Με ιδιαίτερη λαμπρότητα γιορτάστηκε και φέτος η εορτή της κατά σάρκα περιτομής του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και η μνήμη του Αγίου Βασιλείου αρχιεπισκόπου Καισαρείας του Μεγάλου στην Ενορία του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας.
Το βράδυ της 31ης Δεκεμβρίου 2012 τελέστηκε ο πανηγυρικός εσπερινός, για την εορτή της κατά σάρκα περιτομής του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και τη μνήμη του Αγίου Βασιλείου του Μεγάλου, στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλου, των ιερέων της ενορίας π. Βασιλείου Βασιλείου και π. Νέστορος Γκουρουμήσιου και στην παρουσία πολλών πιστών.
Μετά το πέρας του εσπερινού, κατά το εκκλησιαστικό έθος, ο Σεβασμιώτατος εισήλθε εν πομπή με τους Ιερείς και όλο το εκκλησίασμα στο Πνευματικό Κέντρο της ενορίας.
Εκεί, μετά τη σχετική ευχή που ανέγνωσε, ευλόγησε την Αγιοβασιλόπιττα.
Ο Σεβασμιώτατος, πριν κόψει την πίττα, στο σύντομο λόγο του, ανέφερε και τα εξής:
«…Ξεκινάμε μία νέα περίοδο στην πορεία της ζωής μας. Η αγάπη του Θεού χαρίζει στον καθένα μας ένα ακόμη χρονικό περιθώριο. Και το ερώτημα είναι, γιατί μας δίνει το περιθώριο αυτό; ποιο είναι το νόημα του χρόνου και τι κάνει το χρόνο καινούργιο;
Ο χρόνος μας δόθηκε με ένα σκοπό. Να γίνει καιρός σωτηρίας. Και καιρός σωτηρίας σημαίνει ευκαιρία, ώστε να πραγματοποιήσουμε τη σωτήρια συνάντησή μας με το πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Εκείνου ο οποίος είναι ο μόνος, που κάνει τον χρόνο καινούργιο. Η αληθινή όμως αρχή του χρόνου είναι τα Χριστούγεννα και όχι η Πρωτοχρονιά. Γιατί η αλλαγή ενός αριθμού από το 2 στο 3 δεν πρόκειται να αλλάξει το χρόνο. Το περιεχόμενο στο χρόνο το δίνουμε εμείς.
Ο χρόνος μοιάζει με ένα χωράφι και οι σκέψεις μας, οι πράξεις μας, οι ενέργειές μας, σαν σπόροι πέφτουν σ’ αυτό το χωράφι του χρόνου. Αν κάποιες φορές γυρίσουμε και κοιτάξουμε πίσω ίσως τρομάξουμε με ό, τι έχει φυτρώσει μέσα σ’ αυτό το χωράφι, που είναι ο χρόνος και από τη σπορά την οποία κάνουμε εμείς.
Έτσι, λοιπόν, αυτό που αλλάζει το χρόνο και τον κάνει καινούργιο αληθινά είναι το πέρασμα του Θεού μέσα στο χρόνο. Και αυτό έγινε τα Χριστούγεννα. Ο Άχρονος Θεός μπαίνει μέσα στο χρόνο του ανθρώπου και μέσα στο χώρο του ανθρώπου, προκειμένου να τα ευλογήσει και τα αγιάσει, ώστε ο χρόνος πλέον, που πριν από το Χριστό καθώς κυλούσε οδηγούσε στο θάνατο, τώρα καθώς κυλάει εκβάλλει στη Βασιλεία του Θεού. Αυτό είναι κάτι το αληθινά καινούργιο, το μόνο αληθινά καινούργιο. Όλα τα άλλα είναι πράγματα που τα επαναλαμβάνουμε.
Έτσι, λοιπόν, ένας καινούργιος χρόνος θα είχε πάρα πολλή μεγάλη αξία και σημασία, αν σ’ αυτό το χρόνο που προστίθεται στο χρόνο της ζωής μας επιτρέπαμε στο Θεό να περάσει. Να περάσει μέσα στο χρόνο μας, μέσα στην καθημερινότητα μας και να μας αλλάξει. Τότε ναι, θα είχε αξία. Γιατί πολλές φορές δίνουμε στο Θεό την εντύπωση ότι τζάμπα τρώμε το χρόνο που μας δίνει. Ο Θεός μας δίνει το χρόνο και εμείς δεν καταλάβαμε γιατί μας τον έδωσε. Και συνεχίζουμε και στον καινούργιο χρόνο τα ίδια λάθη, τις ίδιες επιπολαιότητες, τις οποίες κάναμε στο χρόνο που πέρασε. Φαίνεται ότι ο Θεός μάταια μας δίνει ένα ακόμα χρόνο. Εμείς δεν καταλαβαίνουμε γιατί;
Και αν θέλουμε να δώσουμε μία ευχή με την ευκαιρία του Νέου Έτους, του Νέου Ενιαυτού της χρηστότητος του Κυρίου, δεν είναι καμία άλλη παρά μόνον αυτή: Να περάσει ο Χριστός στο χρόνο της ζωής μας. Να τον μεταμορφώσει. Να τον κάνει καιρό σωτηρίας και να μας βάλει στον δρόμο εκείνον που οδηγεί στην Βασιλεία του Θεού.
Γι’ αυτό, λοιπόν, είναι πάρα πολύ σημαντικό να μη γιορτάζουμε χαζοχαρούμενα αλλά να σκεφτόμαστε ότι, ο Θεός μας χρεώνει με μία ακόμα αγάπη του, με το χρόνο που μας δίνει. Σαν να μας λέει, σε περιμένω. Τελικά θα καταλάβεις γιατί ζεις; Θα καταλάβεις γιατί σου έδωσα το χρόνο μέχρι τώρα, γιατί σου δίνω λίγο ακόμα;
……Έτσι, λοιπόν, αγαπητοί αδελφοί, να εκμεταλλευθούμε το χρόνο και το νόημά του. Όλα τα άλλα είναι για να υπονομεύουμε τον όντως χρόνο και τη σωτηρία μας.
Και τελειώνοντας ευχήθηκε: Μακάρι, λοιπόν, έτσι να εκμεταλλευθούμε αυτό το χρόνο, που η αγάπη του Θεού μας χαρίζει και πάλι.
Και απευθυνόμενος στον εορτάζοντα εφημέριο της Ενορίας π. Βασίλειο, του ευχήθηκε «Χρόνια ευλογημένα και καλά» και να έχει ως πρότυπο και παράδειγμα, για να ακολουθεί στη ζωή του, τον Μέγα Βασίλειο.
Ευχήθηκε, ακόμη, στον π. Βασίλειο, με τις πρεσβείες του προστάτη και εφόρου του, του Αγίου Βασιλείου, να τον στηρίζει ο Θεός στη ζωή του και στη διακονία του, ώστε να είναι πάντα ευάρεστος στο Θεό και να έχει καλή απολογία ενώπιον του φοβερού βήματος του Χριστού. «Χρόνια πολλά και ευλογημένα.»
Στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος ποιμενάρχης μας κ. Παύλος έκοψε την Βασιλόπιττα και διένειμε τα κομμάτια, με τους ήχους μουσικών οργάνων και παραδοσιακών μελωδημάτων, που τραγουδούσαν παιδιά της Ενορίας.
Σ’ όλους εκείνους που κέρδισαν φλουρί, (συνολικά δώδεκα) δόθηκε ως δώρο, ένα όμορφο βιβλίο από το Ενοριακό βιβλιοπωλείο.
Ανήμερα της εορτής του Αγίου, τελέσθηκε με λαμπρότητα από τους Ιερείς π. Βασίλειο και π. Νέστορα και τη συμμετοχή πλήθους πιστών η Θεία Λειτουργία του Μ. Βασιλείου.
Ο π. Βασίλειος στο κήρυγμά του μίλησε για τον κύριο σκοπό της ζωής των βαπτισμένων στο όνομα του Αγίου Τριαδικού Θεού, που είναι να γίνουν Άγιοι. Γιατί οι Άγιοι, όπως ανέφερε, είναι οι μεγαλύτεροι ευεργέτες της ανθρωπότητας, όσο άσημοι κι αν είναι, όσο αφανείς και περιφρονημένοι και διωκόμενοι. Οι άγιοι, είναι το φρένο στον κατήφορο της κοινωνίας. Είναι το φως στη ζωή μας. Είναι οι οδοδείκτες των πορειών μας. Είναι η παρηγοριά στις θλίψεις μας. Είναι το θάρρος μπροστά στις δυσκολίες. Είναι το αλάτι που νοστιμίζει τις πράξεις και τα έργα μας. Είναι οι οχετοί της χάριτος του Θεού. Είναι οι πραγματικοί ευεργέτες μας!
Και τελειώνοντας αναρωτήθηκε, «Ποιος δεν θα ζήλευε, πρώτη μέρα του καινούργιου χρόνου, να αποκτήσει τον τίτλο του ευεργέτη της ανθρωπότητας, της μικρής κοινωνίας μας, ή έστω της οικογένειάς μας;»
Μετά την απόλυση της Θείας Λειτουργίας εψάλη μεγάλη δοξολογία επί τη ενάρξει του Νέου ‘Ετους.
Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας 