Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας

«Είτε το θέλουν οι τοπικές κοινωνίες είτε όχι, είτε το θέλετε, είτε όχι θα γίνει» είπε ο κ. Χρυσοχοίδης και από τηλεοράσεως, αλλά και στους εκπροσώπους των τοπικών κοινωνιών δηλαδή στο Περιφερειάρχη Δυτ. Μακεδονίας, στον Αντιπεριφεριάρχη, στην Δήμαρχο Βοίου, στον Πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου Βοίου τον οποίο απρεπώς διέκοψε και τον χαρακτήρισε σαν λαϊκιστή, «είπε ο γάϊδαρος τον πετεινό κεφάλα» λέει βέβαια ο λαός μας και στους τοπικούς Βουλευτές, σχετικά με την δημιουργία στρατοπέδου συγκεντρώσεως, γιατί περί αυτού πρόκειται, στην Νεάπολη Κοζάνης.

Αλήθεια κ. Υπουργέ, ποιός είσθε εσείς που μιλάτε με αυτό τον τρόπο;

Ποιός νομίζετε ότι είσθε, για να προκαλείτε βάναυσα τις τοπικές κοινωνίες τις οποίες και εσείς ως μέλος του πολιτικού συστήματος οδηγήσατε στην παρακμή;

Τόσο σπουδαίο φαντάζεσθε τον εαυτό σας; Νοσταλγείτε την εποχή του «αποφασίζομεν και διατάσσομεν;».

Η περιφρόνηση των τοπικών κοινωνιών είναι δημοκρατική κατάκτηση; Πρέπει να καταλάβετε καλά, ότι δεν σας φοβόμαστε, όσο κι’άν μας απειλείτε !

Κύριε Υπουργέ, το πρώτο που δεν πρέπει να ξεχάσετε, είναι ότι είσθε και εσείς ΕΝΟΧΟΣ για το κατάντημα αυτού του τόπου και οι ένοχοι το λιγότερο πρέπει να είναι σεμνοί και διακριτικοί και όχι προκλητικοί..

Αλήθεια, τι θα κάνετε; Θα συγκρουσθείτε με τους πολίτες; Θα φέρετε τα ΜΑΤ; Θα χτυπηθείτε μαζί με τους ανθρώπους για να αποδείξετε ότι εσείς μπορείτε; Ενεργείτε με τόση αφροσύνη;

Δεν σκέπτεσθε το απλούστερο.ότι την ώρα που όλα θα είναι έτοιμα, εσείς ΔΕΝ θα είσθε Υπουργός, ίσως ούτε και βουλευτής; Η αλαζονεία ποτέ δεν υπήρξε καλός σύμβουλος! Περισσότερη ψυχραιμία κ. Υπουργέ, αλλοιώς δεν είσθε κατάλληλος για την θέση που έχετε.

Ας έλθουμε όμως και στην ουσία του προβλήματος. Γιατί άραγε αντιδρούν οι τοπικές κοινωνίες; Πρώτον γιατί δεν τις ενημερώσατε, δεύτερον γιατί δεν σας εμπιστεύονται, τρίτον γιατί τις υποτιμήσατε και τέταρτον γιατί δεν θέλουν να γίνουν συνεργοί σας στην αθλιότητα που ετοιμάζετε. Ας τα προσεγγίσουμε ένα-ένα.

Πρώτον, δεν τις ενημερώσατε και αυτό είναι μια πρώτη υποτίμηση καθ’εαυτήν.

Αποφασίσατε γι’αυτούς χωρίς αυτούς, κι’όταν ήλθαν προς σας οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι τους τους φερθήκατε με σκαιότητα και περιφρόνηση. Με μια τέτοια συμπεριφορά ποιός μπορεί να σας εμπιστεύεται;

Δεύτερον, γιατί δεν σας εμπιστεύονται ως πολιτικό. Μήπως κ. Υπουργέ ήλθατε από άλλο πλανήτη; Μπορούμε να εμπιστευθούμε εκείνους που κατέστρεψαν τη χώρα εν γνώσει τους;

Σε άλλες εποχές και απέναντι σε άλλους έπρεπε να είσασταν γενναίος και να αντισταθείτε για να μη φθάσουμε εδώ που φθάσαμε. Αργήσατε πάρα πολύ και είναι πλέον πολύ αργά για να ζητάτε να σας εμπιστευθούμε.

Θυμάστε κ. Υπουργέ, τον Ευστάθιο Λαζαρίδη;

Είναι ο αστυνομικός που έπεσε θύμα των αδίστακτων δολοφόνων στα Ζωνιανά και τραυματίστηκε βαρύτατα; Είναι από τη Νεάπολη.

Βλέπουμε τον δύστυχο πατέρα του καθημερινά να προσπαθεί να τον στηρίξει στο κέντρο αποκατάστασης που φιλοξενείται.

Η επίσημη Πολιτεία τον έχει ξεχάσει. Ένα δικό σας άνθρωπο, εννοώ του Υπουργείου σας, που έπεσε θύμα του καθήκοντος και την οικογένεια του δεν μπορέσατε να στηρίξετε και θέλετε να σας εμπιστευθούμε;

Τρίτον, ανακοινώσατε πριν λίγο καιρό ότι θα πέσει «σκούπα στην Αθήνα για τους λαθρομετανάστες». Την σκούπα κ. υπουργέ την χρησιμοποιούμε για να μαζεύουμε σκουπίδια.

Αυτή την αντίληψη έχετε λοιπόν για τους λαθρομετανάστες; Και αφού αυτά τα κατ’εσάς σκουπίδια τα φέρνετε σε μας αντιλαμβανόμαστε τι γνώμη έχετε και για μας.

Άλλωστε αυτό έχει φανεί προ πολλού αφού αφήσατε τον τόπο αυτό να ρημάξει, αφού κλείσατε τα σχολεία του κλπ. Εμείς όμως δεν έχουμε αυτή την αντίληψη και γι’αυτό δεν θέλουμε να γίνουμε συνεργοί στην αθλιότητα που ακούει στο όνομα «στρατόπεδο συγκεντρώσεως».

Αλήθεια! πότε κάνατε κάτι σωστό και ολοκληρωμένο σ’αυτό τον τόπο για να πιστέψουμε ότι θα το κάνετε και τώρα;

Υποτίθεται ότι ξεκινάτε ένα έργο σε ένα υπουργείο και το αφήνεται για να πάτε σε άλλο, αποδεικνύοντας τόσο καθαρά ότι σας ενδιαφέρει η καρέκλα και όχι το έργο.

Έχετε να μας υποδείξετε ένα άλλο έργο στην Ελλάδα που να έγινε τόσο γρήγορα, όσο θα το κάνετε εσείς, τόσο αξιόπιστα και τόσο φερέγγυα για να πιστέψουμε ότι θα το κάνετε και τώρα;

Μια αποθήκη ανθρώπων θα φτιάξετε, μια χωματερή ανθρώπων και τίποτα άλλο. Είπατε ότι θα φυλάσσεται τόσο καλά, ώστε κανείς δεν θα μπαίνει και κανείς δεν θα βγαίνει.

Μα λοιπόν μας θεωρείτε τόσο αφελείς; Αλήθεια μπορείτε να μας υποδείξετε ένα τέτοιο κέντρο στην Ευρώπη να το επισκεφθούμε, να δούμε τις προδιαγραφές του και να καταλάβουμε τι «παράδεισο» θα φτιάξετε γι’ αυτούς τους δύστυχους ανθρώπους.

Που θα μένουν αυτοί οι άνθρωποι χειμώνα-καλοκαίρι; Σε σκηνές, σε παραπήγματα, σε κτίρια; Όσο έγκαιρα έφτασαν φέτος τα βιβλία στα σχολεία, άλλο τόσο γρήγορα θα γίνουν αυτά που υπόσχεσθε. Φαντάζεστε τι εμπειρία ζωής θα αποκτήσουν τα παιδιά μας βλέποντας ανθρώπους μέσα σε συρματοπλέματα η βλέποντας τα άλλα παιδιά, σαν παιδιά ενός κατώτερου Θεού πίσω από τα κάγκελα!!! Για μια ακόμη φορά δουλειές του ποδαριού.

Με τη δυστυχία των ανθρώπων δεν κάνουμε τόσο φθηνή πολιτική κ. Υπουργέ. Βρείτε άλλο τρόπο για να πείσετε τους Αθηναίους και να διεκδικήσετε την επανεκλογή σας.

Αλήθεια, έχετε ποτέ επισκεφθεί τη Νεάπολη; Έχετε δει πόσο κοντά είναι το στρατόπεδο;

Είναι σχεδόν στα κράσπεδα της πόλεως. Αν λοιπόν μπορεί να γίνει ένα στρατόπεδο συγκεντρώσεως μέσα σε μια πόλη γιατί δεν το φτιάχνετε λίγο έξω από την Κηφισιά, λίγο έξω από την Βάρκιζα, λίγο έξω από την Πεντέλη;

Κύριε Υπουργέ,

Είναι σημαντικό να θυμάσθε το αρχαίο ρητό. Ο σωστός άρχοντας πρέπει να θυμάται τρία πράγμαα.

Πρώτον ότι άρχει ανθρώπων, δεύτερον ότι διοικεί σύμφωνα με τους νόμους και τρίτον να θυμάται ότι δεν θα είναι πάντα άρχων.

Το πρόβλημα το δημιούργησε η άφρων και αδιάφορη συμπεριφορά του πολιτικού συστήματος που κατέρρευσε.

Για μένα ως άνθρωπο και ως Επίσκοπο αυτοί οι άνθρωποι είναι εικόνες του Θεού και οργίζομαι μαζί σας γιατί τους αντιμετωπίζετε ως «σκουπίδια» και «μπάζα» τώρα που δεν εξυπηρετούν τις πολιτικές σας.

Θα τους διακονούσα προσωπικά και εθελοντικά με πολύ προθυμία. Αν διαφωνώ μαζί σας είναι γιατί δεν δέχομαι να γίνω συνεργός στην αθλιότητα που επιχειρείτε και στην περιφρόνηση της τοπικής κοινωνίας μας.

Ο Μητροπολίτης

Ο Σισανίου και Σιατίστης Παύλος

Με κατάνυξη αλλά και εκκλησιαστική μεγαλοπρέπεια εορτάστηκε η  Γ΄ Κυριακή των Νηστειών, η οποία ονομάζεται και «Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως», στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας.

Μετά τη μεγάλη Δοξολογία στον όρθρο, ο Ιερέας π. Βασίλειος Βασιλείου, με μια σεμνή πομπή μετέφερε τον Τίμιο Σταυρό από το Άγιο Βήμα στο κέντρο του Ναού, όπου θα παραμένει εκεί όλη την υπόλοιπη εβδομάδα, οπότε στο τέλος κάθε ακολουθίας θα γίνεται η προσκύνησή  του.

Στο κήρυγμά του ο π. Βασίλειος ανέφερε, για ποιό λόγο η Ορθόδοξη Εκκλησία μας, τόσο σοφά, προβάλλει το Σταυρό στο μέσο της Μεγάλης Σαρακοστής.

«Προβάλλεται, είπε, ο Σταυρός, αυτό το βασανιστικό όργανο – όργανο θανάτου του Ιησού Χριστού – από το οποίο όμως έρρευσε, όπως το αίμα του, η χάρη, η βοήθεια και η δύναμη, γιατί ο Χριστός αναστήθηκε.

Προβάλλεται ο Σταυρός, το σύμβολο των θλίψεων, των δοκιμασιών, των πειρασμών, για να μας τονώσει στον πνευματικό μας αγώνα και στην καθημερινή μας ζωή.

Και συνέχισε: «Ποιος δεν πέρασε θλίψεις, βάσανα, δοκιμασίες, πειρασμούς ή διωγμούς; Όλοι. Το πρόβλημα όμως δεν τίθεται εδώ. Αλλά στην αντιμετώπιση των ποικίλων δυσκολιών. Άλλοι λυγίζουν κάτω από το βάρος των θλίψεων. Άλλοι αγωνίζονται και τις ξεπερνούν. Πολλοί λίγοι χαίρονται με τις θλίψεις.» Καθολ. Επιστ. Ιακ. Α΄ 2

Έρχεται ο Λόγος του Θεού να διαλευκάνει την υπόθεση. Τι λογής είναι οι θλίψεις; Οι δοκιμασίες; Οι πειρασμοί; Ανώτεροι από τις δυνάμεις του ανθρώπου; Κατώτεροι; Εύκολοι; Δύσκολοι;

Απαντά ο απόστολος Παύλος. (Α΄ Κορ. Ι΄ 13) «Πειρασμός υμάς ουκ είληφεν ει μη ανθρώπινος. Πιστός δε ο Θεός, ος ουκ εάσει υμάς πειρασθήναι υπέρ ο δύνασθε, αλλά ποιήσει συν τω πειρασμώ και την έκβασιν του δύνασθαι υμάς υπενεγκείν». Δηλαδή, δεν σας κατέλαβε κάποια δοκιμασία ή θλίψη πιο πάνω από τις δυνάμεις σας, παρά μόνο ανθρώπινα. Ο Θεός είναι αξιόπιστος, δεν θα σας αφήσει να πειραχθείτε πιο πολύ από όσο μπορείτε. Αλλά θα δώσει τη διέξοδο από τον πειρασμό, για να μπορέσετε να τον βαστάξετε.

Ώστε ο πειρασμός είναι ανθρώπινος, και Αυτός που επιτρέπει τις δοκιμασίες είναι ο Θεός. Αυτός που δίνει τη διέξοδο – τη λύση – είναι ο Θεός.

Ο Θεός που αποκαλύπτεται στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού δεν είναι μία ασύλληπτη ιδέα ή επινόηση της φαντασίας του ανθρώπου. Δεν είναι ένας Θεός, που μένει στα ύψη και δεν έχει επαφή – σχέσεις – με την ανθρώπινη αδυναμία, αλλά γίνεται άνθρωπος και υπερνικά κάθε δυσκολία.

Ο Χριστός μετά την Ανάληψή του πήγε στον ουρανό, στα δεξιά του Θεού Πατρός, αλλά είναι συγχρόνως και πλησίον μας, κατανοεί τα παθήματα, συμπαθεί και προσφέρει το έλεός Του.

Πού είναι ο Χριστός κατά την ώρα της δοκιμασίας; Είναι δίπλα μας.»

Και τελειώνοντας ανέφερε: «Αγαπητοί μου, οι θλίψεις θα έρθουν, οι δοκιμασίες, οι διωγμοί, αλλά θα είναι στα μέτρα των δυνατοτήτων μας, δηλαδή πειρασμός ανθρώπινος.

Όμως μπορούμε κάθε φορά να καταφεύγουμε στο Χριστό, κάτω από το Σταυρό του, κάνοντας το Σταυρό επάνω μας, και να ζητούμε τη βοήθεια, την προστασία, τη δύναμη, την φώτιση, την υπομονή.

Από το Σταυρό του Κυρίου απορρέει κάθε αγαθό. Είναι το παντοδύναμο όπλο κατά των δαιμόνων. Είναι η ασπίδα εναντίον κάθε κακού. Είναι το όργανο της σωτηρίας μας. Ο Σταυρός άνοιξε τον Παράδεισο.

Γι αυτό πρέπει να τον τιμούμε και να τον προσκυνούμε. Βλέποντάς τον, να χαιρόμαστε.

Ας τον χρησιμοποιούμε όσο πιο συχνά μπορούμε, αγιάζοντας έτσι κάθε πτυχή της καθημερινής και της πνευματικής μας ζωής».

Την Παρασκευή 16 Μαρτίου 2012 τελέστηκε με ιδιαίτερη μεγαλοπρέπεια στον Ιερό του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας η ακολουθία των Χαιρετισμών της Υπερευλογημένης Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας.

Ο  Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλος χοροστάτησε της ακολουθίας και ανέγνωσε εμμελώς την Γ΄ στάση των Χαιρετισμών, ενώπιον της εικόνας της Παναγίας της Ελεούσας της Μονής Μικροκάστρου, που φιλοξενείται στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου, από την Κυριακή της Ορθοδοξίας.

Την ακολουθία των Χαιρετισμών παρακολούθησαν με ιδιαίτερη κατάνυξη οι ορθόδοξοι πιστοί της Σιάτιστας.

Ο Σεβασμιώτατος στο κήρυγμά του  αναφέρθηκε στον Ακάθιστο Ύμνο, λέγοντας ότι, ο Ακάθιστος ύμνος είναι ένα τροπάριο δοξολογικό για δύο κορυφαία γεγονότα της ζωής και της ιστορίας του κόσμου.

Το πρώτο είναι ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου και το δεύτερο, ως συνέπεια του πρώτου, είναι η σάρκωση του Υιού και Λόγου του Θεού.

Αυτά τα δύο γεγονότα, μέσα στα πλαίσια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, η Εκκλησία μας τα θυμίζει κάθε Παρασκευή σε όλους μας. Αυτά τα γεγονότα είναι η ιστορία της σωτηρίας του ανθρώπου.

Στη συνέχεια ανέλυσε τους οίκους της Γ’ στάσεως των χαιρετισμών, οι οποίοι, όπως είπε, αναφέρονται στις συνέπειες για εμάς τους ανθρώπους, που είχε ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου και η ενανθρώπηση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Τόνισε, επίσης, ότι γι’ αυτά τα δύο γεγονότα απευθύνουμε τα «χαίρε» στην Υπεραγία Θεοτόκο.

Τα «χαίρε», όπως είπε, είναι ένας λόγος για να δοξάσεις την Παναγία. Και συνέχισε: «Θα ’θελα να μείνω μόνο σ’ ένα λόγο: «Χαίρε κυοφορούσα οδηγόν πλανωμένοις, Χαίρε απογενώσα λυτρωτήν αιχμαλώτοις».

Χαίρε εσύ, που κυοφόρησες και γέννησες Εκείνον, που θα ήτανε ο οδηγός των πλανωμένων. Χαίρε εσύ, που γέννησες Αυτόν, που θα ελευθερώσει τους αιχμαλώτους.

Σήμερα, αγαπητοί αδελφοί, είμαστε και τα δύο. Είμαστε και πλανεμένοι και αιχμάλωτοι. Πλανηθήκαμε, γιατί στηριχθήκαμε στη δική μας σοφία. Τουλάχιστον οι ρήτορες των Αθηναίων έμειναν έκπληκτοι. Εμείς πιστέψαμε ότι, ακόμα και από τους ρήτορες είμαστε πιο έξυπνοι και θελήσαμε να προσπεράσουμε το γεγονός. Το γεγονός της αγάπης του Θεού. Τι καταφέραμε; Μπερδευτήκαμε. Πλανηθήκαμε στη ζωή μας. Πήραμε λάθος δρόμους. Φτάσαμε σε αδιέξοδα. Στα αδιέξοδα, που ζούμε και σήμερα. Στα αδιέξοδα, που ζουν οι άνθρωποι όλων των εποχών. Όταν, αντί να εμπιστευθούν το λόγο και την αλήθεια του Χριστού, επιμένουν στο δικό τους θέλημα. Και έτσι έχουμε, ό, τι μάς συμβαίνει στον κόσμο. Και παλιότερα και τώρα. Απλά, τώρα επιβεβαιωθήκαμε, ότι χρεωκοπήσαμε, ότι αποτύχαμε. Όχι, γιατί δεν ξέραμε καλά τα οικονομικά, αλλά γιατί προβάλλαμε μπροστά τον εγωισμό μας και εκεί τσακιστήκαμε.

Αποδειχτήκαμε πόσο ανόητοι είμαστε. Πόσο αστοιχείωτοι είμαστε, αφού δεν καταφέραμε να κερδίσουμε τη ζωή που θέλουμε. Αφού δεν καταφέρνουμε να κρατάμε ένα σπίτι γεμάτο αγάπη και χάρη. Αφού δεν καταφέρνουμε να χαρίσουμε ένα χαμόγελο στα ίδια μας τα παιδιά. Περπατάμε καλά, λοιπόν; Είμαστε άνθρωποι στο σωστό δρόμο; Είμαστε άνθρωποι, που ξέρουμε τι θέλουμε; Ή που απεδείχθη ότι, δεν ξέρουμε τι θέλουμε και τι ζητάμε; Και πού μάς οδήγησε αυτή η πλάνη; Όπου οδηγούν όλες οι πλάνες. Στη αιχμαλωσία. Και η αιχμαλωσία των σωμάτων μας είναι πιο υποφερτή από την αιχμαλωσία των ψυχών μας.

Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας αλλά και στον πόλεμο του ΄40 επιχειρήθηκε, και τα κατάφεραν και στις δύο περιπτώσεις, να μας αιχμαλωτίσουν το σώμα. Όμως δεν κατάφεραν να αιχμαλωτίσουν την ψυχή μας. Γι’ αυτό διεκδικήσαμε και κερδίσαμε και τη σωματική μας ελευθερία.

Σήμερα ζούμε την παντοειδή αιχμαλωσία μας. Σήμερα είμαστε, είτε αρέσει σε μερικούς είτε όχι, ένα κράτος υπό κατοχή. Ένα κράτος, που έχει υποθηκευτεί το σπίτι του καθενός σας. Η περιουσία του τόπου μας. Μη ξαφνιαστείτε, ακόμα και η Ακρόπολη πια, είναι υποθηκευμένη. Πως τα καταφέραμε; Αιχμαλωτιστήκαμε στην ψυχή. Αλλά πια είναι η αιχμαλωσία της ψυχής μας; Η αιχμαλωσία που γέννησαν τα πάθη. Και δουλεύοντας στα πάθη μας ξεπουληθήκαμε και στην ψυχή και στο σώμα μας. Γι’ αυτό γίναμε και ανίκανοι να χαρίσουμε ένα χαμόγελο στα παιδιά μας. Αλλά τώρα κινδυνεύουμε να φτάσουμε σε ρυθμούς στέρησης και πείνας, που δεν διανοηθήκαμε ποτέ ότι θα φτάσουμε.

Πιστέψαμε ότι, αυτά ήταν για τους πατεράδες μας και τώρα τα ζούμε εμείς. Και σε εκείνους τα έφεραν οι ξένοι. Εμείς παραδοθήκαμε και ξεπουληθήκαμε μόνοι μας. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Τι μας μένει; Η επιστροφή. Η επιστροφή στην αγάπη και στη χάρη της Παναγιάς και του Χριστού. Όπως το κάναμε σε άλλες δύσκολες ώρες, έτσι και τώρα να ζητήσουμε μετάνοια. Να κάνουμε αυτό που ακούσαμε. Να «ξενωθώμεν». Να γίνουμε ξένοι στην νοοτροπία αυτού του κόσμου και να αποκτήσουμε νουν Χριστού και φρόνημα Χριστού. Και τότε θα ξαναβρούμε τον εαυτό μας, θα ξαναβρούμε τα σπίτια μας. Και τότε θα είμαστε ικανοί, γιατί τώρα δεν είμαστε, να πετάξουμε έξω από τον τόπο μας, αυτούς που μας κατέκτησαν.

Αλλά αυτή η αλλαγή προϋποθέτει τη δική μας εσωτερική αλλαγή. Όταν καταφέραμε και φτιάξαμε νέα παιδιά, που μας λένε: «και με τους Τούρκους και με τους πάντες, αρκεί να περνάω καλά», άρα πουλήσαμε τις ψυχές τους.

Εάν, λοιπόν, δεν αποκτήσουμε ένα φρόνημα οντολογικής ελευθερίας, αυτό που μας χαρίζει η αγάπη του Θεού, τότε ουσιαστικά δεν έχουμε μέλλον, και ας μη μας παραμυθιάζει κανένας.

Γι’ αυτό, λοιπόν, ζώντας μέσα στην Εκκλησία, μπορούμε να δούμε την αλήθεια. Μπορούμε να ξαναβρούμε τον εαυτό μας. Γιατί, αν πραγματικά μελετήσουμε τη ζωή της, θα δούμε ότι αυτά που θέλουμε σήμερα είναι ακριβώς αυτά που υπάρχουν στην Παράδοση της Ορθοδόξου πίστεώς μας.

…Αγαπητοί αδελφοί, δεν είναι άλλο πράγμα η ζωή μας, η καθημερινότητά μας, το σπίτι μας, οι δουλειές μας, και άλλο πράγμα η Εκκλησία. Η Εκκλησία είναι η σωσμένη ζωή μας. Και γι’ αυτό μπαίνουμε σ’ αυτήν. Όχι, για να ‘χουμε ένα ψυχολογικό άλλοθι, αλλά για να βρούμε τον πραγματικό μας εαυτό, και να χαρούμε και να ζήσουμε όμορφα και ευλογημένα.

Να παρακαλέσουμε, λοιπόν, την Παναγία μας, να μας φωτίσει όλους μας, και τον τόπο μας ολόκληρο, για να βρούμε τις αλήθειες που χάσαμε, και γι’ αυτό φτωχύναμε.»

Ιστορικές στιγμές έζησε ο Ελληνισμός στην Πόλη Κέτσκεμετ (Kecskemét) της Ουγγαρίας, καθώς ύστερα από 150 χρόνια, λειτούργησε στην ελληνική ορθόδοξη εκκλησία της Αγίας Τριάδος ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Αυστρίας & Έξαρχος Ουγγαρίας και Μεσευρώπης κ. Αρσένιος.

Ο ιστορικός αυτός ναός κτίστηκε από τους Έλληνες πραματευτάδες, που είχαν ιδρύσει ελληνική κομπανία το 1708 και οι οποίοι ήρθαν στην Ουγγαρία από την Κοζάνη και την Σιάτιστα, κατόπιν παροτρύνσεως του τότε επισκόπου Βούδας, Διονυσίου Παπαγιανούση (Πόποβιτς) ο οποίος καταγόταν από τα Σέρβια της Κοζάνης και πραγματοποίησε το 1829 τα εγκαίνια της εκκλησίας.

Στη λειτουργία παραβρέθηκαν μεταξύ άλλων ο πρέσβης της Ελλάδος Σπύρος Γεωργιλές , ο πρόξενος Ιωάννης Σταματέκος, ο σύμβουλος Τύπου Νίκος Βλαχάκης, ο πρόεδρος του Διαπολιτισμικού Μακεδονικού Συλλόγου Δημήτρης Λαδάς, ο Γραμματέας της Ελληνικής Ορθοδόξου Εκκλησιαστικής Κοινότητας Βουδαπέστης και του Ελληνικού – Κυπριακού – Ουγγρικού Συλλόγου Φιλίας Βασίλειος Σταματόπουλος καθώς και αρκετοί ομογενείς κάτοικοι του Κετσκεμέτ.

Σήμερα, Τρίτη 6 Μαρτίου 2012 στις 11:30 π.μ. η Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Μικροκάστρου προέπεμψε τη μοναχή Ειρήνη, εν συνοχή καρδίας, προς την αληθινή και ουράνια πατρίδα μας, την Άνω Ιερουσαλήμ, αφού για τους χριστιανούς ο θάνατος δεν είναι θάνατος, αλλά κοίμηση και μετάβαση στην πραγματική ζωή.

Την εξόδιο ακολουθία συνέψαλλαν ο οικείος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ.κ. Παύλος μαζί με τους Μητροπολίτες Καστορίας κ.κ. Σεραφείμ, Φλωρίνης κ.κ. Θεόκλητο και τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Θερμών κ.κ. Δημήτριο, πλήθος από Ιερείς, μοναχούς και μοναχές από ολόκληρη την Ελλάδα.

Παραβρέθηκαν ο Περιφερειάρχης Δυτικής Μακεδονίας κ. Γεώργιος Δακής, η Δήμαρχος Βοΐου κα Παναγιώτα Ορφανίδου, ο πρώην Νομάρχης Κοζάνης κ. Πασχάλης Μητλιάγκας, πολλοί περιφερειακοί και δημοτικοί Σύμβουλοι και πλήθος πιστών από διάφορα μέρη της Ελλάδας.

Μετά το πέρας της εξοδίου ακολουθίας, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλος ομίλησε εμπνευσμένα και παρηγορητικά, αλλά και επαινετικά για τη μακαριστή μοναχή Ειρήνη.

Επικήδειο, για τη μεταστάσα μοναχή Ειρήνη, εκφώνησε η οσιολογιωτάτη Καθηγουμένη της Ιεράς Μονής Θεολογία μοναχή. Μεταξύ των άλλων ανέφερε και ολίγα από τη ζωή και βιωτή της.

«Η μοναχή Ειρήνη, κατά κόσμον Δέσποινα Σταθάκη, ήταν γόνος πολύτεκνης ευσεβούς οικογένειας. Γαλουχήθηκε στα νάματα της Ορθοδοξίας από τους ευσεβείς γονείς της, Εμμανουήλ και Ειρήνη, ιδιαίτερα δε από την μοναχή Θεολογία, ηγουμένη τώρα της Ιεράς Μονής Μικροκάστρου. Στη γερόντισσα Θεολογία, η μακαριστή Ειρήνη, εμπιστεύθηκε την χριστιανική της εξέλιξη, από μαθήτρια Γυμνασίου ακόμη, την οποία και υπεραγαπούσε.

Υπό την εμπνευσμένη καθοδήγηση του πνευματικού της π. Πολυκάρπου Μαντζάρογλου, σπούδασε την Θεολογική Επιστήμη στο Θεολογικό Ινστιντούτο Παρισίων, του Αγίου Σεργίου. Η σπουδή αυτή σημάδεψε τη ζωή της, έστω και αν δεν συνέχισε τις σπουδές, γιατί σ’ όλη την μοναχική της διαδρομή την ενδιέφεραν τα θεολογικά θέματα και σ’ αυτό οφείλεται η ευαίσθητη εκκλησιαστική της συνείδηση.

Εργάστηκε υπομονετικά στη Μονή της μετανοίας της. Ήταν φιλακόλουθη στο έπακρο, με ακρίβεια στα τυπικά της Εκκλησίας. Ήταν φίλεργος μέλισσα, ευσυνείδητη οικονόμος της Μονής, φειδωλή στη χρήση του ιερού χρήματος και του ταμείου της Παναγίας. Ήταν ελεήμων καρδία, υπερασπιστής φτωχών και ορφανών, μυστικός χορηγός πενήτων φοιτητών.

Χαρακτηριστικό της γνώρισμα, ο πόθος να ενώνει τα διεστώτα και η ευκολία να ζητάει συγγνώμη από τη μικρότερη αδελφή.

Η μεγάλη στιγμή τη βρήκε πάλι στο καθήκον. Ενώ άρχισε να πονάει, εκείνη ξύπνησε να χτυπήσει το τάλαντο, να ξυπνήσουν οι αδελφές για την ακολουθία. Αλλά πριν το χτυπήσει συνάντησε τους αρχαγγέλους, που κάθε Δευτέρα τιμάει η εκκλησία μας.

Η αδελφή Ειρήνη πορεύεται την οδόν προς τη Βασιλεία των ουρανών ως νύμφη πολύφερνη, με τις νηστείες, τις προσευχές, τις ασκήσεις, τα έργα αγάπης και μετανοίας».

Μετά το πέρας της κηδείας παρατέθηκε στην τράπεζα της Μονής λιτό γεύμα στους Μητροπολίτες, τους Ιερείς, τους μοναχούς και τις μοναχές. Σε όλους τους πιστούς προσφέρθηκε κέρασμα.

Ευχόμαστε, ο Πλαστουργός μας Άγιος Τριαδικός Θεός, να την αναπαύσει «εν χώρα ζώντων και εν σκηναίς δικαίων».

Την Α’ Κυριακή των Νηστειών – Κυριακή της Ορθοδοξίας, το απόγευμα, όπως συνηθίζεται εδώ και πολλά χρόνια, οι πιστοί της Ενορίας του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας, μετέφεραν την αγία εικόνα της Παναγίας Ελεούσας από την Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Μικροκάστρου στον Ενοριακό Ναό του Αγίου Νικολάου.

Την Αγία Εικόνα της Παναγίας Ελεούσας, οι πιστοί την μετέφεραν στα χέρια πεζοί, προπορευομένου του Ιερέως π. Ιωάννου μέχρι την είσοδο της πόλεως, διανύοντας περίπου 15 χιλιόμετρα από το Μοναστήρι. Εκεί τους περίμεναν ο Μητροπολίτης Σιατίστης κ. Παύλος με τους Ιερείς της Μητροπόλεως, η Δήμαρχος Βοΐου κα Παναγιώτα Ορφανίδου με Δημοτικούς Συμβούλους και πλήθος πιστών.

Ο Μητροπολίτης με τους Ιερείς, αφού ασπάσθηκαν την Εικόνα της Παναγίας, εν πομπή και με τη συνοδεία της Φιλαρμονικής του Δήμου, την μετέφεραν μέχρι τον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου.

Εκεί, αφού την τοποθέτησαν στο κέντρο του Ναού, ξεκίνησε ο κατανυκτικός εσπερινός από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλο, συμπροσευχομένων των Ιερέων π. Βασιλείου, π. Νέστορος, π. Στεργίου, π. Αλεξάνδρου, π. Ιωσήφ και π. Ιωάννου, ο οποίος και συνόδευσε την εικόνα από το μοναστήρι μέχρι την πόλη της Σιάτιστας.

Η Ιερή Εικόνα της Παναγίας θα παραμείνει στην Ενορία του Αγίου Νικολάου μέχρι την Κυριακή των Βαΐων και θα επιστρέψει πάλι στην Ιερά Μονή. Οι Ιερείς θα την περιφέρουν σε όλα τα σπίτια για ευλογία, ενώ κάθε βράδυ, η εικόνα θα παραμένει σε ένα διαφορετικό σπίτι, όπου θα ψάλεται η ακολουθία της παρακλήσεως στην Παναγία. Κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας των προηγιασμένων δώρων και κατά την ακολουθία των Χαιρετισμών, η Εικόνα παρευρίσκεται στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου για προσκύνηση.

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα γιορτάστηκε κι εφέτος, παρουσία πλήθους πιστών, η Κυριακή της Ορθοδοξίας στην πόλη της Σιάτιστας. Στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου λειτούργησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης  κ.κ. Παύλος μετά του Ιερέως Βασιλείου Βασιλείου και του Διακόνου Γρηγορίου Κεσελόπουλου.

Στη μεγάλη αυτή γιορτή της Ορθοδοξίας μας, παρέστη η Δήμαρχος Βοΐου κ. Παναγιώτα Ορφανίδου με Δημοτικούς Συμβούλους της συμπολιτεύσεως και αντιπολιτεύσεως.

Μετά τη Θεία Λειτουργία πραγματοποιήθηκε η λιτανεία των Ιερών εικόνων κατά την τάξη των Πατριαρχείων Αλεξανδρείας και Ιεροσολύμων. Η λιτανεία έγινε πέριξ του Ιερού Ναού του Αγίου Νικολάου, προπορευομένων των λαμπάδων και εξαπτερύγων, ακολουθούντων του Τιμίου Σταυρού και των εικόνων που κρατούσαν οι πιστοί, του Ιερέως π. Βασιλείου, του Διακόνου Γρηγορίου, του Επισκόπου κ. κ. Παύλου και πλήθους πιστών. Στις τέσσερες στάσεις, ο Επίσκοπος διάβασε περικοπές από το συνοδικό της Ορθοδοξίας και οι ιεροψάλτες έψαλλαν το απολυτίκιο της εορτής: «Την άχραντον εικόνα σου προσκυνούμεν αγαθέ…». Εισερχόμενοι εντός του Ναού, ο Επίσκοπος μετά του Ιερέως και του Διακόνου έψαλλαν το: «Τις Θεός μέγας ως ο Θεός ημών…». Από τον σολέα ο Επίσκοπος έκανε την απόλυση και έτσι τελείωσε η πανηγυρική λιτάνευση των αγίων εικόνων.

Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. Παύλος στο κήρυγμά του αναφερόμενος στην εορτή όλων των Ορθοδόξων τόνισε: «…είναι σημαντικό να ζήσουμε και να καταλάβουμε κατ’ αρχήν ότι, όταν λέμε Ορθοδοξία εννοούμε την Ορθόδοξη Εκκλησία. Δεν υπάρχει Ορθοδοξία έξω από την Εκκλησία! Η Ορθοδοξία δεν είναι μία ιδεολογία. Είναι η ζωή της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Γι’ αυτό Ορθόδοξος Χριστιανός είναι αυτός που μετέχει στη ζωή της. Αυτός που λειτουργείται, που εξομολογείται, που κοινωνεί. Υπάρχει Χριστιανός αβάπτιστος; Δεν υπάρχει. Άλλο τόσο δεν υπάρχει χριστιανός αλειτούργητος. Έτσι, λοιπόν, ζούμε και κοινωνούμε και μετέχουμε και ευλογούμεθα και αγιαζόμαστε.

Επειδή αυτά, όμως, τα ξεχάσαμε γι’ αυτό και αποτύχαμε στη ζωή μας. Γι’ αυτό και σήμερα βρισκόμαστε στη δύσκολη ώρα που βρισκόμαστε. Από την αλαζονεία μας. Από την πεποίθηση πως θα γίνουμε ευτυχισμένοι, αλλά χωρίς το Θεό. Πώς θα περάσουμε καλά στη ζωή μας, αλλά χωρίς την παρουσία του Θεού. Και εκείνος τραβήχτηκε διακριτικά, αφού δεν τον θέλαμε. Και εμείς δεν φτάσαμε στην ευτυχία, αλλά στην αποτυχία και στην χρεοκοπία.

Σε λίγο θα λιτανεύσουμε τις άγιες εικόνες. Οι εικόνες είναι η βεβαίωση της πίστεως. Και μάλιστα η βεβαίωση δύο καίριων αληθειών. Η πρώτη ότι, ο Θεός έγινε άνθρωπος. Και η δεύτερη ότι, ο άνθρωπος μπορεί να γίνει Θεός. Η εικόνα του Χριστού αυτό θυμίζει ότι, ο Θεός έγινε άνθρωπος. Και επειδή έγινε άνθρωπος γι’ αυτό και μπορεί και να εικονιστεί.

Δεν υπάρχει φωτογραφία κάποιου, που δεν γεννήθηκε ποτέ. Έτσι, λοιπόν, η εικόνα του Χριστού βεβαιώνει ότι, ο Θεός έγινε στ’ αλήθεια άνθρωπος. Και οι εικόνες της Παναγίας και των Αγίων βεβαιώνουν ότι, ο άνθρωπος μπορεί να γίνει όντως θεός. Γιατί, η Παναγία και οι Άγιοι, είναι οι άνθρωποι που θεώθηκαν. Γιατί; Γιατί εμπιστεύθηκαν το Χριστό. Γιατί τον ακολούθησαν στη πορεία της ζωής του. Και ο Θεός τους καταξίωσε με τη χάρη του και την ευλογία του. Και τους ανέδειξε μεγάλους και θαυμαστούς. Και σ’ αυτούς εμείς προσφεύγουμε.

Η λιτανεία η σημερινή, θα ’πρεπε να μας θυμίσει κάτι άλλο: Την ανάγκη να λιτανεύσουμε και να αναστηλώσουμε πάλι μια εικόνα, που έχει γκρεμιστεί. Τον άνθρωπο! Ο άνθρωπος είναι ο κατ’ εικόνα Θεού δημιουργημένος. Είναι εικόνα του Θεού. Κι όμως, αυτόν τον άνθρωπο, στα χρόνια μας, τον περιφρονήσαμε. Εμείς πρώτοι. Τον εαυτό μας. Του αφαιρέσαμε την αξία του ότι, είναι Θεός κεκελευσμένος. Του αφαιρέσαμε και προσπαθούμε να του αφαιρέσουμε το μέτρο της αξίας.  Αν ο άνθρωπος αξίζει, είναι για ένα και μόνο ότι, ο Θεός έγινε άνθρωπος για χάρη του. Και όσοι πολεμούν την πίστη, αυτό θέλουν: Να γκρεμίσουν τον άνθρωπο κι όχι τον Θεό. Και εμείς πολλές φορές αποδεχτήκαμε το γκρέμισμα και δεν καταλάβαμε ότι, πριονίζαμε το κλαδί που καθόμασταν. Σήμερα τι βιώνουμε; Ότι δεν μας υπολογίζει κανείς σαν ανθρώπους. Δεν τους νοιάζει αν θα πεινάσουμε, αν θα φτωχύνουμε, αν τα παιδιά μας δεν θα ’χουν να φάνε, αν, αν, αν… Τι ζητούν; Να ευημερεί η οικονομία. Να ευημερούν οι αριθμοί. Αλλά, για ποιον είναι η οικονομία, αν δεν είναι για τον άνθρωπο; Έτσι, λοιπόν, στη εποχή μας βλέπουμε καλά και τα δύο. Και την αλήθεια και το ψέμα. Την αλήθεια, που την ξεχάσαμε και το ψέμα, που μας κατέστρεψε.

Είναι, λοιπόν, ανάγκη να ξαναβάλουμε τον άνθρωπο στη θέση του! Εμείς πρώτοι.  Και δεύτερον να απαιτήσουμε το σεβασμό από τους άλλους. Να ξαναβάλουμε τον εαυτό μας εκεί που του ανήκει, ξαναγυρίζοντας στο Θεό και την αγάπη του. Τιμώντας πραγματικά τον εαυτό μας, γι’ αυτό που ο Θεός μας χάρισε. Και αγωνιζόμενοι να φτάσουμε στον προορισμό μας. Ο άνθρωπος δεν είναι για το χώμα, αλλά είναι για την Βασιλεία του Θεού! Δεν πλάστηκε, για να πεθάνει, αλλά για να ζήσει. Και ο Θεός έκανε το θάνατό μας, από τοίχο που σπάζαμε τα μούτρα μας, πόρτα που την περνάμε για να εισέλθουμε στη Βασιλεία του Θεού. Εκεί είναι όλοι οι Άγιοι, τους οποίους θα λιτανεύσουμε σε λίγο. Εκεί πηγαίνουμε και ’μεις, κι αυτό μας βεβαιώνουν εκείνοι, ότι μπορούμε σε κάθε στιγμή και σε κάθε εποχή. Όχι κάνοντας υψηλά κατορθώματα, αλλά ταπεινά, αναζητώντας την παρουσία του Θεού στη ζωή μας. Προσευχόμενοι σ’ αυτόν μ’ εμπιστοσύνη. Λειτουργούμενοι με αγάπη. Μετέχοντας στη ζωή του, και έτσι πλέον γινόμαστε δικοί του. Και τότε θα μάθουμε να προσέχουμε κι ο ένας τον άλλον…

Και ο άνθρωπος, είπα, είναι Θεός κεκελευσμένος. Και εδώ κάναμε το μεγάλο μας λάθος. Κλειστήκαμε στον εαυτό μας. Στη βόλεψη μας και στην καλοπέρασή μας. Κάναμε την κοινωνία μας ακοινώνητη. Δεν νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλον. Δεν μας νοιάζει η θλίψη, η δοκιμασία, ο πόνος, η φτώχεια του άλλου. Αν όμως νοιώσουμε ότι, ο καθένας έχει την ίδια τιμή με εμάς, και την εικόνα του Θεού, θα νοιαζόμαστε. Δεν θα αφήσουμε κανέναν να υποφέρει. Θα ’χουμε την έννοια και την αγάπη, για να σταθούμε δίπλα στον καθένα.

Έτσι νίκησε η Εκκλησία στο διάβα των χρόνων. Ποια είναι η πληροφορία, που μας δίνουν οι Πράξεις των Αποστόλων, για την πρώτη Εκκλησία; «Ην αυτής άπαντα κοινά.» Ήταν για όλους αυτούς τα πάντα κοινά. Κανείς δεν έλεγε αυτό είναι δικό μου και δεν στο δίνω. Έτσι, λοιπόν, ο καθένας μας δεν είναι ουδενός πράγματος ιδιοκτήτης. Ούτε της ζωής του. Κι αυτή, χάρισμα είναι. Είμαστε διαχειριστές όλων των αγαθών του Θεού, και αυτής της ζωής μας, ακόμα. Άρα, λοιπόν, χρειάζεται να τα διαχειριστούμε με τιμιότητα, που σημαίνει με αγάπη. Και τότε θα ξαναβρούμε και τον εαυτό μας, και ο ένας τον άλλον, και θα γίνουμε ισχυροί…..

Να ευχαριστήσουμε, αγαπητοί αδελφοί, το Θεό, που μας χάρισε αυτή την Εκκλησία. Που μας χάρισε αυτή την πίστη και να προσπαθούμε με ταπεινότητα να ζούμε το ήθος το αληθινό, το αγαπητικό, το θυσιαστικό της Ορθοδόξου πίστεώς μας, και τότε η χάρη του Θεού θα σκηνώνει πλούσια μέσα στη ζωή μας.»

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΛΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΜΙΚΡΟΚΑΣΤΡΟΥ

Ιερά Μονή Μικροκάστρου 5 Μαρτίου 2012

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Σ Η

Η Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Μικροκάστρου, εν συνοχή καρδίας, αναγγέλλει την πρός Κύριον εκδημία της αδελφής της Ιεράς Μονής, μοναχής Ειρήνης.

Η εξόδιος ακολουθία θα τελεσθεί αύριο Τρίτη 6 Μαρτίου 2012 περί τήν 11.30 πρωινή.

Η Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Μικροκάστρου

Κυριακή της Ορθοδοξίας 2012

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Ευρισκόμεθα πλέον μέσα στην πνευματική ατμόσφαιρα της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής……….

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ