ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ
ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΑΤΙΣΤΑΣ 

Ἰανουάριος 2018

Ἕνα κάθε μήνα.

        Ἀγαπητοί μου ἐνορίτες,

        Ἡ Ἁγία Γραφή τελειώνει μέ τόν πιό γλυκό καί παρηγορητικό λόγο τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. «Ναί, ἔρχομαι ταχύ. Ἀμήν». (Ἀποκ. Κ΄ 20) Ὁ λόγος αὐτός δείχνει τήν σφοδρή ἐπιθυμία τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Θεοῦ Λόγου, νά ἔλθει κοντά στούς ἀνθρώπους, στίς συντροφιές τους, στόν καθένα μας, μέσα μας. Εἶναι ὁ Δημιουργός μας, ὁ Πατέρας μας, ὁ ἀδελφός μας, ὁ φίλος μας. Καί ἔρχεται, ἐπειδή φύγαμε ἀπό κοντά του, ἐπειδή ἀπομακρυνθήκαμε.

        Κάποτε, μέσα στόν ἐπίγειο Παράδεισο τῆς τρυφῆς, ἐρχόταν καί ἔκανε συντροφιά μέ τόν Ἀδάμ καί τήν Εὔα. Καί συνομιλοῦσαν κάθε δειλινό!  Ὅμως, μετά τήν ἁμαρτία, μετά τήν παράβαση καί ἀνυπακοή τους στόν Θεό, ὁ δρόμος τῆς συναντήσεως Θεοῦ καί ἀνθρώπων καταστράφηκε καί στήθηκε μεσότοιχο καί ὑψώθηκαν ἐμπόδια ἀνυπέρβλητα, καί ὁ Θεός «δέν μπορεῖ» νά πλησιάσει τόν ἄνθρωπο οὔτε ὁ ἄνθρωπος νά πλησιάσει τόν Θεό.

        Ὅμως, ὁ Θεός θέλει νά συναντήσει τόν ἄνθρωπο, κι ὁ ἄνθρωπος ἐπιθυμεῖ νά βρεθεῖ μέ τόν Θεό. Καί γι’ αὐτό, μετά τό «Ναί, ἔρχομαι ταχύ» τοῦ Ἰησοῦ, ὁ πιστός ἀπαντᾶ «Ἀμήν. Ναί, ἔρχου Κύριε Ἰησοῦ.»

        Στόν 41^ο ψαλμό ὁ ψαλμωδός δείχνει αὐτή τήν ἀγωνία καί τήν σφοδρή ἐπιθυμία τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος θέλει νά συναντήσει τόν Θεό καί λέει: «Ὅπως τό ἐλάφι ἐπιθυμεῖ πολύ νά πιεῖ νερό σέ καθαρές πηγές, ἔτσι καί ἡ ψυχή μου θέλει νά ’ρθεῖ κοντά σου, ὤ Θεέ! Πότε θά μπορέσω νά φθάσω νά ἰδῶ τό πρόσωπό σου Θεέ;»

        Ὁλόκληρη ἡ ἀνθρώπινη ἱστορία δέν φανερώνει τίποτε ἄλλο παρά αὐτή τήν ἀναζήτηση τοῦ Θεοῦ ἀπό τόν ἄνθρωπο! Παντοῦ ἱερά, ναοί, βωμοί, τελετές, θυσίες, τρόποι καί μέθοδοι συναντήσεως τοῦ Θεοῦ. Πάντοτε οἱ ἄνθρωποι ἔψαχναν νά βροῦν τόν Θεό. Ἡ Ἁγία Γραφή, ὅμως, κατά ἕναν περίεργο λόγο, μᾶς ὁμιλεῖ γιά τήν ἀναζήτηση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τόν Θεό!

        Ὁ ἄνθρωπος, ἀγαπητοί μου, εἶναι ἀδύνατον νά βρεῖ καί νά συναντήσει τόν Θεό.  Ἐπειδή, ὁ Θεός τοῦ εἶναι ἄγνωστος. Δέν μπορεῖ νά τόν ἀνακαλύψει. Οἱ συγγραφεῖς τῆς Ἁγίας Γραφῆς μᾶς ὁμιλοῦν γιά τήν ἀποκάλυψη, τήν φανέρωση τοῦ Θεοῦ στούς ἀνθρώπους. Μᾶς ὁμιλοῦν γιά τήν ἐπιθυμία τοῦ Θεοῦ νά συναντήσει τούς ἀποστατημένους ἀνθρώπους. Ἐπιθυμεῖ σφοδρά νά ἔλθει. Ὅμως, ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἐγείρει τεράστια ἐμπόδια, ἔχει καταστρέψει τόν δρόμο, αὐτή τήν δίοδο τῆς ἐπαφῆς μέ τόν Θεό. Καί τώρα ὁ Θεός τοῦ ὑποδεικνύει τόν τρόπο. Πῶς θά μπορέσουν νά συναντηθοῦν.

        Στούς ἔσχατους χρόνους ἐμφανίζεται ἕνας μεγάλος ἄνθρωπος, ὁ μέγιστος τῶν Προφητῶν, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος, ὁ ὁποῖος φωνάζει δυνατά, καί ἡ φωνή του διαπερνᾶ τούς αἰῶνες καί τούς τόπους, καί φθάνει στίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων, καί λέγει: «Ἄνθρωποι, ὁ Θεός θέλει νά μᾶς ἐπισκεφθεῖ. Ἑτοιμάστε τούς δρόμους, ἰσοπεδῶστε τους, βγάλτε τά ἐμπόδια, ἄν εἶναι σάν τά βουνά, χαμηλῶστε τα, ἄν εἶναι σάν τά φαράγγια, γεμίστε τα. Κάντε τούς δρόμους λείους, χωρίς λακκοῦβες, χωρίς πέτρες καί χαλίκια. Ὁ καθένας νά ἑτοιμάσει τόν δικό του δρόμο, γιά νά ’ρθεῖ ὁ Θεός, καί νά τοῦ φέρει τή σωτηρία, τή λύτρωση». Καί ὅταν τόν ρωτοῦσαν, τί ἐννοεῖ μ’ αὐτά τά λόγια καί πῶς θά μπορέσουν νά γίνουν αὐτά, τούς ἀπαντοῦσε: «Μετανοεῖτε, ἀλλάξτε τρόπο σκέψεως, τρόπο ζωῆς, διότι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἔχει πλησιάσει, βρίσκεται ἤδη ἐδῶ», καί ὑπονοοῦσε τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό!

        Τί θά πεῖ μετανοεῖτε;  Ἐνῶ σκέπτεσθε ἀντίθετα ἀπό τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, σκεφτεῖτε ὅπως θέλει ὁ Θεός. Ἐνῶ ζῆτε ἀντίθετα ἀπό τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ζῆστε ὅπως θέλει ὁ Θεός. Ἡ προσπάθεια νά ζήσουμε ὅπως θέλει ὁ Θεός, αὐτό εἶναι μετάνοια.

        Ὅλα ἐκεῖνα πού κάνουν δύσβατο καί ἀπρόσβατο τόν δρόμο γιά νά ἔλθει ὁ Θεός, εἶναι οἱ ἁμαρτίες καί τά πάθη μας, οἱ ἐγωισμοί, οἱ ὑπερηφάνειες, οἱ κακίες μας. Κυρίως εἶναι ἡ ἄγνοια τοῦ Θεοῦ καί ἡ ἀπουσία τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καί τῶν ἀνθρώπων. Ἄν τό ἀντιλαμβανόμασταν αὐτό, θά κάναμε τά ἀδύνατα δυνατά ὥστε νά ἀνοίξουμε τόν δρόμο, γιά νά ἔρθει ὁ Θεός στή ζωή μας, στήν ὕπαρξή μας, στήν κοινωνία μας.

        Ἄν φέρουμε τόν Θεό στή ζωή μας, ἡ ζωή μας θά γίνει Βασιλεία Θεοῦ! Θά γίνει φῶς, χαρά, ἀγάπη, μακαριότητα, ἀφθονία, αὐτάρκεια, πλοῦτος, δόξα, ἀγαλλίαση!

        Ἀρχή τῆς νέας χρονιᾶς, εὔχομαι σέ ὅλους μας, νά ἀποκτήσουμε τή μετάνοια καί νά ἐργασθοῦμε πνευματικά, καθαρίζοντας τόν δρόμο, πετάζοντας τά ἐμπόδια, ὥστε νά μπορέσει νά περπατήσει καί νά μᾶς πλησιάσει ὁ ἐρχόμενος Σωτήρας Ἰησοῦς Χριστός, νά τόν φέρουμε στή ζωή μας!

        Καλή ἀρχή! Καλό ξεκίνημα!

Μέ πολλές εὐχές καί εὐλογίες,

γιά τήν εὐόδωση τοῦ ἔργου τῆς ἑτοιμασίας τοῦ δρόμου,

γιά τόν ἐρχομό τοῦ Σωτήρος Χριστοῦ!

                                                                                                                                                                      ὁ πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Λ. Βασιλείου

ΕΝΑ ΚΑΘΕ ΜΗΝΑ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2018 (PDF)

Ιεροπαραδοσιακά και με κάθε λαμπρότητα εορτάσθηκαν τα Άγια Θεοφάνεια, η μεγάλη αυτή Δεσποτική εορτή της Επιφανείας του Κυρίου μας, στην Ενορία του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας, το Σάββατο 6 Ιανουαρίου 2018.

Η θαυμάσια και γεμάτη με υψηλά θεολογικά νοήματα ακολουθία της εορτής άρχισε στις 6:00 το πρωί με τον πανηγυρικό όρθρο.

Οι Ιερείς της Ενορίας π. Βασίλειος και π. Νέστορας τέλεσαν την πανηγυρική Θεία Λειτουργία, στο τέλος της οποίας ο Ιερέας π. Βασίλειος ανέγνωσε την Εγκύκλιο του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλου.

Μετά τη Θεία Λειτουργία τελέσθηκε η ακολουθία του Μεγάλου Αγιασμού από τους Ιερείς, όπου έγινε η κατάδυση του Τιμίου Σταυρού στη μικρή κολυμβήθρα και ο αγιασμός των υδάτων. Μετά την απόλυση, ο π. Βασίλειος και ο π. Νέστορας ευλόγησαν όλο το εκκλησίασμα με τον Τίμιο Σταυρό, ραντίζοντας όλους με τον αγιασμό. Οι πιστοί έπαιρναν και έπιναν τον αγιασμό των Θεοφανείων έξω από τον Ιερό Ναό.

Όπως κάθε χρόνο, πλήθος πιστών προσήλθαν για να συμμετάσχουν στις ιερές ακολουθίες και για να αγιασθούν, να ραντισθούν και να λάβουν το αγιασμένο νερό για τις οικογένειές τους.

Στην Σιάτιστα, σύμφωνα με την παράδοση, όλο το εκκλησίασμα παίρνει ως ευλογία και ένα κομμάτι γλυκιάς πίτας, που είναι προσφορά από τις κυρίες της Ενορίας, οι οποίες τον προηγούμενο χρόνο βρήκαν το φλουρί στο δικό τους κομμάτι.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ

 Ἀριθμ. Πρωτ. 1

ΝΕΟΝ ΕΤΟΣ 2018

Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ

 ΕΠΙ ΤΩ ΝΕΩ ΕΤΕΙ

Πρός τόν Ἱερόν Κλῆρον

καί τόν εὐσεβῆ Λαόν τῆς Μητροπόλεώς μας.

 Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί.

Μέ τήν ἀγάπη καί τήν χάρη τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ διαβήκαμε καί πάλι τό κατώφλι τοῦ νέου Χρόνου. Ὁ νέος ἐνιαυτός τῆς χρηστότητος τοῦ Κυρίου, δηλαδή μία ἀκόμη περίοδος πού ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ χαρίζει σέ ὅλους μας, εἶναι ἤδη ἐπί θύραις.

Αὐθόρμητες εἶναι οἱ εὐχές στά χείλη ὅλων μας ὥστε ὁ νέος αὐτός χρόνος νά εἶναι εἰρηνικός καί σωτήριος. Νά ἔλθει καί στίς ψυχές μας καί στόν κόσμο μας ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ἡ πάντα νοῦν ὑπερέχουσα, καί ἡ εὐχή μας εἰς τόν ποιητήν τῶν αἰώνων καί Δεσπότη τοῦ σύμπαντος κόσμου νά εὐλογήσει τήν ἐνιαύσιον αὐτήν  περίοδον.

Ὁ χῶρος καί ὁ χρόνος εἶναι οἱ βασικές συντεταγμένες τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης. Ὅλα μέσα στόν χῶρο καί τόν χρόνο τά κατανοοῦμε. Τό «ποῦ» καί τό «πότε» σημαδεύουν ὅλα τά γεγονότα τῆς ζωῆς μας. Εἴμαστε δεμένοι μέ τόν χῶρο καί τόν χρόνο. Ζευγμένος στόν ζυγό τοῦ χώρου καί τοῦ χρόνου ὁ ἄνθρωπος σύρει τήν οἰκουμένην. Δέν ὑπάρχει τίποτα πιό τραγικό καί πιό θλιβερό ἀπό τό ἀνθρώπινο γένος ζευγμένο στόν χῶρο καί τό χρόνο. Σύρει τόν χρόνο χωρίς νά γνωρίζει οὔτε τήν φύση του, οὔτε τό νόημά του, οὔτε τόν σκοπό του. Σύρει καί τόν χῶρο, ἀλλά οὔτε αὐτοῦ γνωρίζει τήν φύση, τό νόημα καί τόν σκοπό. Τό ἄσκοπο στήν ὑπηρεσία τοῦ παραλόγου. Συναγωνίζεται τό ἄσκοπο μέ τό παράλογο καί τόν ἀγῶνα κερδίζει πάντα τό τραγικό.

Ὁ χῶρος καί ὁ χρόνος εἶναι στήν πραγματικότητα ἡ φυλακή μέσα στήν ὁποία ζοῦμε. Ταυτόχρονα καί ὁ χῶρος καί ὁ χρόνος ξέρουμε ὅτι ἔχουν τέλος. Τόσον ὁ χρόνος τοῦ σύμπαντος, ὅσον καί ὁ χρόνος τοῦ ἀνθρώπου ἔχουν ἕνα ὁριστικό τέλος καί  κάθε καινούριος χρόνος εἶναι ἕνα ἀκόμη βῆμα πρός αὐτό  τό τέλος.

Τό ὑπαρξιακό ἐρώτημα πολλῶν ἀνθρώπων, γιά τήν ἀκρίβεια ὅλων τῶν ἀνθρώπων, εἶναι τό τί ὑπάρχει μετά τό τέλος καί τοῦ προσωπικοῦ μας χρόνου, ἀλλά καί τοῦ σύμπαντος. Ἡ Ἐκκλησία μας μᾶς λέγει ὅτι μετά ἀπό αὐτό τό τέλος καί τοῦ χώρου καί τοῦ χρόνου, «καινούς οὐρανούς καί καινούρια γῆ προσδοκῶμεν» δηλαδή  περιμένουμε καινούριους οὐρανούς καί καινούρια γῆ, καί αὐτό τό ὀφείλουμε στόν Χριστό μας, πού μπῆκε καί στόν χῶρο καί στόν χρόνο τῆς ζωῆς μας καί ἐπιζητεῖ νά μπεῖ καί στόν προσωπικό μας χῶρο καί χρόνο.

«Ἰδού ἕστηκα ἐπί τήν θύραν καί κρούω». «Νά, στάθηκα μπροστά στήν πόρτα καί κρούω. Ἐάν κανένας ἀκούσει τήν φωνή μου καί ἀνοίξει τήν πόρτα, θά μπῶ εἰς αὐτόν καί θά δειπνήσω μαζί του καί αὐτός μέ μένα καί θά κατοικήσω εἰς αὐτόν», μᾶς λέγει ὁ Χριστός στήν Ἀποκάλυψη, ( Ἀπ. γ΄ 20). Κάθε ἀρχή, λοιπόν, ἑνός νέου χρόνου, ὁ Χριστός ξανακτυπᾶ τήν πόρτα τῆς καρδιᾶς μας καί ἀναμένει. Ἡ πόρτα τῆς καρδιᾶς μας εἶναι ἡ μοναδική πόρτα πού δέν ἀνοίγει ἀπ’ ἔξω. Ἀνοίγει μόνο ἀπό μέσα, καί αὐτό εἶναι ἀπόλυτη προσωπική μας εὐθύνη.

Ζοῦμε, ἀγαπημένοι μου ἀδελφοί, σέ ἕνα ταραγμένο κόσμο. Σέ μιά ἐποχή δύσκολη. Ἡ πεῖρα μας μᾶς ἔχει διδάξει ὅτι παρά τίς εὐχές πού δίνουμε, ὁ νέος χρόνος δέν θά εἶναι καλύτερος ἀπό αὐτόν πού ἔφυγε. Παντοῦ πόλεμοι καί ἀκοές πολέμων, παντοῦ ἔριδες, διχόνοιες καί κακίες, παντοῦ ταραχή, πρῶτα στίς ψυχές μας, στά σπίτια μας, μετά στόν κόσμο μας. Ἔχουμε πλέον πεισθεῖ ὅτι κάθε πέρυσι καί καλύτερα.

Ὅμως καί ὁ χῶρος καί ὁ χρόνος εἶναι πράγματα οὐδέτερα, καί προφανῶς δέν εἶναι μαγικά. Τό περιεχόμενο καί στόν χῶρο καί στόν χρόνο τό δίνουμε ἐμεῖς. Τήν προκοπή ἤ τήν ἀποτυχία μας τήν ἑτοιμάζουμε μόνοι μας. Ὁ τῶν αἰώνων ποιητής καί δεσπότης δέν εἶναι μόνον ὁ δημιουργός καί κυβερνήτης τοῦ χρόνου καί τοῦ χώρου, ἀλλά καί ὁ προνοητής. Ἡ σχέση τοῦ καθενός μέ τόν Χριστό μᾶς διαμορφώνει καί μᾶς ὁρίζει. Ὁ μοναδικός τρόπος νά ζήσεις στόν χῶρο τῆς ζωῆς εἶναι ἡ ἀγάπη καί ἡ πιό κρίσιμη στιγμή τοῦ χρόνου εἶναι ὅταν ὁ Χριστός κτυπᾶ τήν πόρτα σου καί ἀκόμη περισσότερο ὅταν θά τήν κτυπήσει γιά τελευταία φορά. Εἶναι ἡ στιγμή πού θά κριθεῖ ὅλη ἡ ζωή μας καί ὅλη ἡ ποιότητα τῆς ζωῆς μας. Ὁ Χριστός ὅμως μέ τήν ἐνανθρώπησή Του μπῆκε καί στό χῶρο μας καί στόν χρόνο μας καί τούς ἔδωσε νόημα. Χάρις στό Χριστό, ὁ κόσμος αὐτός εἶναι ἕνας πρόλογος γιά τόν ἄλλο. Ὁ χρόνος εἶναι ἕνα προοίμιο γιά τήν αἰωνιότητα. Ἡ ἐπίγειος ζωή εἶναι μιά προετοιμασία γιά τήν αἰώνια ζωή. Τό ἐπίγειο ἀγαθό εἶναι ἡ ἀπαρχή τοῦ αἰώνιου ἀγαθοῦ. «Δοῦλε ἀγαθέ καί πιστέ ἐπί ὀλίγα ἦς πιστός, ἐπί πολλῶν σέ καταστήσω. Εἴσελθε εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου σου» (Ματθ. 25, 21-23)

Τό ξεκίνημα, λοιπόν, ἑνός ἀκόμη χρόνου ἄς μήν τόν ἀντιμετωπίσουμε ἐπιπόλαια ἤ χαζοχαρούμενα, ἀλλά ἄς διερωτηθοῦμε ἄν ὁ Χριστός εἶναι μέσα στό χρόνο τῆς ζωῆς μας, ἄς διερωτηθοῦμε ἄν τοῦ ἔχουμε ἀνοίξει τήν πόρτα τῆς καρδιᾶς μας, ἄν ὁ Χριστός ζεῖ μέσα στό σπίτι μας.

Εὐχόμενος ὁ νέος χρόνος νά γίνει καιρός τῆς σωτήριας συνάντησής μας μέ τόν Χριστό, διατελῶ,

Μετά τῆς ἐν Κυρίῳ ἀγάπης

Ὁ Ἐπίσκοπός Σας

ὁ Σισανίου καί Σιατίστης ΠΑΥΛΟΣ

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΝΕΟΥ ΕΤΟΥΣ 2018 (pdf)