Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ

 Ἀριθμ. Πρωτ. 1

ΝΕΟΝ ΕΤΟΣ 2018

Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ

 ΕΠΙ ΤΩ ΝΕΩ ΕΤΕΙ

Πρός τόν Ἱερόν Κλῆρον

καί τόν εὐσεβῆ Λαόν τῆς Μητροπόλεώς μας.

 Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί.

Μέ τήν ἀγάπη καί τήν χάρη τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ διαβήκαμε καί πάλι τό κατώφλι τοῦ νέου Χρόνου. Ὁ νέος ἐνιαυτός τῆς χρηστότητος τοῦ Κυρίου, δηλαδή μία ἀκόμη περίοδος πού ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ χαρίζει σέ ὅλους μας, εἶναι ἤδη ἐπί θύραις.

Αὐθόρμητες εἶναι οἱ εὐχές στά χείλη ὅλων μας ὥστε ὁ νέος αὐτός χρόνος νά εἶναι εἰρηνικός καί σωτήριος. Νά ἔλθει καί στίς ψυχές μας καί στόν κόσμο μας ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ἡ πάντα νοῦν ὑπερέχουσα, καί ἡ εὐχή μας εἰς τόν ποιητήν τῶν αἰώνων καί Δεσπότη τοῦ σύμπαντος κόσμου νά εὐλογήσει τήν ἐνιαύσιον αὐτήν  περίοδον.

Ὁ χῶρος καί ὁ χρόνος εἶναι οἱ βασικές συντεταγμένες τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης. Ὅλα μέσα στόν χῶρο καί τόν χρόνο τά κατανοοῦμε. Τό «ποῦ» καί τό «πότε» σημαδεύουν ὅλα τά γεγονότα τῆς ζωῆς μας. Εἴμαστε δεμένοι μέ τόν χῶρο καί τόν χρόνο. Ζευγμένος στόν ζυγό τοῦ χώρου καί τοῦ χρόνου ὁ ἄνθρωπος σύρει τήν οἰκουμένην. Δέν ὑπάρχει τίποτα πιό τραγικό καί πιό θλιβερό ἀπό τό ἀνθρώπινο γένος ζευγμένο στόν χῶρο καί τό χρόνο. Σύρει τόν χρόνο χωρίς νά γνωρίζει οὔτε τήν φύση του, οὔτε τό νόημά του, οὔτε τόν σκοπό του. Σύρει καί τόν χῶρο, ἀλλά οὔτε αὐτοῦ γνωρίζει τήν φύση, τό νόημα καί τόν σκοπό. Τό ἄσκοπο στήν ὑπηρεσία τοῦ παραλόγου. Συναγωνίζεται τό ἄσκοπο μέ τό παράλογο καί τόν ἀγῶνα κερδίζει πάντα τό τραγικό.

Ὁ χῶρος καί ὁ χρόνος εἶναι στήν πραγματικότητα ἡ φυλακή μέσα στήν ὁποία ζοῦμε. Ταυτόχρονα καί ὁ χῶρος καί ὁ χρόνος ξέρουμε ὅτι ἔχουν τέλος. Τόσον ὁ χρόνος τοῦ σύμπαντος, ὅσον καί ὁ χρόνος τοῦ ἀνθρώπου ἔχουν ἕνα ὁριστικό τέλος καί  κάθε καινούριος χρόνος εἶναι ἕνα ἀκόμη βῆμα πρός αὐτό  τό τέλος.

Τό ὑπαρξιακό ἐρώτημα πολλῶν ἀνθρώπων, γιά τήν ἀκρίβεια ὅλων τῶν ἀνθρώπων, εἶναι τό τί ὑπάρχει μετά τό τέλος καί τοῦ προσωπικοῦ μας χρόνου, ἀλλά καί τοῦ σύμπαντος. Ἡ Ἐκκλησία μας μᾶς λέγει ὅτι μετά ἀπό αὐτό τό τέλος καί τοῦ χώρου καί τοῦ χρόνου, «καινούς οὐρανούς καί καινούρια γῆ προσδοκῶμεν» δηλαδή  περιμένουμε καινούριους οὐρανούς καί καινούρια γῆ, καί αὐτό τό ὀφείλουμε στόν Χριστό μας, πού μπῆκε καί στόν χῶρο καί στόν χρόνο τῆς ζωῆς μας καί ἐπιζητεῖ νά μπεῖ καί στόν προσωπικό μας χῶρο καί χρόνο.

«Ἰδού ἕστηκα ἐπί τήν θύραν καί κρούω». «Νά, στάθηκα μπροστά στήν πόρτα καί κρούω. Ἐάν κανένας ἀκούσει τήν φωνή μου καί ἀνοίξει τήν πόρτα, θά μπῶ εἰς αὐτόν καί θά δειπνήσω μαζί του καί αὐτός μέ μένα καί θά κατοικήσω εἰς αὐτόν», μᾶς λέγει ὁ Χριστός στήν Ἀποκάλυψη, ( Ἀπ. γ΄ 20). Κάθε ἀρχή, λοιπόν, ἑνός νέου χρόνου, ὁ Χριστός ξανακτυπᾶ τήν πόρτα τῆς καρδιᾶς μας καί ἀναμένει. Ἡ πόρτα τῆς καρδιᾶς μας εἶναι ἡ μοναδική πόρτα πού δέν ἀνοίγει ἀπ’ ἔξω. Ἀνοίγει μόνο ἀπό μέσα, καί αὐτό εἶναι ἀπόλυτη προσωπική μας εὐθύνη.

Ζοῦμε, ἀγαπημένοι μου ἀδελφοί, σέ ἕνα ταραγμένο κόσμο. Σέ μιά ἐποχή δύσκολη. Ἡ πεῖρα μας μᾶς ἔχει διδάξει ὅτι παρά τίς εὐχές πού δίνουμε, ὁ νέος χρόνος δέν θά εἶναι καλύτερος ἀπό αὐτόν πού ἔφυγε. Παντοῦ πόλεμοι καί ἀκοές πολέμων, παντοῦ ἔριδες, διχόνοιες καί κακίες, παντοῦ ταραχή, πρῶτα στίς ψυχές μας, στά σπίτια μας, μετά στόν κόσμο μας. Ἔχουμε πλέον πεισθεῖ ὅτι κάθε πέρυσι καί καλύτερα.

Ὅμως καί ὁ χῶρος καί ὁ χρόνος εἶναι πράγματα οὐδέτερα, καί προφανῶς δέν εἶναι μαγικά. Τό περιεχόμενο καί στόν χῶρο καί στόν χρόνο τό δίνουμε ἐμεῖς. Τήν προκοπή ἤ τήν ἀποτυχία μας τήν ἑτοιμάζουμε μόνοι μας. Ὁ τῶν αἰώνων ποιητής καί δεσπότης δέν εἶναι μόνον ὁ δημιουργός καί κυβερνήτης τοῦ χρόνου καί τοῦ χώρου, ἀλλά καί ὁ προνοητής. Ἡ σχέση τοῦ καθενός μέ τόν Χριστό μᾶς διαμορφώνει καί μᾶς ὁρίζει. Ὁ μοναδικός τρόπος νά ζήσεις στόν χῶρο τῆς ζωῆς εἶναι ἡ ἀγάπη καί ἡ πιό κρίσιμη στιγμή τοῦ χρόνου εἶναι ὅταν ὁ Χριστός κτυπᾶ τήν πόρτα σου καί ἀκόμη περισσότερο ὅταν θά τήν κτυπήσει γιά τελευταία φορά. Εἶναι ἡ στιγμή πού θά κριθεῖ ὅλη ἡ ζωή μας καί ὅλη ἡ ποιότητα τῆς ζωῆς μας. Ὁ Χριστός ὅμως μέ τήν ἐνανθρώπησή Του μπῆκε καί στό χῶρο μας καί στόν χρόνο μας καί τούς ἔδωσε νόημα. Χάρις στό Χριστό, ὁ κόσμος αὐτός εἶναι ἕνας πρόλογος γιά τόν ἄλλο. Ὁ χρόνος εἶναι ἕνα προοίμιο γιά τήν αἰωνιότητα. Ἡ ἐπίγειος ζωή εἶναι μιά προετοιμασία γιά τήν αἰώνια ζωή. Τό ἐπίγειο ἀγαθό εἶναι ἡ ἀπαρχή τοῦ αἰώνιου ἀγαθοῦ. «Δοῦλε ἀγαθέ καί πιστέ ἐπί ὀλίγα ἦς πιστός, ἐπί πολλῶν σέ καταστήσω. Εἴσελθε εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου σου» (Ματθ. 25, 21-23)

Τό ξεκίνημα, λοιπόν, ἑνός ἀκόμη χρόνου ἄς μήν τόν ἀντιμετωπίσουμε ἐπιπόλαια ἤ χαζοχαρούμενα, ἀλλά ἄς διερωτηθοῦμε ἄν ὁ Χριστός εἶναι μέσα στό χρόνο τῆς ζωῆς μας, ἄς διερωτηθοῦμε ἄν τοῦ ἔχουμε ἀνοίξει τήν πόρτα τῆς καρδιᾶς μας, ἄν ὁ Χριστός ζεῖ μέσα στό σπίτι μας.

Εὐχόμενος ὁ νέος χρόνος νά γίνει καιρός τῆς σωτήριας συνάντησής μας μέ τόν Χριστό, διατελῶ,

Μετά τῆς ἐν Κυρίῳ ἀγάπης

Ὁ Ἐπίσκοπός Σας

ὁ Σισανίου καί Σιατίστης ΠΑΥΛΟΣ

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΝΕΟΥ ΕΤΟΥΣ 2018 (pdf)

Τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλο επισκέφθηκαν για ευχές, εν όψει της εορτής της Γεννήσεως του Χριστού, το απόγευμα της παραμονής των Χριστουγέννων, Κυριακή 24 Δεκεμβρίου 2017, οι Ιερείς της Ενορίας του Αγίου Νικολάου, π. Βασίλειος Βασιλείου και π. Νέστορας Γκουρομίσιος, μαζί με τους Εκκλησιαστικούς Επιτρόπους και Ενορίτες του Αγίου Νικολάου.

Όλοι μαζί μετέφεραν με τον δικό τους τρόπο το μεγάλο μήνυμα της Γεννήσεως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Τραγούδησαν τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα και τα παραδοσιακά κάλαντα της Σιάτιστας.

Ο Σεβασμιώτατος τους δέχθηκε με χαρά στην αίθουσα τελετών «Αλεξάνδρα Παπαγεωργίου», του Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Δημητρίου και ευχαρίστησε όλους για την αγάπη και τις ευχές τους και αντευχήθηκε ευφρόσυνα και ευλογημένα Χριστούγεννα.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ  2017

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ

Ἐπί τῇ ἑορτῇ τῶν Χριστουγέννων

Σέ ὅλο τό πλήρωμα

τῆς κατά Σισάνιον καί Σιάτισταν Ἐκκλησίας.

 Ἀδελφοί προσφιλέστατοι καί παιδιά μου ἀγαπημένα,

Χριστός γεννᾶται, δοξάσατε!

Αὐτό τό μήνυμα καί αὐτή τήν πρόσκληση ἀπευθύνει σέ μᾶς ἡ Ἐκκλησία μας μέ τό στόμα τοῦ ἱεροῦ ὑμνωδοῦ, αὐτή τή μεγάλη ἡμέρα καί τή μεγάλη ἑορτή τῶν Χριστουγέννων.

Καί πρῶτα τό μήνυμα: Χριστός γεννᾶται 

Ποιός ὅμως εἶναι ὁ Χριστός πού γεννᾶται;

Εἶναι ὁ Θεός, ὁ Μονογενής Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, πού γιά μᾶς τούς ἀνθρώπους καί γιά τή δική μας τή σωτηρία γίνεται ἄνθρωπος.

Εἶναι Ἐκεῖνος πού εἶπε καί δημιουργήθηκαν τά πάντα, Αὐτός πού διέταξε καί κτίσθηκαν.

Αὐτός εἰς τό Ὄνομα τοῦ ὁποίου στερεώθηκαν οἱ οὐρανοί καί θεμελιώθηκε ἡ γῆ.

Εἶναι Αὐτός τοῦ ὁποίου οἱ οὐρανοί ἀκατάπαυστα διηγοῦνται τήν δόξαν καί τά ἔργα τῶν χειρῶν Του ἀναγγέλλει τό στερέωμα. Αὐτός, λοιπόν, τώρα ὁ ὑψηλός Θεός φανερώνεται στή γῆ ταπεινός ἄνθρωπος, προκειμένου νά ἀνεβάσει καί πάλι στό ὕψος τῆς θεότητος τόν πεπτωκότα ἄνθρωπο. Στό γεμᾶτο ἀπορία ἐρώτημα τοῦ ἱεροῦ ὑμνωδοῦ, «ὁ ἀχώρητος παντί, πῶς ἐχωρήθη ἐν γαστρί; ὁ ἐν κόλποις τοῦ Πατρός, πῶς ἐν ἀγκάλαις τῆς μητρός;», ἡ ἀπάντηση εἶναι: «πάντως ὡς οἶδεν, ὡς ἠθέλησε καί ὡς εὐδόκησε». Ὁ Θεός λυγίζει τούς οὐρανούς καί κατεβαίνει στή γῆ, καί αὐτή ἡ κίνηση εἶναι ἔργο τῆς Σοφίας Του καί τῆς θελήσεώς Του, καί τῆς ἀγάπης Του.

Mέ τή σάρκωση τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ στά ἄχραντα σπλάχνα τῆς Παναγίας, ἡ γεμάτη φθορά καί θάνατο ἀνθρώπινη φύση θά μπολιαστεῖ μέ τό θεϊκό μπόλι. Ἔτσι ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἀργότερα θά σημαίνει ὅτι τό μπόλι ἔπιασε, ἡ ζωή νίκησε τό θάνατο, ὁ ἄνθρωπος ἔγινε θείας φύσεως κοινωνός.

Σέ ἕνα κόσμο πού οἱ εἰδήσεις πού καθημερινά ἀκοῦμε προκαλοῦν θλίψη, πόνο καί ἀπόγνωση, σέ ἕνα κόσμο πού καθημερινά ἀκοῦμε γιά πολέμους καί ἀκοές πολέμων, γιά ἀτυχήματα, ἀρρώστιες, ἐγκλήματα, γιά ἀδικίες καί γιά θανάτους, σέ ἕνα κόσμο πού ὁ ἀνθρωπος εὐτελίστηκε ὅσο ποτέ ἄλλοτε, σέ αὐτόν τόν κόσμο ὁ ἄγγελος εὐαγγελίζεται χαρά μεγάλη καί ἡ μεγάλη χαρά εἶναι ὅτι «ἐτέχθη ἡμῖν σήμερον Σωτήρ», ὅτι γεννήθηκε γιά μᾶς σήμερα Σωτήρας.

Ὁ Χριστός εἶναι Σωτήρας ὄχι μέ κάτι πού κάνει ἀλλά μέ αὐτό πού εἶναι. Τέλειος Θεός καί τέλειος Ἄνθρωπος. Μέ μία λέξη Θεάνθρωπος, καί τήν ἴδια στιγμή ἀρχηγός καί γενάρχης μιᾶς νέας ἀνθρωπότητος, τῆς Ἐκκλησίας. Στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ἑνώθηκε τό κτιστό μέ τό ἄκτιστο, ἡ δική μας θνητότητα μέ τήν αἰώνια ζωή τοῦ Χριστοῦ καί νικήθηκε ὁ δικός μας θάνατος.

 Τά Χριστούγεννα, λοιπόν, εἶναι ἡ μεγάλη μας γιορτή, ἡ μεγάλη μας χαρά. Τώρα μέ τό μυστήριο τοῦ Βαπτίσματός μας μπολιαζόμαστε καί ἐμεῖς μέ τή σειρά μας στό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, κοινωνοῦμε μέ τή δική του ζωή καί γινόμαστε καί ἐμεῖς κατά χάριν θεάνθρωποι.

 Αὐτό, λοιπόν, εἶναι τό μεγάλο μήνυμα, αὐτό εἶναι τό μεγάλο τῆς εὐσεβείας Μυστήριον ὅτι «ὁ Θεός ἐφανερώθη ἐν σαρκί».

Καί μετά τό μήνυμα ἡ πρόσκληση: Δοξάσατε!

Χριστός γεννᾶται, δοξάσατε!

Ἡ πρόσκληση νά δοξάσουμε καί νά δοξάζουμε τόν Θεό γιά τήν ἀγάπη Του, πού Τόν ὁδήγησε στήν κένωσή Του, στήν Ἐνανθρώπησή Του, στή δική μας Σωτηρία. Ἐκεῖνος ἔγινε ἄνθρωπος γιά νά γίνουμε ἐμεῖς θεοί. Δέν στέκεται μακρυά μας, μᾶς θέλει κοινωνούς τῆς δικῆς Του ζωῆς καί τῆς δικῆς Του δόξας. Ἡ ζωή μας ὁλόκληρη θά πρέπει νά εἶναι μιά διαρκής εὐχαριστία, μιά διαρκής δοξολογία, νά δοξάζουμε τό Θεό «ἐν τῷ σώματι ἡμῶν καί ἐν τῷ πνεύματι ἡμῶν», ἡ ζωή μας ὁλόκληρη θά πρέπει νά εἶναι μιά διαρκής παραμονή στήν Ἐκκλησία, μιά διαρκής τήρηση τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ, ὥστε ὅλοι «ἐν ἑνί στόματι καί μιᾶ καρδία νά δοξάζουμε τό πάντιμον καί μεγαλοπρεπές ὄνομά Του».

 Ἕνα καρπό τῆς Θείας Ἐνανθρωπήσεως, μία ἀκόμη ἐπιβεβαίωση ὅτι ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος προκειμένου νά γίνει ὁ ἄνθρωπος θεός, ζήσαμε τίς ἡμέρες αὐτές κατά τίς ὁποῖες ἡ Μεγάλη τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία προσέθεσε στό Ἁγιολόγιο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἕναν ἀκόμη θεωθέντα ἄνθρωπο, τόν Ὅσιο Ἰάκωβο τόν νέο, τόν ζήσαντα, ἀθλήσαντα καί ἁγιασθέντα στήν Μονήν τοῦ Ὁσίου Δαβίδ τοῦ Γέροντος εἰς τήν Βόρεια Εὔβοια. Στό ἁγιασμένο πρόσωπό Του ἐπιβεβαιώθηκε ὅτι μέ τήν Ἐνανθρώπηση τοῦ Θεοῦ ὁ δρόμος γιά τήν θέωση τοῦ ἀνθρώπου εἶναι πλέον ἀνοικτός. Ἐπιβεβαιώθηκε ὅτι αὐτή ἡ θέωση εἶναι τό μόνο οὐσιαστικό νόημα ζωῆς γιά τόν κάθε ἄνθρωπο. Ὁ ἄνθρωπος ἤ θά γίνει Θεός ἤ θά καταντήσει σκουπίδι. Ἄλλη ἐπιλογή δέν ὑπάρχει.

Εὔχομαι σέ ὅλους σας, προσφιλέστατοι ἀδελφοί μου, καί παιδιά μου ἀγαπημένα, αὐτή τήν ἡμέρα πού «τά σύμπαντα χαρᾶς πληροῦνται» γιατί «Χριστός ἐτέχθη ἐκ τῆς Παρθένου», ἡ χαρά τῶν Χριστουγέννων νά εἶναι διαρκής μέσα στήν ζωή σας καί νά ἀποτελεῖ πηγή ἐμπνεύσεως, δυνάμεως καί παρηγορίας.

Ἐν ἀγάπη πολλῇ

εὐχέτης πάντων ἐνώπιον τῆς Ἁγίας Φάτνης

Ὁ Ἐπίσκοπός σας

ὁ Σισανίου καί Σιατίστης ΠΑΥΛΟΣ

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 2017 (PDF)

Μητροπολίτης

Σισανίου καί Σιατίστης

Παῦλος

                                   ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2017

         Πρός

         τούς Μαθητές καί τίς Μαθήτριες

         τῶν Λυκείων τῆς Μητροπόλεώς μας

          Ἀγαπητά μου παιδιά,

          Μιά καινούρια σχολική χρονιά ἄρχισε τόν προηγούμενο μήνα. Μιά καινούρια προσπάθεια ξεκίνησε γιά τόν καθένα καί τήν καθεμιά σας. Στόχος σας μιά κορυφή, ἡ γνώση. Μιά καινούρια καλλιέργεια ἄρχισε, ἡ καλλιέργεια τοῦ νοῦ καί τῆς καρδιᾶς σας. Αὐτός εἶναι ὁ σχόχος μιᾶς ἀληθινῆς Παιδείας. Ἡ Παιδεία δέν ἀφορᾶ μόνο στό μυαλό, ἀλλά καί στήν καρδιά σας. Ἀφορᾶ στήν ὅλη προσωπικότητα σας.

          Δέν εἶσθε ἠλεκτρονικοί ὑπολογιστές γιά νά φορτώνουν τό μυαλό σας μόνο μέ ὕλη, εἶσθε ὁ καθένας καί ἡ καθεμιά σας ἕνα ξεχωριστό, μοναδικό καί ἀνεπανάληπτο ἀνθρώπινο πρόσωπο καί μιά ἀληθινή Παιδεία πρέπει νά σᾶς ὁδηγεῖ νά βγάλετε τό δικό σας ἄρωμα, νά καλλιεργήσετε τήν ψυχή σας νά ἀναπτύξετε τή δική σας προσωπικότητα. Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες μᾶς εἶχαν πεῖ ὅτι «Ἕλληνες εἰσί οἱ τῆς Παιδείας τῆς ἡμετέρας μετέχοντες». Ὅτι δηλαδή Ἕλληνες εἶναι ὅσοι μετέχουν στήν Ἑλληνική Παιδεία, ἡ ὁποία εἶναι ἕνα μεγάλο κεφάλαιο. Ξέρετε ἴσως καλύτερα ἀπό τόν καθένα ὅτι ἡ λέξη Παιδεία σέ αὐτό τόν λόγο τῶν ἀρχαίων προγόνων μας δέν ἔχει δυστυχῶς καμμία σχέση μέ τήν σημερινή παιδεία πού στήν καλύτερη περίπτωση εἶναι ἕνα μέτριο ἐκπαιδευτικό σύστημα.

          Ἴσως κάποιοι ἀκούσατε ὅτι ὁ λόγος πού δέν ἤμουν φέτος στόν ἁγιασμό τοῦ σχολείου σας ἦταν γιατί ὅλο τόν μήνα Σεπτέμβριο ἤμουν στήν Αὐστραλία. Πῆγα νἀ ἐπισκεφθῶ τούς Ὁμογενεῖς μας. Ἄν θά μποροῦσα νά διατυπώσω σέ μιά πρόταση τήν ἐμπειρία μου θά σᾶς ἔλεγα ὅτι ἡ Ἑλλάδα σήμερα ζεῖ μόνον ἐκτός Ἑλλάδος. Ἐπισκέφθηκα τρία ἑλληνικά σχολεῖα. Τέτοια σχολεῖα πού γνώρισα, ἡ Ἑλλάδα δέν ἔχει οὔτε ἕνα. Ἀπό πλευρᾶς χώρου, ἀπό πλευρᾶς περιβάλλοντος, ἀπό πλευρᾶς γνώσεων, ἀπό πλευρᾶς συνθηκῶν ἐργασίας μά πάνω ἀπό ὅλα ἀπό πλευρᾶς ἀγωγῆς τῶν παιδιῶν. Τό ἀρχαῖο ρητό πού σᾶς ἀνέφερα τό ξαναβρῆκα στά σχολεῖα τά ἑλληνικά τῆς Αὐστραλίας εἰς τά ὁποῖα φοιτοῦν ὄχι μόνο ἑλληνόπουλα ἀλλά καί ἄλλα παιδιά, ἐν γνώσει τῶν γονέων τους ὅτι ἡ Παιδεία πού ἀποκτοῦν τά παιδιά τους εἶναι Ἑλληνορθόδοξη καί ἐμεῖς ἐδῶ στήν Ἑλλάδα συζητᾶμε ἄν θά κάνουμε προσευχή στό σχολεῖο. Ἐκεῖ καί προσευχή κάνουν καί τήν σημαία ὑψώνουν καί τιμοῦν, καί ἐκκλησιάζονται ὅλα ἀνεξαιρέτως τά παιδιά, ἀκολουθώντας τό πρόγραμμα τοῦ Σχολείου. Ἀπό τήν στιγμή πού μπήκαμε στό σχολεῖο, ἐκτός τῶν ἄλλων δύο παιδιά τελειόφοιτοι, ἕνας μαθητής καί μία μαθήτρια, οἱ ἀριστοῦχοι τῆς τάξης, μέ τήν στολή τοῦ σχολείου τους, μᾶς συνώδευαν σέ ὅλες τίς μετακινήσεις μας μέσα στό σχολεῖο. Ἕνα περιβάλλον πολιτισμένο, καθαρό ὅπου ἀνέπνεες ἕνα ἄρωμα παιδείας. Ἐκεῖ τό ἔζησα καί τό εἶδα ὑλοποιημένο. Ἡ Παιδεία ἀποβλέπει στήν καλλιέργεια καί ὁλοκλήρωση τῆς ἀνθρώπινης προσωπικότητας.

          Εἶναι σημαντικό νά γνωρίζετε τό καταστάλαγμα τῆς ἱστορίας ὅπως βιώθηκε διαχρονικά. «Τῆς Παιδείας οἱ ρίζες εἶναι πικρές ἀλλά οἱ καρποί γλυκεῖς», μᾶς εἶπαν καί πάλι οἱ πατέρες μας ἀπό τό παρελθόν καί ὁ λαός μας τό διετύπωσε πιό ἁπλοϊκά, ἀλλά τό ἴδιο καθαρά, «Τό φτηνό τό κρέας, τά σκυλιά τό τρῶνε». Ὅλα αὐτά σημαίνουν ὅτι ἡ Παιδεία χρειάζεται προσπάθεια καί κόπο, καί τότε φέρνει ἀποτελέσματα. Οἱ συμμαθητές σας πού πέτυχαν ἐφέτος στό Πανεπιστήμιο τό ἐπιβεβαιώνουν. «Δράξασθε Παιδείας μήποτε ὀργισθῆ Κύριος», σημειώνει ἕνα ρητό τῆς Ἁγίας Γραφῆς πού σημαίνει ὅτι ὁ καθένας μας τίς δωρεές τοῦ Θεοῦ πρέπει νά τίς καλλιεργήσει καί νά τίς αὐξήσει.

          Θἀ σᾶς ὑπενθυμίσω ὅμως καί μία ἄλλη ἐπισήμανση τῶν πατέρων μας. «Πᾶσα ἐπιστήμη χωριζομένη ἀρετῆς πανουργία καί οὐ σοφία φαίνεται». Αὐτός εἶναι ἕνας καίριος λόγος τοῦ ὁποίου τήν ἐπιβεβαίωση τήν διαπιστώνουμε καθημερινά στή ζωή μας θετικά ἤ ἀρνητικά.  Ἡ Ἐπιστήμη ἀφορᾶ στή γνώση καί στό νοῦ τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ἀρετή στήν καρδιά του. Ὅταν ἡ ἐπιστήμη χωρίζεται ἀπό τήν ἀρετή τότε ὁ ἐπιστήμονας γίνεται ἐπικίνδυνος. Τότε ἡ ἐπιστήμη καί ἡ γνώση μετατρέπεται σέ μέσο ἐκμετάλλευσης τῶν πολλῶν ἀπό τούς λίγους. Ἄν ἡ Πατρίδα μας αὐτή τή στιγμή περνάει δύσκολες ὧρες αὐτό ὀφείλεται κυρίως σέ αὐτούς πού εἶχαν τήν γνώση, ἀλλά τούς ἔλειπε ἡ ἀρετή, γι’ αὐτό καί κατέστρεψαν τήν πατρίδα μας.

        Ὅσα πτυχία καί ὅσες γνώσεις κι’ ἄν ἔχει κανείς ἄν δέν ἔχει ἀρετές μέ πρώτη καί κύρια τήν ἀγάπη, εἶναι ἄχρηστος ἄνθρωπος καί ἐπικίνδυνος. Ὅταν ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος μέ τόν ἐγωϊστικό τρόπο τῆς ζωῆς του στερεῖ τό χαμόγελο ἀκόμη καί ἀπό τά παιδιά του, τότε ποιά εἶναι ἡ ἀξία του;

       Εἶναι πολύ σημαντικό λοιπόν νά ἀγαπήσετε καί τήν γνώση καί τήν ἀρετή καί νά ἀφοσιωθῆτε μέ ἐπιμέλεια καί στίς δύο. Αὐτό ἀποτελεῖ τήν δική σας εὐθύνη. Ὅ, τι ἀγαπᾶ κάποιος τό κάνει καλά καί προσπαθεῖ πάντα νά τό κάνει καλύτερα. Ἀγαπῆστε τήν μαθητική σας ζωή, χαρεῖτε τήν ὀμορφιά της, μυηθεῖτε στήν εὐθύνη της, καλλιεργεῖστε τήν καρδιά σας, στολῖστε την μέ ἀρετές, γιά νά μπορεῖτε νά σταθεῖτε ὄρθιοι καί νά ἀποκρούσετε τίς παγῖδες καί νά ἀντισταθεῖτε σέ ὅ, τι σᾶς εὐτελίζει  Τά νειᾶτα μοιάζουν μέ ἕνα δυνατό ρεῦμα, μέ ἕνα δυνατό ποτάμι. Τό ποτάμι μπορεῖ ἤ νά καταστρέψει ἤ νά καταστήσει τήν γῆ εὔφορη. Σήμερα, νά τό ξέρετε, δέχεσθε μιά καλομελετημένη ἐπίθεση πού ἔχει στόχο τήν ἀχρήστευσή σας. Θά σᾶς μιλήσω περισσότερο γι’ αὐτήν στό ἑπόμενο γράμμα μου. Τώρα σᾶς εὔχομαι, σέ ὅλους καί ὅλες, καλή δύναμη στήν καινούρια χρονιά σας καί καλή φώτιση γιά νά βάζετε σωστούς στόχους στήν ζωή σας.

Ὁ Ἐπίσκοπός Σας

ὁ Σισανίου καί Σιατίστης ΠΑΥΛΟΣ

Την Κυριακή 17 Αυγούστου 2017, στον Ιερό Ενοριακό Ναό του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας, τελέσθηκε Αρχιερατική Θεία Λειτουργία προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. ΠΑΥΛΟΥ και των Ιερέων του Ναού π. Βασιλείου και π. Νέστορος και των Διακόνων Προκοπίου και Δημητρίου.

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, τελέσθηκε Ιερό Μνημόσυνο υπέρ μακαρίας μνήμης και αιωνίου αναπαύσεως του μακαριστού Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κυρού Αντωνίου, του καταγομένου από το Άργος της Αργολίδος,  επί τη συμπληρώσει δώδεκα ετών από την εις Κύριον εκδημία του.

Το ιερό αυτό Μνημόσυνο τελείται κάθε χρόνο τον μήνα Δεκέμβριο, από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης κ.κ. ΠΑΥΛΟ, ως ελάχιστο αντίδωρο, υποχρέωση και αναγνώριση της προσφοράς του μακαριστού Αρχιερέως στη Μητρόπολή μας.

Το αριστουργηματικό κόλλυβο του Επισκόπου έφτιαξε και φιλοτέχνησε με περισσή τέχνη ο πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π. Νικηφόρος, ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίου Αθανασίου Εράτυρας.

Ταυτόχρονα εψάλη και Ιερό Μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως των ψυχών πάντων των κεκοιμημένων Ιερέων και Ιερομονάχων, που διακόνησαν στην Ενορία του Αγίου Νικολάου, και υπέρ αναπαύσεως των ψυχών όλων των προσφιλών μας κοιμηθέντων Ενοριτών κατά το έτος 2017.

Το κόλλυβο παρασκεύασε και με καλλιτεχνία στόλισε κυρία της Ενορίας του Αγίου Νικολάου.

Στην Θεία Λειτουργία και στο Ιερό Μνημόσυνο συμμετείχαν με κάθε ιεροπρέπεια ευσεβείς χριστιανοί, ενορίτες και άρχοντες του τόπου, τιμώντας μ’ αυτόν τον τρόπο, τον μακαριστό Αρχιερέα, τους κεκοιμημένους Ιερείς και αδελφούς μας.