Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας

Την Παρασκευή 9 Ιουνίου 2017 το απόγευμα, στο αύλειο χώρο του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Σιάτιστας, πραγματοποιήθηκε η εορταστική Εκδήλωση, για τη λήξη των μαθημάτων των Κατηχητικών Συνάξεων της Ενορίας του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας του κατηχητικού έτους 2016-2017.

Την εκδήλωση ξεκίνησε ο υπεύθυνος των κατηχητικών της Ενορίας και κατηχητής των νέων του Λυκείου πρωτοπρεσβύτερος π. Βασίλειος Βασιλείου, καλωσορίζοντας τα παιδιά, τους γονείς, αλλά και τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης κ.κ. Παύλο, ο οποίος παραβρέθηκε στην εκδήλωση.

Με προτροπή του π. Βασιλείου όλοι μαζί, τα παιδιά και οι παρόντες, έψαλαν το Απολυτίκιο της Πεντηκοστής. Κατά τη διάρκεια της ψαλμωδίας, τρεις νέοι μετέφεραν το πανό και το τοποθέτησαν επάνω στην εξέδρα. Στη συνέχεια οι κατηχήτριες όλων των τμημάτων των κατηχητικών παρουσίασαν με τα παιδιά των τμημάτων τους το δικό τους πρόγραμμα.

Η κατηχήτρια Μαρία Τσακμάκη – Ώττα, νηπιαγωγός, με τα παιδιά του Νηπιαγωγείου και της πρώτης τάξεως του Δημοτικού τραγούδησαν, είπαν ποιήματα και έκλεισαν τη γιορτή με την ιστορία, «Τα τέσσερα μικρά κεράκια», δημιουργώντας ευχάριστη ψυχική διάθεση και χαρά σε όλους τους παρευρεθέντες, μικρούς και μεγάλους.

Η κατηχήτρια Μαλαματή Ζιώγου, δασκάλα, με τα παιδιά των τάξεων Δευτέρας και Τρίτης Δημοτικού, παρουσίασε αυτό που έκαναν, όπως είπε, και στα μαθήματα των κατηχητικών. Εύρισκαν από ένα γράμμα της Αλφαβήτου, που τους θύμιζε κάτι από το βίο του Αγίου που άκουγαν. Κατόπιν όλα μαζί τα παιδιά, με μια φωνή, φώναξαν το σύνθημα που είχαν όλη τη χρονιά: «Άγιοι, ακούστε τη φτωχή φωνή μου, γίνεται για πάντα πιστοί οδηγοί μου. Απλώστε χαρά, απλώστε ειρήνη, είστε το φως σ’ ένα κόσμο που δύει. Η παρουσία σας θα μας αλλάξει, η προσευχή σας θα μας ανεβάσει στον ουρανό», και αποχαιρέτησαν όλους  με το τραγούδι  τους, «Θέλω να γίνω Άγιος»

Η κατηχήτρια Περιστέρα Μάνιου, δασκάλα, παρουσίασε μια διαφορετική γιορτή. Εκτός από τα ποιήματα και τα τραγούδια που ακούστηκαν από τα παιδιά των τάξεων της Δ΄, Ε΄και Στ΄ Δημοτικού, παίχτηκε και ένα μικρό θεατρικό, το οποίο έγραψε η ίδια, με θέμα τη «Θεία Λειτουργία», που δίδαξε όλη τη χρονιά.

Η Βρεφονηπιοκόμος Ευφημία Ώττα, κατηχήτρια των νέων του Γυμνασίου, ανέφερε ότι, με εντολή – ευλογία από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη κ.κ. Παύλο, μελέτησαν στις συναντήσεις τους το μέγα μυστήριο της Θείας Λειτουργίας. Στα 12 από τα 17 μαθήματα αναφέρθηκαν στο συγκεκριμένο θέμα, στο πόσο τιμά ο Θεός τον άνθρωπο, να κατέρχεται μετά των αγγελικών ταγμάτων σε κάθε Λειτουργία και να τρέφει τον άνθρωπο με το Πανάγιο Σώμα και Αίμα του.  Τα παιδιά παρουσίασαν περιληπτικά το περιεχόμενο όσων έκαναν, εστιάζοντας σε αυτά που τα εντυπωσίασαν.

Αμέσως μετά, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης ο Σισανίου και Σιατίστης κ.κ. Παύλος, με έκδηλη τη χαρά και την συγκίνηση στο πρόσωπό του, εξέφρασε τις θερμές του ευχαριστίες σε όλους τους Κατηχητές και τις Κατηχήτριες, οι οποίοι, όπως τόνισε, «εργάζονται φιλότιμα και αφιλοκερδώς για τα Κατηχητικά», ενώ συνεχάρη όλα τα παιδιά των Κατηχητικών, για την θαυμάσια γιορτή που προσέφεραν στο κοινό, όπως και τους γονείς τους, για την καθοδήγηση των παιδιών τους προς την Εκκλησία.

Ο π. Βασίλειος, ο υπεύθυνος των κατηχητικών συνάξεων της Ενορίας και κατηχητής, αφού ευχαρίστησε τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης κ.κ. Παύλο, ανέφερε ότι, «η ενότητά μας και η δύναμή μας, αλλά και η αντίστασή μας στις λυσσαλέες επιθέσεις του «κόσμου», (που πίσω από τον «κόσμο», την πνευματική έννοια, βρίσκεται ο διάβολος), είναι η Θεία Λειτουργία. Αυτό, αγαπητά μου παιδιά, μη μας διαφεύγει. Η Θεία Λειτουργία είναι η ενότητα, η δύναμη και η αντίσταση. Ας είμαστε κοντά στην Εκκλησία, μέσα στο μυστήριο της Θείας Λειτουργίας και στην τακτική Θεία Κοινωνία».

Τέλος, ευχαρίστησε ονομαστικά όλους τους Κατηχητές και τους βοηθούς τους, που συνετέλεσαν για την πραγματοποίηση της Εορτής, αλλά και για την κατήχηση των παιδιών και την λειτουργία Κατηχητικών Συντροφιών. Ευχαρίστησε και τους αγαπητούς εκκλησιαστικούς επιτρόπους, οι οποίοι συμπαραστέκονται στο κατηχητικό έργο της ενορίας.

Η Εορτή Λήξης των Κατηχητικών της Ενορίας του Αγίου Νικολάου, η οποία πανθομολογούμενα εστέφθη με επιτυχία, υπήρξε καρπός συνεργασίας πολλών ανθρώπων, οι οποίοι έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους, για την πραγματοποίησή της. Ταυτόχρονα υπήρξε ευκαιρία ώστε πολλοί να συνειδητοποιήσουν το έργο και την σπουδαιότητα των Κατηχητικών Σχολείων, τα οποία έχουν ουσιαστικό λόγο ύπαρξης στον χώρο της Εκκλησίας και σπουδαία προσφορά στους νέους και τα παιδιά.

Η αφίσα της γιορτής λήξεως ήταν μία πάρα πολύ ωραία σύνθεση, έμπνευση του πατρός Βασιλείου, την οποία καλλιτέχνησε ο Χρήστος Καρακουλάκης. Στην σύνθεση, το κέντρο κατέχει το πρόσφορο, το οποίο χρησιμοποιεί ο Ιερέας για την τέλεση της θείας Λειτουργίας. Αριστερά βρίσκεται ο Ιησούς Χριστός, ο οποίος προσφέρει το Σώμα Του στους μαθητές αλλά και σ’ όλους τους πιστούς, όταν κοινωνούν. Στο κάτω μέρος βρίσκονται το Άγιο Δισκάριο, επάνω στο οποίο υπάρχουν, ο άγιος άρτος, που πρόκειται να γίνει Σώμα του Χριστού, η μερίδα της Θεοτόκου,  οι μερίδες των αγίων και τα ψίχουλα των ψυχών. Πιο δίπλα είναι ο αστερίσκος, η Αγία Λόγχη και η Αγία Λαβίδα. Στην άκρη δεξιά βρίσκεται το Άγιο Ποτήριο. Στο επάνω μέρος της αφίσας υπάρχει γραμμένο ένα απόσπασμα από την τελευταία ευχή πριν από την Θεία Μετάληψη: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεός ἡμῶν ,… ὁ ἄνω τῷ Πατρί συγκαθήμενος καί ὧδε ἡμῖν ἀοράτως συνών…», που σημαίνουν το Κύριος, την θεότητα, Ιησούς, την ανθρώπινη φύση, Χριστός, το έργο του, το Μεσσιανικό, το Λυτρωτικό. Εσύ, λοιπόν, Ιησού Χριστέ που είσαι ο Θεός μας, βρίσκεσαι επάνω στον ουρανό μαζί με τον Πατέρα, κάθεσαι μαζί Του, (είναι ολόκληρη η Αγία Τριάδα, ο Πατήρ, ο Υιός με την ανθρώπινη φύση και το Άγιο Πνεύμα), και εδώ στον Ναό, στην Αγία Τράπεζα, είσαι αοράτως μαζί μας.

Στο τέλος της εορτής δόθηκε ως δώρο, από ένα βιβλιαράκι με τη Θεία Λειτουργία του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου με μετάφραση του μακαριστού Παναγιώτη Τρεμπέλα, σε όλα τα παιδιά από το Δημοτικό μέχρι και τους νέους του Λυκείου, για να το φέρνουν στην Εκκλησία και να παρακολουθούν τη Θεία Λειτουργία.

Τέλος, ως κέρασμα προσφέρθηκε στα παιδιά από ένα παγωτό, ενώ τα παιδιά που ήταν περισσότερο τακτικά, επιβραβεύτηκαν επί πλέον και με ένα ξεχωριστό βιβλίο, δώρο της Ενορίας.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ
ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΑΤΙΣΤΑΣ 

                                                                                                                                Ἰούνιος 2017

Ἕνα κάθε μήνα.

Ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία γιορτάζει καί τιμᾶ αὐτόν τόν μήνα τά γενέθλια τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου καί Βαπτιστοῦ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Γιά νά γιορτάζει ἡ Ἐκκλησία μας τήν ἡμέρα τῆς γεννήσεως κάποιου προσώπου, σημαίνει ὅτι αὐτό εἶναι μέγιστο πρόσωπο,  εἶναι ὑψηλό, εἶναι τεράστιο. Θά πρέπει νά γνωρίζουμε ὅτι μόνο τρία πρόσωπα ἡ Ἐκκλησία μας τά γιορτάζει κατά τήν ἡμέρα τῆς γεννήσεώς τους. Ὅλους τούς ἄλλους ἁγίους τούς γιορτάζει κατά τήν ἡμέρα τῆς κοιμήσεώς τους, ἡ ὁποία εἶναι ἡ γενέθλιος ἡμέρα τους στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Τά τρία αὐτά πρόσωπα εἶναι ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, ἡ Θεοτόκος μητέρα του καί ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής καί Πρόδρομος τοῦ Χριστοῦ.

Ὁ Ἰησοῦς Χριστός γεννήθηκε γιά νά μᾶς σώσει. Ἡ Θεοτόκος Μαρία γεννήθηκε, γιά νά φέρει τόν σωτήρα Χριστό στήν ἀνθρωπότητα καί ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος γεννήθηκε, γιά νά φανερώσει τόν σωτήρα Χριστό. Ἄν ἡ γέννηση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι τό μέγιστο, πού μπόρεσε νά προσφέρει ἡ ἀνθρώπινη φύση διά τῆς Θεοτόκου, ἡ ὑπόδειξη καί ἡ φανέρωση τοῦ Μεσσία Ἰησοῦ εἶναι ἐξ’ ἴσου μέγιστο γεγονός καί μέγιστη προσφορά, πού ἔκανε ὁ Ἰωάννης πρός τήν ἀνθρωπότητα. Γι’ αὐτόν τόν λόγο ἡ Ἐκκλησία μας χαίρεται καί γιορτάζει αὐτά τά πρόσωπα, καί κατά τήν ἡμέρα τῆς γεννήσεώς τους.

Ὁμιλώντας κάποτε ὁ Ἰησοῦς Χριστός πρός τούς Ἰουδαίους, εἶπε γιά τόν Ἰωάννη: «Ἀλήθεια σᾶς λέω, μεταξύ ὅλων τῶν ἀνθρώπων πού γεννήθηκαν ἀπό γυναῖκες, δέν ὑπάρχει μεγαλύτερος ἀπό τόν Ἰωάννη τόν Βαπτιστή».

Ὅμως, ἄν ὁ Ἰωάννης ὑπῆρξε ὁ μεγαλύτερος τῶν ἀνθρώπων, ἄραγε ποιοί ἦταν οἱ γονεῖς του; Πῶς ζοῦσαν; Τί ἦταν αὐτό πού τούς κατέστησε, τούς ἀξίωσε νά γίνουν οἱ γονεῖς τοῦ σπουδαιοτέρου ἀνθρώπου τῆς γῆς, ὅλων τῶν ἐποχῶν;

Ὁ Ἅγιος Εὐαγγελιστής Λουκᾶς στό Εὐαγγέλιό του, μέσα σέ μία φράση μᾶς ζωγραφίζει αὐτά τά ὑπέροχα πρόσωπα, τόν Ζαχαρία καί τήν Ἐλισάβετ, τούς γονεῖς τοῦ Προδρόμου. «Ἦσαν» γράφει «δίκαιοι ἀμφότεροι, ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, πορευόμενοι ἐν πάσαις ταῖς ἐντολαῖς καί δικαιώμασι τοῦ Κυρίου, ἄμεμπτοι.» Ἦταν δίκαιοι, ἐνάρετοι, γεμάτοι ἀρετές, εἶχαν ὅλες τίς ἀρετές, ἦταν εὐσεβεῖς ἄνθρωποι, ἦταν πνευματικοί ἄνθρωποι, ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ. Ἀμφότεροι, δηλαδή, καί οἱ δύο, ὄχι μόνο ὁ ἕνας ἀλλά καί οἱ δύο. Καί συφωνοῦσαν καί οἱ δύο σέ ὅλα, πρῶτα στά πνευματικά καί μετά στά ὑπόλοιπα. Ἀκολουθοῦσε ὁ ἕνας τόν ἄλλο. Δέν διαφωνοῦσαν. Συμφωνοῦσαν! Ὁ σύζυγος καί ἡ σύζυγος. Ὁ πατέρας καί ἡ μητέρα. Ἡ συμφωνία εἶναι μία ἔννοια ξεχασμένη, παραπεταγμένη. Γιατί; Ἐπειδή, λένε, δείχνει «καταπίεση»! «Ἔχω γνώμη, θά κάνω τό δικό μου», λέγει ὁ ἕνας. «Καί ποιός εἶναι ὁ ἄλλος, γιά νά συμφωνήσω»; λέγει ὁ ἄλλος. Καί οἱ σύζυγοι, τό ἀνδρόγυνο, ὁ πατέρας καί ἡ μάνα, γίνονται δύο ἀντίπαλα στρατόπεδα, μέ διαρκεῖς διαφωνίες, διαπληκτισμούς, μαλώματα, μέ τίς συνέπειες πού βλέπουμε καθημερινά.

Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός εἶχε πεῖ κάτι πολύ σπουδαῖο, τό ὁποῖο μᾶς διαφεύγει: «Ἐάν δύο ἀπό σᾶς συμφωνήσουν νά ζητήσουν ὁποιοδήποτε πράγμα ἀπό τόν Πατέρα μου τόν ἐπουράνιο, θά τούς τό δώσει. Διότι ὅπου εἶναι δύο ἤ τρεῖς συγκεντρωμένοι στό δικό μου ὄνομα (τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ) ἐκεῖ βρίσκομαι ἀνάμεσά τους.» Ματθ. ΙΗ΄ (19 – 20) Γιά φαντασθεῖτε κέρδος, ὠφέλεια, πού ἀπορρέει ἀπό τήν συμφωνία. Μποροῦμε νά ἔχουμε τά πάντα ἀπό τόν Θεό, ὅταν συμφωνοῦμε μεταξύ μας. Δέν ζητάει νά εἶναι δέκα ἤ ἑκατό ἤ πολλοί, ἀλλά μόνο δύο. Ἀς ποῦμε δύο φίλοι ἤ δύο συνεργάτες ἤ οἱ δύο σύζυγοι, τό ἀντρόγυνο. Ἄν τό προσέχαμε αὐτό, ἄν τό ἐφαρμόζαμε, θαύματα θά βλέπαμε. Ἀλλά ποῦ νά βρεθοῦν δύο ἄνθρωποι γιά νά συμφωνήσουν; Ποῦ νά βρεθοῦν δύο γονεῖς μέ τό αὐτό φρόνημα; Ἄλλα ὁ ἕνας ἄλλα ὁ ἄλλος.

Σημειώνει ὁ εὐαγγελιστής, «Ἦσαν δίκαιοι ἀμφότεροι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ», ὄχι ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων ἀλλά τοῦ Θεοῦ. Ἑρμηνεύει ὁ Ζιγαβηνός: «Αὔτη γάρ ἀληθής δικαιοσύνη». Αὐτή εἶναι ἡ ἀληθινή δικαιοσύνη, δηλαδή ἁγιότητα! Οἱ ἄνθρωποι μποροῦν νά βλέπουν μόνο τά ἔξω. Ὅπως φαίνονται οἱ ἄνθρωποι. Καί μπορεῖ νά φαίνονται ἅγιοι καί δίκαιοι! Ὁ Θεός ὅμως βλέπει τό ἐσωτερικό τῶν ἀνθρώπων, βλέπει τήν καρδιά τους, τόν νοῦ τους, τίς σκέψεις τους, βλέπει τίς ἐπιθυμίες, τίς διαθέσεις τους. Εἶναι ὁ καρδιογνώστης, εἶναι «ὁ ἐτάζων καρδίας καί νεφρούς». Ὁ Θεός βλέπει ποιός εἶμαι καί ὄχι πῶς φαίνομαι. Ὁ Ζαχαρίας καί ἡ Ἐλισάβετ «ἦταν δίκαιοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ», ἀσφαλῶς ἦταν καί ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων.

«Πορευόμενοι ἐν πάσαις  ταῖς  ἐντολαῖς  καί δικαιώμασι τοῦ Κυρίου, ἄμεμπτοι». Στήν ζωή τους προσπαθοῦσαν νά τηροῦν ὅλες τίς ἐντολές, ὅλα τά ἠθικά παραγγέλματα τοῦ Θεοῦ καί ὅλα τά δικαιώματα, (τίς τελετουργικές διατάξεις, τίς θυσίες, τίς προσευχές, τίς προσφορές κλπ.) Ἐπισημαίνει «ὅλες τίς ἐντολές», ὄχι κάποιες νά τηρήσουν καί κάποιες ὄχι. Δέν ἔκαναν ἐπιλογές, οἱ γονεῖς τοῦ Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου. Ἐπειδή Ἐκεῖνος πού εἶπε τό «οὐ φονεύσεις» εἶπε καί τό «νά ἀφιερώσεις τήν ἕβδομη ἡμέρα τῆς ἑβδομάδας στόν Κύριο». Ἐκεῖνος πού εἶπε τό «Οὐ μοιχεύσεις» εἶπε καί τό «νά νηστέψεις», εἶπε τό «Οὐ κλέψεις», εἶπε καί τό «νά ἐλεήσεις», εἶπε τό «Οὐ ψευδομαρτυρήσεις», εἶπε καί τό «νά συγχωρήσεις» καί οὕτω καθεξῆς.

Ὁ Ζαχαρίας καί ἡ Ἐλισάβετ, ἡ ὑπέροχη αὐτή σύζυγός του, ζοῦσαν ὡς πιστοί Ἰουδαῖοι, ὡς πραγματικοί ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτό καί ἦταν ἄμεμπτοι καί ἀκατηγόρητοι.

Μετά ἀπ’ ὅλα αὐτά, ὁ Θεός θέλησε νά ἐκπληρώσει τήν ἐπιθυμία τους, νά ἔχουν ἕνα παιδί, καί τούς ἔδωσε τόν μεγαλύτερο ἄνθρωπο ὅλων τῶν ἐποχῶν. Τόν ἅγιο Ἰωάννη, ὁ ὁποῖος βάπτισε τόν Ἰησοῦ Χριστό καί τόν ὑπέδειξε στήν ἀνθρωπότητα ὅτι αὐτός εἶναι ὁ Μεσσίας, ὁ λυτρωτής ὅλων τῶν ἄνθρώπων καί τοῦ σύμπαντος.  

Οἱ γονεῖς τοῦ ἁγίου Ἰωάννου, ὁ Ζαχαρίας καί ἡ Ἐλισάβετ, εἶναι πραγματικά, μεγάλες μορφές τῆς παγκόσμιας ἱστορίας, ὑψηλά καί διαχρονικά πρότυπα γιά ὅλους τούς γονεῖς. Εἰδικά σήμερα πού ἐπικρατεῖ φοβερή σύγχυση, ἕνεκα τῆς προσβολῆς καί λοιδορήσεως  ὅλων τῶν ἀληθινῶν καί διαχρονικῶν ἀξιῶν, ἕνεκα τῆς ἀπορρίψεως τῆς πίστεως στόν ἀληθινό Θεό, ἕνεκα τῆς φανερῆς πολεμικῆς ἐναντίον τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, σήμερα αὐτές οἱ μορφές μποροῦν νά γίνουν ἕνα ἀνάχωμα, ἕνα τεῖχος ἀντιστάσεως καί προστασίας ὅλων ἐκείνων, πού προσπαθοῦν νά κρατήσουν ὄρθια τήν οἰκογένεια, μέ πατέρα καί μητέρα καί παιδιά. Ὁ καιρός πού πολλά πράγματα θεωροῦνταν αὐτονόητα ἔχει περάσει. Ὅσο προχωροῦμε, τό πνευματικό σκοτάδι θά γίνεται πιό πυκνό, ἡ διαστρέβλωση καί ἡ διαστροφή θά γίνουν καθημερινότητα, καί μόνο ἐκεῖνοι πού θά ἔχουν τό Φῶς τό ἀληθινό, τόν Λόγο τοῦ Θεοῦ, μόνο αὐτοί θά μποροῦν νά βλέπουν καί νά βαδίζουν σωστά. (Ἰωάνν. ΙΑ΄ 9-10).

Τά ἅγια πρότυπα φέρουν καρπούς ἁγίους. Εἶναι οἱ ὁδοδεῖκτες πού μᾶς ὁδηγοῦν μέ ἀσφάλεια στήν αἰώνια καί ἔνδοξη Βασιλεία τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ. Ἄς τά ἐγκολπωθοῦμε!

 Μέ τήν εὐχή νά κρατήσουμε τήν οἰκογένεια

ὅπως τήν θέλει ὁ Θεός

ὁ πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Λ. Βασιλείου

ΕΝΑ ΚΑΘΕ ΜΗΝΑ ΙΟΥΝΙΟΣ 2017 (PDF)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ

ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ   2017

Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ

ΕΠΙ ΤΗ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

«Πεντηκοστήν ἑορτάζομεν

καί Πνεύματος ἐπιδημίαν»

Ἀδελφοί μου,

Ἡ ἑορτή τῆς Πεντηκοστῆς εἶναι μία μεγάλη καί κορυφαία ἑορτή. Εἶναι ἡ γενέθλιος ἡμέρα τῆς Ἐκκλησίας μας. Τήν ἡμέρα αὐτή μέ τήν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος συγκροτηθήκαμε ὅλοι μας σέ Ἐκκλησία, ἁρμοσθήκαμε στό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τήν Ἐκκλησίαν Του.

Πεντηκοστήν ἑορτάζομεν καί Πνεύματος ἐπιδημίαν. Ἑορτάζομε τήν κάθοδο καί ἐπιδημία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, γιά τό ὁποῖο μιλώντας ὁ Χριστός λίγο πρίν τήν Ἀνάληψή Του, ἔλεγε στούς μαθητές Του: «Σᾶς συμφέρει νά φύγω ἐγώ, διότι ἐάν δέν φύγω δέν θά ἔλθει τό Πνεῦμα τό Ἅγιον. Τό Πνεῦμα τό Ἅγιον θά Σᾶς ὁδηγήσει εἰς πᾶσαν τήν ἀλήθειαν».

Μοιάζει αὐτή ἡ ἑορτή σάν μιά ψηλή κορυφή, εἰς τήν ὁποίαν ἀνεβασμένοι μποροῦμε νά δοῦμε ὅλο τό ἔργο τῆς Θείας οἰκονομίας μέ τό ὁποῖο ὁ Τριαδικός Θεός ἔσωσε τόν ἄνθρωπο. Ὑπάρχει δέ μιά ἄμεση σχέση ἀνάμεσα στήν προλαβοῦσα ἑορτή τῆς Ἀναλήψεως καί στήν σημερινή ἑορτή τῆς Πεντηκοστῆς.

Ὁ Χριστός μέ τήν Ἀνάληψή Του ὁλοκλήρωσε καί τελείωσε τό ἔργον τῆς σωτηρίας μας. Ἡ Ἀνάληψη εἶναι ἡ τελευταία πράξη τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Χριστός, ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, τό δεύτερο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, προσέλαβε τήν ἀνθρώπινη φύση μας, τήν ἕνωσε στό πρόσωπό Του μέ τήν θεία Του φύση καί τήν ἐθεράπευσε. Πάνω στόν Σταυρό κετέκρινε τήν δική μας ἁμαρτία στήν δική Του σάρκα. Κατέβηκε μέ τόν θάνατό Του στόν  Ἅδη καί μᾶς ἐλευθέρωσε μέ τήν Ἀνάστασή Του ἀπό τόν θάνατό μας καί μέ τήν Ἀνάληψή Του ἐπανέφερε τήν ἀνθρώπινη φύση μας ὅπου ἦταν προηγουμένως, στήν κοινωνία δηλαδή τῆς Ἁγίας Τριάδος. Μᾶς προσέλαβε ἀπό τήν πτώση καί τόν θάνατό μας καί μᾶς κατέστησε συγκατοίκους τῆς Ἁγίας Τριάδος.

Μένει μιά τελευταία πράξη. Πῶς τό κάθε συγκεκριμένο πρόσωπο, ὁ κάθε συγκεκριμένος ἄνθρωπος, θά  οἰκειοποιηθεῖ τό ἔργο τοῦ Χριστοῦ. Πῶς ὁ ἀνθρωπος θά ἐνδυθεῖ τήν ζωή τοῦ Χριστοῦ. Αὐτό ἀκριβῶς εἶναι τό ἔργο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Δι’ αὐτό καί τό Ἅγιο Πνεῦμα κατερχόμενο χωρίζεται σέ πύρινες γλῶσσες καί ἡ κάθε μία ἀπό αὐτές κάθεται είς τήν κεφαλή κάθε συγκεκριμένου Μαθητοῦ καί τόν ἐνδύει μέ τήν ζωή τοῦ Χριστοῦ. Τό ἔργο τοῦ Χριστοῦ, λοιπόν, θεραπεύει καί θεώνει τήν ἀνθρώπινη φύση μας καί τό Ἅγιο Πνεῦμα προσφέρει καί ἐνδύει τόν κάθε συγκεκριμένο ἄνθρωπο μέ τήν θεωμένη ἀνθρώπινη φύση. Τό βλέπουμε αὐτό καθαρά καί στήν συνύπαρξη τῶν δύο μεγάλων μυστηρίων τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος καί τοῦ Ἱεροῦ Χρίσματος. Μέ τό Ἅγιο Βάπτισμα μπολιάζεται ὁ κάθε ἄνθρωπος στό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ καί μέ τό Χρῖσμα, πού τελεῖται ἀμέσως μετά, τό ὁποῖο ἀποτελεῖ τήν προσωπική Πεντηκοστή τοῦ κάθε βαπτιζομένου, λαμβάνει τό Ἅγιον Πνεῦμα. Γι’ αὐτό καί ὁ ἱερέας σφραγίζοντας μέ τό Ἅγιο Μῦρο στά κυριώτερα σημεῖα τοῦ σώματός του τόν νεοβαπτισθέντα, ἐπιλέγει: «σφραγίς, δωρεᾶς Πνεύματος Ἁγίου».

Μέ ἕνα σύντομο τροπάριο, μέ πέντε κυριολεκτικά ρήματα ἡ Ἐκκλησία μας περιγράφει συνοπτικά ὅλο αὐτό τό σχέδιο τῆς σωτηρίας μας: «Ἐτέχθης ὡς αὐτός ἠθέλησας, ἐφάνης ὡς αὐτός ἠβουλήθης, ἔπαθες σαρκί Χριστέ ὁ Θεός ἡμῶν, ἀνέστης ἐκ νεκρῶν πατήσας τόν θάνατον, ἀνελήφθης ἐν δόξη, ὁ τά σύμπαντα πληρῶν, καί ἀπέστειλας ἡμῖν Πνεῦμα Θεῖον, τοῦ ἀνυμνεῖν καί δοξάζειν σου τήν Θεότητα». Σάρκωση, φανέρωση τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ στόν Ἰορδάνη, Σταυρός, Ἀνάσταση, Ἀνάληψη εἶναι οἱ πράξεις τοῦ Χριστοῦ, ἡ Πεντηκοστή τό ἔργο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Τί σημαίνει ὅμως ὅτι τό Πνεῦμα τό Ἅγιο ἀφορᾶ τό κάθε ἀνθρώπινο πρόσωπο; Σημαίνει ὅτι στό ἔργο τῆς σωτηρίας μας ὁ Τριαδικός Θεός μας πάλιν σέβεται τήν ἐλευθερία μας. Θεράπευσε καί θέωσε τήν κοινή ἀνθρώπινη φύση μας, ἀλλά ἀφήνει τήν ἐλευθερία στόν κάθε ἄνθρωπο νά δεχθεῖ ἤ νά ἀπορρίψει ἀπό τήν ζωή του τό Πνεῦμα τό Ἅγιο.

Τό Ἅγιο Πνεῦμα συγκροτεῖ τόν θεσμόν τῆς Ἐκκλησίας, μᾶς ἁρμόζει ὅλους μας στό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Τό Ἅγιο Πνεῦμα τελεῖ ὅλα τά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας. Μέ τή Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἁγιάζεται τό νερό τοῦ Βαπτίσματος, ἡ ἴδια Χάρη προσφέρεται μέ τό μυστήριο τοῦ Χρίσματος, τό Ἅγιο Πνεῦμα ἐπικαλούμεθα νά ἔλθει σέ μᾶς καί στά δῶρα πού προσφέρουμε στήν Θεία Λειτουργία καί νά κάνει τό ψωμί καί τό κρασί, Σῶμα καί Αἶμα τοῦ Χριστοῦ. Τό Ἅγιο Πνεῦμα ἐπικαλεῖται ὁ ἱερέας στό Μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως, γιά νά καθαρίσει τήν συνείδησή μας ἀπό τῶν νεκρῶν ἔργων. Ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μᾶς στεφανώνει στό Μυστήριο τοῦ Γάμου μας. Τήν Θεία Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τήν πάντοτε τά ἀσθενῆ θεραπεύουσα καί τἀ ἐλλείποντα ἀναπληροῦσα, ἐπικαλούμεθα στό Μυστήριο τῆς Χειροτονίας τῶν κληρικῶν μας, γιά νά τούς καταστήσει λειτουργούς τῶν Μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας μας καί ποιμένας τοῦ λαοῦ Του.

Στό Πνεῦμα τό Ἅγιο προσευχώμεθα μέ τήν προσευχή πού ἀπό σήμερα βρίσκεται στήν ἀρχή ὅλων τῶν προσευχῶν μας: «Βασιλεῦ οὐράνιε, Παράκλητε, τό Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὁ πανταχοῦ παρών καί τά πάντα πληρῶν, ὁ θησαυρός τῶν ἀγαθῶν καί ζωῆς χηρηγός, ἐλθέ καί σκήνωσον ἐν ἡμῖν καί καθάρισον ἡμᾶς ἀπό πάσης κηλῖδος καί σῶσον ἀγαθέ τάς ψυχάς ἡμῶν»  Αὐτή εἶναι ἡ ἐναγώνια εὐχή στό Ἅγιον Πνεῦμα: «ἐλθέ καί σκήνωσον ἐν ἡμῖν». Νά ἔλθει καί νά σκηνώσει γιά πάντα μέσα μας.

Τό Ἅγιο Πνεῦμα ἐρχόμενο σέ μᾶς, μᾶς δωρίζει τούς καρπούς του. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς ἐξηγεῖ ὅτι καρποί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι ἡ ἀγάπη, ἡ χαρά, ἡ εἰρήνη, ἡ μακροθυμία, ἡ χρηστότητα, ἡ ἀγαθωσύνη, ἡ πίστη, ἡ πραότητα, ἡ ἐγκράτεια. Μέ ἄλλα λόγια, ὅλα ἐκεῖνα πού χρειαζόμαστε γιά νά εἶναι εὐλογημένη ἡ ζωή μας. Ταυτόχρονα μποροῦμε νά καταλάβουμε γιατί σήμερα εἴμαστε δυστυχισμένοι. Γιατί μᾶς λείπει ἡ ἀγάπη, ἡ χαρά, ἡ καλωσύνη. Γιατί ὅλα αὐτά εἶναι καρποί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καί ὅταν τό Ἅγιο Πνεῦμα ἀπουσιάζει ἀπό τήν ζωή μας, ζοῦμε μέσα στήν δυστυχία. Ὁ Προφήτης Δαβίδ μέ πόνο παρακαλεῖ τόν Θεό:  «καρδίαν καθαράν κτῖσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός καί Πνεῦμα εὐθές ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου» καί ἱκετεύει: «Τό Πνεῦμα σου τό Ἅγιον μή ἀντανέλης ἀπ’ ἐμοῦ».

Ἀδελφοί μου,

Μόνον ζώντας μέσα στήν Ἐκκλησία καί μετέχοντας στήν ζωή της, μποροῦμε νά ἀποκτήσουμε τό Ἅγιον Πνεῦμα, τοῦ ὁποίου ἡ ἀπόκτηση, ὅπως μᾶς διδάσκει ὁ Ἅγιος Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ, εἶναι ὁ μόνος πραγματικός σκοπός τῆς ζωῆς μας. Ἄς ἀνοίξουμε ταπεινά λοιπόν τήν καρδιά μας, γιά νά δεχθοῦμε τήν χάρη καί τόν φωτισμό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, προκειμένου νά μᾶς ὁδηγεῖ εἰς πᾶσαν τήν ἀλήθειαν.

Εὐχόμενος ἐν ἀγάπη

Ὁ Ἐπίσκοπός Σας

ὁ Σισανίου καί Σιατίστης Παῦλος

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ 2017

Πρίν ἀρκετά χρόνια μετά ἀπό μιά μεγάλη γιορτή ἕνα νέο ζευγάρι μέ κάλεσαν στό σπίτι τους γιά καφέ. Τό ζευγάρι εἶχε τότε δυό παιδιά. Καθισμένοι στό ὄμορφο μπαλκόνι τοῦ σπιτιοῦ ἡ νεαρή σύζυγος μέ ἐρωτᾶ, γιά λογαριασμό κάποιας φίλης της, ὅπως μοῦ εἶπε, ποιά  εἶναι ἡ θέση τῆς Ἐκκλησίας γιά τίς ἐκτρώσεις. Τῆς εἶπα ὅτι γιά νά καταλάβει τήν θέση τῆς Ἐκκλησίας πρέπει νά ἀπαντήσει σ᾽ ἕνα ἐρώτημα. Τό ἔμβρυο πού ἔχει συλληφθεῖ στἠν μήτρα μιᾶς γυναίκας τί ἀνθρωπολογική ταυτότητα ἔχει; Εἶναι πλήρης ἄνθρωπος πού ἐξελίσσεται, ἤ εἶναι ἕνα ἀνθρωποειδές πού περιμένει τόν ἥλιο ἤ τόν ἀέρα γιά νά λάβει ὑπόσταση, νά γίνει πλήρης ἄνθρωπος; Τῆς ἐξήγησα ὅτι ἡ Ἐκκλησία λέγει ὅτι εἶναι πλήρης ἄνθρωπος ἐξ ἄκρας συλλήψεως. Γι᾽ αὐτό θεωρεῖ ὅτι ἡ ἔκτρωση εἶναι καταστροφή τῆς ζωῆς. Εἶναι ἔγκλημα καί μάλιστα εἰδεχθές, γιατί στρέφεται ἐναντίον τοῦ πιό ἀθώου καί τοῦ πιό ἀνυπεράσπιστου πλάσματος στόν κόσμο. Ἡ συζήτηση μας τελείωσε ἐκεῖ.

Πέρασαν δύο χρόνια ἀπό τότε καἰ τἠν ἴδια μέρα καί γιορτή  δέχθηκα πάλι τήν ἴδια πρόσκληση ἀπό τά ἴδια πρόσωπα καἰ τἠν ἀποδέχθηκα. Καθώς ἑτοιμαζόταν ὁ καφές, γιά  νά μήν εἷναι μόνη ἡ σύζυγος καθίσαμε στήν ἀρχή στήν κουζίνα. Ἀλλά ἐκεῖ κυκλοφοροῦσε καί ἕνας μπόμπιρας, ἕνα μικρό παιδάκι πού προσπαθοῦσε νά σταθεῖ στά πόδια του. Ἐπεχείρησα νά χαϊδέψω τό κεφαλάκι του, ὅταν ἀκούω τήν μητέρα του νά μοῦ λέγει: «Ἄν αὐτός ζεῖ τό ὀφείλει σέ σᾶς» καί μοῦ ἀποκάλυψε ὅτι τό πρό δύο ἐτῶν ἐρώτημα ἀφοροῦσε τήν ἴδια.

Ἐπάνω στό τραπέζι βρισκόταν ἕνα μεγάλο μαχαίρι τοῦ ψωμιοῦ. Εἶπα λοιπόν στήν μητέρα δείχνοντάς το: «πάρτο και σφάχτο».  Ἡ μητέρα ἀντέδρασε σάν νά  τήν χτύπησε ἠλεκτρικό ρεῦμα. Τί κουβέντα μοῦ λέγει εἶναι αὐτή πού εἴπατε; Γιατί, σοῦ φαίνεται φρικτή, τῆς ἀπάντησα. Μά σοβαρολογεῖτε, πάτερ! Ναί, τῆς εἶπα, σοβαρολογῶ, γιατί θέλω τώρα νά καταλάβεις καλά αὐτό πού θά ἔκανες τότε. Βλέπεις τώρα μπροστά σου αὐτό πού θα ἔκανες τότε; Βλέπεις ποιό παιδί θά κατέστρεφες; Τώρα σοῦ φαίνεται φρικτό, τότε δέν θά ἦταν;

Πρίν λίγο καιρό μιά φωτοφραφία ἔκανε τό γύρο τοῦ κόσμου. Τό μικρό παιδάκι πού ξεβράσθηκε στίς ἀκτές. Τό μικρό προσφυγόπουλο πού πέθανε στό δρόμο πρός τήν ἐλευθερία. Δικαιολογημένος ὁ ἀποτροπιασμός. Το μέγεθος του ὅμως ἀνάλογο πρός τήν ὑποκρισία τοῦ πολιτισμένου κόσμου, καθώς καί πολλῶν δικῶν μας. Ὅλοι αὐτοί πού χρησιμοποιοῦσαν τήν εἰκόνα τοῦ μικροῦ παιδιοῦ γιά νά κατηγορήσουν τούς ἄλλους σάν ἐνόχους ἀρνοῦνται νά κοιτάξουν μιά ἀκόμη φωτογραφία, γιά τἠν ἀκρίβεια ἕνα βίντεο μἐ  τόν τίτλο «σιωπηλή κραυγή». Τό βίντεο αὐτό εἶναι ἡ κινηματογράφηση μιᾶς ἔκτρωσης ἀπό ἕνα γιατρό. Ἡ εἰκόνα τοῦ  πνιγμένου προσφυγόπουλου ὠχριᾶ μποστά στό βίντεο αὐτό. Τό ταλαίπωρο πλάσμα  τουλάχιστον ἦταν ἀρτιμελές. Ἐκεῖ ἕνα ἄλλο παιδάκι κομματιάζεται κυριολεκτικά καί δολοφονεῖται ἀδίστακτα, γιατί εἶναι ἀνεπιθύμητο. Τό προσφυγόπουλο πνίγηκε, γιατί κάποιοι δἐν μπόρεσαν νά τό σώσουν. Ἐδῶ, στίς ἐκτρώσεις κάποιοι συνειδητά δολοφονοῦν. Μιά κοινωνία, μιά δημοσιογραφία, ἐπίσημοι ἄρχοντες, ἀγανακτοῦν δῆθεν στήν θέα τοῦ πνιγμένου παιδιοῦ καί σιωποῦν στήν ἐξόντωση χιλιάδων παιδιῶν ἀπό τούς ἴδιους τούς ψευτοαγανακτισμένους. Σκεφθήκατε ποτέ, πόσες Ἑλλάδες ἔχουμε ἀφανίσει.

Εἲναι ἐντυπωσιακή μιά κοινωνία, πού χύνει κροκοδείλια δάκρυα γιά τά παιδιά πού πνίγονται ἤ πού πεθαίνουν ἀπό την πεῖνα, ἀλλά διεκδικεῖ τό δικαίωμα νά τά σκοτώνει πρίν ἔλθουν στόν κόσμο. Εἶναι ἀπάνθρωπη μιά κοινωνία, πού στό βωμό τῆς ἀνεύθυνης ἀπόλαυσης θυσιάζει ἀνθρώπινες ζωές και ἀπαιτεῖ τό δικαίωμα αὐτό νά τό ἔχει ἀνενόχλητη καί ἀπό τήν ἄλλη πλευρά καταδικάζει σέ βαρύτατες ποινές (καλά κάνει) αὐτούς πού κακοποιοῦν ἕνα ζῶο. Ἡ κακοποίηση ζώων ἀπαγορεύεται, ἡ κακοποιήση καί ἡ δολοφονία ἀνθρώπων βρεφικῆς ἡλικίας ἐπιβραβεύεται καί ἐπαινεῖται δημοσίως. Ἡ κυρία ἤ ἡ δεσποινίς πού δολοφόνησε τό ἀθῶο παιδί μέσα της, μπορεῖ νά διαμαρτύρεται γιατί κακοποιήθηκε τό σκυλάκι της;

Μιά ἐξουσία καί μιά Βουλή, πού νομοθετεῖ καί καταδικάζει τήν κακοποίηση τῶν ζώων, μέ ποιό ἠθικό ἀνάστημα ἐπικροτεῖ τήν δολοφονία ἀθώων ὑπάρξεων, τήν νομιμοποιεῖ καί τήν πληρώνει; Ποιός πολιτισμός μπορεῖ νά ἐπικροτεῖ τήν δολοφονία χιλιάδων ἀθώων ὑπάρξεων, τῶν πιό ἀνυπεράσπιστων ἀνθρωπίνων πλασμάτων καί νά μήν εἶναι αὐτός, ὁ πολιτισμός τῆς βαρβαρότητας; Ἡ παράνοια μιᾶς ἐξουσίας καί μιᾶς κοινωνίας συνίσταται στό νά αὐστηροποιοῦν τή νομοθεσία πού προστατεύει τά ζῶα καί νά χαλαρώνουν αὐτήν πού ἀφορᾶ τήν ἀξία τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς. Μιά τέτοια ἐξουσία εἶναι ἀνήθικη καί μιά τέτοια κοινωνία εἶναι βρώμικη. Ἀπό πότε τό νά σκοτώσεις ἕνα παιδί ἔξω ἀπό τήν μήτρα τῆς μητέρας του εἶναι ἔγκλημα καί τό νά τό σκοτώνεις μέσα σέ αὐτήν εἶναι πράξη προόδου καί πολιτισμοῦ; Εἶναι ὑποκρισία μεγατόνων, ὅταν βλέπεις ἕνα παιδικό πτῶμα στήν ἀκρογιαλιά πνιγμένο ὄχι μόνο ἀπό τή θάλασσα, ἀλλά και ἀπό την ἀδιαφορία ἀνθρώπων ἐγκληματιῶν μέ γραβάτα καί κοστούμι, ἀλλά νά ἐπιδοκιμάζεις τόν θρυμματισμό τῆς κεφαλῆς και τῶν ὀστῶν ἀθώων ὑπάρξεων στό βωμό τῆς ἀπόλαυσης και τοῦ δολοφονικοῦ ἐγωκεντρισμοῦ. Μιά τέτοια κοινωνία δικαιοῦται νά εὐτυχήσει καί νά προοδεύσει; Ἕνας τέτοιος λαός μπορεῖ καί δικαιοῦται νά περιμένει καλύτερες ἡμέρες; Ποῦ εἶναι οἱ ὑποκριτές τῆς ὑπεράσπισης τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων; Τά ἀγέννητα, ἀλλά ζωντανά παιδιά, δέν ἔχουν δικαιώματα καί ἔχουν δικαιώματα τά σκυλιά καί τά γατιά; Καί ὅλοι αὐτοί εἶναι προοδευτικοί ἤ ἄθλιοι;

Ποιός πατέρας καί ποιά μάννα δικαιοῦνται νά ἀπαιτοῦν  τό σεβασμό καί τήν ἀγάπη τῶν παιδιῶν τους, ὅταν  αὐτά μαθαίνουν ὅτι ζοῦν ὄχι ἀπό την ἀγάπη τῶν γονιῶν τους ἀλλά ἀπό τήν τύχη, γιατί γεννήθηκαν  πρῶτα ἤ δεύτερα, ἐνῶ ἄν εἶχαν γεννηθεῖ τρίτα ἤ τέταρτα οἱ «καλοί τους» γονεῖς θά εἶχαν θρυμματίσει τά κεφαλάκια τους; Μιά κοινωνία πού στηρίζεται στήν ἀδικία καί στήν ἀπανθρωπιά, μιά κοινωνία καί μιά ἔννομη τάξη πού δέν σέβεται τά δικαιώματα τῶν ὑπαρκτῶν, ἀλλά ἀγέννητων παιδιῶν, εἶναι κοινωνία παρακμῆς.

Τούτη τήν ὥρα τό ὑπ᾽ ἀριθμ. 1 πρόβλημα τῆς Πατρίδας μας, ἡ βόμβα στά θεμέλια της εἶναι ἡ ὑπογεννητικότητα ἤ ἀλλιῶς τό δημογραφικό πρόβλημα. Ἡ πατρίδα μας δέν κινδυνεύει ἀπό ἐξωτερικούς ἐχθρούς. Οἱ ἐχθροί εἶναι ἐντός τῶν τειχῶν. Βρίσκονται σέ πολλά ἀπό τά σπίτια μας, στά ὑπουργικά γραφεῖα καί στά βουλευτικά ἕδρανα, στά  νοσοκομεῖα καί στά μαιευτήριά μας. Αὐτή εἶναι ἡ ὠμή, ἡ ὠμότατη ἀλήθεια. Δέν ὑπάρχουν καλύτεροι συνεργάτες τῶν ὅποιων ἐχθρῶν τῆς πατρίδας ἀπό ἐμᾶς τούς Ἕλληνες. Δέν ὑπάρχουν πιό ἐπικίνδυνοι ὑπονομευτές καί τοῦ ἀσφαλιστικοῦ καί τοῦ ἐργατικοῦ καί τοῦ συνταξιοδοτικοῦ προβλήματος τῆς χώρας, ἀπό τούς ἀνθρώπους τῆς ἐξουσίας, πού ἔχουν στοχοποιήσει τήν πολύτεκνη οἰκογένεια καί τούς πολίτες αὐτῆς τῆς χώρας, πού αὐτοοδηγοῦνται στήν χρεοκοπία καί «αὐτοκτονοῦν» τήν πατρίδα.

Αὐτοί πού κατωχυρώνουν νομικά τό δικαίωμα δολοφονίας τῶν ἀγέννητων παιδιῶν καί αὐτοί πού χρησιμομοιοῦν ἕνα τέτοιο ἀνήθικο δικαίωμα, αὐτοί πού δέν βλέπουν τά παιδιά σάν καρπούς τῆς ἀγάπης τους, ἀλλά σάν ἁπλά κομφόρ τῆς ἀρρωστημένης νοοτροπίας τους, αὐτοί πού θεωροῦν πολυτιμότερα τά σκυλιά, ἀπό τά παιδιά καί προσφέρουν στά σκυλιά παιδική θαλπωρή καί στά παιδιά σκυλίσιο πέταγμα, κάτι γιά τό ὁποῖο θά διαμαρτύρονταν ἀκόμη καί τά σκυλιά, αὐτοί εἶναι οἱ πραγματικοί ἐχθροί τῆς πατρίδας, αὐτοί εἶναι οἱ ἀληθινά ἀπάνθρωποι.

Ἡ πιό ἀπεχθής διαφθορά εἶναι τό νά θεωρεῖς τήν ἀρετή ὡς βλακεία, νά σαρκάζεις τήν τιμιότητα, τό νά εἰρωνεύεσαι τούς ἔντιμους ἀνθρώπους, τό νά πολεμᾶς τήν ἀληθινή φύση τῶν ὄντων καί νά ὀνομάζεις τήν διαστροφή, ὡς ἐναλλακτικό τρόπο ζωῆς. Πρέπει να ποῦμε ξεκάθαρα στά παιδιά μας ὅτι, ποτέ δέν θά γίνουν καί δέν θά εἶναι εὐτυχισμένα ἄν τά χέρια καί πρό παντός οἱ καρδιές τους εἶναι σφραγισμένα ἀπό τό θάνατο ἀθώων ὑπάρξεων πού τούς τόν πρόσφεραν, σάν ἄλλοι Ἡρῶδες, στό βωμό τῆς διασκέδασής τους. Πρέπει νά τούς ποῦμε ὅτι αὐτοί ζοῦν, γιατί κάποιοι δέν τούς μιμήθηκαν καί τούς χάρισαν τήν ζωή καί ὄχι τό θάνατο. Ἄν δέν σέβονται τά παιδιά, πού χάρις σέ ἐκείνους καί μέσα ἀπό τίς σχέσεις τους ἀπέκτησαν ὕπαρξη, μέ ποιό δικαίωμα μποροῦν νά ἀπαιτήσουν σεβασμό στήν δική τους τήν ζωή; Μόνοι μας καί μέ τίς πράξεις μας σχετικοποιοῦμε τήν ἀξία τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς. Μέ ποιά φόντα λοιπόν θα παραστήσουμε τούς προοδευτικούς καί θά κατηγορήσουμε αὐτούς, πού μέ τά ὅπλα τοῦ θανάτου σκοτώνουν νέα παιδιά, ὅταν αὐτοί οἱ ἴδιοι σκοτώνουν τά δικά τους τά παιδιά; Αὐτή δέν εἶναι καί ἡ βασικότερη αἰτία τῆς ἀθεΐας τῶν πολλῶν; Ἐπειδή ὁ Θεός μᾶς λέγει ξεκάθαρα ὅτι «οὐκ ἔξεστί σοι», δηλαδή δέν σοῦ ἐπιτρέπεται νά καταστρέφεις τήν ἀνθρώπινη ζωή, γι᾽ αὐτό τόσο ἄνετα καί τόσο ἐπιπόλαια κάποιοι λένε «δέν ὑπάρχει Θεός», γιά νά μποροῦν ἄνετα νά σκοτώνουν ἀθῶα βρέφη κάνοντας τό κέφι τους.

Ἴσως κάποιοι θεωρήσουν σκληρά και προκλητικά αὐτά τά λόγια. Ναί, λοιπόν, αὐτό θέλω, νά προκαλέσω τήν σκληροκαρδία ὅλων ὅσων εἶναι ὑπεύθυνοι γιά τήν σύγχρονη γενοκτονία τῶν ἐκτρώσεων. Νά ὑπερασπιστῶ αὐτά τἀ παιδιά, πού ὅπως γράφει ἡ Ἰωάννα Σκαρλάτου, στό ἐξαιρετικό πόνημά της, «Τά Μωρά τῆς Λίμνης» κλαῖνε ἀσταμάτητα, γιατί δέν ἔχουν μάτια γιά νά δοῦν, δέν ἔχουν χεἰλη καί στόμα νά χαμογελάσουν. Τά κατέστρεψαν οἱ γιατροί μέ τήν ἐντολή τῶν γονιῶν τους.

+ Ὁ Σισανίου καί Σιατίστης ΠΑΥΛΟΣ

ΤΟ ΜΕΓΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

Την Δευτέρα 22 Μαΐου 2017 πραγματοποιήθηκε η Ημερίδα Τιμής και Μνήμης του Μακαριστού Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κυρού Αντωνίου (Κόμπου), την οποία διοργάνωσε ο Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου Πανοράματος Θεσσαλονίκης και οι Πτυχιούχοι της Θεολογικής Σχολής και άλλων Σχολών του Α.Π.Θ, στο Συνεδριακό κέντρο «Διακονία».

Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Θεουπόλεως κ. κ. Παντελεήμων, πολυάριθμοι κληρικοί, μοναχοί και μοναχές, οι Δήμαρχοι του Δήμου Βοΐου και Πυλαίας Χορτιάτη, ο βουλευτής κ. Γεώργιος Λαζαρίδης, εκπρόσωπος του Κοινοβουλίου και εκπρόσωποι των αρχών και των φορέων της περιοχής.

Η Ημερίδα περιελάμβανε τέσσερες ομιλίες και ξεκίνησε με βυζαντινούς ύμνους, που έψαλλαν οι Φοιτητές της Χριστιανικής Φοιτητικής Δράσης.

Καθ’ όλη τη διάρκεια αυτής προήδρευε ο κ. Λυκούργος Μαρκούδης, διευθυντής προγράμματος στον σταθμό της Πειραϊκής Εκκλησίας..

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ.κ. Παύλος ανέπτυξε το θέμα: «Ο Σιατίστης Αντώνιος, ο γλυκύς ποιμένας».

Ο Αρχιμανδρίτης π. Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος, Πρωτοσύγκελλος της Μητροπόλεως Σισανίου και Σιατίστης ανέπτυξε το θέμα: «Σισανίου και Σιατίστης Αντώνιος: ο άνθρωπος του Θεού».

Η καθηγουμένη  της Ιεράς Μονής Κοιμήσεως Θεοτόκου Μικροκάστρου ανάπτυξε το θέμα: «Ασκητική Ιερωσύνη».

Και ο Αναστάσιος Δάρδας, Δρ. Θεολογίας, Ιεροκήρυκας της Μητροπόλεως Σιατίστης ανάπτυξε το θέμα: «Βιώματα από την Αγιοπατερική Αρχιερατεία του Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης μακαριστού Αντωνίου».

Ολοκληρώνοντας την Ημερίδα ο Εκπρόσωπος του Παναγιωτάτου Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης και Πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής π. Αλέξιος Παπαστεργίου συνεχάρη τους εισηγητές και όλους τους συντελεστές για την επιτυχημένη διεξαγωγή της, και ευχαρίστησε τους επισήμους προσκεκλημένους και όλους τους παρισταμένους, για την συμμετοχή τους σε αυτήν.

Η όλη εκδήλωση από το Συνεδριακό κέντρο «Διακονία» ακουγόταν σε απ’ ευθείας μετάδοση και από την Ραδιοφωνία της Ιεράς Μητροπόλεως Σισανίου και Σιατίστης «Ορθοδοξία και Παράδοση».

Σύντομο Βιογραφικό του μακαριστού Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης Αντωνίου Κόμπου.

Ο Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Αντώνιος (Κόμπος) γεννήθηκε το 1920 στο Άργος Αργολίδος. Υπήρξε απόφοιτος της Μαρασλείου Παιδαγωγικής Ακαδημίας Αθηνών και της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Κάτοχος μεγάλης θεολογικής παιδείας, συμπλήρωσε τις σπουδές του στα Πανεπιστήμια Οξφόρδης και Παρισίων. Διετέλεσε καθηγητής και Διευθυντής Ιερατικών Σχολών. Κατά τα έτη 1971-74 υπηρέτησε ως ιεροκήρυκας στην Ιερά Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας. Χειροτονήθηκε διάκονος στις 3-12-1967, πρεσβύτερος στις 4-12-1967 και στις 23-5-1974 εξελέγη Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης.

Ως Μητροπολίτης έγινε γνωστός για την ασκητικότητα, τον λιτό βίο του και την ταπεινότητα που τον διέκρινε. Τα μέσα μαζικής επικοινωνίας τον χαρακτήριζαν «Δεσπότη των ΚΤΕΛ» και «Δεσπότη των τρόλεϊ», επειδή δεν διέθετε αυτοκίνητο και χρησιμοποιούσε τα δημόσια μέσα μεταφοράς. Μεγάλο υπήρξε το πνευματικό και κοινωνικό του έργο στην επισκοπή του και γι’ αυτό ήταν ιδιαίτερα αγαπητός ως κληρικός.

Εξέδωσε αξιόλογα θεολογικά έργα, ενώ δημοσίευσε βιβλιοκρισίες και άρθρα σε διάφορα περιοδικά.

Εκοιμήθη εν Κυρίω στις 17 Δεκεμβρίου 2005 μετά από τρίμηνη μάχη με τον καρκίνο.