Mε μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε και φέτος η Εκκλησιαστική Εκδήλωση για τη Μεγάλη Εβδομάδα, το Σάββατο του Λαζάρου 31 Μαρτίου 2018, εντός του Μητροπολιτικού Ιερού Ναού του Αγίου Δημητρίου. Την εκδήλωση αυτή διοργανώνει για 12η συνεχή χρονιά, η Ιερά Μητρόπολις Σισανίου και Σιατίστης, προετοιμάζοντας και με αυτό τον τρόπο τούς πιστούς, για τα μεγάλα γεγονότα των Παθών και της Αναστάσεως του Χριστού.
Η χορωδία Βυζαντινής μουσικής, «΄Οσιος Ναούμ» της Ιεράς Μητροπόλεως, υπό την διεύθυνση του Πρωτοψάλτου του Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Δημητρίου κ. Θωμά Θεοδωρόπουλου, παρουσίασε ένα πολύ όμορφο πρόγραμμα από εκκλησιαστικούς ύμνους της μεγάλης εβδομάδος, τους οποίους απέδωσε θαυμάσια.
Ο κ. Γεώργιος Φίλιος, ανέλυσε εννοιολογικά τους ύμνους που έψαλλε η χορωδία, προσδίδοντας στην εκδήλωση κατανόηση και αρτιότητα.
Κύριος ομιλητής της Εκδηλώσεως ήταν ο Πανοσιολογιώτατος Ιερομόναχος π. Αρτέμιος Γρηγοριάτης της Ιεράς Μονής Γρηγορίου Αγίου Όρους, με θέμα: «Εισοδεύοντας στη Μεγάλη εβδομάδα.
Την εκδήλωση έκλεισε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος, ευχαριστώντας τον κ. Γεώργιο Φίλιο, για την ανάλυση – παρουσίαση των βυζαντινών ύμνων της χορωδίας, τα μέλη της χορωδίας, για την ευγενική τους προσπάθεια να αποδώσουν όμορφα τους ύμνους και τέλος ευχαρίστησε τον π. Αρτέμιο, για την ολοκληρωμένη και απλή, κατά το αγιορείτικο ύφος, ομιλία του.
Τέλος, απευθυνόμενος στους ακροατές της Εκδηλώσεως, είπε ότι η Ιερά Μητρόπολη θέλοντας να τιμήσει τους αγαπητούς Ιεροψάλτες, οι οποίοι υπηρέτησαν το αναλόγιο στους Ιερούς Ναούς της πόλεως της Σιάτιστας και τα χωριά, τους προσφέρει «Δίπλωμα εις ένδειξιν τιμής». Οι περισσότεροι Ιεροψάλτες προσήλθαν και πήραν από τα χέρια του Σεβασμιωτάτου το Δίπλωμα, και τους ευχήθηκε να συνεχίσουν να ψάλλουν ως τα βαθειά γεράματά τους.
Την Τρίτη 27 Μαρτίου 2018, στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας, πραγματοποιήθηκε γιορτή για την επέτειο της 25ης Μαρτίου 1821.
Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 197 χρόνων από την Εθνική Παλιγγενεσία, οι εκφωνητές της Ραδιοφωνίας «ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΗ» σκιαγράφησαν δέκα (10) άνδρες ήρωες, οι οποίοι έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην Εθνική Επανάσταση του ’21 και στη δημιουργία του Ελληνικού Κράτους.
Παρουσιάστηκαν βιογραφικά στοιχεία και ένα περιστατικό από τη ζωή τους, που φανέρωνε το ήθος και την προσωπικότητα του καθενός. Παρουσιάστρια της όλης εκδηλώσεως ήταν η δίδα Δήμητρα Λογδανίδου.
Οι ήρωες που παρουσιάστηκαν ήταν:
Την εκδήλωση πλαισίωνε η χορωδία παραδοσιακής μουσικής της Ενορίας του Αγίου Νικολάου, με εκκλησιαστικούς ύμνους καθώς και με εθνικά και παραδοσιακά τραγούδια. Χοράρχης και μαέστρος της χορωδίας ήταν ο καθηγητής μουσικής κ. Παναγιώτης Αμεξίζογλου.
Μετά την παρουσίαση ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. κ. Παύλος απηύθυνε πατρικό λόγο προς όλους.
Η εκδήλωση τελείωσε με τον Εθνικό Ύμνο, το κοντάκιο «Τη υπερμάχω στρατηγώ τα νικητήρια» και τη φήμη του Σεβασμιωτάτου.
Εντός της αίθουσας του Ενοριακού Πνευματικού Κέντρου προσφέρθηκαν κεράσματα στον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη, στους Ιερείς, στα μέλη της χορωδίας και σε όλους τους προσκεκλημένους.
Την Κυριακή 25 Μαρτίου 2018 το απόγευμα, στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου τελέσθηκε ο εσπερινός της αποδόσεως της εορτής του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Τον θείο λόγο κήρυξε ο Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητροπόλεώς μας, Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος, ο οποίος είπε τα εξής:
«Σιγά – σιγά εκπνέει το χρονικό διάστημα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, κατά το οποίο είχαμε πολλές ευκαιρίες, με ύμνους και αναγνώσματα, να βυθομετρήσουμε τον εαυτό μας και να κάνουμε πράξη την ευχή του Αγίου Εφραίμ του Σύρου.
Διαπιστώνουμε πως γεμίζουμε με πόνο για την χρεωκοπία και την αποτυχία μας σε όλα τα επίπεδα. Ο πόνος εκδηλώνεται με διάφορες μορφές: αφηρημάδα, απογοήτευση, μελαγχολία, ψυχολογικά προβλήματα. Συνειδητοποιούμε ότι ο πόνος συγκεντρώνει το νου του ανθρώπου πάνω του. Έλκει τον εσωτερικό άνθρωπο σε προσοχή.
Το κακό ξεκινά από την πτώση του Αδάμ, που είναι σοβαρή. Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής λέει πως, «η πτώση του ανθρώπου, του προκάλεσε μεγάλη ζημιά σε ψυχικό, διανοητικό και σωματικό επίπεδο».
Ο νους σκοτίστηκε. Αντί να λούζεται στο φως του Χριστού, μπερδεύτηκε και ανακατεύτηκε με τη διάνοια, τα φαινόμενα και τα πάθη. Και προσπαθεί να βρει τον εαυτό του.
Ο Αδάμ στην ερώτηση του Θεού, γιατί κρύφτηκε δεν ομολογεί την ευθύνη του αλλά θεωρεί υπεύθυνη την γυναίκα που του έδωσε ο Θεός, για την πτώση του.
Στην άρνηση του Αδάμ να αναλάβει την ευθύνη των πράξεων του, βρίσκεται η κακοδαιμονία όλων των παθών. Ο Αδάμ γίνεται νάρκισσος και μισογύνης. Κάθε άνθρωπος αυτοεγκλωβίζεται σε ένα φαύλο κύκλο φιλαυτίας και ναρκισσισμού.
Ο Θεός έκανε το απονενοημένο: έγινε αυτό που δεν ήταν, και ήρθε και μας συνάντησε.
Από αυτό μπορούμε να πιαστούμε και να ξεφύγουμε από τον φαύλο κύκλο της φιλαυτίας και ναρκισσισμού. Αν δεν ξεφεύγει ο άνθρωπος από αυτά τα δυο πάθη και τον εγωισμό, θα τον πνίξουν.
Με το Βάπτισμα μπολιαζόμαστε στο Σώμα του Χριστού. Με το χρίσμα λαμβάνουμε τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Με τη Θεία Κοινωνία επιτυγχάνεται η συσσωμάτωση μας με το Σώμα του Χριστού.
Όταν ο άνθρωπος ταπεινώνεται, πονάει για την αποτυχία του, τα μηδέν του. Η αποτυχία εγγράφεται στην καρδιά και αρχίζει να προσεύχεται. Ο νους ενώνεται με την προσευχή.
Ο Μέγας Αντώνιος πίστευε πως, όλοι οι άνθρωποι πάνω στη γη είναι για τον Παράδεισο και μόνο αυτός για την Κόλαση. Φαίνεται λόγος σαλού αλλά έτσι προχωρά στην αγιότητα.
Η Θεοτόκος είναι το μεταίχμιο Παλαιάς και Καινής Διαθήκης, είναι η πύλη για να μπούμε στη σωτηρία. Σύμφωνα με τον Άγιο Γρηγόριο Νύσσης, κάθε τοπική Εκκλησία είναι ένα σώμα. Το κεφάλι είναι ο επίσκοπος, τα μάτια οι κληρικοί, μαλλιά και γένια οι μοναχοί, το υπόλοιπο σώμα οι λαϊκοί, η καρδιά είναι η Θεία Λειτουργία και αυχένας η Παναγία.
Δια της Παναγίας ο Χριστός μάς συνάντησε, δια της Παναγίας ανεβαίνουμε στο Χριστό.
Σε μάς του Έλληνες υπάρχει μια ιδιομορφία. Η Παναγία έχει ποτίσει τα ήθη και τα έθιμά μας. Τα σύνορα της πατρίδας, σύμφωνα με έναν μοναχό του Αγίου Όρους είναι Παναγιοσκέπαστα και Θεοτοκοφρούρητα.
Αρκεί εμείς να μην διώξουμε τη χάρη με αμαρτίες, βλασφημίες, εκτρώσεις και ανωμαλίες. Η Παναγία είναι το κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας και του προσωπικού βίου μας.
Να ανοίξουμε χώρο στην καρδιά μας, να ταπεινωθούμε, να κλάψουμε πάνω από τον σάπιο Λάζαρο, που φέρει ο καθένας μας.
Έτσι η καρδιά μας θα γίνει περιβόλι και θα ’ρθει ο Χριστός να κατοικήσει».
«Η Θεοτόκος, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι ένα διαχρονικό, ένα αιώνιο πρόσωπο, το οποίο εκπροσώπησε επάξια την ανθρωπότητα, μπροστά στο Θεό. Χάρη σ’ Αυτήν ήρθε η λύτρωση σ΄ ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, χάρη σ΄ Αυτήν έγινε ο Θεός Λόγος άνθρωπος, για να μεταποιήσει τους ανθρώπους σε κατά χάριν θεούς. Η Θεοτόκος είναι ο μέγιστος και ύψιστος άνθρωπος όλων των αιώνιων, λόγω της ταπεινοφροσύνης και της άσπιλης καθαρότητάς της. Αυτήν την ταπεινοφροσύνη και καθαρότητα είδε ο άκρως ταπεινός και καθαρός Θεός και κινήθηκε να εισέλθει στην κτίση, και να κατοικήσει στην Θεοτόκο και να σώσει το ανθρώπινο γένος.
Αυτήν την υπέρλογη κατοίκηση του Θεού Λόγου στα σπλάχνα της Υπεραγίας Θεοτόκου, προσπαθούν να εκφράσουν οι ποικίλες προφητείες και προτυπώσεις και εικόνες της Παλαιάς Διαθήκης. Η κάθε προτύπωση μάς προβάλλει και μία διαφορετική πτυχή αυτού του μεγάλου μυστηρίου της θείας ενανθρωπήσεως.
Σαν να είναι η ενανθρώπηση ένα πολύεδρο διαμάντι, που αν το κοιτάξεις από μία άλλη οπτική γωνία, βλέπεις κάτι το διαφορετικό, κάτι καινούργιο.
Στον ύμνο που διαβάσαμε νωρίτερα, ο ιερός υμνογράφος βλέπει την Θεοτόκο ως στάμνα, που φέρει μέσα της το μυστικό μάννα, την τροφή που γλυκαίνει τα πνευματικά αισθητήρια των ευσεβών. Μέσα στην Αγία Γραφή η Θεοτόκος βρίσκεται πάντα μαζί με τον Χριστό. Κάθε φορά πίσω από τον Χριστό υπάρχει η Θεοτόκος.
Σήμερα θα ήθελα να ψηλαφίσουμε αυτό το μυστήριο του μάννα, αυτής της εξ ουρανού τροφής των Ισραηλιτών, που είναι ο τύπος του Ιησού Χριστού. Ας δούμε την ιστορία του πράγματος.
Ο Θεός, με αρχηγό τον Μωυσή ελευθερώνει τους Εβραίους από την καταδυναστεία των Αιγυπτίων. Τους περνά θαυματουργικά από την Ερυθρά Θάλασσα, τους δίνει τον Νόμο στο όρος Σινά και τους οδηγεί προς τη γη Χαναάν, τη γη της επαγγελίας, της υποσχέσεως.
Τους οδηγεί μέσω της ερήμου, διότι θέλει, πριν εισέλθουν στη γη της Επαγγελίας, να τους παιδαγωγήσει. Η παιδαγωγία, όμως, του Θεού, τους έρχεται βαρειά, και δυσανασχετούν και γογγύζουν και τα βάζουν με τον Μωυσή. Πίσω από την παιδαγωγία του Θεού, βρίσκεται πάντοτε μυστικά ο Σταυρός του Χριστού.
Δεν είχαν περάσει πολλές μέρες από την θαυματουργική διάβαση της Ερυθράς θάλασσας και οι τροφές τελείωσαν, και άρχισαν να διαμαρτύρονται. Του παραγγέλλει ο Θεός: «Πες στους Ισραηλίτες ότι αύριο το πρωί θα τους χορτάσω με άρτους» (Έξοδ. Ιστ΄ 12) και πραγματικά ξύπνησαν το πρωί και είδαν ότι, όλος ο τόπος να καλύπτεται από κάτι λευκό, που έμοιαζε με σπόρους από κεχρί. Απόρησαν! Τους λέει ο Μωυσής «Αυτός είναι ο άρτος που έδωσε ο Κύριος να φάτε. Συγκεντρώστε ο καθένας για τον εαυτό του ένα γομόρ» (4 κιλά περίπου). Να το ζυμώσετε και να το ψήσετε».
Αυτό ήταν το ορατό θαύμα, γύρω από αυτήν την τροφή, το μάννα. Έπεφτε από τον ουρανό.
Ακολουθούν και άλλα πολλά θαυμάσια.
Κάποιοι συνέλεξαν περισσότερο από ό, τι τους είπε ο Μωυσής και κάποιοι λιγότερο. Όταν όμως το μέτρησαν, είδαν ότι σε όλους ήταν ακριβώς ένα γομόρ. Δεύτερο θαύμα.
Μερικοί δεν το έφαγαν όλο και κράτησαν ένα μέρος για την επομένη, αλλά το πρωί το βρήκαν βρώμικο και σκουληκιασμένο. Αυτό ήταν απιστία στα λόγια Θεού και του Μωυσή. Τρίτο θαύμα.
Την έκτη ημέρα τους είπε ο Μωυσής να συγκεντρώσουν διπλή ποσότητα για την έχουν και την έβδομη μέρα, δηλαδή το Σάββατο. Πραγματικά αυτό που άφησαν για την άλλη μέρα, το Σάββατο, δεν σκουλήκιασε, δεν έπαθε τίποτα. Μερικοί βγήκαν έξω να μαζέψουν αλλά δεν βρήκαν. Ήθελε να τους διδάξει την αργία του Σαββάτου. Τέταρτο θαύμα.
Τους λέει πάλι ο Μωυσής: «Γεμίστε ένα γομόρ για κάθε οικογένεια και κρατήστε το στην άκρη, ώστε να το βλέπουν οι επόμενες γενεές και να μαθαίνουν, τι άρτο φάγατε στην έρημο, όταν σας έβγαλε ο Κύριος από την Αίγυπτο». Και αυτό το μάννα δεν έπαθε τίποτα, ενώ κάθε ημέρα, μόλις ανέτειλε ο ήλιος, το μάννα έλιωνε και εξαφανιζότανε. Πέμπτο θαύμα.
Επίσης είπε ο Θεός και στον Ααρών: «Γέμισε μία χρυσή στάμνα, με ποσότητα ενός γομόρ (4 κιλά), και τοποθέτησέ την στην σκηνή του Μαρτυρίου ενώπιον του Κυρίου, για να μείνει φυλαγμένη στις επερχόμενες γενεές», και το έκανε, και παραμένει μέχρι σήμερα στην Σκηνή του Μαρτυρίου, όπου την έχει κρυμμένη ο Κύριος. Έκτο θαύμα.
Με αυτήν την τροφή έζησαν οι Εβραίοι, δύο εκατομμύρια λαός, για σαράντα ολόκληρα χρόνια στην έρημο. (8 τόνους μάννα καθημερινά) Καταπληκτικό!! Μεγαλειώδες!!!
Αλλά είναι και κάτι άλλο το εξαιρετικώς καταπληκτικό! Ενώ όταν έτρωγαν το μάννα είχε γενικώς τη γεύση τηγανίτας με μέλι, κάτι πολύ ωραίο, είχε όμως και κάθε γεύση, και ικανοποιούσε κάθε γούστο, επιθυμία.
Αυτό, όμως, δεν συνέβαινε σε όλους, αλλά μόνο στους ευσεβείς. Γι’ αυτό και κάποιοι είχαν πει στον Μωυσή, βαρεθήκαμε να τρώμε αυτήν την τροφή, μπουχτίσαμε, ενώ οι άλλοι την χαιρόταν καθημερινά αισθανόμενοι κάθε γεύση. Γράφει ο σοφός Σολομών (Σοφ. Σολομ. Ιστ΄ 20-21) «Έθρεψες το λαό σου με τροφή αγγέλων, τους έστειλες άρτο από τον ουρανό χωρίς να κοπιάσουν. Η τροφή αυτή είχε την δύναμη κάθε ευχαριστήσεως και προσαρμοζόταν σε κάθε όρεξη. Η γλυκειά ουσία της τροφής αυτής, που τους έστειλες, αποκάλυπτε στα τέκνα σου τη δικιά σου γλυκύτητα προς αυτά, και προσαρμοζόταν με την επιθυμία του καθενός και μεταβαλλόταν σε ό, τι αυτός επιθυμούσε».
Και οι Πατέρες ερμηνεύουν: «Το μάννα είναι η Θεία Κοινωνία. Είναι ο άρτος «ο εκ του ουρανού καταβαίνων», τον οποίο έχουμε ανάγκη να τρώμε όλες τις μέρες της επίγειας ζωής, ώσπου να φτάσουμε στη γη της Επαγγελίας, στον ουρανό. Η στάμνα η χρυσή είναι το Άγιο Ποτήριο, το Άγιο Αρτοφόριο, όπου βρίσκεται το αληθινό μάννα, το δείγμα της Θείας Αγάπης, της Πανσοφίας και της Παντοδυναμίας του Θεού.»
Εκείνο το μάννα ήταν ο τύπος, όπως και η στάμνα ήταν ο τύπος. Το αληθινό μάννα είναι ο Ιησούς Χριστός και η χρυσή στάμνα είναι η Θεοτόκος, η οποία τον δέχθηκε μέσα της, αφού προετοιμάσθηκε καταλλήλως.
Κάθε φορά που παίρνουμε τον Χριστό με την θεία κοινωνία, με την δέουσα πνευματική προετοιμασία, γινόμαστε και εμείς μία χρυσή στάμνα, έχοντας μέσα το θείο μάννα, τον Ιησού Χριστό, και πρέπει να τον κρατήσουμε μέχρι το τέλος της ζωής μας.
Για όλα αυτά, αγαπητοί μου, ας δοξάσουμε τον Άγιο Τριαδικό Θεό και ας ευχαριστήσουμε την Υπεραγία Θεοτόκο. Αμήν
Απόγευμα της Γ΄ Κυριακής των Νηστειών, της Σταυροπροσκυνήσεως, και ο Κατανυκτικός Εσπερινός εψάλη στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ.κ. Παύλου, των Ιερέων της πόλεως και πολλών πιστών.
Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Ελεούσας, τα Άγια Λείψανα του Αγίου Λουκά του Ιατρού και ο Σταυρός, με τον οποίο έγινε η λιτανεία το πρωί στον Ιερό Ναό, αποτελούσαν ιδιαίτερες ευλογίες για το πλήρωμα της Εκκλησίας, που έδωσε το παρόν στο κάλεσμά της.
Μετά την ακολουθία του κατανυκτικού εσπερινού, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μίλησε για τον Τίμιο Σταυρό και το νόημα του: «Ο Σταυρός ήταν όχι μόνο τιμωρητικό αλλά και εξευτελιστικό όργανο την εποχή του Χριστού. Ο σταυρωμένος Ιησούς Χριστός μάς απαλλάσσει από τον θάνατο και τον εξευτελισμό. Σε λίγες μέρες θα ζήσουμε τα πάθη του Χριστού. Το σημαντικό είναι να μην τα δούμε εξωτερικά, ούτε καν συγκινησιακά αλλά να παρακινήσουμε τον εαυτό μας. Και σήμερα σταυρώνουμε τον Χριστό με τον σκοτισμένο νου μας.
Ο Θεός άδειασε τον εαυτό Του από όλη την θεϊκή Του δόξα και έγινε άνθρωπος. Ο Θεός έχει ήθος. Ήθος είναι το άλλο όνομα της κένωσης, είναι η Αγάπη.
Ο άνθρωπος έχει ήθος εγωισμού και όχι αγάπης. Είμαστε ανίκανοι να αγαπήσουμε, επειδή μάθαμε να δίνουμε εντολές, διαταγές, περιμένοντας ο άλλος να τις τηρήσει. Ο εγωισμός μας είναι δολοφονικός. Προσπαθεί να δικαιωθεί στους άλλους, όπως ο Φαρισαίος και δεν γνωρίζει πως, ο Θεός μάς αγαπάει όλους και όχι μόνο εμένα.
Ο Τελώνης αγαπά και αγαπάται από το Θεό. Και εμείς να αγαπήσουμε το διπλανό μας, να προτιμήσω να στεναχωρηθώ εγώ, για να δώσω χαρά στον άλλο.
Το κήρυγμα της Εκκλησίας στους αιώνες είναι: Ιησούς Χριστός εσταυρωμένος, όχι από αδυναμία αλλά από δύναμη και αγάπη.
Είναι εύκολο να μισείς, και μάλιστα να μισείς τον εχθρό σου. Θέλει λεβεντιά και δύναμη να αγαπάς τον εχθρό σου. Το κήρυγμα του Σταυρού ήταν σκάνδαλο στους Ιουδαίους, εκείνης της εποχής, και στους ιουδαΐζοντες κάθε εποχής, που πιστεύουν στη δύναμη και στην εξουσία.
Στους Έλληνες, που πίστευαν στη γνώση, ο Σταυρός ήταν μωρία. Οι άνθρωποι που ξέρουν γράμματα είναι επηρμένοι.
Δεν θα αλλάξεις τους άλλους με τις παρατηρήσεις, τις δικές σου, αλλά αν σταυρωθείς, αν πέσεις στα γόνατα και προσευχηθείς.
Ο άλλος μπορεί να γίνει ο σταυρός μου, έχω υπομονή να τον σηκώσω; Μπορεί, όμως, εγώ να είμαι ο σταυρός του άλλου. Προσέχω να μην το κάνω;
Αν σταυρώσω τον εγωισμό μου, θα αναστηθεί το θέλημα του Θεού στη ζωή μας.
Υπάρχουν δύο είδη σταυρώσεως, ο μοναχισμός, που δεν είναι αυτάρκεια, αλλά αγώνας καθημερινός εκκοπής του θελήματος και άνοιγμα στους άλλους, και ό γάμος.
Ο Σταυρός είναι η πηγή ευλογία μας. Στο λαιμό του Χριστιανού υπάρχει μόνο ο Σταυρός, υπάρχει μόνο ο Σταυρός του Χριστού και τίποτε άλλο.
Η Εκκλησία ύψωσε τον Σταυρό, για να μας δώσει δύναμη έμπνευση και φωτισμό».
Από 23 Ιανουαρίου 2012 μέχρι 12 Σεπτεμβρίου 2024 η Ενορία πρόσφερε σε 2.117 περιπτώσεις 23.009 κιλά ειδών διατροφής
Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας 