τό ξεχνᾶμε αὐτό. Ἀπό ἐκεῖ πού κάθεται ἡ ἀνθρώπινη φύση στά δεξιά τοῦ Θεοῦ Πατρός, ἐκεῖ πού βρίσκεται, δηλαδή, στήν εὐδοκία τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ, ἀπό ἐκεῖ συνεχῶς μᾶς εὐλογεῖ.

Καί κάτι ἄλλο πολύ σπουδαῖο. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ Πρόδρομος ὁ δικός μας πρός τόν οὐρανό. Προοδοποίησε, ἄνοιξε δηλαδή τόν δρόμο τόν δικό μας, γιά τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Μέ τήν Ἀνάληψή του εἰσέρχεται στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἡ κτιστή ἀνθρώπινη φύση του, τήν ὁποία προσέλαβε στά σπλάχνα τῆς Θεοτόκου. Στό τέλος τῆς Ἱστορίας, θά γίνει ἡ Ἀνάσταση ὅλων τῶν νεκρῶν, δυνάμει τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ. Τό σῶμα πού θά πάρουμε, θά εἶναι πνευματικό καί δέν θά ὑπόκειται στούς βιολογικούς νόμους, δυνάμει τοῦ σώματος τοῦ Ἀναστημένου Χριστοῦ. Θά ἀναληφθοῦμε μέ τά ἀναστημένα ἄφθαρτα σώματά μας κι ἐμεῖς στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, δυνάμει τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Χριστοῦ!

Ἀνοίγει, λοιπόν, ὁ Χριστός τό δρόμο πρός τόν οὐρανό, γιά νά ἀνέλθει αὐτό τό καινούργιο σῶμα μας, στόν οὐρανό, (αὐτό τό παλιό πού εἴχαμε ὅταν ζούσαμε, τό ὁποῖο θά ἀνακαινισθεῖ). Τό σῶμα μας θά εἶναι «αὐτό ἀλλά οὐκ αὐτό», ὅπως μᾶς λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Θά ἔχει νέες διαστάσεις, πνευματικές, γιά νά εἴμαστε πάντοτε στόν οὐρανό μαζί μέ τόν Χριστό, ὁ ὁποῖος σταυρώθηκε, θάφτηκε, ἀναστήθηκε, ἀναλήφθηκε!

 Ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ Πρόδρομος τῆς σωτηρίας μας, εἶναι ἡ σωτηρία μας. Εἶναι ἡ ὁδός, ἀλλά εἶναι καί ὁ σκοπός. Ἄλλωστε μᾶς τό εἶπε: «Ἐγώ εἰμί ἡ ὁδός, τό φῶς τοῦ κόσμου, ἡ ζωή»!

Ἡ ἀνθρώπινη φύση ἕνεκα τῆς παχύτητας, ἕνεκα τῆς ἁμαρτωλότητας, ἕνεκα τῆς θνητότητας, ἦταν ἀδύνατο νά ἀνεβεῖ στόν οὐρανό. Κι ὅμως, ὁ Κύριος ἔγινε ἡ ὁδός, γιά νά ἀνεβοῦμε ἐμεῖς στόν οὐρανό ἄφθαρτοι καί ἀθάνατοι καί αἰώνιοι.

Ὅλα αὐτά εἶναι οἱ συνέπειες καί οἱ ἐπιπτώσεις καί τό κέρδος ἀπό τό καταπληκτικό αὐτό γεγονός τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ὁ Χριστός, λοιπόν, εἶναι ἡ ἐλπίδα μας, ἡ ὁδός μας, ἡ σωτηρία μας. Εἶναι τό πᾶν! Πῶς νά τόν εὐλογήσουμε; Πῶς νά τόν δοξολογήσουμε; Πῶς νά τόν εὐχαριστήσουμε;

Ὁ Ἅγιος Τριαδικός Θεός μένει εὐχαριστημένος, ἀρκεῖ νά τοῦ ποῦμε τό «ναί» στή σωτηρία, πού μᾶς ἔδωσε!

Νά πιστέψουμε στό Θεανθρώπινο πρόσωπο τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, μέ ὅλη τήν συνέπεια τῆς πίστεως καί νά συμμορφώσουμε τό νοῦ καί τήν καρδιά καί τήν ζωή μας σύμφωνα μέ τό θέλημά Του!

Μέ τήν εὐχή νά πιστέψουμε

στό Θεανθρώπινο πρόσωπο τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ,

ὁ πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Λ. Βασιλείου

ΕΝΑ ΚΑΘΕ ΜΗΝΑ ΜΑΪΟΣ 2017(PDF)

Ημερίδα για την Παιδεία

Κυριακή  7  Μαΐου  2017,   Ώρα  6 μ. μ.

Ἡ  Ἱερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, τά Ὀρθόδοξα Χριστιανικά Σωματεῖα τῆς πόλεως καί ἡ Πανελλήνια Ἔνωση  Θεολόγων διοργανώνουν ἡμερίδα πού θά πραγματοποιηθεῖ στό Βελλίδιο Συνεδριακό Κέντρο Θεσσαλονίκης, τήν Κυριακή 7 Μαϊου 2017, στίς 6 μ.μ. μέ θέμα «Ἑλληνορθόδοξη παιδεία ἤ  ἄθεα γράμματα».

Τελεῖ ὑπό τήν εὐλογία τοῦ Παναγιωτάτου Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης.

Σκοπός της εἷναι νά ἐνημερώσει καί νά ἀφυπνίσει  γονεῖς, έκπαιδευτικούς άλλά καί ὅλους τούς  Ἕλληνες γιά τήν διαπαιδαγώγηση τῶν μαθητῶν καί μαθητριῶν τῆς  Πατρίδος μας.

Εἴμαστε  Χριστιανοί Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες καί δέν ζητοῦμε τίποτε περισσότερο ἀπό τό αὐτονόητο δηλαδή τά παιδιά μας νά διδάσκωνται στό σχολεῖο τους Ἑλληνική Παιδεία καί Ὀρθόδοξη Χριστιανική ἀγωγή.

Ἡ παρουσία ὅλων μας εἶναι άπαραίτητη γιά νά διατρανώσουμε τή θέλησή μας νά σταματήσουν οἱ καταστροφικές καί άπαράδεκτες ἐνέργειες εἰς βάρος τῶν παιδιῶν μας.

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 25 Απριλίου 2017, η τέταρτη ομιλία στη Σχολή Γονέων της Ιεράς Μητροπόλεως Σισανίου και Σιατίστης. Ομιλητής ήταν ο Πρωτοπρεσβύτερος Θεμιστοκλής Μουρτζανός, Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος και Υπεύθυνος Νεότητος της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας και Εκπαιδευτικός, προσκληθείς υπό του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας κ. κ. Παύλου, που ανέπτυξε το θέμα: «Οι εφηβικοί έρωτες και η Οικογένεια».

Ο π. Θεμιστοκλής στην πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία του μεταξύ άλλων ανέφερε και τα εξής:

«…Η αποϊεροποίηση του σώματος έχει χαλάσει και την έννοια της εγκράτειας. Αν μιλήσεις σήμερα για εγκράτεια γελάνε. Εγκράτεια σημαίνει να μην έχεις ολοκληρωμένες σχέσεις, να μην έχεις σχέσεις ερωτικές, παρά μονάχα στο γάμο. Και μέσα στο γάμο ισχύει η εγκράτεια. Για την Εκκλησία μερικά πράγματα είναι αυτονόητα. Για τα παιδιά, είναι αφύσικα. Έτσι έχουν μάθει. Η τηλεόραση και το διαδίκτυο, αυτά τα πρότυπα δείχνουν. Κανείς, όμως, δεν λέει σ’ αυτά τα παιδιά ότι, το να σε χρησιμοποιούν και να χρησιμοποιείς το σώμα σου ηδονικά, δεν σου δίνει δυνατότητα να μοιραστείς ζωή με τον άλλον, αγάπη, σταυρό, ευθύνη, χαρά και λύπη. Ότι, όσες σχέσεις και να ’χεις κάνεις, ακόμη κι ένα μεγάλο κακό στον εαυτό σου, τον συνηθίζεις στην προχειρότητα και στην ευκολία. Δοκιμάζω, λέει, δεν πειράζει. Δοκιμάζεις, ναι, αλλά αυτός που δοκιμάζει συνέχεια, φθείρεται, και όταν έρθει η ώρα, είναι δύσκολο να είναι έτοιμος να πει: «Αυτός είναι που μου ταιριάζει, αυτή είναι που μου ταιριάζει», γιατί έχει μάθει ότι, η εγκράτεια είναι κακό πράγμα, είναι οπισθοδρομική κατάσταση, ενώ είναι σωτηρία…

Ένας ο οποίος έχει ευτελίσει τον έρωτα, και λέει, σήμερα μ’ αυτόν, αύριο με εκείνον, αύριο με τον άλλον, σήμερα μ’ αυτήν, αύριο μ’ εκείνη, αύριο με την άλλη, δεν μπορεί εύκολα να διακρίνει ποιος ή ποια είναι, σε ποιον αξίζει αληθινά να δώσει την καρδιά του.

Ανησυχούν οι γονείς σήμερα; Βεβαίως ανησυχούν. Δεν χωράει ιδιαίτερη λογική μπροστά στο θέλω και στο θέλημα. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να εγκαταλείψουμε την προσπάθεια για επικοινωνία.

Να σας ανησυχεί, όταν βλέπετε τα παιδιά σας στην εφηβεία να πέφτουν στους βαθμούς στο σχολείο. Έχουν απώλεια συγκέντρωσης. Το μυαλό τους είναι από εδώ και από εκεί. Αν δεν σας έχουν πει τι συμβαίνει, ψάξτε το λιγάκι.

Θα δείτε πολλές φορές – γιατί είναι και θέμα χαρακτήρα παιδιών – τα παιδιά σας να μιλάνε στο κινητό ώρες. Δεν είναι ανάγκη να έχουν τα ίδια κάτι. Συμβουλεύουν φίλους τους ή φίλες τους, σχετικά μ’ αυτά τα θέματα, αλλά χάνουν πολύ χρόνο. Και πρέπει λίγο ο γονιός να παρεμβαίνει εκεί πέρα. Να ελέγχεις τι έκανες με το Σχολείο σου, με τις υποχρεώσεις σου, με τις ευθύνες σου. Καλές οι φίλες σου, πρώτα όμως θα πρέπει να κοιτάξεις το δικό σου το δρόμο. Και στην απάντηση του παιδιού, θέλει λίγο επιμονή και λίγο αυστηρότητα.

Και μερικές προτάσεις:

Πρώτον ψυχραιμία, μπροστά στους έρωτες των παιδιών μας. Θέλει ψυχραιμία, δεν ήλθε το τέλος του κόσμου.

Δεύτερον προσευχή. Πολλή προσευχή. Να μας φωτίζει ο Θεός τι θα λέμε και πότε θα μιλήσουμε.

Τρίτον, διάλογος με ειλικρίνεια. Μην ξεχνάμε, πώς ήμασταν εμείς στη δική μας εφηβεία. Έχει σημασία αυτό.

Τέταρτον, κατανόηση. Ν’ ακούμε τα παιδιά. Αλλά θα επιμείνω σε μια λέξη κι αλήθεια. Δεν μπορεί τα παιδιά να παίζουν με το σώμα τους, υπάρχουν κίνδυνοι εγκυμοσύνης, υπάρχουν κίνδυνοι αποπλάνησης, υπάρχουν κίνδυνοι παρενοχλήσεων, υπάρχουν κίνδυνοι αποπροσανατολισμού. Αυτά όλα δεν είναι αστεία πράγματα. Κι ένας γονιός δεν μπορεί να πει, έ, δεν πειράζει. Τι να κάνουμε; Έτσι είναι η ζωή. Όχι, να επισημάνεις την πραγματικότητα. Μπορεί να είναι «εις ώτα μη ακουόντων». Ξέρετε όμως κάτι, αύριο το παιδί σας και το παιδί μου, δεν θα γυρίσει να μου πει ξέρεις μπαμπά δεν μου πες. Αφού έβλεπες γιατί δεν μου έλεγες κάτι; Μην αρχίσετε, σεβάστηκα την ελευθερία σου, παιδί μου, δεν υπήρχε περίπτωση να με ακούσεις, ή επιχείρησα να σου μιλήσω αλλά δεν μ’ άκουσες. Να επιμείνεις να χτυπήσεις ξανά την πόρτα. Να πεις έλα δω, είμαι γονιός σου, θα σου πω πέντε πράγματα. Πες μου εσύ, θα σου πω κι εγώ. Αν θα φας τα μούτρα σου, έχεις την ευθύνη, αλλά εγώ όμως πρέπει να στα πω, δεν μπορώ να σ’ έχω αφήσει έτσι ανενημέρωτο.

Όριο κατά την γνώμη μου, είναι η εκπλήρωση των υποχρεώσεων του εφήβου. Αυτό θέλω λίγο να το κρατήσουμε. Δηλαδή, το παιδί, προφανώς, δεν μπορείς να το αποτρέψεις από το να ερωτευτεί και ούτε είναι σωστό, εδώ που τα λέμε, αλλά δεν πρέπει να το επιτρέψεις να είναι στις υποχρεώσεις του αμελής. Να κάνει κοπάνα στο σχολείο, κοπάνα από το φροντιστήριο. Να πηγαίνει αδιάβαστο, τη προφάσει του έρωτος. Άμα αντέχεις να βάλεις όλα τα καρπούζια κάτω από τη μασχάλη σου κάν’ το, αλλά στο σπίτι υπάρχει κανόνας. Δεν μπορεί  να μην υπάρχει κανόνας. Το παιδί να είναι ελεύθερο, στο όνομα της ελευθερίας και του φιλελευθερισμού.

Η επισήμανση της ευθύνης στον έρωτα, ότι ο έρωτας δεν είναι σταυρός. Είναι χαρά αλλά έχει και ευθύνη.

Η βοήθεια στα λάθη των παιδιών. Βέβαια, στις δυσκολίες που έχουμε είναι όταν το παιδί απογοητεύεται από έναν έρωτα. Μεγάλη υπόθεση. «Στα ’λεγα εγώ». Το ’χασες. Το ’πες αυτό; Το ’χασες. Το ξέρει ότι του τα ‘λεγες. Δεν χρειάζεται, θριαμβευτής εσύ, να πεις «στα ‘λεγα εγώ,  που δε μ’ άκουσες, καλά να πάθεις». Δεν το βοηθάς έτσι. Μπορείς ν’ ανοίξεις την αγκαλιά σου; Να τ’ αφήσεις να κλάψει;  Να του πεις δεν πειράζει; Δες τι έφταιξε. Κι αν θέλεις να το κουβεντιάσουμε κι όλας. Να θυμηθούμε και να δούμε. Για να ωριμάζεις. Αλλά όταν η αγκαλιά του γονιού είναι κλειστή και ο γονιός θέλει τη δικαίωσή του, επειδή του τα ‘λεγε, και όχι μόνο στον έρωτα αλλά και σ’ όλα τα θέματα, δεν κάνει τίποτα, δεν χτίζει καμία γέφυρα.

Έχει σημασία και η επικοινωνία με τους γονείς, τους άλλους γονείς της παρέας του παιδιού μας. Μη το παραθεωρείτε αυτό. Να ξέρετε, υπάρχουν κι άλλοι γονείς. Μπορεί να ανησυχούν κι άλλοι γονείς, όχι μόνον εμείς. Έχει σημασία να ξέρουμε ποιοι είναι οι γονείς των παιδιών, που κάνουν παρέα με τα παιδιά μας, ή που τα παιδιά μας κάνουν παρέα μαζί τους. Μπορεί να βοηθήσει σε πολλά στοιχεία αυτό.

Θα πω και κάτι άλλο. Μία από τις μεγάλες δυσκολίες του έρωτα είναι η πιστότητα. Και η ηλικία της εφηβείας δεν έχει πολύ πιστότητα. Σήμερα είναι έτσι, αύριο είναι αλλιώς. Μήπως, όμως, τα παιδιά θα πρέπει να βλέπουν στο σπίτι το παράδειγμα του πιστού έρωτα ανάμεσα στους γονείς. Ένα παιδί το οποίο βλέπει μία άστατη οικογένεια, μια κακή σχέση γονέων, μια κακή ποιότητα σχέσης, γιατί το ίδιο να κρατηθεί σταθερό σε σχέσεις; Γιατί να αναζητεί μια καλή σχέση; Ξέρετε, αυτό που λένε, ο μπαμπάς και η μαμά είναι παράδειγμα; Είναι παράδειγμα, έτσι, όπως και να ’χει. Όταν ένα παιδί βλέπει ότι οι γονείς του είναι αγαπημένοι, ότι παλεύουν και στις δυσκολίες να βρουν λύσεις, καταλαβαίνει ότι ο έρωτας έχει σημασία να είναι. Είναι σημαντικός να είναι με έναν άνθρωπο που αγαπάς και νοιάζεσαι. Και υποσυνείδητα περνάει μέσα στην ψυχή του αυτό ότι, πρέπει να βρω έναν ή μία που, να μου δώσει μία καλή σχέση, όπως έχουν οι γονείς μου, που θα μ’ αγαπάει και θα τον αγαπάω, που δε θα είμαι βιαστικός.

Ο έφηβος πρέπει να πιστέψει στην προσωπική του αξία, να μάθει να σέβεται το σώμα του. Και να τονιστεί σ’ αυτόν εγκαίρως ότι, δεν ενηλικιώνεται όταν δίνεται σεξουαλικά, αλλά όταν μπορεί ν’ αγαπήσει. Τότε μεγαλώνει αληθινά.

Θα έλεγα ότι και κάποια παραδείγματα Αγίων βοηθούνε, όχι μόνο στην έννοια της εγκράτειας αλλά στην έννοια του προσανατολισμού στη ζωή. Έχω στο νου μου το παράδειγμα της Αγίας Μαρίνας. 15 χρονών μαρτύρησε για το Χριστό. Μια κοπέλα, η οποία παρέμεινε εν παρθενία και είχε έναν ηρωισμό στην ψυχή και στην καρδιά της. Δηλαδή, τι έκανε αυτό το κορίτσι; Είχε ένα σκοπό στη ζωή της. Την αγάπη του Θεού. Δεν θέλω να μείνω σ’ αυτό το σκοπό μόνο.

Κάθε σκοπός βοηθάει τον έφηβο να πατάει στα πόδια του. Να μη χρησιμοποιεί δηλαδή τον έρωτα, τη σχέση, ως υποκατάστατο αυτού που δεν έχει. Πολλά παιδιά τα βλέπω στο σχολείο, που είναι κακοί μαθητές, κάνουν εύκολα σχέσεις, γιατί δεν τους νοιάζει το σχολείο, δεν έχουν στόχους στη ζωή τους. Άρα, τι θα κάνουνε; Κάπως πρέπει να περάσουν τον καιρό τους. Το να βάζεις στόχους είναι σημαντικό. Γιατί, ξέρεις να πατάς στα πόδια σου. Αν βάλεις στόχο το Θεό, ακόμα καλύτερα…».

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. κ. Παύλος  ευχαριστώντας τον ομιλητή ανέφερε τα εξής: «Ο π. Θεμιστοκλής μας μίλησε σαν πατέρας, σαν εκπαιδευτικός, σαν κληρικός δηλ. με πάρα πολλές εμπειρίες και μας επεσήμανε πάρα πολύ σημαντικές λεπτομέρειες τις οποίες συνήθως δεν τις προσέχουμε και μάλιστα πιστεύοντας ότι εμείς τα ξέρουμε όλα.

Θέλω να τον ευχαριστήσω για όσα μας είπε και το πόσο σκέφτεται σωστά, δείχνει από το ενδιαφέρον που έχουν τα νέα παιδιά να συνομιλούν μαζί του».

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ

 ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Ἀνακοινώνεται ὅτι τήν προσεχή

Τρίτη 25 Ἀπριλίου στίς 7 τό ἀπόγευμα

θά γίνει ἡ τέταρτη συνάντηση συνάντηση τῆς ΣΧΟΛΗΣ ΓΟΝΕΩΝ

διά τήν παροῦσα περίοδο.

Ἡ συνάντηση θά γίνει, ὅπως πάντα, στήν αἴθουσα ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Δημητρίου Σιάτιστας

ΟΜΙΛΗΤΗΣ

Ὁ Πρωτοπρ. π. Θεμιστοκλῆς Μουρτζανός

Ἐκπαιδευτικός, Ὑπεύθυνος Νεότητος

 Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κερκύρας

Θ Ε Μ Α

Οἱ ἐφηβικοί ἔρωτες καί ἡ Οἰκογένεια

Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως