Ἀγαπητοί μου ἐνορίτες
Ὁ ἄνθρωπος, ὡς δισύνθετο ὂν, πού πλάσθηκε ἀπὸ τὸν Ἅγιο Θεό, ζεῖ διττά. Ζεῖ ταυτόχρονα ζωὴ βιολογικὴ καὶ ζωὴ πνευματική. Συνεπῶς ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἀνάγκες καί ὑλικὲς καὶ πνευματικές. Πῶς θὰ καλυφθοῦν αὐτές; Πῶς θὰ βοηθηθεῖ;
Οἱ ἄνθρωποι μέσα στήν ἱστορία προσπάθησαν νά βροῦν τρόπους γιά νά ἀνταπεξέλθουν στίς ἀνάγκες τους. Δημιούργησαν πολιτισμό. Πνευματικὸ καὶ ὑλικο-τεχνικό. Κατὰ δυστυχία, ὅμως, μετὰ ἀπὸ τόσα ὁράματα καὶ ὑποσχέσεις, κόπο καί μόχθο, ὁ ἀνθρώπινος πολιτισμὸς μᾶς ἀπογοητεύει συνεχῶς. Μίλησαν γιά ἐπάρκεια ἀγαθῶν, γιά ὑγεία, γιά εἰρήνη, γιά ἐλευθερία, γιά δημοκρατία, γιά σεβασμὸ στόν ἄνθρωπο καὶ στή φύση, γιά ψυχικὴ γαλήνη, γιά παραδείσους πάνω στή γῆ…
Φιλότιμες οἱ προσπάθειες, πολὺς ὁ ἀγώνας, ποτάμια ὁ ἱδρώτας καὶ τὸ αἷμα. Τὸ ἀποτέλεσμα; Ἰδεολογικὴ σύγχυση, ὑπερένταση, νευρικότητα, ἄγχος, ἀγωνίες, ἀνασφάλεια, ψυχικά νοσήματα, φόβοι γιά τὰ μέλλοντα, τρομοκρατία, φτώχεια, πεῖνα, ἀδικία, καταπίεση, πόλεμοι, ἀρρώστιες, πανδημίες, θάνατος!
Θέλησε ὁ ἄνθρωπος νά σώσει τὸν ἄνθρωπο!! Εἶναι ὅμως αὐτό δυνατό;
Ἄν εἴχαμε λίγη αὐτογνωσία θά διαπιστώναμε ὅτι εἴμαστε φθαρτοὶ καί ἀδύναμοι καί θνητοὶ. Εἴμαστε πεπερασμένοι καί ἄσοφοι καί ἐμπαθεῖς. Ὅτι, ὅλοι ἔχουμε τὴν ἀνάγκη νά μᾶς σώσει κάποιος ἄλλος, ἔξω ἀπὸ ἐμᾶς καὶ πάνω ἀπὸ ἐμᾶς. Καί αὐτός πρέπει νά εἶναι παντοδύναμος καί σοφός, ἄφθαρτος καί ἀθάνατος, τέλειος, ἅγιος.
Ἀλλά, αὐτὸς εἶναι μόνον ὁ Θεός. Ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός. Αὐτὸς εἶναι ὁ ἀληθινὸς Σωτήρας τοῦ ἀνθρώπου. Καὶ τοῦ σώματος καὶ τῆς ψυχῆς του! Τοῦ ὅλου ἀνθρώπου.
Οἱ πιστοὶ χριστιανοί τὸ ἔχουν καταλάβει αὐτό, καὶ γι’ αὐτὸ σὲ μία εὐχή τοῦ ἑσπερινοῦ ἡ Ἁγία Ἐκκλησία λέει τὰ ἑξῆς:
«Σὲ σένα τὸν φοβερὸ καὶ φιλάνθρωπο Θεὸ οἱ πιστοὶ δοῦλοι ἔσκυψαν τὸ κεφάλι τους…»! «οὐ τὴν ἐξ ἀνθρώπων ἀναμένοντες βοήθειαν, ἀλλὰ τὸ σὸν περιμένοντες ἔλεος καὶ τὴν σὴν ἀπεκδεχόμενοι σωτηρίαν». Δέν περιμένουν, δηλαδή, τήν βοήθεια ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους – τούς φιλοσόφους, τούς ἐπιστήμονες, τούς πολιτικοὺς ἄρχοντες, τά οἰκονομικο-κοινωνικά συστήματα, τήν ἐπιστήμη, τήν τεχνολογία, τήν φιλοσοφία, τήν ψυχολογία, τίς θρησκεῖες… – ἀλλὰ περιμένουν ἀπὸ Ἐσένα τόν Θεό τήν βοήθεια, καὶ τὴν ὑλικὴ καὶ τὴν πνευματικὴ.
Στόν 145ο ψαλμὸ (στ. 3-5) ὁ προφητάνακτας Δαβίδ λέει χαρακτηριστικά, «νά μὴ στηρίζουμε τὴν πεποίθηση καὶ τὴν ἐλπίδα μας στούς κοσμικοὺς ἄρχοντες, στούς ἰσχυροὺς τῆς ἡμέρας, πού εἶναι ἐφήμεροι καὶ ἀδύναμοι, καὶ δέν μποροῦν νά μᾶς σώσουν. Μακάριος εἶναι ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος, πού ἔχει τή σιγουριὰ καὶ τὴν ἐλπίδα στόν Κύριο, τὸν Θεὸ του!» Καί εἶναι πραγματικά μία διαχρονική ἀλήθεια.
Ὁ Θεὸς, ἀγαπητοί μου, εἶναι ὁ μόνος δυνατός! Εἶναι πανάγαθος καὶ φιλάνθρωπος. Γνωρίζει τὶς ἀνάγκες μας. Δέν ἀθετεῖ τίς ὑποσχέσεις του. Εἶναι ἀξιόπιστος. Εἶναι πανταχοῦ παρὼν καὶ εὔκαιρος εἰς πᾶσαν βοήθειαν. Ἀγαπᾶ καί ἐνδιαφέρεται γιά τά δημιουργήματά του. Προνοεῖ γι’ αὐτά. Παρέχει τήν αἰώνια Ζωή καί μακαριότητα.
Ποιός μπορεῖ νά μᾶς δώσει ζωή καί μάκρος ζωῆς;
Ποιός μπορεῖ νά μᾶς δώσει ὑγεία, ἴαση, ἀντοχή, ὑπομονή, δύναμη;
Ποιός μπορεῖ νά μᾶς δώσει λογικότητα, ἐξυπνάδα, κρίση, συναίσθημα, βούληση;
Ποιός μπορεῖ νά μᾶς δώσει ἐσωτερική γαλήνη καί ἐξωτερική εἰρήνη; Ἐλπίδα, χαρά, αἰσιοδοξία;
Ὅσοι ὑπόσχονται κάτι τέτοιο δέν λέγουν τήν ἀλήθεια ἤ δέν ἔχουν ἐπίγνωση. Ἀπατοῦν τούς ἀφελεῖς.
Μόνο ὁ Θεός μπορεῖ νά τά δώσει! Ἂν μᾶς δίνει τά μέγιστα, δηλαδή τὴν αἰώνια ζωὴ καὶ μακαριότητα, δέν μπορεῖ νά μᾶς δώσει τὰ ἐλάχιστα καὶ τὰ πρόσκαιρα; Ἀσφαλῶς καί μπορεῖ. Καί τά δίνει ἁπλόχερα!
Οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ γνωρίζουν νά διακρίνουν ποῦ καί πῶς καὶ πόσο θὰ στηρίξουν τίς ἐλπίδες τους. Μέσα στόν κόσμο ζοῦν. Ὅλους τοὺς ἔχουν ἀνάγκη. Δέν ὑποτιμοῦν κανέναν. Δέν στηρίζονται ὅμως σὲ κανέναν καί σέ τίποτα, ἐπειδή ὅλοι εἶναι ἀτελεῖς καί ἀδύναμοι. Καί γι’ αὐτό χρειάζεται πολλή σκέψη καί πολλή προσευχή, πολλή νηφαλιότητα καί προσοχή ὥστε νά ἐμπιστευθοῦν κάτι τό μεγάλο καί ὑψηλό καί σπουδαῖο σέ ἀδόκιμους ἀνθρώπους. Ὅταν ὁ ἄλλος εἶναι ἐμπαθής, ὅταν ἀδυνατεῖ νά κυβερνήσει τόν ἑαυτό του καί τά περί τόν ἑαυτό του, ὅταν δέν ἔχει τό χάρισμα, ὅταν δέν εἶναι εἰδήμων, πῶς θά μπορέσει νά διοικήσει σύνολο ἀνθρώπων μέ πολλές, μεγάλες καί δύσχρηστες ὑποθέσεις; Πῶς θά προσφέρει βοήθεια γιά μεγάλα ὅταν δέν μπορεῖ νά βοηθήσει στά μικρά;
Ἡ εὐθύνη τῆς ἐπιλογῆς ἱκανῶν ἀρχόντων εἶναι τεράστια καί χρειάζεται μεγάλη προσοχή καί διάκριση. Πρέπει νά ἀπουσιάζουν ἡ ἰδιοτέλεια, ἡ κακή σκοπιμότητα, τό ἴδιο συμφέρον καί τό προσωπικό ὄφελος ὥστε ὅσοι θά ἐπιλεχθοῦν νά ἐκπληροῦν ὅλες τίς προϋποθέσεις γιά μία δίκαιη καί χρηστή διοίκηση, πρός ὄφελος τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου.
Οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ ποτέ δέν περιμένουν οὔτε ἐλπίζουν ἀπόλυτα στούς ἀνθρώπους, ὅσο εἰλικρινεῖς καί ἀγαθές κι ἄν εἶναι οἱ προθέσεις τους. Ἐκτιμοῦν τίς προσπάθειες. Ἐπιλέγουν, ὅμως, συνανθρώπους, πραγματικά ἀξίους, ἔχοντας ὡς κριτήριο τόν λόγο τοῦ Θεοῦ. Οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ «Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα τους τὴν ἀποθέτουν στόν μόνο ἀληθινὸ Θεό, τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό»!
Εὔχομαι, ἀγαπητοί μου, νά γνωρίσουμε, ὅσο μποροῦμε περισσότερο, τὸν Ἅγιο Τριαδικό Θεό μας καί τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. Ἂν τὸν γνωρίσουμε, δέν θὰ τὸν ἀνταλλάξουμε μὲ τίποτα καὶ μὲ κανέναν!
Δέν θά ζητήσουμε νά στηριχθοῦμε κάπου ἀλλοῦ. Αὐτός θά εἶναι ἡ ἀγάπη μας, ἡ ἐλπίδα μας, ἡ χαρά μας, ἡ ἐμπιστοσύνη μας, τό στήριγμά μας. Αὐτός θά εἶναι τά πάντα γιά μᾶς!
Μὲ πολλὴ ἀγάπη καί ἐλπίδα γιά τά καλύτερα
Ὁ πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Λ. Βασιλείου
Η ενορία του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας υποδέχθηκε επισήμως και με κάθε λαμπρότητα τον νέο Ποιμενάρχη της Ιεράς Μητροπόλεως Σισανίου και Σιατίστης, τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη κ. κ. Αθανάσιο.
Τον νέο Μητροπολίτη μας υποδέχθηκαν οι πρωτοπρεσβύτεροι π. Βασίλειος και π. Νέστωρ μαζί με πλήθος πιστών ενοριτών, έμπροσθεν της εισόδου στο προαύλιο του Ιερού Ναού, το απόγευμα της Κυριακής των Βαΐων 21 Απρίλιου 2019, προ της ακολουθίας του Νυμφίου.
Στη συνέχεια, μέσα σε κλίμα κατανύξεως, χοροστατούντος του νέου Μητροπολίτη μας, τελέστηκε με ιεροπρέπεια η Ακολουθία του Νυμφίου (Όρθρος της Μεγάλης Δευτέρας) που σηματοδοτεί την έναρξη της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος. Ο Ιερέας π. Βασίλειος έκανε την έξοδο και περιφορά της εικόνας του Νυμφίου Χριστού και αμέσως προσήλθαν οι πιστοί για να την προσκυνήσουν.
Κατά την διάρκεια της ακολουθίας κήρυξε τον θείο λόγο ο Σεβασμιώτατος κ.κ. Αθανάσιος, αναφερθείς στον «Πάγκαλο Ιωσήφ», τον οποίο θυμάται η Εκκλησία μας κατά τη Μεγάλη Δευτέρα, ο οποίος είναι τύπος του Ιησού Χριστού. Ήταν ενάρετος, τον αγαπούσε ο πατέρας του, τον μισούσαν τα αδέλφια του, πωλήθηκε, φυλακίσθηκε, δοξάσθηκε, έγινε βασιλεύς, συγχώρησε τα αδέλφια του και τέλος τους τρέφει κατά τον καιρό της πείνας. Και κατέληξε: «Ας παρακαλέσουμε, αγαπητοί μου αδελφοί, τον Πάγκαλο Ιωσήφ, να μεσιτεύει στον θρόνο του Αγίου Τριαδικού Θεού και να μας δίνει δύναμη και ενίσχυση στον αγών μας, να του μοιάσουμε και να μπορέσουμε να σταθούμε όρθιοι στον αυτό της ζωής, και να λάβουμε στο τέλος τον στέφανο της αφθαρσίας, τα βραβεία της νίκης και την απόλαυση του παραδείσου».
Πριν το τέλος της ακολουθίας ο π. Βασίλειος προσφώνησε τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη κ.κ. Αθανάσιο, καλωσορίζοντάς τον στην Ενορία του Αγίου Νικολάου. Τελειώνοντας του πρόσφερε ως δώρο ένα επιγονάτιο, αγιογραφημένο από και τις δύο πλευρές με την μορφή του Αγίου Αθανασίου και την παράσταση της Αναστάσεως του Κυρίου Ιησού Χριστού.
Μετά το πέρας της ακολουθίας του Νυμφίου ο Σεβασμιώτατος κ.κ. Αθανάσιος, αφού ευλόγησε τους ενορίτες, ήλθε στο γραφείο της Ενορίας, όπου του προσφέρθηκε κέρασμα, καθώς και όλους όσοι τον συνόδευαν.
Στη συνέχεια μπορείτε να διαβάσετε την προσφώνηση του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Βασιλείου και την αντιφώνηση του Επισκόπου κ.κ. Αθανασίου.
Προσφώνηση
του π. Βασιλείου Λ. Βασιλείου
πρός τόν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Σισανίου καί Σιατίστης κ. κ. Ἀθανάσιον
«Ἀνέστη Χριστός καί ζωή πολιτεύεται», θά ἀκούσουμε τό βράδυ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀπό τό στόμα τοῦ χρυσορρήμονος ἁγίου Ἰωάννου. «Ἀνέστη Χριστός καί νεκρός οὐδείς ἐπί μνήματος»! Ἔγινε ὁ Θεός Λόγος ἄνθρωπος, γιά νά δώσει στούς ἀνθρώπους τήν ἀληθινή Ζωή, τήν ἀθάνατη.
Μᾶς ἔστειλε ὁ Ἅγιος Τριαδικός Θεός Ἐπίσκοπο μέ τό ὄνομα Ἀθανάσιος, γιά νά μᾶς ὑπενθυμίζει καί μᾶς κηρύττει καί βεβαιώνει τόν στόχο καί τόν σκοπό τῆς ζωῆς μας, νά πολιτευόμαστε ὡς υἱοί τῆς Ἀναστάσεως καί νά καταλήξουμε στήν «ἀνέσπερη ἡμέρα τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ»!
Σήμερα, ἀγαπητοί μου ἐνορίτες, εἴχαμε τήν μεγάλη εὐλογία καί τήν χαρά νά τελέσει στόν Ἱερό Ναό μας, τοῦ Ἁγίου Νικολάου, τήν ἀκολουθία τοῦ Νυμφίου καί νά μᾶς κηρύξει τόν θεῖο λόγο, ὁ νέος μας Ἐπίσκοπος, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου καί Σιατίστης κ. κ. Ἀθανάσιος. Καί ἡ χαρά μας αὐξάνεται, ὅταν ὁ ἐρχομός του συμπίπτει μέ τήν σημερινή ἡμέρα πού «λαμπροφορεῖ», ἐπειδή ἡ Ἐκκλησία γιορτάζει «τῶν παθῶν τοῦ Κυρίου τας ἀπαρχάς…» βλέποντάς Τον «νά ἐπείγεται τοῦ παθεῖν ἀγαθότητι».
Σεβασμιώτατε,
σᾶς καλωσορίζουμε στήν ἐνορία μας καί σᾶς εὐχαριστοῦμε πολύ, πού ἡ πρώτη συνάντησή μας ἔγινε μέσα στόν Ἱερό Ναό, μέσα στό εὐλογημένο κλῆμα αὐτῶν τῶν ἡμερῶν, τῆς Μεγάλης ἑβδομάδος, πού θά μᾶς ὁδηγήσει στή Μεγάλη Ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Τό ὄνομά σας, Ἀθανάσιος, Σεβασμιώτατε, μᾶς φέρει στή μνήμη τόν μεγάλο ἅγιο τῆς Ἐκκλησίας μας, τόν Μέγα Ἀθανάσιο, ὁ ὁποῖος ἔζησε μέν πρίν ἀπό 17 αἰῶνες (1.700 χρόνια), ὅμως οἱ λόγοι του καί ἡ θεολογία του παραμένουν στούς αἰῶνες καί στηρίζουν τούς πιστούς στήν ἀληθινή πίστη καί σχέση μετά τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.
Μᾶς θυμίζει τόν μεγάλο καί στερό ἀγωνιστή ἐναντίον τῆς βδελυρᾶς καί βλασφήμου αἱρέσεως τοῦ Ἀρείου, τήν ὁποία καί κατετρόπωσε κατά τήν Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδο, τό 325 μ.Χ.
Ἡ αἵρεση τοῦ Ἀρείου, ὡς γνωστόν, ἀφήρεσε τήν θεία φύση ἀπό τόν Ἰησοῦ Χριστό καί τόν παρουσίασε μόνον ὡς ἕναν ψιλό ἄνθρωπο. Ἡ Ἐκκλησία μας ὅμως τόν Ἰησοῦ Χριστό τόν γνωρίζει ὡς Θεάνθρωπο. Ἕνας σύγχρονος μεγάλος ἅγιος, ὁ Ἰουστίνος Πόποβιτς λέει ἐπιγραμματικά ὅτι, ὁ Ἄρειος «ἀθέωσε τόν Θεάνθρωπο»! Καί νά τό γνωρίζουμε καλά, ὁ ἀρειανισμός ζεῖ μέχρι σήμερα στόν «χριστιανισμό» τῆς Δύσεως καί στόν πολιτισμό τῆς Δύσεως, ὁ ὁποῖος εἶναι καθαρά ἀνθρωποκεντρικός καί ὄχι θεανθρωποκεντρικός. Ἡ ἀπόληξη, ὅμως, ἑνός τέτοιου πολιτισμοῦ εἶναι ἡ ἀμφισβήτηση, ἡ ἀναρχία, οἱ κοινωνικές ἀναστατώσεις καί οἱ ποικίλες ἀπάνθρωπες ἀδικίες καί κακουργήματα, κατά ἀνθρώπων μεμονωμένων, ἤ κοινωνιῶν ἤ καί ἐθνῶν, καί ἀπό πλευρᾶς πίστεως εἶναι ἡ καταστροφή – ἡ ἀπώλεια τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου, ὅπως μᾶς λέγει ὁ Ἀπόστολος Πέτρος, ὅταν μετά τήν Πεντηκοστή συνελήφθη καί ἀπελογεῖτο μπροστά στούς ἀρχιερεῖς τῆς αἰσχύνης, σ’ αὐτούς πού σταύρωσαν τόν Χριστό, ὅτι, «Σέ κανέναν ἄλλο, μέσα στόν κόσμο, δέν ὑπάρχει ἡ σωτηρία, παρά μόνο στόν Θεάνθρωπο Ἰησοῦ Χριστό»! (Πράξ. Δ΄ 12)
Μᾶς θυμίζει, ἐπίσης, τό ὄνομά σας, Ἀθανάσιος, Σεβασμιώτατε, τόν Ἅγιο Ἀθανάσιο τόν μέγα, τόν Ἱεράρχη, τόν μάρτυρα, τόν πατέρα τῆς Ἐκκλησίας, τόν στύλο τῆς Ὀρθοδοξίας!
Σέ ἕνα τροπάριο τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου τονίζεται ποιητικῶς ἐν περιλήψει ἡ ζωή καί τό ἔργο του, μέ πολλή γλαφυρότητα. Σημειώνει ὁ ὑμνογράφος: «Διωγμούς ἐκαρτέρησας καί κινδύνους ὑπέμεινας, θεορρῆμον ὅσιε Ἀθανάσιε, ἕως πλάνην ἐξώρισας Ἀρείου τήν ἄθεον. καί τήν ποίμνην, τῆς αὐτοῦ ἀσεβείας διέσωσας, δογματίζων ὀρθοδόξως τῷ Πατρί τόν Υἱόν τε καί τό Πνεῦμα, ἱερουργέ ἱερώτατε».
Κι ἐμεῖς, Σεβασμιώτατε, ὑποδεχόμενοι σήμερα τό ἅγιο πρόσωπό σας μέ υἱική ἀγάπη, θά θέλαμε νά σᾶς βλέπουμε καί νά σᾶς αἰσθανόμαστε ὡς τόν μεγάλο αὐτόν ἅγιο τῆς Ἐκκλησίας μας, ὡς πατέρα καί ποιμένα καί διδάσκαλο. Σᾶς θέλουμε «ὀρθοτομοῦντα τόν λόγον τῆς ἀληθείας». (Β΄ Τιμ. Β΄ 15)
Στήν ἐποχή μας, οἱ ποικίλοι ἄνεμοι τῆς ἀμφισβητήσεως, τῆς ἀθεΐας, τῶν αἱρέσεων καί τῆς προβολῆς τοῦ πλήθους τῶν θρησκειῶν, τῶν ἀμετρήτων φιλοσοφιῶν καί ἰδεολογιῶν, καθώς καί τοῦ κινήματος τῆς new age – νέας ἐποχῆς ἔχουν ζαλίσει καί ἔχουν κουράσει τούς ἀνθρώπους. Ὁ σκοπός δέν εἶναι ἄλλος ἀπό τό νά φέρουν σύγχυση καί ἀποπροσανατολισμό, γιά νά προβληθεῖ τό «βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως», τό θηρίον τῆς Ἀποκαλύψεως, ὁ Ἀντίχριστος. Τό ἅρμα τοῦ Ἀντιχρίστου, ὁ οἰκουμενισμός, ἡ μεγαλύτερη ἐκκλησιολογική αἵρεση ὅλων τῶν ἐποχῶν, πού ἐξισώνει ὅλες τίς θρησκεῖες καί τίς πίστεις, ἐργάζεται πυρετωδῶς καί ὅσοι ἀγνοοῦν τόν Θεάνθρωπο καί Σωτήρα μας Ἰησοῦ Χριστό, θά πλανηθοῦν καί θά παγιδευθοῦν ἀπό τόν ἐχθρό τῆς Ἀληθείας, τόν Διάβολο, μέ ἀποτέλεσμα τήν ἀπώλεια τῆς Σωτηρίας. Αὐτό πού θά θέλαμε, εἶναι νά σαλπίζετε ἐπάνω στίς ἐπάλξεις, ὄντας πραγματικός Ἐπίσκοπος – φρουρός, ὥστε ἐάν ἔλθει ὁ ἐχθρός, νά εἴμαστε ἄγρυπνοι καί ἑτοιμοπόλεμοι νά τόν ἀντιμετωπίσουμε. (Ἰεζεκ. ΛΓ΄ 1-9)
Ἀκόμη, τό ὄνομά σας, Ἀθανάσιος, Σεβασμιώτατε, θά μᾶς φέρει συνεχῶς πρό τῶν πνευματικῶν μας ὀφθαλμῶν τόν «μόνον ἔχοντα ἀθανασίαν, τόν φῶς οἰκοῦντα ἀπρόσιτον», τόν Ἅγιο Τριαδικό Θεό. (Α΄ Τιμ. Στ΄ 16)
Θά μᾶς ὑπενθυμίζει ἀδιαλείπτως τόν «ἐγηγερμένον ἐκ νεκρῶν», τόν ἀναστημένο Ἰησοῦν Χριστόν, ὁ ὁποῖος (Β΄ Τιμ. Β΄ 8) «Χθές καί σήμερον εἶναι ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας». (Ἑβρ. ΙΓ΄ 8)
Θά μᾶς φέρει διαρκῶς στή μνήμη μας, καί τήν δική μας ἀνάσταση, ὅταν κατά τήν ἔνδοξη ἡμέρα τῆς Β΄ παρουσίας τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, τά σώματά μας, «τά φθαρτά θά ἐνδυθοῦν τήν ἀφθαρσία καί τά θνητά θά ἐνδυθοῦν τήν ἀθανασία». (Α΄ Κορ. ΙΕ΄ 53)
Αὐτή τή μεγάλη στιγμή, γιά τήν Ἐνορία μας, θά θέλαμε, Σεβασμιώτατε, νά σᾶς προσφέρουμε μέ πολλή ἀγάπη, ὅλη ἡ Ἐνορία, ἕνα μικρό δῶρο, ἕνα ἱερατικό ἄμφιο.
Ἕνα ἐπιγονάτιο, μέ ἁγιογραφημένη τήν μορφή τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου ἀπό τή μία ὄψη καί ἀπό τήν ἄλλη, μία ἁγιογραφία τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου, τήν ὁποία σέ λίγες ἡμέρες θά ἑορτάσουμε.
Ἐπιλέξαμε, Σεβασμιώτατε, τό ἐπιγινάτιο, ἐπειδή συμβολίζει τό «λέντιο» τοῦ Χριστοῦ, μέ τό ὁποῖο σκούπισε τά πόδια τῶν μαθητῶν, ἀφοῦ προηγουμένως τά ἔπλυνε, ὡς δοῦλος, καθώς καί «τήν μάχαιρα τοῦ Πνεύματος, ὅ ἐστί ρῆμα Θεοῦ»,
Τό ἐπιγονάτιο αὐτό, ἀπό τή μία πλευρά φέρει τή μορφή τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ προστάτης ἅγιός σας, καί εὐχόμαστε νά σᾶς ὁδηγεῖ σέ τρίβους ἀληθείας καί θάρρους καί ἀντοχῆς, καί ἀπό τήν ἄλλη ὄψη ἔχει τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, γιά νά σᾶς ὑπενθυμίζει τήν νίκη Του ἐπί τοῦ θανάτου καί τήν αἰώνια μακάρια ἀθανασία.
Σεβασμιώτατε, ἡ ἐνορία τοῦ Ἁγίου Νικολάου «εἶναι Θεοῦ γεώργιον καί Θεοῦ οἰκοδομή» (Α΄ Κορ. Γ΄ 9) καί θέλει δουλειά πολλή. Μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ, πού σᾶς δόθηκε, ὡς διάδοχος τῶν Ἀποστόλων, σᾶς καλοῦμε ὡς τέκνα ὑπάκουα καί διδακτά, νά μᾶς κηρύττετε καί προβάλλετε ἐμπρός μας, τό θεανθρώπινο Πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ «ἄχρις οὗ μορφωθεῖ ἐν ἡμῖν». (Γαλ. Δ΄ 19)
Σεβασμιώτατε, οἱ ἐνορίτες ὅλοι, ὁ συμπρεσβύτερός μου, ὁ πρωτοπρεσβύτερος π. Νέστορας καί ἐγώ προσωπικῶς, σᾶς καλωσορίζουμε καί ζητοῦμε ἀδιαλείπτως τίς προσευχές σας καί τίς εὐλογίες σας.
Σᾶς θέλουμε γιά πολλά χρόνια μαζί μας ὡς πατέρα καί διδάσκαλο καί ἰατρό, γιά τήν πνευματική μας προκοπή. Καλῶς ἤρθατε! Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός νά σᾶς εὐλογεῖ καί νά σᾶς ἐνδυναμώνει στό βαρύ ἐπισκοπικό σας ἔργο, καί νά σᾶς τηρεῖ ἄξιο τῆς κλήσεώς Του τῆς ὁποίας κληθήκατε».
Αντιφώνηση
του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ.κ. Αθανασίου.
«Σεβαστοί πατέρες, αγαπητέ μου πάτερ Βασίλειε και πάτερ Νέστορα, πατέρες από την Καστοριά, πατέρα Νικάνορα και πατέρα Αγαθόνικε, αδελφοί μου αγαπητοί.
Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω πάρα πολύ, για την θερμή υποδοχή που δείξατε στο πρόσωπό μου, αλλά μάλλον στον ίδιο τον Χριστό κι όχι στο πρόσωπό μου, γιατί ο Επίσκοπος είναι «εις τύπον και τόπον Χριστού» και ορατό σημείο της παρουσίας αυτού, όπως ο πρεσβύτερος είναι «εις τύπον και τόπον των αποστόλων». Θα σας ευχαριστήσω θερμά για την αγάπη σας, για την αντοχή σας , για την υπομονή σας, για την καλή σας την καρδιά, για τον ζήλο σας στον Χριστό, για την πνευματική καλλιέργεια που ήδη έχετε, για την ευσέβεια, για το εκκλησιαστικό σας φρόνημα.
Σας παρακαλώ πολύ να εύχεσθε, να δικαιώσω τις προσδοκίες σας, να σταθώ στο ύψος μου, να δικαιώνω τις προσδοκίες της Εκκλησίας, που με τοποθέτησε στο σημείο αυτό, να μπορέσω να συνεχίσω το έργο των μακαριστών προκατόχων μου και κάποια στιγμή, όταν θα με καλέσει ο Θεός στο ουράνιο θυσιαστήριο, να έχω καλήν απολογία ενώπιον του φοβερού βήματος του δικαιοκρίτου Θεού μας.
Θα σας παρακαλέσω, επίσης, πάρα πολύ, σύμφωνα και με τα λεγόμενα του πατρός Βασιλείου, τώρα που μπαίνουμε στη Μεγάλη Εβδομάδα να ακολουθήσουμε τον Χριστό στο Πάθος, να τον ακολουθήσουμε στη Σταύρωση, να τον ακολουθήσουμε στον Άδη, αλλά να τον ακολουθήσουμε και στην Ανάσταση. Να τον ακολουθήσουμε στον θρόνο του Θεού Πατρός με την Ανάληψή Του, να τον ακολουθούμε παντού, όπου πηγαίνει.
Όταν ο Χριστός είναι το κέντρο της ζωής μας, δεν μας λείπει τίποτα, όταν ο Χριστός δεν είναι το κέντρο της ζωής μας, μας λείπουν τα πάντα και κυνηγούμε συνεχώς σκιές, είμαστε μονίμως κουρασμένοι και άδειοι. Όταν όμως ο Χριστός είναι το κέντρο μας τότε έχουμε απ’ όλα. Είμαστε αυτάρκεις, δεν μας λείπει τίποτα και έχουμε και χρόνο ξεκούρασης μέσα στην ημέρα.
Αυτό σας το εύχομαι. Να μη σας λείπει ποτέ τίποτα, να έχετε τα πάντα, να είσαστε αυτάρκεις, να είσαστε γεμάτοι ψυχικά, γεμάτοι πνευματικά, γεμάτοι και με τα υλικά αγαθά.
Και ο Κύριος της ειρήνης, ο Αναστάς Κύριος, ο Σταυρωθείς Κύριος, να ευλογεί την ζωή σας.
Καλή Μεγάλη Εβδομάδα και καλή Ανάσταση, μέσα από την καρδιά μου».
Με ιδιαίτερη λαμπρότητα και με την συμμετοχή πλήθους πιστών, εορτάσθηκε η ανάμνηση της θριαμβευτικής εισόδου του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα, την Κυριακή 21 Απριλίου 2019 στον λαμπροστολισμένο με Βάϊα και Φοίνικες Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας.
Την παραμονή της Κυριακής των Βαΐων προ της απολύσεως του εσπερινού, οι Ιερείς του Ιερού Ναού π. Βασίλειος και π. Νέστωρ διάβασαν την ευχή για την ευλογία των βαΐων, επειδή οι πιστοί προσέρχονται από βαθειά χαράματα να πάρουν βάγια, για να πηγαίνουν στο κοιμητήριο και να τα αποθέσουν επάνω στους τάφους των κεκοιμημένων.
Κατά τον όρθρο και την Θεία Λειτουργία ιερούργησε ο πρωτοπρεσβύτερος π. Βασίλειος Βασιλείου. Προ του κοινωνικού ο π. Βασίλειος διάβασε την πρώτη Εγκύκλιο του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Αθανασίου, επί τη εορτή της Κυριακής της Βαϊοφόρου.
Μετά τη Θεία Λειτουργία ήλθε στον Ναό ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καστοριάς κ. κ. Σεραφείμ, ο οποίος μαζί με τους ιερείς και πλήθος πιστών προέπεμψαν την Αγία εικόνα της Παναγίας Ελεούσας της Μονής Μικροκάστρου στη έξοδο της πόλης, στο κοιμητήριο του Αγίου Νικάνορα. Καθ’ όλη την πορεία ψαλλόταν ο παρακλητικός κανόνας της Θεοτόκου και στην τελευταία στάση ο Επίσκοπος διάβασε το Ιερό Ευαγγέλιο και έγινε δέηση. Ακολούθως οι πιστοί χριστιανοί μετέφεραν την Εικόνα πεζοί μέχρι το μοναστήρι, τηρώντας το έθιμο.
Από 23 Ιανουαρίου 2012 μέχρι 12 Σεπτεμβρίου 2024 η Ενορία πρόσφερε σε 2.117 περιπτώσεις 23.009 κιλά ειδών διατροφής
Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας 