(πατήστε στην εικόνα)
Πρός
τόν Ἱερό Κλῆρο καί τόν εὐσεβῆ Λαό
τῆς εὐλογημένης Μητροπόλεώς μας
Πατέρες καί ἀδελφοί μου,
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!
Διά τοῦ Σταυροῦ ἦλθε ἡ χαρά τῆς Ἀναστάσεως σέ ὅλο τόν κόσμο. Ἀπόψε τά πάντα πλημμυρίζουν ἀπό φῶς, ὁ οὐρανός, ἡ γῆ καί τά καταχθόνια. Ἀπόψε θανάτου ἑορτάζουμε τήν νέκρωση, τοῦ Ἅδη τήν καθαίρεση, ἀπόψε ἔχουμε τό ξεκίνημα μιᾶς νέας ζωῆς.
Οἱ ἄνθρωποι κατεδίκασαν τό Θεό σέ θάνατο. Τώρα ὁ Θεός μέ τήν Ἀνάσταση Του καταδικάζει τόν ἄνθρωπο νά εἶναι ἀθάνατος. Διά τά ραπίσματα πού Τοῦ προσφέραμε μᾶς ἀνταποδίδει τούς ἐναγκαλισμούς, διά τίς ὕβρεις τήν εὐλογία, διά τόν θάνατο τήν ἀθανασία. Ποτέ οἱ ἄνθρωποι δέν ἔδειξαν τόσο μῖσος ἀπέναντι στό Θεό, ὅσο ὅταν Τόν σταύρωσαν, καί ποτέ ὁ Θεός δέν ἔδειξε τόσο μεγάλη ἀγάπη γιά τόν ἄνθρωπο, ὅσο ὅταν ἀναστήθηκε. Οἱ ἄνθρωποι ἤθελαν νά καταστήσουν τό Θεό θνητό, ἀλλά ὁ Θεός μέ τήν Ἀνάστασή Του κατέστησε τούς ἀνθρώπους ἀθάνατους. Ἀνέστη ὁ σταυρωθείς Θεός καί συνέτριψε τόν θάνατο. Θάνατος δέν ὑπάρχει πλέον ἀλλά ζωή καί περίσσευμα ζωῆς. Ἡ Ἐκκλησία, τό Σῶμα τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ εἶναι πλέον ἡ χώρα τῶν ζώντων στήν ὁποία ὁ θάνατος οὐκέτι κυριεύει. Γι’ αὐτό στήν Ἐκκλησία πάντα γιορτάζουμε, καί αὐτό πού διαρκῶς γιορτάζουμε εἶναι ἡ νίκη τοῦ ἀνθρώπου ἀπέναντι στό θάνατο. Γι’ αὐτό τίς γιορτές τῆς Παναγίας καί τῶν Ἁγίων τίς γιορτάζουμε τήν ἡμέρα τοῦ θανάτου τους, γιατί αὐτή τήν ἡμέρα ἐπατήθη – νικήθηκε ὁ θάνατός τους.
Μέχρι τήν Ἀνάσταση τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, ὁ θάνατος ἦταν ἡ δεύτερη φύση τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ ἄνθρωπος εἶχε συνηθίσει τόν θάνατο, σά νά ἦταν κάτι φυσικό. Μέχρι τήν Ἀνάσταση τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ ὁ ἄνθρωπος ζοῦσε γιά νά πεθάνει, ἀγωνιζόταν γιά νά πεθάνει, ἔχυνε ἱδρῶτα καί κάποτε ἔφτυνε αἷμα, μόνο καί μόνο γιά νά πεθάνει. Ἡ κάθε μέρα πού περνοῦσε ἦταν ἕνα ἀκόμη βῆμα πρός τό τέλος. Τό ποτάμι τοῦ χρόνου του κυλοῦσε πρός τόν θάνατο. Ὁ μόνος ἀληθινός χῶρος τοῦ ἀνθρώπου ἦταν ὁ τάφος του.
Ὁ Χριστός μέ τήν Ἀνάστασή Του ἄλλαξε τά πάντα. Ἡ ἀθανασία ἔγινε τώρα ἡ δεύτερα φύση τοῦ ἀνθρώπου καί ἀφύσικος πλέον ἔγινε ὁ θάνατος. Τό ποτάμι τοῦ χρόνου δέν ὁδηγεῖ πλέον στό θάνατο, ἀλλά στήν βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ὅπου τῶν ἑορταζόντων εἶναι ἀσταμάτητο τό πανυγήρι καί μέ λόγια ἀνθρώπινα δέν μπορεῖ νά περιγραφεῖ ἡ χαρά ὅσων ἀντικρύζουν τήν ἀνέκφραστη ὀμορφιά τοῦ Προσώπου τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ. Ἡ ἔξοδος τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τήν σκηνή αὐτοῦ τοῦ κόσμου, γίνεται εἴσοδος στή δόξα καί στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ὁ τάφος γίνεται τό ἐργαστήρι, πού τό θνητό ντύνεται ἀθανασία καί τό φθαρτό ἀφθαρσία, γίνεται ζωοδόχος τάφος.
Μέσα ἀπό τήν ἁμαρτία ὁ ἄνθρωπος ἔγινε θνητός καί φθαρτός, καί μέ τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ γίνεται ἀθάνατος καί αἰώνιος. Σέ αὐτό ἀκριβῶς τό σημεῖο εὑρίσκεται ἡ δύναμη καί τό κράτος καί ἡ παντοδυναμία τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ. Ἡ Ἀνάσταση εἶναι τό μεγαλύτερο θαῦμα. Ἀπό αὐτήν πηγάζουν ὅλα τά ὑπόλοιπα θαύματα. Ἀπό Αὐτήν πηγάζει ἡ πίστη καί ἡ ἀγάπη καί ἡ ἐλπίδα καί ἡ προσευχή καί ἡ θεοσέβεια καί τό νόημα τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου. Ἐάν εἴμεθα καί ἐάν γινόμεθα χριστιανοί εἶναι γιατί ὁ Χριστός ἐνίκησε τόν θάνατο. Αὐτό εἶναι ἐκεῖνο τό ὁποῖο καμμία ἄλλη θρησκεία δέν ἔχει. Αὐτό εἶναι ἐκεῖνο τό ὁποῖο ἀνυψώνει τόν Χριστό πάνω ἀπό ὅλους τούς ἀνθρώπους καί τούς θεούς. Αὐτό εἶναι ἐκεῖνο τό ὁποῖο κατά τρόπο μοναδικό καί ἀναμφισβήτητο ἀποδεικνύει ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ μόνος ἀληθινός Θεός καί Κύριος σέ ὅλους τούς ὁρατούς καί τούς ἀόρατους κόσμους.
Ὅλη ἡ ἱστορία τῆς Ἐκλησίας εἶναι ἡ ἱστορία ἑνός μοναδικοῦ θαύματος, τοῦ θαύματος τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, τό ὁποῖο συνεχίζεται καί βιώνεται διαρκῶς στίς καρδιές ὅλων τῶν χριστιανῶν ἀπό ἡμέρα σέ ἡμέρα, ἀπό ἔτος σέ ἔτος, ἀπό αἰῶνα σέ αἰῶνα, μέχρι τήν Δευτέρα τοῦ Κυρίου παρουσία.
Σέ ἐποχή πού ἄνθρωποι περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλη φορά εἶναι μπερδεμένοι, σέ μιά ἐποχή πού οἱ ἄνθρωποι εἶναι ταραγμένοι καί ἀνήσυχοι, σέ μιά ἐποχή πού ὁ ἄνθρωπος διαρκῶς εὐτελίζεται καί ταπεινώνεται ἡ Ἐκκλησία ζεῖ καί πάλι τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ζεῖ τή χαρά τῆς Ἀνάστασης πού εἶναι ἡ μοναδική ἀναίρεση τοῦ θανάτου, ἡ μοναδική καταξίωση τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ γίνεται ἡ πηγή μιᾶς ἀνεξάντλητης δύναμης, πού μᾶς κρατᾶ ὄρθιους καί δυνατούς, πέρα ἀπό κάθε δυσκολία, πέρα ἀπό κάθε ἐμπόδιο, πέρα ἀπό κάθε κρίση. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ γεμίζει φῶς καί νόημα τήν πορεία τοῦ ἀνθρώπου, καί θά καλεῖ μέ τό στόμα τοῦ ὑμνωδοῦ αὐτόν τόν εὐτελισμένο ἄνθρωπο μέ τήν πρόσκληση: «Δεῦτε λάβετε φῶς, ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου Φωτός καί δοξάσατε Χριστόν τόν Ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν.
Εὐχέτης πάντων πρός τόν Ἀναστάντα Χριστό
ὁ Ἐπίσκοπός Σας
Με λαμπρότητα και εκκλησιαστική μεγαλοπρέπεια εορτάσθηκε η Κυριακή των Βαΐων, 1 Απριλίου 2018, στην Ενορία του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας.
Πριν το τέλος του πανηγυρικού εσπερινού, την παραμονή της Κυριακής των Βαΐων, οι Ιερείς του Ιερού Ναού π. Βασίλειος και π. Νέστωρ διάβασαν την ευχή για την ευλογία των βαΐων.
Το πρωί της εορτής της Κυριακής, πλήθος κόσμου κατέκλυσε τον λαμπροστολισμένο με Βαΐα από Φοίνικες Ιερό Ναό, για να τιμήσει την ανάμνηση της θριαμβευτικής Εισόδου του Κυρίου Ιησού Χριστού στα Ιεροσόλυμα και να συμμετάσχει στην αρχιερατική Θεία Λειτουργία, την οποία τέλεσε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος, συλλειτουργούντων των Ιερομονάχων π. Αρτεμίου Γρηγοριάτου, π. Δημητρίου, των Ιερέων π. Βασιλείου και π. Νέστορος και των Διακόνων Προκοπίου και Δημητρίου.
Κατά την θεία Λειτουργία τελέσθηκε και η χειροτονία εις πρεσβύτερον του Διακόνου Προκοπίου Διδίλη.
Πριν τη χειροτονία ο π. Προκόπιος απευθύνθηκε στον Σεβασμιώτατο και είπε:
«Εκ στόματος νηπίων και θηλαζόντων κατηρτήσω αίνον». Μετά την Ανάσταση του Λαζάρου ο Ιησούς μπήκε στα Ιεροσόλυμα και όλοι οι κάτοικοι βγήκαν να τον προϋπαντήσουν.
Το παράδοξο είναι ότι τα νήπια κραυγάζουν «ωσαννά ευλογημένος ο ερχόμενος»
Ο Χριστός εισέρχεται πράος και ταπεινός πάνω σε ένα γαϊδουράκι, ατενίζοντας τα σεπτά πάθη, δίνοντάς μας το μέτρο της προπαρασκευής μας για την αιώνια ζωή.
Δύο αιώνες μετά στην ίδια πόλη, γεννιέται ένα παιδί, που θα ορφανέψει σε μικρή ηλικία και θα γινόταν διώκτης του Θεού. Η αγαθότητα, όμως, του Θεού, σαν άλλο Παύλο, τον μεταστρέφει.
Μιλώ για τον Άγιο Προκόπιο, του οποίου φέρω το όνομα. Με τη βοήθεια του Σταυρού κατατρόπωσε τους Σαρακηνούς και ειδωλολάτρες.
Σ’ αυτήν την Ιερή Γη των Ιεροσολύμων, επί Ιουστινιανού, δίνεται υπόσχεση από την Αγία Μαρία την Αιγυπτία για μεταστροφή.
Θεωρώ ευλογημένη συγκυρία την παρουσία της εικόνας της Παναγίας και τώρα, και στη χειροτονία μου σε διάκονο, και την παρακαλώ να γίνει εγγυήτρια της δικής μου αλλαγής, και βοηθός και στήριγμα».
Τελειώνοντας ευχαρίστησε τον γέροντα π. Στέφανο, ηγούμενο της Ιεράς Μονής Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Δρυοβούνου, και τον κ. Γεώργιο Φίλιο, πρώην καθηγητή και Διευθυντή του Μουσικού Σχολείου Σιάτιστας.
Στη συνέχεια πήρε το λόγο ο Σεβασμιώτατος κ. κ. Παύλος και απευθυνόμενος τόσο στον πατέρα Προκόπιο όσο και σ΄ όλο το εκκλησίασμα είπε:
«Σήμερον η χάρις του Παναγίου Πνεύματος ημάς συνήγαγε και πάντες αίροντες τον σταυρό του Κυρίου λέγομεν, ‘’Ωσαννά εν τοις υψίστοις, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου»
Σήμερον η χάρις του Παναγίου Πνεύματος ημάς συνήγαγε, για να τελέσουμε το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας και να κοινωνήσουμε με το Χριστό.
Σήμερον η χάρις του Παναγίου Πνεύματος ημάς συνήγαγε, για να τελέσουμε την εις πρεσβύτερον χειροτονία σου.
Τι είναι ο ιερέας; Η θυσία ενός ανθρώπου που προστίθεται στη θυσία του Θεού. Είναι πολύ συμβολική η μέρα για την ιερατική σου διακονία, την ιερατική σου πορεία, την ιερατική σου ζωή.
Σήμερα θα ακούσεις το «άξιος», όπως φώναζαν οι άνθρωποι «ωσαννά» κατά την είσοδο του Ιησού στα Ιεροσόλυμα. Οι ίδιοι άνθρωποι που λίγο αργότερα θα φωνάξουν «άρον – άρον, σταύρωσον αυτόν».
Θα πρέπει πάντα να έχεις υπόψη σου ότι, θα διακονήσεις αυτόν τον Ιησού, τον οποίο θα ενδυθείς.
Η Ιερωσύνη δεν είναι δική μας, είναι του Χριστού.
Υπάρχει στην Εκκλησία και μόνο για την Εκκλησία.
Όσο μένουμε ενωμένοι με το Χριστό, μένουμε ενωμένοι με τη θυσία Του.
Να γίνεις θυσία ζώσα και λαμπάδα αναμμένη. Να θυσιάζεις το δικό σου θέλημα.
Κατεξοχήν ουσία της διακονίας σου είναι η λειτουργική σου διακονία, και ο τρόπος για να την αναλάβεις, η ταπείνωση.
Γίνε ταπεινός, για να ανεβείς σαν τον Άγιο Νικόλαο. Έχεις παραδείγματα για να πολιτευθείς τους Αγίους της Εκκλησίας μας, και παραδείγματα προς αποφυγήν.
Πάντα να είσαι διάκονος. Διάκονος Χριστού και αδερφών σου».
Ακολούθησε η χειροτονία του Διακόνου Προκοπίου και στη Θεία Κοινωνία, για πρώτη φορά, ο Ιερέας Προκόπιος, κοινώνησε τον κόσμο.
Μετά τη Θεία Λειτουργία ο Σεβασμιώτατος, οι ιερείς και πλήθος πιστών, συνόδευσαν την Αγία εικόνα της Παναγίας Μικροκάστρου στη είσοδο της πόλης, στον Άγιο Νικάνορα. Εκεί έγινε δέηση και οι πιστοί χριστιανοί την μετέφεραν πεζοί, τηρώντας το έθιμο, στο σπίτι της, στην Ιερά Μονή Παναγίας Ελεούσας του Μικροκάστρου.
Mε μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε και φέτος η Εκκλησιαστική Εκδήλωση για τη Μεγάλη Εβδομάδα, το Σάββατο του Λαζάρου 31 Μαρτίου 2018, εντός του Μητροπολιτικού Ιερού Ναού του Αγίου Δημητρίου. Την εκδήλωση αυτή διοργανώνει για 12η συνεχή χρονιά, η Ιερά Μητρόπολις Σισανίου και Σιατίστης, προετοιμάζοντας και με αυτό τον τρόπο τούς πιστούς, για τα μεγάλα γεγονότα των Παθών και της Αναστάσεως του Χριστού.
Η χορωδία Βυζαντινής μουσικής, «΄Οσιος Ναούμ» της Ιεράς Μητροπόλεως, υπό την διεύθυνση του Πρωτοψάλτου του Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Δημητρίου κ. Θωμά Θεοδωρόπουλου, παρουσίασε ένα πολύ όμορφο πρόγραμμα από εκκλησιαστικούς ύμνους της μεγάλης εβδομάδος, τους οποίους απέδωσε θαυμάσια.
Ο κ. Γεώργιος Φίλιος, ανέλυσε εννοιολογικά τους ύμνους που έψαλλε η χορωδία, προσδίδοντας στην εκδήλωση κατανόηση και αρτιότητα.
Κύριος ομιλητής της Εκδηλώσεως ήταν ο Πανοσιολογιώτατος Ιερομόναχος π. Αρτέμιος Γρηγοριάτης της Ιεράς Μονής Γρηγορίου Αγίου Όρους, με θέμα: «Εισοδεύοντας στη Μεγάλη εβδομάδα.
Την εκδήλωση έκλεισε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος, ευχαριστώντας τον κ. Γεώργιο Φίλιο, για την ανάλυση – παρουσίαση των βυζαντινών ύμνων της χορωδίας, τα μέλη της χορωδίας, για την ευγενική τους προσπάθεια να αποδώσουν όμορφα τους ύμνους και τέλος ευχαρίστησε τον π. Αρτέμιο, για την ολοκληρωμένη και απλή, κατά το αγιορείτικο ύφος, ομιλία του.
Τέλος, απευθυνόμενος στους ακροατές της Εκδηλώσεως, είπε ότι η Ιερά Μητρόπολη θέλοντας να τιμήσει τους αγαπητούς Ιεροψάλτες, οι οποίοι υπηρέτησαν το αναλόγιο στους Ιερούς Ναούς της πόλεως της Σιάτιστας και τα χωριά, τους προσφέρει «Δίπλωμα εις ένδειξιν τιμής». Οι περισσότεροι Ιεροψάλτες προσήλθαν και πήραν από τα χέρια του Σεβασμιωτάτου το Δίπλωμα, και τους ευχήθηκε να συνεχίσουν να ψάλλουν ως τα βαθειά γεράματά τους.
Την Τρίτη 27 Μαρτίου 2018, στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας, πραγματοποιήθηκε γιορτή για την επέτειο της 25ης Μαρτίου 1821.
Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 197 χρόνων από την Εθνική Παλιγγενεσία, οι εκφωνητές της Ραδιοφωνίας «ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΗ» σκιαγράφησαν δέκα (10) άνδρες ήρωες, οι οποίοι έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην Εθνική Επανάσταση του ’21 και στη δημιουργία του Ελληνικού Κράτους.
Παρουσιάστηκαν βιογραφικά στοιχεία και ένα περιστατικό από τη ζωή τους, που φανέρωνε το ήθος και την προσωπικότητα του καθενός. Παρουσιάστρια της όλης εκδηλώσεως ήταν η δίδα Δήμητρα Λογδανίδου.
Οι ήρωες που παρουσιάστηκαν ήταν:
Την εκδήλωση πλαισίωνε η χορωδία παραδοσιακής μουσικής της Ενορίας του Αγίου Νικολάου, με εκκλησιαστικούς ύμνους καθώς και με εθνικά και παραδοσιακά τραγούδια. Χοράρχης και μαέστρος της χορωδίας ήταν ο καθηγητής μουσικής κ. Παναγιώτης Αμεξίζογλου.
Μετά την παρουσίαση ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. κ. Παύλος απηύθυνε πατρικό λόγο προς όλους.
Η εκδήλωση τελείωσε με τον Εθνικό Ύμνο, το κοντάκιο «Τη υπερμάχω στρατηγώ τα νικητήρια» και τη φήμη του Σεβασμιωτάτου.
Εντός της αίθουσας του Ενοριακού Πνευματικού Κέντρου προσφέρθηκαν κεράσματα στον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη, στους Ιερείς, στα μέλη της χορωδίας και σε όλους τους προσκεκλημένους.
Την Κυριακή 25 Μαρτίου 2018 το απόγευμα, στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου τελέσθηκε ο εσπερινός της αποδόσεως της εορτής του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Τον θείο λόγο κήρυξε ο Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητροπόλεώς μας, Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος, ο οποίος είπε τα εξής:
«Σιγά – σιγά εκπνέει το χρονικό διάστημα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, κατά το οποίο είχαμε πολλές ευκαιρίες, με ύμνους και αναγνώσματα, να βυθομετρήσουμε τον εαυτό μας και να κάνουμε πράξη την ευχή του Αγίου Εφραίμ του Σύρου.
Διαπιστώνουμε πως γεμίζουμε με πόνο για την χρεωκοπία και την αποτυχία μας σε όλα τα επίπεδα. Ο πόνος εκδηλώνεται με διάφορες μορφές: αφηρημάδα, απογοήτευση, μελαγχολία, ψυχολογικά προβλήματα. Συνειδητοποιούμε ότι ο πόνος συγκεντρώνει το νου του ανθρώπου πάνω του. Έλκει τον εσωτερικό άνθρωπο σε προσοχή.
Το κακό ξεκινά από την πτώση του Αδάμ, που είναι σοβαρή. Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής λέει πως, «η πτώση του ανθρώπου, του προκάλεσε μεγάλη ζημιά σε ψυχικό, διανοητικό και σωματικό επίπεδο».
Ο νους σκοτίστηκε. Αντί να λούζεται στο φως του Χριστού, μπερδεύτηκε και ανακατεύτηκε με τη διάνοια, τα φαινόμενα και τα πάθη. Και προσπαθεί να βρει τον εαυτό του.
Ο Αδάμ στην ερώτηση του Θεού, γιατί κρύφτηκε δεν ομολογεί την ευθύνη του αλλά θεωρεί υπεύθυνη την γυναίκα που του έδωσε ο Θεός, για την πτώση του.
Στην άρνηση του Αδάμ να αναλάβει την ευθύνη των πράξεων του, βρίσκεται η κακοδαιμονία όλων των παθών. Ο Αδάμ γίνεται νάρκισσος και μισογύνης. Κάθε άνθρωπος αυτοεγκλωβίζεται σε ένα φαύλο κύκλο φιλαυτίας και ναρκισσισμού.
Ο Θεός έκανε το απονενοημένο: έγινε αυτό που δεν ήταν, και ήρθε και μας συνάντησε.
Από αυτό μπορούμε να πιαστούμε και να ξεφύγουμε από τον φαύλο κύκλο της φιλαυτίας και ναρκισσισμού. Αν δεν ξεφεύγει ο άνθρωπος από αυτά τα δυο πάθη και τον εγωισμό, θα τον πνίξουν.
Με το Βάπτισμα μπολιαζόμαστε στο Σώμα του Χριστού. Με το χρίσμα λαμβάνουμε τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Με τη Θεία Κοινωνία επιτυγχάνεται η συσσωμάτωση μας με το Σώμα του Χριστού.
Όταν ο άνθρωπος ταπεινώνεται, πονάει για την αποτυχία του, τα μηδέν του. Η αποτυχία εγγράφεται στην καρδιά και αρχίζει να προσεύχεται. Ο νους ενώνεται με την προσευχή.
Ο Μέγας Αντώνιος πίστευε πως, όλοι οι άνθρωποι πάνω στη γη είναι για τον Παράδεισο και μόνο αυτός για την Κόλαση. Φαίνεται λόγος σαλού αλλά έτσι προχωρά στην αγιότητα.
Η Θεοτόκος είναι το μεταίχμιο Παλαιάς και Καινής Διαθήκης, είναι η πύλη για να μπούμε στη σωτηρία. Σύμφωνα με τον Άγιο Γρηγόριο Νύσσης, κάθε τοπική Εκκλησία είναι ένα σώμα. Το κεφάλι είναι ο επίσκοπος, τα μάτια οι κληρικοί, μαλλιά και γένια οι μοναχοί, το υπόλοιπο σώμα οι λαϊκοί, η καρδιά είναι η Θεία Λειτουργία και αυχένας η Παναγία.
Δια της Παναγίας ο Χριστός μάς συνάντησε, δια της Παναγίας ανεβαίνουμε στο Χριστό.
Σε μάς του Έλληνες υπάρχει μια ιδιομορφία. Η Παναγία έχει ποτίσει τα ήθη και τα έθιμά μας. Τα σύνορα της πατρίδας, σύμφωνα με έναν μοναχό του Αγίου Όρους είναι Παναγιοσκέπαστα και Θεοτοκοφρούρητα.
Αρκεί εμείς να μην διώξουμε τη χάρη με αμαρτίες, βλασφημίες, εκτρώσεις και ανωμαλίες. Η Παναγία είναι το κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας και του προσωπικού βίου μας.
Να ανοίξουμε χώρο στην καρδιά μας, να ταπεινωθούμε, να κλάψουμε πάνω από τον σάπιο Λάζαρο, που φέρει ο καθένας μας.
Έτσι η καρδιά μας θα γίνει περιβόλι και θα ’ρθει ο Χριστός να κατοικήσει».
«Η Θεοτόκος, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι ένα διαχρονικό, ένα αιώνιο πρόσωπο, το οποίο εκπροσώπησε επάξια την ανθρωπότητα, μπροστά στο Θεό. Χάρη σ’ Αυτήν ήρθε η λύτρωση σ΄ ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, χάρη σ΄ Αυτήν έγινε ο Θεός Λόγος άνθρωπος, για να μεταποιήσει τους ανθρώπους σε κατά χάριν θεούς. Η Θεοτόκος είναι ο μέγιστος και ύψιστος άνθρωπος όλων των αιώνιων, λόγω της ταπεινοφροσύνης και της άσπιλης καθαρότητάς της. Αυτήν την ταπεινοφροσύνη και καθαρότητα είδε ο άκρως ταπεινός και καθαρός Θεός και κινήθηκε να εισέλθει στην κτίση, και να κατοικήσει στην Θεοτόκο και να σώσει το ανθρώπινο γένος.
Αυτήν την υπέρλογη κατοίκηση του Θεού Λόγου στα σπλάχνα της Υπεραγίας Θεοτόκου, προσπαθούν να εκφράσουν οι ποικίλες προφητείες και προτυπώσεις και εικόνες της Παλαιάς Διαθήκης. Η κάθε προτύπωση μάς προβάλλει και μία διαφορετική πτυχή αυτού του μεγάλου μυστηρίου της θείας ενανθρωπήσεως.
Σαν να είναι η ενανθρώπηση ένα πολύεδρο διαμάντι, που αν το κοιτάξεις από μία άλλη οπτική γωνία, βλέπεις κάτι το διαφορετικό, κάτι καινούργιο.
Στον ύμνο που διαβάσαμε νωρίτερα, ο ιερός υμνογράφος βλέπει την Θεοτόκο ως στάμνα, που φέρει μέσα της το μυστικό μάννα, την τροφή που γλυκαίνει τα πνευματικά αισθητήρια των ευσεβών. Μέσα στην Αγία Γραφή η Θεοτόκος βρίσκεται πάντα μαζί με τον Χριστό. Κάθε φορά πίσω από τον Χριστό υπάρχει η Θεοτόκος.
Σήμερα θα ήθελα να ψηλαφίσουμε αυτό το μυστήριο του μάννα, αυτής της εξ ουρανού τροφής των Ισραηλιτών, που είναι ο τύπος του Ιησού Χριστού. Ας δούμε την ιστορία του πράγματος.
Ο Θεός, με αρχηγό τον Μωυσή ελευθερώνει τους Εβραίους από την καταδυναστεία των Αιγυπτίων. Τους περνά θαυματουργικά από την Ερυθρά Θάλασσα, τους δίνει τον Νόμο στο όρος Σινά και τους οδηγεί προς τη γη Χαναάν, τη γη της επαγγελίας, της υποσχέσεως.
Τους οδηγεί μέσω της ερήμου, διότι θέλει, πριν εισέλθουν στη γη της Επαγγελίας, να τους παιδαγωγήσει. Η παιδαγωγία, όμως, του Θεού, τους έρχεται βαρειά, και δυσανασχετούν και γογγύζουν και τα βάζουν με τον Μωυσή. Πίσω από την παιδαγωγία του Θεού, βρίσκεται πάντοτε μυστικά ο Σταυρός του Χριστού.
Δεν είχαν περάσει πολλές μέρες από την θαυματουργική διάβαση της Ερυθράς θάλασσας και οι τροφές τελείωσαν, και άρχισαν να διαμαρτύρονται. Του παραγγέλλει ο Θεός: «Πες στους Ισραηλίτες ότι αύριο το πρωί θα τους χορτάσω με άρτους» (Έξοδ. Ιστ΄ 12) και πραγματικά ξύπνησαν το πρωί και είδαν ότι, όλος ο τόπος να καλύπτεται από κάτι λευκό, που έμοιαζε με σπόρους από κεχρί. Απόρησαν! Τους λέει ο Μωυσής «Αυτός είναι ο άρτος που έδωσε ο Κύριος να φάτε. Συγκεντρώστε ο καθένας για τον εαυτό του ένα γομόρ» (4 κιλά περίπου). Να το ζυμώσετε και να το ψήσετε».
Αυτό ήταν το ορατό θαύμα, γύρω από αυτήν την τροφή, το μάννα. Έπεφτε από τον ουρανό.
Ακολουθούν και άλλα πολλά θαυμάσια.
Κάποιοι συνέλεξαν περισσότερο από ό, τι τους είπε ο Μωυσής και κάποιοι λιγότερο. Όταν όμως το μέτρησαν, είδαν ότι σε όλους ήταν ακριβώς ένα γομόρ. Δεύτερο θαύμα.
Μερικοί δεν το έφαγαν όλο και κράτησαν ένα μέρος για την επομένη, αλλά το πρωί το βρήκαν βρώμικο και σκουληκιασμένο. Αυτό ήταν απιστία στα λόγια Θεού και του Μωυσή. Τρίτο θαύμα.
Την έκτη ημέρα τους είπε ο Μωυσής να συγκεντρώσουν διπλή ποσότητα για την έχουν και την έβδομη μέρα, δηλαδή το Σάββατο. Πραγματικά αυτό που άφησαν για την άλλη μέρα, το Σάββατο, δεν σκουλήκιασε, δεν έπαθε τίποτα. Μερικοί βγήκαν έξω να μαζέψουν αλλά δεν βρήκαν. Ήθελε να τους διδάξει την αργία του Σαββάτου. Τέταρτο θαύμα.
Τους λέει πάλι ο Μωυσής: «Γεμίστε ένα γομόρ για κάθε οικογένεια και κρατήστε το στην άκρη, ώστε να το βλέπουν οι επόμενες γενεές και να μαθαίνουν, τι άρτο φάγατε στην έρημο, όταν σας έβγαλε ο Κύριος από την Αίγυπτο». Και αυτό το μάννα δεν έπαθε τίποτα, ενώ κάθε ημέρα, μόλις ανέτειλε ο ήλιος, το μάννα έλιωνε και εξαφανιζότανε. Πέμπτο θαύμα.
Επίσης είπε ο Θεός και στον Ααρών: «Γέμισε μία χρυσή στάμνα, με ποσότητα ενός γομόρ (4 κιλά), και τοποθέτησέ την στην σκηνή του Μαρτυρίου ενώπιον του Κυρίου, για να μείνει φυλαγμένη στις επερχόμενες γενεές», και το έκανε, και παραμένει μέχρι σήμερα στην Σκηνή του Μαρτυρίου, όπου την έχει κρυμμένη ο Κύριος. Έκτο θαύμα.
Με αυτήν την τροφή έζησαν οι Εβραίοι, δύο εκατομμύρια λαός, για σαράντα ολόκληρα χρόνια στην έρημο. (8 τόνους μάννα καθημερινά) Καταπληκτικό!! Μεγαλειώδες!!!
Αλλά είναι και κάτι άλλο το εξαιρετικώς καταπληκτικό! Ενώ όταν έτρωγαν το μάννα είχε γενικώς τη γεύση τηγανίτας με μέλι, κάτι πολύ ωραίο, είχε όμως και κάθε γεύση, και ικανοποιούσε κάθε γούστο, επιθυμία.
Αυτό, όμως, δεν συνέβαινε σε όλους, αλλά μόνο στους ευσεβείς. Γι’ αυτό και κάποιοι είχαν πει στον Μωυσή, βαρεθήκαμε να τρώμε αυτήν την τροφή, μπουχτίσαμε, ενώ οι άλλοι την χαιρόταν καθημερινά αισθανόμενοι κάθε γεύση. Γράφει ο σοφός Σολομών (Σοφ. Σολομ. Ιστ΄ 20-21) «Έθρεψες το λαό σου με τροφή αγγέλων, τους έστειλες άρτο από τον ουρανό χωρίς να κοπιάσουν. Η τροφή αυτή είχε την δύναμη κάθε ευχαριστήσεως και προσαρμοζόταν σε κάθε όρεξη. Η γλυκειά ουσία της τροφής αυτής, που τους έστειλες, αποκάλυπτε στα τέκνα σου τη δικιά σου γλυκύτητα προς αυτά, και προσαρμοζόταν με την επιθυμία του καθενός και μεταβαλλόταν σε ό, τι αυτός επιθυμούσε».
Και οι Πατέρες ερμηνεύουν: «Το μάννα είναι η Θεία Κοινωνία. Είναι ο άρτος «ο εκ του ουρανού καταβαίνων», τον οποίο έχουμε ανάγκη να τρώμε όλες τις μέρες της επίγειας ζωής, ώσπου να φτάσουμε στη γη της Επαγγελίας, στον ουρανό. Η στάμνα η χρυσή είναι το Άγιο Ποτήριο, το Άγιο Αρτοφόριο, όπου βρίσκεται το αληθινό μάννα, το δείγμα της Θείας Αγάπης, της Πανσοφίας και της Παντοδυναμίας του Θεού.»
Εκείνο το μάννα ήταν ο τύπος, όπως και η στάμνα ήταν ο τύπος. Το αληθινό μάννα είναι ο Ιησούς Χριστός και η χρυσή στάμνα είναι η Θεοτόκος, η οποία τον δέχθηκε μέσα της, αφού προετοιμάσθηκε καταλλήλως.
Κάθε φορά που παίρνουμε τον Χριστό με την θεία κοινωνία, με την δέουσα πνευματική προετοιμασία, γινόμαστε και εμείς μία χρυσή στάμνα, έχοντας μέσα το θείο μάννα, τον Ιησού Χριστό, και πρέπει να τον κρατήσουμε μέχρι το τέλος της ζωής μας.
Για όλα αυτά, αγαπητοί μου, ας δοξάσουμε τον Άγιο Τριαδικό Θεό και ας ευχαριστήσουμε την Υπεραγία Θεοτόκο. Αμήν
Από 23 Ιανουαρίου 2012 μέχρι 12 Σεπτεμβρίου 2024 η Ενορία πρόσφερε σε 2.117 περιπτώσεις 23.009 κιλά ειδών διατροφής
Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας 