Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας

Με την ευλογία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ.κ. Αθανάσιο, την Κυριακή 23 Οκτωβρίου 2022 πραγματοποιήθηκε η πρώτη για φέτος εσπερινή ομιλία με τον κύκλο μελέτης της Αγίας Γραφής. Ομιλητής ήταν ο Αρχιμανδρίτης π. Νικόλαος Γιαννουσάς Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως μας.

Ο π. Νικόλαος κάθε Κυριακή θα αναλύει την πρώτη από τις δέκα τέσσερις επιστολές του Αποστόλου Παύλου, «την Προς Ρωμαίους Επιστολή». Η πρώτη ομιλία αποτέλεσε εισαγωγή.

Οι ομιλίες θα γίνονται εντός του Ιερού Ναού του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας κάθε Κυριακή στις 7:00 το απόγευμα, όπου θα ακούγονται από το ραδιοφωνικό Σταθμό της Ιεράς Μητροπόλεως Σισανίου και Σιατίστης «Ορθοδοξία και Παράδοση» και από το διαδίκτυο στην ιστοσελίδα siatistaagiosnikolaos.gr

Σε επανάληψη μπορείτε να τον ακούτε κατά την εξής ημέρα και ώρα: Τετάρτη 15:00 το μεσημέρι.

Ξεκίνησε η νέα Κατηχητική χρονιά με την χάρη του Αγίου Τριαδικού Θεού και την ευλογία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ.κ. Αθανασίου πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 16 Οκτωβρίου 2022 στις 6:00 το απόγευμα, στον Ιερό Ναό της Παναγίας στην Γεράνεια.

Τον Αγιασμό τέλεσε ο Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ.κ. Αθανάσιος μαζί με τους Ιερείς της Ενορίας τον πρωτοσύγκελο π. Νικόλαο Γιαννουσά,  τον π. Νέστορα Γκουρομίσιο και τον π. Προκόπιο Διδίλη παρουσία παιδιών, νέων, γονέων αυτών, των κατηχητών και άλλων ενοριτών.

Στο τέλος ο Σεβασμιώτατος ευχήθηκε στα παιδιά η φετινή Κατηχητική χρονιά να είναι η καλύτερη της ζωή σας.

Μετά το πέρας του Αγιασμού υπήρχε κέρασμα για όλους. 

Η Ενορία εύχεται σε όλους να έχουμε καλή και ευλογημένη κατηχητική χρονιά!

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ
ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΑΤΙΣΤΑΣ

Οκτώβριος 2022

Ἕνα κάθε μήνα.

Ἕ­να ἀ­πό τά ὕ­ψι­στα προ­νό­μια πού μπο­ρεῖ νά ἔ­χει ἕ­να δη­μι­ούρ­γη­μα τοῦ Θε­οῦ εἶ­ναι νά ἀπο­κα­λεῖ­ται παι­δί τοῦ Θε­οῦ. Ὡς παι­δί τοῦ Θε­οῦ μπο­ρεῖ νά ἀ­πο­κα­λεῖ τόν Θε­ό Πα­τέ­ρα καί νά συ­νο­μι­λεῖ μα­ζί του. Νά τόν εὐ­χα­ρι­στεῖ, νά τοῦ ἐκ­φρά­ζει τά συ­ναι­σθή­μα­τά του, τά πα­ρά­πο­νά του, τίς ἐ­πι­θυ­μί­ες του. Νά τόν με­γα­λύ­νει καί νά τόν δο­ξο­λο­γεῖ. Αὐ­τή ἡ φω­νή τοῦ πι­στοῦ, αὐ­τή ἡ κραυ­γή πρός τόν Θε­ό Πα­τέ­ρα, ὀ­νο­μά­ζε­ται προ­σευ­χή.

Αὐ­τό τό προ­νό­μιο τῆς προ­σευ­χῆς, ὅ­πως ἀ­κοῦ­με κα­τά τήν τρί­τη εὐ­χή τῆς Θεί­ας Λει­τουρ­γί­ας, μᾶς τό χά­ρι­σε ὁ Θε­ός. Μπο­ροῦ­με, λοι­πόν, κα­τά τή διά­ρκεια τῆς Θεί­ας Λει­τουρ­γί­ας, ὅ­λοι μα­ζί, νά προ­σευ­χό­μα­στε ὁ­μό­φω­να –συμ­φω­νών­τας– καί νά ἀ­πο­στέ­λου­με τίς αἰ­τή­σεις μας πρός τόν Ἅ­γιο Τρι­α­δι­κό Θε­ό. Κι Ἐ­κεῖ­νος, ἀ­κού­γον­τάς μας, νά μᾶς πα­ρέ­χει ὅ,τι εἶ­ναι γιά τό συμ­φέ­ρον μας. Κυ­ρί­ως νά μᾶς χο­ρη­γεῖ στόν πα­ρόν­τα αἰ­ώ­να τήν βα­θειά γνώ­ση τῆς Ἀ­λή­θειας, καί στόν μελ­λον­τι­κό νά μᾶς χα­ρί­ζει τήν αἰ­ώ­νια ζω­ή.

Εἶ­ναι με­γά­λο πράγ­μα νά συμ­φω­νοῦν οἱ ἄν­θρω­ποι ὅ­ταν ζη­τοῦν κά­τι ἀ­πό τόν Θε­ό. Τό πό­σο δύ­σκο­λο εἶ­ναι, μᾶς τό δεί­χνει ὁ ἴ­διος ὁ Ἰ­η­σοῦς Χρι­στός, λέ­γον­τας ὅ­τι ἔ­στω «δύ­ο ἤ τρεῖς ἄν­θρω­ποι ἐ­άν συμ­φω­νή­σουν νά ζη­τή­σουν κά­τι ἀ­πό τόν Θε­ό, Αὐ­τός θά τούς τό δώ­σει». Τό ἄν δέν ἀν­τα­πο­κρί­νε­ται ὁ Θε­ός στίς αἰ­τή­σεις μας, αὐ­τό φα­νε­ρώ­νει ὅ­τι ὑ­πάρ­χει πο­λύς ἐ­γω­ι­σμός μέ­σα στούς ἀν­θρώ­πους, καί γι᾿ αὐ­τό δέν μπο­ροῦν νά συμ­φω­νή­σουν οὔ­τε δύ­ο με­τα­ξύ τους.

Ἀλ­λά εἶ­ναι καί κα­τα­πλη­κτι­κό, ὅ­ταν δύ­ο ἡ τρεῖς πι­στοί, κυ­ρί­ως κα­τά τή διά­ρκεια τῆς Θεί­ας Λει­τουρ­γί­ας, μα­ζί μέ τόν Ἱ­ε­ρέ­α, συμ­φω­νή­σουν γιά κά­τι, αὐ­τό θά τούς δο­θεῖ ἀ­πό τόν Ἅ­γιο Θε­ό. Ἐ­δῶ φαί­νε­ται κα­θα­ρά ἡ δύ­να­μη τῆς ὁ­μό­νοι­ας καί τῆς κοι­νω­νί­ας τῆς ἀ­γά­πης με­τα­ξύ τῶν με­λῶν τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας.

Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό εἶ­ναι ἐ­κεῖ­νο τό γε­γο­νός στά χρό­νια τῆς πρώ­της Ἐκ­κλη­σί­ας, ὅ­ταν ὁ ἀ­πό­στο­λος Πέ­τρος ἦ­ταν φυ­λα­κι­σμέ­νος ἀ­πό τόν Ἡ­ρώ­δη καί φυ­λα­γό­ταν ἀ­πό τέσ­σε­ρις τε­τρά­δες στρα­τι­ω­τῶν.

Στό σπί­τι τοῦ Μάρ­κου «ἦ­σαν ἱ­κα­νοί συ­νη­θροι­σμέ­νοι καί προ­σευ­χό­με­νοι». «Προ­σευ­χή ἦν ἐ­κτε­νής γι­νο­μέ­νη ὑ­πό τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας πρός τόν Θε­όν ὑ­πέρ αὐ­τοῦ». Με­τά ἀπ᾿ αὐ­τό, ἔρ­χε­ται ἄγ­γε­λος Κυ­ρί­ου τή νύ­χτα, ξυ­πνᾶ τόν Πέ­τρο καί τόν βγά­ζει ἀ­πό τή φυ­λα­κή.

Ἄ­πει­ρα εἶ­ναι τά γε­γο­νό­τα πού φα­νε­ρώ­νουν τή βο­ή­θεια καί τήν προ­στα­σί­α τοῦ Θε­οῦ, ὅ­ταν πολ­λοί μα­ζί, ἡ ἔ­στω δύ­ο ἤ τρεῖς, ὁ­μο­φω­νών­τας, ζή­τη­σαν κά­τι ἀ­πό τόν Θε­ό.

Οἱ και­ροί πάν­τα εἶ­ναι δύ­σκο­λοι. Στήν ἐ­πο­χή μας πλε­ο­νά­ζει ἡ κα­κί­α, αὐ­ξά­νε­ται ἡ ἀ­πο­στα­σί­α, ὁρ­μᾶ σάν σί­φου­νας ἡ δι­α­στρο­φή, δι­ο­γκώνο­ν­ται τά προ­βλή­μα­τα, ζο­φε­ρό καί ἀ­βέ­βαι­ο δι­α­γρά­φε­ται τό μέλ­λον. Καί ὅ­λα αὐ­τά, βα­δί­ζον­τας ἡ ἱ­στο­ρί­α τῆς ἀν­θρω­πό­τη­τας πρός τά ἔ­σχα­τα, δέν θά ὑ­πο­χω­ρή­σουν.

Οἱ πι­στοί ὅμως δέν ἀ­γω­νιοῦν, δέν λι­πο­ψυ­χοῦν. Ξέ­ρουν ποῦ θά προ­σφύ­γουν. Γνω­ρί­ζουν ὅ­τι ἡ μό­νη ἀ­λη­θι­νή προ­στα­σί­α τους εἶ­ναι ὁ Ἅ­γιος Τρι­α­δι­κός Θε­ός. Αὐ­τόν ἐ­πι­κα­λοῦν­ται, μέ προ­σευ­χές γε­μᾶ­τες πί­στη, μέ ὁ­μό­νοι­α, συμ­φω­νών­τας με­τα­ξύ τους, ἔ­χον­τας κοι­νω­νί­α ἀ­γά­πης.

Τό ὅ­πλο τῆς κοι­νῆς προ­σευ­χῆς, κα­τά τή Θεί­α Λει­τουρ­γί­α, εἶ­ναι παν­το­δύ­να­μο, για­τί παν­το­δύ­να­μος εἶ­ναι ὁ Ἰ­η­σοῦς Χρι­στός, ὁ Ἀ­λη­θι­νός Θε­ός μας.

Ἄς τό χρη­σι­μο­ποι­οῦ­με.       

Μέ πολ­λές εὐ­χές καί κά­θε εὐ­λο­γί­α

(†) Πρω­το­πρε­σβύ­τε­ρος Βα­σί­λει­ος Λ. Βα­σι­λεί­ου