Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας

Την Κυριακή 12 Νοεμβρίου 2023, η Ενορία του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας πραγματοποίησε εκδήλωση μνήμης προς τιμήν του Μακεδονομάχου ήρωα Παύλο Μελά, εντός του Ιερού Ναού. Ομιλητής ο κ. Δημήτριος Παπαδόπουλος, υποδιευθυντής του 1^ου Γενικού Λυκείου Φλώρινας, με μεταπτυχιακές σπουδές στη Βυζαντινή Εκκλησιαστική Μουσική και ενεργό μέλος της Ιεράς Μητροπόλεως Φλωρίνης Πρεσπών και Εορδαίας.

Η εκδήλωση ξεκίνησε με το χαιρετισμό του πρωτοσύγκελου της Ιεράς Μητροπόλεως μας και εφημέριου της ενορίας π. Νικόλαο Γιαννουσά.

Η κα. Ώττα Ευφημία, παρουσίασε ένα σύντομο βιογραφικό του ομιλητή.

Ακολούθησε μια σύντομη, περιεκτική, γλαφυρή και παραστατική ομιλία από τον κ. Δημήτριο Παπαδόπουλο που παρουσίασε την προσωπικότητα του Παύλου Μελά μέσα από τα γράμματα που έστελνε στη γυναίκα του και τους γονείς του, ενώ συνέδεσε το ένδοξο παρελθόν της ελληνικής αρχαιότητας με την χιλιόχρονη (βυζαντινή) Ρωμανική Αυτοκρατορία και τη σύγχρονη ιστορία.

Απόγονοι και εμείς τέτοιων ηρώων έχουμε χρέος να αφήσουμε, σύμφωνα με τον ομιλητή, ζωντανή την ιστορική μνήμη, αφού δεν διαθέτουμε ανάλογο ηρωικό παράδειγμα.

Τη σκυτάλη πήρε η παραδοσιακή χορωδία της Ενορίας μας με χοράρχη τον π. Προκόπιο Διδίλη.

Παρουσίασε δυο τραγούδια που ιστορούσαν τον θάνατο του ένδοξου Μακεδονομάχου.

Το δεύτερο τραγούδι είναι γνωστό σε όλους μας «Παύλος Μελάς» ή « Καλονυχτιά» και με αυτό έκλεινε κάθε αρραβώνας, γάμος ή πανηγύρι.

Την εκδήλωση έκλεισε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ.κ. Αθανάσιος ο οποίος επαίνεσε την όλη προσπάθεια και ευχαρίστησε τον ομιλητή για την προσφορά του.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ

ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΑΤΙΣΤΑΣ

Νο­έμ­βριος 2023

Ἕ­να κά­θε μή­να

Ἀ­γα­πη­τοί μου ἐ­νο­ρί­τες.

Στήν ἀρ­χή τῆς Θεί­ας Λει­τουρ­γί­ας, στή δεύ­τε­ρη εὐ­χή, ὁ Ἱ­ε­ρέ­ας πα­ρα­κα­λεῖ τόν ἅ­γιο Θε­ό νά σώ­σει, νά εὐ­λο­γή­σει καί νά φυ­λά­ξει τό πλῆ­θος τῶν πι­στῶν, πού ἀ­παρ­τί­ζουν τό σῶ­μα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. «Κύ­ρι­ε, ὁ Θε­ός ἡ­μῶν, σῶ­σον τόν λα­όν σου καί εὐ­λό­γη­σον τήν κλη­ρο­νο­μί­αν σου. τό πλή­ρω­μα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας σου φύ­λα­ξον».

Οἱ πι­στοί ἀ­πο­κα­λοῦν­ται λα­ός τοῦ Θε­οῦ, κλη­ρο­νό­μοι του καί μέ­λη τοῦ σώ­μα­τος τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, πού εἶ­ναι ὁ Χρι­στός.

Δέν ὑ­πάρ­χει, ἀ­γα­πη­τοί μου, με­γα­λύ­τε­ρο προ­νό­μιο ἀ­πό τοῦ νά εἶ­ναι κά­ποι­ος παι­δί τοῦ Θε­οῦ. Νά ἀ­νή­κει στήν οἰ­κο­γέ­νεια τοῦ Θε­οῦ. Νά εἶ­ναι κλη­ρο­νό­μος τοῦ Θε­οῦ! Καί νά ἀ­πο­λαμ­βά­νει τά ἀ­γα­θά τοῦ Θε­οῦ καί τή μα­κα­ρι­ό­τη­τά Του.

Αὐ­τό τό προ­νό­μιο τό ἀ­πο­κτοῦ­με μέ τήν ὁ­μο­λο­γί­α τῆς πί­στε­ως στόν Ἅ­γιο Τρι­α­δι­κό Θε­ό καί στόν ἐ­ναν­θρω­πή­σαν­τα Υἱ­ό του, τόν Ἰ­η­σοῦ Χρι­στό, καί μέ τό μυ­στή­ριο τοῦ Ἁ­γί­ου Βα­πτί­σμα­τος. Κα­τά τήν ὥ­ρα τοῦ Βα­πί­σμα­τος, ὁ Θε­ός μᾶς ἀ­να­γεν­νᾶ καί μᾶς υἱ­ο­θε­τεῖ. Μᾶς ἁρ­πά­ζει ἀπ’ τά χέ­ρια τοῦ Δι­α­βό­λου καί τοῦ θα­νά­του. Ἤ­μα­σταν κτῆ­μα του καί πε­ρι­ου­σί­α του, φθαρ­τοί καί θνη­τοί. Τώ­ρα ὁ Χρι­στός, μέ τή θυ­σί­α του, μᾶς ἐ­ξα­γό­ρα­σε. Πλή­ρω­σε μέ τό πα­νά­γιο Αἷ­μα του καί μᾶς πῆ­ρε γιά δι­κούς του. Μᾶς ἀ­νέ­δει­ξε παι­διά καί λα­ό καί κλη­ρο­νό­μους τοῦ Θε­οῦ.

Ὅ­ταν ὁ ἄν­θρω­πος συλ­λά­βει τό μέ­γε­θος αὐ­τῆς τῆς ἀ­γα­πη­τι­κῆς πρά­ξε­ως τοῦ Θε­οῦ, συν­τρί­βε­ται. Πα­ρα­δί­δε­ται στήν ἀ­γά­πη τοῦ Θε­οῦ, καί ἀ­πό τόν με­γά­λο του πό­θο κά­νει κι αὐ­τός μιά ἀ­γα­πη­τι­κή κί­νη­ση πρός τόν Θε­ό καί θέ­λει νά τόν κλη­ρο­νο­μή­σει.

Ὁ Χρι­στός, γιά νά μᾶς κλη­ρο­νο­μή­σει, σταυ­ρώ­θη­κε, πέ­θα­νε. Τήν ἴ­δια κί­νη­ση πρέ­πει νά κά­νου­με κι ἐ­μεῖς. Νά σταυ­ρω­θοῦ­με γι’ αὐ­τόν, νά πε­θά­νου­με γι’ αὐ­τόν. Νά πά­σχου­με σ’ ὅ­λη μας τή ζω­ή γιά τόν Χρι­στό. Εἶ­ναι αὐ­τό πού θε­ο­λο­γι­κό­τα­τα λέ­ει ὁ Ἀ­πό­στο­λος Παῦ­λος, ὅ­τι «διά πολ­λῶν θλί­ψε­ων δεῖ ἡ­μᾶς εἰ­σελ­θεῖν εἰς τήν Βα­σι­λεί­αν τοῦ Θε­οῦ». Μή μᾶς φο­βί­ζει αὐ­τό. Δι­ό­τι λέ­ει πά­λι ὁ Ἀ­πό­στο­λος Παῦ­λος: «Σκέ­φτο­μαι, ἀ­να­λο­γί­ζο­μαι, ὅ­τι τά πα­θή­μα­τα τοῦ πα­ρόν­τος και­ροῦ εἶ­ναι μη­δα­μι­νά, τι­πο­τέ­νια, μπρο­στά στήν με­γά­λη – ἄ­πει­ρη δό­ξα, τήν ὁ­ποί­α θά λά­βου­με στή Βα­σι­λεί­α τοῦ Θε­οῦ». Ὅ­λοι οἱ ἅ­γιοι Πα­τέ­ρες τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας τό το­νί­ζουν: Χω­ρίς πα­θή­μα­τα, θλί­ψεις, σταυ­ρό, μήν πε­ρι­μέ­νου­με νά δοῦ­με τή Βα­σι­λεί­α τοῦ Θε­οῦ.

Καί ποι­ά εἶ­ναι αὐ­τά τά πα­θή­μα­τα τοῦ «νῦν και­ροῦ»; Κα­τ’ ἀρ­χήν εἶ­ναι ὁ κό­πος καί ὁ ἀ­γώ­νας τῆς τη­ρή­σε­ως τῶν ἐν­το­λῶν τοῦ Θε­οῦ. Ἔ­πει­τα εἶ­ναι ἡ ὑ­πο­μο­νή στούς ἐ­ξω­τε­ρι­κούς πει­ρα­σμούς, πού μπο­ρεῖ νά ἐ­ξα­πο­λύ­σει ὁ Δι­ά­βο­λος καί ὁ κό­σμος. Καί τέ­λος, ὁ ἀ­μεί­ω­τος προ­σω­πι­κός ἀ­γώ­νας τῶν σκέ­ψε­ών μας καί τῶν λο­γι­σμῶν μας, πού πᾶ­νε νά μᾶς ἀ­πο­κό­ψουν ἀ­πό τήν κοι­νω­νί­α μας μέ τόν Θε­ό.

Ὅ­ταν στα­θε­ρο­ποι­η­θοῦ­με στήν ἀ­ξι­ο­πι­στί­α τῶν λό­γων τοῦ Θε­οῦ, ὅ­λα τά ὑ­πό­λοι­πα εἶ­ναι μι­κρά καί ἀ­νί­σχυ­ρα. Τό­τε μέ χα­ρά θά «συμ­πά­σχου­με» μέ τόν Χρι­στό, γιά νά «συν­δο­ξα­σθοῦ­με» μα­ζί του. Τό­τε δέν θά λο­γα­ρι­ά­ζου­με τόν θά­να­το, καί θά ἐ­πι­ζη­τοῦ­με νά «συ­να­πο­θά­νου­με» μέ τόν Χρι­στό, γιά νά «συ­να­να­στη­θοῦ­με καί συ­ζή­σου­με» μα­ζί του αἰ­ω­νί­ως.

Ἀ­γα­πη­τοί μου, ἡ Βα­σι­λεί­α τοῦ Θε­οῦ δέν θά ἔλ­θει. Ἤδη εἶ­ναι πα­ροῦ­σα.

Τή μα­κα­ρι­ό­τη­τα τοῦ Θε­οῦ δέν θά τήν ἀ­πο­λαύ­σου­με. Ἤδη τήν ἀ­πο­λαμ­βά­νου­με τώ­ρα.

Ἡ πο­λι­το­γρά­φη­σή μας στή Βα­σι­λεί­α δέν θά γί­νει. Ἤ­δη μέ τό Βά­πτι­σμά μας ἔ­χου­με πο­λι­το­γρα­φη­θεῖ. Ἤ­δη εἴ­μα­στε παι­διά τοῦ Θε­οῦ καί πο­λί­τες τῆς Βα­σι­λεί­ας Του. Ἡ πνευ­μα­τι­κή ζω­ή ἤ­δη ἔ­χει ἀρ­χί­σει καί πρέ­πει νά τή ζή­σου­με «σω­φρό­νως καί δι­καί­ως καί εὐ­σε­βῶς». Πρέ­πει νά ἀν­δρω­θοῦ­με πνευ­μα­τι­κά, ὥ­σπου νά φθά­σου­με στήν τε­λει­ό­τη­τα. Καί τό­τε, ὡς πραγ­μα­τι­κά παι­διά του, νά κλη­ρο­νο­μή­σου­με τήν δο­ξα­σμέ­νη Βα­σι­λεί­α τοῦ ἁ­γί­ου Τρι­α­δι­κοῦ Θε­οῦ.

Μέ πολ­λή ἀ­γά­πη

(†) Πρω­το­πρε­σβύ­τε­ρος Βα­σί­λει­ος Λ. Βα­σι­λεί­ου