Το εορταστικό πρόγραμμα άρχισε με τον γενικό σημαιοστολισμό όλων των Δημοσίων, Δημοτικών, Ιδιωτικών καταστημάτων και οικιών από την παραμονή των εορταστικών εκδηλώσεων.
Την Δευτέρα 24 Μαρτίου οι μαθητές όλων των σχολείων της πόλης απέδωσαν τιμές στο Ηρώο των πεσόντων στην πλατεία Διοικητηρίου και κατέθεσαν στεφάνια για τη μνήμη των ηρώων.
Ανήμερα της εορτής Τρίτη 25 Μαρτίου 2014 το πρωί έγινε χαιρετισμός της ημέρας με χαρμόσυνες κωδωνοκρουσίες και τη μπάντα του Δήμου να παίζει εμβατήρια και ακολούθησε έπαρση της σημαίας από το Δήμο.
Στους δύο Ενοριακούς Ναούς της πόλης, στην Ενορία του Αγίου Νικολάου και στην Ενορία του Αγίου Δημητρίου τελέστηκε Θεία Λειτουργία.
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος με τους ιερείς της πόλης, στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Δημητρίου τέλεσε την δοξολογία παρουσία των Δημοτικών, Πολιτικών, Δικαστικών και Αστυνομικών αρχών, των μαθητών και μαθητριών όλων των εκπαιδευτηρίων της πόλης και του λαού.
Τον πανηγυρικό της ημέρας εκφώνησε ο κ. Τσουμής καθηγητής του Μουσικού Σχολείου Σιάτιστας.
Ακολούθησε η επιμνημόσυνη δέηση και η κατάθεση στεφάνων στον χώρο του Ηρώου, από τη Δήμαρχο Βοϊου κ. Παναγιώτα Ορφανίδου, τον κ. Βασίλειο Πάτρα εκπρόσωπο της Περιφέρειας, τον κ. Ναούμ Τσιαούση Πρόεδρο του τοπικού Συμβουλίου Σιάτιστας, εκπρόσωπο του Αστυνομικού τμήματος Σιάτιστας και εκπρόσωπο της Εθνικής Αντίστασης.
Τηρήθηκε σιγή ενός λεπτού στη μνήμη των ενδόξων νεκρών μας και η φιλαρμονική του Δήμου παιάνισε τον Εθνικό ύμνο.
Μετά την δεξίωση στο Δημοτικό κατάστημα ακολούθησε η παρέλαση της μαθητιώσας νεολαίας.
Την παράσταση, έκλεψαν οι μικροί μαθητές των νηπιαγωγείων και των παιδικών σταθμών με τις παραδοσιακές στολές και την παρέλασή τους.

Ὁ καθένας δικαιοῦται νά ἔχει τήν ἄποψή του. Ὁ καθένας δικαιοῦται νά τήν λέει ἀκόμη καί τότε πού λέει ἀνοησίες. Ἔχω καί ἐγώ λοιπόν τό δικαίωμα νά ἔχω τήν ἄποψή μου καί θέλω νά τήν πῶ.

Μίλησε ὁ Νίκος Δήμου, ἀπό τό «ΠΟΤΑΜΙ» γιά τό 1821, γιά τούς Ἕλληνες καί τό ρόλο τῆς Ἐκκλησίας.

Μίλησε καί ἡ κ. Ρεπούση ἀπό τήν ΔΗΜΑΡ καί εἶπε τά ἴδια περίπου πράγματα. Εἶπαν καί οἱ δύο τά γνωστά ποιηματάκια τους, δυστυχῶς ὅμως γι’αὐτούς, κανένας πλέον δέν τούς χειροκροτεῖ. Ξεπερασμένες ἀπόψεις πού ἁπλά εἶναι ὑπηρετικές ὅσων σκέφθηκαν, ὅτι γιά νά ὑποτάξουν τόν Ἕλληνα πρέπει νά τόν πλήξουν στίς ρίζες του, δηλαδή στήν γλῶσσα του, στήν πίστη του, στήν ἱστορία του. Δέν εἶναι βέβαια οἱ μόνοι. Εἶναι καί ἄλλοι πού πιό «ἤπια», μέ δῆθεν ἐπιστημονικό λόγο, ἐπιχειροῦν νά ὑπηρετήσουν τόν ἴδιο στόχο. Σχεδόν ὅλοι μέλη γνωστῶν ὁμάδων πού ἄλλοι δουλεύουν γιά τήν γλῶσσα, ἄλλοι γιά τήν πίστη καί ἄλλοι γιά τήν ἱστορία, δηλαδή ἐναντίον τους.

Ἐπειδή ὅμως καί ἐγώ ἔχω ἄποψη, πιστεύω ὅτι ὅλοι αὐτοί, διεσπαρμένοι σέ διάφορα κόμματα ὑπηρετοῦν τόν ἴδιο σκοπό σάν μέλη μιᾶς ἄλλης διεθνοῦς, στό χῶρο μιᾶς εὐρύτερης παγκοσμιοποίησης. Δέν εἶναι δά καί τόσο μεγάλη ἡ Πατρίδα μας καί εἴμαστε πλέον γνωστοί ὅλοι. Ἀλλοίμονο ἄν περιμέναμε ἀπό αὐτούς νά ἀξιολογήσουν τήν παρουσία τῆς Ἐκκλησίας στά χρόνια τῆς Τουρκοκρατίας.

Οἱ ἀντικειμενικοί ἱστορικοί, αὐτοί πού σέβονται τόν ἑαυτό τους εἶναι σαφεῖς. Ἕνας μαρξιστής ἱστορικός, ὁ Νίκος ὁ Σβορῶνος, πού δέν θέλησε νά διακινδυνεύσει τήν ἐπιστημονική του σοβαρότητα ἀναγνωρίζει ξεκάθαρα αὐτό τό ρόλο.

Οἱ στρατευμένοι, χρησιμοποιώντας πάντα σάν μέθοδο τήν ἀπολυτοποίηση τοῦ σχετικοῦ ὑπηρετοῦν τούς κυρίους τους. Ὑπάρχουν ὅμως οἱ πηγές, ὑπάρχουν τά ἀπομνημονεύματα τῶν ἀγωνιστῶν, ὑπάρχουν οἱ μαρτυρίες τῶν συγχρόνων, πού δείχνουν τήν πραγματική εἰκόνα τῶν πραγμάτων.

Οἱ στρατευμένοι ἔβαλαν τήν ἱστορία στό κρεβάτι τοῦ Προκρούστη καί τήν ἔφτιαξαν στά μέτρα τῶν στόχων τους. Θά τολμοῦσα νά πῶ, ὅτι καί αὐτή ἀκόμη ἡ ἀνακοίνωση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, πού λέει ἁπλές ἀλήθειες, πού ὁ λαός τίς γνωρίζει δέν θά χρειαζόταν.

Ἀλήθεια, ὅλοι αὐτοί οἱ κύριοι, σήμερα, πού ὁ λαός στενάζει τί κάνουν; Εἶναι καλά βολεμένοι. Δέν φαίνεται νά τούς ἔχει ἀγγίξει ἡ κρίση. Ἀδολεσχοῦν περί τῆς κρίσεως, ἐκμεταλλεύονται οὐχί ἀδαπάνως τήν κρίση, ὑπερασπίζονται δῆθεν τά προβλήματα τοῦ λαοῦ, ἀλλά αὐτή ἡ κρίση δέν τούς ἄγγιξε, ούτε στό φαγητό τους, οὔτε στό ντύσιμό τους, οὔτε στήν διαβίωσή τους καί κάποιοι ἑτοιμάζονται γιά μιά ἀκόμη φορά νά σώσουν τό λαό. Ἀνήκουν ἁπλά στήν δική τους «ἐλίτ».

Ὁ κ. Δήμου ἔχει ἐκφράσει τήν ἄποψη του γιά τούς Ἕλληνες, πού τώρα θέλει καί αὐτός νά τούς «σώσει». Καί μόνη ἡ λέξη «ἐθνοκάθαρση» γιά τίς προθέσεις τοῦ Κολοκοτρώνη – ἄραγε ἐκεῖνος νά τήν ἤξερε τήν λέξη – δείχνει τό βάθος τῆς ἐπιστημονικῆς του ἐμβρίθειας.

Δίπλα στό λαό στέκει καί σήμερα ἡ Ἐκκλησία, πού μοιράζεται τά προβλήματα του, πού τοῦ προσφέρει τήν καθημερινή του τροφή, πού τόν στηρίζει στήν καθημερινότητα του, πού δέχεται ἀκόμη καί τήν ὀργή του, πού τοῦ ἐμπνέει τήν ἐλπίδα. Ἡ μόνη πόρτα, πού σήμερα εἶναι ἀνοικτή, εἶναι αὐτή τῆς Ἐκκλησίας καί κανενός ἀπό τούς κυρίους αὐτούς. Καί ὅσοι ἄλλοι προσπαθοῦν νά βοηθήσουν, στήν διακονία τῆς Ἐκκλησίας στηρίζονται.

Τήν ἡμέρα πού ὁ λαός μας θά καταλάβει ξεκάθαρα, ὅτι ὅσοι κτυποῦν τίς ρίζες του καί προσπαθοῦν νά τόν ἀποκόψουν ἀπό αὐτές εἶναι οἱ πραγματικοί ἐχθροί του, τότε μιά καινούρια ἡμέρα θά ἔχει ξημερώσει.

Σχόλιο του Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης Παύλου, στο Amen.gr

Στην αίθουσα εκδηλώσεων του 2ου Δημοτικού Σχολείου Σιάτιστας πραγματοποιήθηκε η εορταστική εκδήλωση, για την εθνική εορτή της 25ης Μαρτίου 1821 από τα κατηχητικά της Ενορίας του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας με την ευλογία του προϊσταμένου της Ενορίας π. Βασιλείου Λ. Βασιλείου.
Η εορταστική εκδήλωση πραγματοποιήθηκε την Δευτέρα 24 Μαρτίου 2014. Ξεκίνησε περί τις 7:30 μ. μ. και διήρκεσε σχεδόν δύο ώρες.
Στη εορταστική εκδήλωση συμμετείχαν τα παιδιά του μέσου και ανωτέρου κατηχητικού.
Την εορτή τους φέτος την αφιέρωσαν στην απαράμιλλη αποστολική προσωπικότητα του Ισαποστόλου Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, τιμώντας με αυτόν τον τρόπο τα 300 έτη από τη γέννησή του (1714 – 2014).
Ο σπόρος των λόγων του φύτρωσε στις καρδιές των ραγιάδων και επαναστάτησαν. Μέσα από το κήρυγμά του ξεπήδησε ο Ρήγας Φεραίος και πολλοί ακόμη αγωνιστές. Επομένως δίκαια έχει αποκληθεί πρωτεργάτης της Επανάστασης του 1821. Λαϊκός απόστολος και εθνομάρτυρας, επιδρούσε στις μάζες με τρόπο εκπληκτικό. Φλογερός πατριώτης, ανέπτυξε μια μεγαλόπνοη δράση, σε όλους τομείς, ιδιαίτερα στον χώρο της παιδείας και της μορφώσεως των υποδουλωμένων ελλήνων, ανεπανάληπτη μέχρι σήμερα.
Όσοι προσήλθαν και παρακολούθησαν την εκδήλωση, είχαν την ευτυχία να καμαρώσουν από κοντά τους νέους και τις νέες των Κατηχητικών Σχολείων, που προσπάθησαν να αποδώσουν όσο μπορούσαν περισσότερο τους ρόλους τους. Όλα τα παιδιά που συμμετείχαν στην εορταστική εκδήλωση, ενθουσίασαν τους θεατές, με την ζωντάνια και τον παλμό τους, και καταχειροκροτήθηκαν από όλους.
Στην οργάνωση και στην όλη επιτυχία της εορτής συνετέλεσαν πολλοί. Κατ’ αρχήν η κατηχήτρια των παιδιών και υπεύθυνη της όλης οργάνωσης κ. Ευφημία Ώττα μαζί με τους βοηθούς στο κατηχητικό της έργο, κ. Τατιανή Τζάλια και κ. Ιωάννη Μπατσή. Στην παρουσίαση της γιορτής ήταν η κ. Ελένη Βασιλείου, στην αφήγηση η κ. Μαλαματή Ζιώγου και υπεύθυνος της Χορωδίας ο κ. Χρήστος Καρακουλάκης. Στη ρύθμιση των ηχητικών ήταν η κ. Μαρία Τσιαούση.
Η ενορία του Αγίου Νικολάου εξέφρασε τις πολλές ευχαριστίες προς τον διευθυντή του 2ου Δημοτικού Σχολείου κ. Μιλτιάδη Γκούβα, για την παραχώρηση της αίθουσας εκδηλώσεων του σχολείου, ώστε να παρουσιαστεί αυτή η εκδήλωση.
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος, με πολύ ενθουσιασμό και ικανοποίηση, απευθύνθηκε στα παιδιά και τα ευχαρίστησε για την όμορφη γιορτή τους. Συμφώνησε, επίσης, ότι ήταν πάρα πολύ όμορφη ευκαιρία να γιορτάσει φέτος η ενορία τους την επέτειο της εθνικής επαναστάσεως του ’21, τιμώντας τον εθνεγέρτη, Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό.
Ο Σεβασμιώτατος μετά το πέρας της εκδήλωσης, απευθυνόμενος στα παιδιά αλλά και σε όλους τους παρισταμένους, παίρνοντας αφορμή από το θέμα της εορτής, μεταξύ άλλων ανέφερε και τα εξής για τον Άγιο Κοσμά:
«…Ο Άγιος Κοσμάς 20 χρόνια περπατούσε αδιακόπως, δε σταματούσε ούτε για να ξεκουραστεί. Το ίδιο έτος που τελείωνε η περιοδεία του, το ίδιο έτος άρχιζε και η επόμενη. Και είναι επίσης σημαντικό, από την Κωνσταντινούπολη ξεκινούσε, εκεί κατέληγε. Διότι ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός ήταν ένας άνθρωπος με βαθύ εκκλησιαστικό φρόνημα. Ήξερε με πιο τρόπο, το έργο που μπορεί να φαίνεται καλό, θα είναι και ευλογημένο και γι’ αυτό ακριβώς έκανε όλες αυτές τις περιοδείες, για να καταλήγει εκεί. Τέσσερα χρόνια η πρώτη περιοδεία, ένδεκα η δεύτερη, τέσσερα η τρίτη και η τελευταία, όπου η μαρτυρία του σφραγίστηκε με το μαρτύριο του αίματός του.
1100 σχολεία έφτιαξε ο Άγιος. 200 και λίγο παραπάνω ήταν τα μέσα σχολεία όπως θα λέγαμε σήμερα και τα 10 που ακούσατε ήταν τα ανώτερα. Και όπως ακούσαμε πάρα πολύ όμορφα, δεν έφτιαξε μόνο το κτίριο αλλά τα επάνδρωσε και ενδιαφερόταν για τη λειτουργία τους και όταν ξαναπερνούσε, τους ρωτούσε, τι κάνουνε, γιατί είχε καταλάβει την αξία της παιδείας. Μιας παιδείας, όμως, που μιλάει πραγματικά για τα τίμια και τα ουσιώδη της ζωής. Ένα σχολείο, που ήθελε να διδάσκει τους μαθητές, την πίστη τους, την πατρίδα τους, την ιστορία τους, τη γλώσσα τους.
Ένα λόγο θέλω να πω στα παιδιά, που μας παρουσίασαν όλη αυτή τη γιορτή. Λοιπόν, παιδιά μου καλά, ακούοντας τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, θα σταματήσετε να γράφετε γκρίκλις στο facebook; Γιατί, αυτή τη γλώσσα που τότε τη μόλυναν με τις ξένες γλώσσες, το κάνουμε και εμείς σήμερα. Και ίσως σήμερα χρειαζόμαστε καινούργιους Κοσμάδες, που θα διατρέξουν μια χώρα που είναι σκλαβωμένη. Γιατί, άμα έχετε την αυταπάτη ότι είμαστε ελεύθεροι, είστε γελασμένοι. Είμαστε τόσο ελεύθεροι, όσο με τους τούρκους τότε. Έχουμε αφεντικά, είχαμε τότε, έχουμε και σήμερα, και δεν το καταλαβαίνουμε.
Από την άλλη πλευρά, κοιτάξτε τη σοφία του Πατροκοσμά, για να καταλάβετε ότι, κάποιοι που υψώνουν φανατικές φωνές, είναι έξω από το πνεύμα του. Δε δίστασε να προσκυνήσει τους τούρκους, γιατί τον ένοιαζε το καλό του γένους. Δεν τον ένοιαζε να γίνει ψευτοήρωας αλλά διδάσκαλος, γιατί ήξερε ότι, αν το γένος δεν ετοιμαστεί, δεν θα μπορέσει να σταθεί στα πόδια του. Και από την άλλη πλευρά, όταν ήρθε η ώρα του, δε φοβήθηκε ο Άγιος το θάνατο, ήταν προ πολλού έτοιμος γι’ αυτόν.
…Ο Άγιος Κοσμάς δεν απευθύνθηκε σε κανέναν Υπουργό, σε κανέναν Πασά, προκειμένου να κρατήσει την αργία της Κυριακής στους χριστιανούς. Απευθύνθηκε και τους είπε αυτά, που ακούσατε προηγουμένως να τους λέει, και εκείνοι που άλλαξαν τα παζάρια, δεν ήταν οι Πασάδες, αλλά οι Χριστιανοί που σταμάτησαν να πηγαίνουν στα παζάρια.
Εμείς περιμένουμε, ίσως, από μια πολιτεία, που δεν ξέρω πόσο ελεύθερη είναι. Το ερώτημα είναι, εμείς θα αποφασίσουμε να μην ψωνίζουμε την Κυριακή; Εμείς θα αποφασίσουμε να κρατάμε κλειστά τα μαγαζιά μας την Κυριακή; Εμείς θα αποφασίσουμε με το δικό μας τρόπο και τη στάση να αλλάξουμε αυτά, που κάποιοι νομοθετούν; Έτσι επαναστατούν οι άνθρωποι. Αλλιώς, είμαστε βολεμένοι. Αλλιώς, ήρθαμε απόψε, είδαμε μία ωραία γιορτή, πού μπορούμε όντως να ευχαριστήσουμε και να συγχαρούμε όσους εργάστηκαν γι αυτήν, όλα τα παιδιά που έλαβαν μέρος. Η ευχή μου είναι, αυτά τα λόγια που είπαν, να περάσουν από το μυαλό τους στην καρδιά.
Ακόμα ένα ερώτημα είναι, από όλα αυτά τα παιδιά που είναι εδώ, θα νοιώσουν κάποια απόψε την κλήση να ακολουθήσουν τα ίχνη του Πατροκοσμά; ή θα αιχμαλωτιστούν στα επίγεια και στα εγκόσμια, προκειμένου να βολευτούμε και εντάξει να πορευόμαστε κάπως μετρημένα στη ζωή μας; Η αληθινή ζωή χρειάζεται επαναστάτες. Επαναστάτες, πρώτα στη συνείδηση. Γιατί όταν η συνείδηση υπνώττει, τότε είμαστε νεροκουβαλητές και όχι επαναστάτες. Όταν, όμως, η συνείδηση είναι ξύπνια, τότε, πάρα πολύ καλά το κατάλαβε ο τούρκος ότι, πίσω από αυτό το πρόσωπο και την ηρεμία κρύβετε φωτιά. Και κρυβόταν φωτιά, αλλιώς δε θα περπατούσε 20 χρόνια διαρκώς, για να γυρίσει όλο το σκλάβο γένος της εποχής εκείνης…»
Η πανέμορφη εκδήλωση έκλεισε με τη χορωδία, ψάλλοντας το κοντάκιο της εορτής του Ευαγγελισμού, «Τη υπερμάχω στρατηγώ τα νικητήρια…», το απολυτίκιο του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, «Θείας πίστεως, διδασκαλία…” και τον εθνικό ύμνο.
Ο προϊστάμενος της ενορίας, πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Λ. Βασιλείου, με πολλή χαρά και ικανοποίηση ευχαρίστησε τον Σεβασμιώτατο κ. κ. Παύλο για την παρουσία του στην εκδήλωση. Ευχαρίστησε, επίσης, όλους τους παρευρισκομένους, που με την παρουσία τους δίνουν θάρρος και ενίσχυση στα παιδιά. Συγχάρηκε όλα τα παιδιά, για τις προσπάθειες που κατέβαλαν να παρουσιάσουν την όλη εκδήλωση, και τέλος ευχαρίστησε όλους εκείνους, που συνετέλεσαν να προβληθεί η μεγάλη προσωπικότητα του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, με τα κείμενα, τα τραγούδια, τα σκηνικά και το θεατρικό έργο.
Το μήνυμα είναι αφάνταστα μεγάλο:
Πόσα μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος με ενθουσιασμό και θέληση, έχοντας πίστη στον Άγιο Τριαδικό Θεό!!!

Ακολουθεί σύντομο φωτογραφικό υλικό από την εορταστική εκδήλωση.

Στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας τελέστηκε σήμερα, 23 Μαρτίου Γ΄Κυριακή των Νηστειών ο Δ’ Κατανυκτικός Εσπερινός.
Στον Κατανυκτικό Εσπερινό οι Ιερείς της Ενορίας π. Βασίλειος Βασιλείου και π. Νέστορας Γκουρομίσιος τέλεσαν την ακολουθία του εσπερινού και παρέστησαν συμπροσευχόμενοι οι Ιερείς της Ενορίας του Αγίου Δημητρίου π. Στέργιος Μπαχτσεβάνος και π. Γρηγόριος Κεσελόπουλος.
Πριν το πέρας του Κατανυκτικού Εσπερινού, ακολούθησε ομιλία του ο π. Βασιλείου με θέμα: «Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΙ Η ΣΤΑΥΡΙΚΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ».

Ακολουθεί η ομιλία του π. Βασιλείου Βασιλείου.

Ἀγαπητοί μου συμπρεσβύτεροι,
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,
Συνεχίζουμε, μέ τή χάρη τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ μας, νά πορευόμαστε τήν κατανυκτική αὐτή περίοδο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Πραγματικά, εἶναι μία μεγάλη εὐλογία καί μία προφανής βοήθεια, πού παρέχει ἡ Ἐκκλησία στούς πιστούς, μέ τό πολυποίκιλο πλῆθος τῶν ἀκολουθιῶν αὐτῆς τῆς περιόδου.
Ἡ Ἐκκλησία μας, σήμερα, Τρίτη Κυριακή τῶν Νηστειῶν, εὐρισκόμενοι στό μέσον της Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, προβάλλει τόν Τίμιο Σταυρό. Αὐτό τό καύχημα τῆς Ἐκκλησίας, τό καύχημα τῶν πιστῶν. Νά τόν δοῦμε, νά τόν προσκυνήσουμε, νά κατανοήσουμε τή θεολογία του.
Θά ἤθελα, μέ ὅση δυνατή συντομία, νά ἀσχοληθοῦμε μέ τό τόσο μεγάλο θέμα. Νά δοῦμε ποιός εἶναι ὁ Τίμιος Σταυρός.
Ὁ Τίμιος Σταυρός κατ’ ἀρχάς, ἀγαπητοί μου, εἶναι τό σύμβολο τῆς θυσίας. Ταυτόχρονα ὅμως εἶναι καί τό σύμβολο τῆς ἐνισχύσεως.
Ἡ Ἐκκλησία, ἀπό τόν πρῶτο καιρό, ἀπό τά ἀποστολικά χρόνια, προβάλλει σέ κάθε ἁγιαστική της πράξη τόν Τίμιο Σταυρό. Τόν προβάλλει γιά νά φανερώνει σέ κάθε στιγμή κάτι πολύ σημαντικό. Ὅτι, τό εὐαγγέλιο εἶναι σταυρικό! Ὅτι, ὁ πιστός πρέπει νά θυσιαστεῖ καί ὅτι, χωρίς αὐτή τή θυσιαστική ζωή δέν μπορεῖ νά εἰσέλθει στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά, ἡ Ἐκκλησία μᾶς λέει ὅτι, ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ ἐνισχύει τόν πιστό, διότι γνωρίζει ὅτι, δι’ αὐτοῦ νικήθηκε ὁ μεγάλος ἐχθρός, ὁ Διάβολος καί πατήθηκε, ἐξαφανίσθηκε τό μεταπτωτικό φαινόμενο τοῦ θανάτου.
Αὐτές εἶναι τρεῖς θέσεις, (σύμβολο τῆς θυσίας, σύμβολο τῆς ἐνισχύσεως, νικήθηκε ὁ Διάβολος, ἐξαφανίσθηκε ὁ θάνατος), εἶναι τρεῖς θέσεις, τίς ὁποῖες πρέπει ὁ κάθε πιστός νά ἔχει διαρκῶς ὑπόψη του, γιά νά γνωρίζει πῶς νά ζεῖ καί νά μπορεῖ νά ἐνισχύεται.
Τίθεται, ὅμως, τώρα ἕνα θεμελιακό ἐρώτημα, πού σίγουρα ἀπασχολεῖ πολλούς Χριστιανούς μας.
Γιατί πρέπει νά ζήσουμε σταυρική ζωή, πού προβάλλεται ἀπό τήν Ἐκκλησία καί εἶναι ἡ καρδιά τοῦ Εὐαγγελίου;
Ἡ σταυρική ζωή, νά τό πῶ ἐκ τῶν προτέρων, φαίνεται διάχυτα μέσα στήν Ἁγία Γραφή. Ἀκόμη καί στή σημερινή εὐαγγελική περικοπή, αὐτό ἀκούσαμε. Τί εἶπε ὁ Χριστός; «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθήτω μοι». Ἕνας, λοιπόν, προσεκτικός μελετητής τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τό ἐπισημαίνει αὐτό πολύ νωρίς. Ὁ Χριστός ὁμιλεῖ γιά σταυρική ζωή!
Ἡ ἐρώτηση συνεχίζει νά ὑφίσταται. Γιατί πρέπει «νά εἰσέλθουμε διά τῆς στενῆς πύλης καί νά βαδίσουμε τήν τεθλιμμένη ὁδό»; ὅπως μᾶς λέει ὁ Κύριος; Ἐν τῷ μεταξύ, καί ὅλοι οἱ ἅγιοι πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μᾶς λένε ὅτι, «ποτέ, κανείς, δέν ἀνέβηκε διά τῆς ἀνέσεως στόν οὐρανό». Ἐδῶ ὁμιλεῖ ἡ πείρα τῆς Ἐκκλησίας.
Συμπερασματικά, θά μπορούσαμε νά ποῦμε ὅτι, τό σταυρικό πνεῦμα εἶναι μέσα στήν οὐσία τοῦ χριστιανισμοῦ. Εἶναι κάτι τό καθορισμένο, κάτι τό σταθερό.
Οἱ πιστοί, ὅμως, συνεχίζουν νά ἐρωτοῦν: Γιατί πρέπει νά σηκώσω σταυρό, γιά νά σωθῶ;
Ἐπειδή τό ἐρώτημα εἶναι σοβαρό ἄς προσέξουμε. Ἄς δώσουμε ἀρκετή προσοχή κι ἄς μήν τά βλέπουμε ἐπιπόλαια.
Ἀναμφισβήτητα ὁ Θεός, ἀγαπητοί μου, δέν θά ἤθελε ποτέ τά λογικά πλάσματά του νά θλίβονται, νά ὑποφέρουν, νά καταπιέζονται. Ἀντίθετα, δημιούργησε τόν παράδεισο. Καί τόν ὀνόμασε παράδεισο τῆς τρυφῆς, τῆς ἀπολαύσεως. Ἐκεῖ ἔβαλε τούς πρωτοπλάστους. Ἀλλά ἐπίσης καί Αὐτός ζεῖ στή μακαριότητα καί θέλει καί τά πλάσματά του νά μετέχουν τῆς θείας μακαριότητας.
Ὅμως, τό δράμα τοῦ ἀνθρώπου ἄρχισε ἀπό ἐκεῖ μέσα, ἀπ’ τόν παράδεισο, τόν παράδεισο τῆς τρυφῆς. Ὁ Διάβολος φθονώντας τούς πρωτοπλάστους, τούς προτείνει νά γευθοῦν ἀπό τόν καρπό τοῦ δένδρου, ἀπό τό ὁποῖο δένδρο τούς ἀπαγόρευσε ὁ Θεός, νά φᾶνε. Πιό πρίν δέν τόν παρατηροῦσαν καί οὔτε τούς εἶχε δημιουργηθεῖ ἡ ἐπιθυμία νά τόν φᾶνε ἐκεῖνο τόν καρπό! Μετά τήν πρόταση, ὅμως, τοῦ Διαβόλου, τόν πρόσεξαν, τόν ἐπιθύμησαν, τόν ἔφαγαν, εὐχαριστήθηκαν. Ὅμως αὐτό ἦταν μία ἔνοχη εὐχαρίστηση, μία ἔνοχη ἡδονή, διότι παρέβησαν τήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ.
Καί ὅλα τά ἄλλα, ὅσα ἔτρωγαν, ὁ Ἀδάμ καί ἡ Εὔα, τούς καρπούς, δηλαδή, τῶν διαφόρων δένδρων, τούς προξενοῦσαν μία εὐχαρίστηση, μία ἡδονή, ἀλλά νόμιμη ἡδονή. Ἡ ἄλλη, ὅμως, ἦταν μία ἔνοχη ἡδονή.
Στή συνέχεια, αὐτή ἡ παράνομη εὐχαρίστηση, ἡ ἔνοχη ἡδονή, μέ τή σειρά της γέννησε κάτι πού ταλανίζει τόν ἄνθρωπο, γέννησε τήν ὀδύνη. Αὐτή ἡ ὀδύνη προῆλθε ἀπό δύο νέες πραγματικότητες. Ἀπό τήν ἀπώλεια τῆς μακαριότητας καί τή γεύση τοῦ θανάτου. Εἶναι πραγματικά ἀφάνταστα ὀδυνηρό, ἀγαπητοί μου, νά χάσεις τήν εὐτυχία καί τή ζωή. Ἀφοῦ ἀποκόπηκαν ἑκουσίως, αὐτονομήθηκαν ἀπό τόν Θεό, ἀπό ἐκεῖ καί μετά, αὐτά τά δύο – ἡδονή καί ὀδύνη – ἀποτελοῦν ἕνα ἀδιάσπαστο δίπολο, τό ὁποῖο ἀκολουθεῖ τήν ἀνθρωπότητα μέχρι σήμερα. Πάντοτε ὅταν ὑπάρχει παράνομη ἡδονή ἀκολουθεῖ ἡ ὀδύνη. Δέν ὑπάρχει καμμία ἐξαίρεση.
Ἔρχεται τώρα ὁ Ἰησοῦς Χριστός νά σώσει τόν ἄνθρωπο. Τί θά πεῖ, νά σώσει τόν ἄνθρωπο; Τί σημαίνει σωτηρία; Σωτηρία σημαίνει νά βρεθῶ πίσω στόν παράδεισο, γιά τόν ὁποῖο δημιουργήθηκα. Ἔρχεται, λοιπόν, ὁ Χριστός νά τόν φέρει πίσω στόν Παράδεισο. (Δέν ἡσύχαζε ὁ Θεός Λόγος ὥσπου νά λυτρώσει τόν ἄνθρωπο. Ὁλόκληρη ἡ Παλαιά Διαθήκη, αὐτό εἶναι: Οἱ κινήσεις τοῦ ἐρωτευμένου Θεοῦ, γιά τή σωτηρία τοῦ πεσμένου ἀνθρώπου.) Πῶς θά γινόταν ὅμως αὐτό; Μέ μία πράξη τοῦ Θεοῦ Λόγου, ἀσύλληπτη ἀπό τόν ἀνθρώπινο νοῦ. Μέ τήν ἐνανθρώπηση καί τή συμμετοχή τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ στήν ὀδύνη, σ’ αὐτό τό ἀποτέλεσμα τῆς ἡδονῆς, χωρίς ἀσφαλῶς νά φταίει. Γιά νά ἐπιστρέψει, ὅμως, τώρα ὁ ἄνθρωπος πίσω στόν Παράδεισο, θά πρέπει νά βαδίσει τόν ἴδιο δρόμο, τόν δρόμο τῆς ὀδύνης.
Εἴπαμε ὅτι, τό σχῆμα: ἡδονή – ὀδύνη, ὁδήγησε τόν ἄνθρωπο ἔξω ἀπ’ τόν Παράδεισο. Τώρα γιά νά ξαναγυρίσει, πρέπει νά βαδίσει ἀντίστροφα, δηλαδή ὀδύνη – ἡδονή.
Θά ἤθελα τώρα νά δοῦμε, ποιά εἶναι ἡ ὀδύνη; Ἡ ὀδύνη τώρα εἶναι ἡ σταυρική ζωή πού ζεῖ ὁ πιστός. Καί αὐτή τή σταυρική ζωή, τή ζεῖ σέ δύο φάσεις:
Ἡ μία, εἶναι ἡ φάση τοῦ κόσμου, πού παρέχει τίς ἡδονές καί στή συνέχεια τήν ὀδύνη καί τόν θάνατο. Σοῦ προτείνει ὁ «κόσμος» τά πολλά καί ἡδονιστικά φαγητά, τά πολλά καί ἡδονιστικά ποτά, τίς ποικίλες κατά φύση καί παρά φύση σαρκικές ἡδονές, τό εὐρύ φάσμα τῶν ναρκωτικῶν οὐσιῶν (τσιγάρα κλπ), τόσα καί τόσα ἄλλα πού προκαλοῦν εὐχαρίστηση – ἡδονή.
Ἡ ἄλλη εἶναι ἡ φάση τῆς πνευματικῆς ζωῆς, πού ἀπαιτεῖ κόπο καί πόνο πολύ, γιά νά ζήσω τή ζωή τῆς ἀσκήσεως καί ἐπιστροφῆς. Θέλει κόπο ἡ προσευχή, θέλει κόπο ἡ ἀγρυπνία, θέλει κόπο ἡ νηστεία, οἱ μετάνοιες, ἡ ἐλεημοσύνη, ἡ συγχώρηση, ἡ ἐκκοπή τοῦ ἰδίου θελήματος, ὁ ἀγώνας γιά τήν ἀπόκτηση τῶν ἀρετῶν καί τήν ἀποκοπή τῶν παθῶν. Ὅλο αὐτό, εἶναι τό ἔργο τῆς ἐπιστροφῆς στόν Παράδεισο, καί προκαλεῖ κόπο καί πόνο πολύ, ὀδύνη!
Ὅταν, λοιπόν, κάποιος πορεύεται τόν ὀδυνηρό δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς, ποιά θά εἶναι τώρα ἡ ἡδονή; Εἶναι κάτι πολύ ἀνώτερο ἀπό τόν Παράδεισο. Εἶναι ἡ μετοχή μας στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
Αὐτή ἡ ὀδύνη καί αὐτή ἡ ἡδονή στήν Καινή Διαθήκη ἐκφράζεται ὡς ἑξῆς: Τό λέει ὁ ἴδιος ὁ Κύριος: «εἰσέλθετε διά τῆς στενῆς πύλης. Τί στενή ἡ πύλη καί τεθλιμμένη ἡ ὁδός ἡ ἀπάγουσα εἰς τήν ζωήν καί ὀλίγοι εἰσίν οἱ εὑρίσκοντες αὐτήν». Λέει: Μπεῖτε μέσα διά τῆς στενῆς πύλης. Ἐπειδή, γιά νά εἰσέλθετε στή ζωή, ἡ πύλη εἶναι στενή καί ὁ δρόμος ἔχει πολλές θλίψεις (ἀνηφορικός, κακοτράχαλος, μέ ἐμπόδια) καί λίγοι εἶναι ἐκεῖνοι πού τήν βρίσκουν.
Ἄραγε, γιατί εἶναι ὀλίγοι; Ἀναρωτηθήκαμε ποτέ; Δέν θέλουν νά βροῦν οἱ ἄνθρωποι τή ζωή; Μά, ἀφοῦ συνεχῶς εὐχόμαστε: «Χρόνια πολλά» «Ζωή νά ‘χουμε». Γιατί εἶναι λίγοι ἐκεῖνοι πού τήν βρίσκουν; Εἶναι λίγοι, γιατί οἱ περισσότεροι φοβοῦνται τήν ὀδύνη, φοβοῦνται τόν πόνο, θέλουν τήν ἄνεση. Δέν θέλουν νά κουραστοῦν, δέν θέλουν νά ἱδρώσουν. Δέν ἔχουν κατανοήσει τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ καί τό σταυρικό πνεῦμα τῆς Ἐκκλησίας.
Κάποτε στά Λύστρα τῆς Λυκαονίας, στή Μικρά Ἀσία, ὅταν περιόδευε ὁ ἀπόστολος Παῦλος, συνέβη νά τόν συλλάβουν καί νά τόν λιθοβολήσουν. Δέν ἐπέτρεψε, ὅμως, ὁ Θεός νά πεθάνει. Μετά ἀπό ἐκείνη τήν περιπέτεια τοῦ λιθοβολισμοῦ εἶπε τόν ἑξῆς καταπληκτικό λόγο: «Διά πολλῶν θλίψεων δεῖ ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν». (Πράξ. ΙΔ΄ 22) Εἶναι ἀποκαλυπτικός λόγος! Διά πολλῶν θλίψεων πρέπει νά εἰσέλθουμε στή Βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Λόγος ἀκατανόητος στούς ἀμύητους. Ὁ τόνος πέφτει στό δεῖ, δηλαδή, στό πρέπει. Τί θά πεῖ αὐτό;
Γιατί ἄραγε ὑπάρχει αὐτό τό δεῖ; Αὐτό τό πρέπει; Διερωτηθήκαμε ποτέ;
Θά ἤθελα, ἀγαπητοί μου, γιά νά μπορέσουμε ἔστω καί ἀμυδρά νά πλησιάσουμε αὐτή τήν ἔννοια, νά κάνω κάποιες ἐρωτήσεις.
Πῶς θά ἀπαλλαχθοῦμε ἀπό τίς ροπές τῆς προπατορικῆς ἁμαρτίας; Εἶναι τόσο εὔκολο;
Πῶς θά κόψουμε ἕνα πάθος ἁμαρτωλό; Εἶναι τόσο εὔκολο;
Πῶς θά τό μεταπλάσουμε σέ ἐνάρετο; Εἶναι τόσο εὔκολο;
Πῶς θά ἀσκήσουμε πνευματική ζωή; Εἶναι τόσο εὔκολο;
Ὅλα αὐτά ἀπαιτοῦν κόπο. Δέν ξεκολλάει ἕνα πάθος ἀπό πάνω μου, ἄν δέν πονέσω γι’ αὐτό. Ἔχω λαιμαργία, πῶς θά τήν ἐλαττώσω; Ἔχω θυμό, πῶς θά τόν ἐλέγξω; Κάνω κατάκριση, πῶς θά τή σταματήσω; Εἶμαι ὑπερήφανος, πῶς θά ταπεινωθῶ; Εἶμαι δέσμιος κάποιων ἕξεων, κάποιων παθῶν, (τσιγάρο – ποτό – τηλεόραση – σαρκικότητα – φιλαργυρία – σπατάλη), πῶς θά ἐλευθερωθῶ; Γιά νά ξεφύγω ἀπό ὅλα αὐτά, χρειάζεται πολύς κόπος, ἐργασία ἐπίπονη. Δέν ξεριζώνονται τόσο εὔκολα, οὔτε ἔχεις πάντοτε ἀνθρώπους συμπαραστάτες καί βοηθούς, μᾶλλον ἐνάντιους καί ἐχθρικούς. Ἀκόμη καί στό πιό κοντινό περιβάλλον. Εἶχε πεῖ κάποτε ὁ Χριστός ὅτι, «οἱ πρῶτοι ἐχθροί θά εἶναι οἱ ἴδιοι οἱ σπιτιακοί του.» Στό δρόμο, λοιπόν, τῆς ἐπιστροφῆς πρός τόν Παράδεισο ὑπάρχει πολλή ὀδύνη.
Ἀκόμη, πόνο – ὀδύνη προκαλεῖ ὁ κόσμος (μέ ἠθική ἔννοια). Ὅταν λέμε κόσμο στήν Ἁγία Γραφή καί στήν ἐκκλησιαστική γραμματεία, σημαίνει ὅλο τό σύνολο τῶν ἀνθρώπων πού εἶναι ἀντίθετοι στόν Θεό, ἡ τῶν ἐμπαθῶν ἀνθρώπων. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ εὐαγγελιστής, στήν Α΄ καθολική ἐπιστολή του γράφει: «Ὁ κόσμος ὅλος ἐν τῷ πονηρῶ κεῖται». (Α΄ Ἰω. Ε΄ 19) Ὁλόκληρος ὁ κόσμος βρίσκεται κάτω ἀπό τήν κυριαρχία, τήν ἐξουσία τοῦ πονηροῦ, τοῦ σατανᾶ. Καί μέσα σ’ αὐτόν τόν κόσμο, τοπικά, κατ’ ἀνάγκη, θά ζήσουν καί οἱ πνευματικοί ἄνθρωποι. Ἐκεῖνοι, πού θέλουν νά ζήσουν τή χριστιανική ζωή, τή ζωή ὅπως τήν θέλει ὁ Θεός. Μά, πόλη λέγεται, μά, ἐργοστάσιο, μά, σχολεῖο, μά, πολυκατοικία, γειτονιά, στρατός, πανεπιστήμιο.
Καί οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου θά προκαλέσουν σκανδαλισμό, θά βάλουν ἐμπόδια, καί θά εἰρωνευτοῦν, καί θά κοροϊδέψουν, καί θά διώξουν τόν πιστό, τόν πνευματικό ἄνθρωπο. Εἶναι αὐτό, πού εἶπε ὁ Κύριος: «ἐν τῷ κόσμω θλίψιν ἔξετε». Μέσα σ’ αὐτή τήν κοσμική κοινωνία θά πιέζεστε ὑπερβολικά. Γιατί; Ἐπειδή ὁ κόσμος εἶναι πονηρός, ἀντίθετος στό Θεό. Δέν μένει ὅμως σ’ αὐτό ὁ Χριστός, ἀλλά συνεχίζει καί λέει: «Θαρσεῖτε, (γιατί;) ἐγώ νενίκηκα τόν κόσμο». (Ιω. Ιστ΄ 33) Πάρετε θάρρος, ἤδη ἐγώ ἔχω νικήσει (παρακείμενος) τόν κόσμο, τή δαιμονική αὐτή συνεργασία. Ὅλη αὐτή ἡ κατάσταση, δηλαδή, τά πάθη καί οἱ ἀντιξοότητες ἀπ’ τόν κόσμο, ὅλα αὐτά, ἀποτελοῦν τόν σταυρό τοῦ πιστοῦ, τήν ὀδύνη τοῦ πιστοῦ. Καί, ἀσφαλῶς, δέν τά ἔκανε ὁ Θεός ἔτσι, ἀλλά ἐμεῖς πρέπει νά ξεκολλήσουμε ἀπ’ αὐτά, γιά νά γυρίσουμε στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Δηλαδή, νά βροῦμε τή σωτηρία.
Ἀλλά, τί σημαίνει σωτηρία; Σωτηρία, ἀγαπητοί μου, σημαίνει «οἰκείωση τοῦ Χριστοῦ». Κάνω δικό μου τόν Χριστό! Ὁ ὁποῖος ἔπαθε γιά μᾶς καί στή θέση μας. Αὐτή ἡ οἰκείωση δέν μένει μόνο στό χῶρο τῆς πίστεως, ἀλλά προχωράει στή συσταύρωση μέ τόν Χριστό. Σημειώνει ὁ μέγας ἀπόστολος Παῦλος στήν πρός Γαλάτας ἐπιστολή του: «Χριστῷ συνεσταύρωμαι, ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζῆ ἐν ἐμοί Χριστός». (Γαλ. Β΄ 20) Εἶμαι σταυρωμένος μαζί μέ τόν Χριστό. Εἶμαι ἕνα μέ τόν Χριστό. Δηλαδή, εἶμαι πεθαμένος, εἶμαι νεκρός. Δέν ζῶ πλέον ἐγώ, ἡ δική μου ζωή ἔχει σβήσει. Μέσα μου ζεῖ ὁ Χριστός!
Ὁ ἀπόστολος Παῦλος καί ὁ κάθε ἀληθινός πιστός ζοῦν μία ἄλλη κατάσταση, τήν κατάσταση τοῦ σταυρωμένου Ἰησοῦ Χριστοῦ, τόν ὁποῖο ὁ κόσμος δέν τόν ἀποδέχθηκε, καί τόν ἐδίωξε, καί τόν περιφρόνησε, καί τόν θανάτωσε, τόν σταύρωσε.
Γιά ποιό λόγο, ἄραγε, ἐπιθυμοῦν νά ζοῦν αὐτή τήν κατάσταση; Θέλουν νά τήν ζοῦν, ἐπειδή εἶδαν στή σταύρωση τοῦ Χριστοῦ, τήν ὑπέρμετρη ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ πρός αὐτούς καί πρός ὅλους τούς ἀνθρώπους. Ἀκοῦστε τί γράφει στούς Γαλάτες ὁ ἀπόστολος: «ὅ δέ νῦν ζῶ ἐν σαρκί, ἐν πίστει ζῶ τῆ τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, τοῦ ἀγαπήσαντός με καί παραδόντος ἑαυτόν ὑπέρ ἐμοῦ». Αὐτή τή ζωή πού ζῶ τώρα, τήν ζῶ μέ τήν πίστη στόν Υἱό τοῦ Θεοῦ, στόν Ἰησοῦ Χριστό, ὁ ὁποῖος μέ ἀγάπησε καί παρέδωσε τόν ἑαυτό του στόν θάνατο γιά μένα. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος εἶναι συγκλονισμένος ἀπό τήν ὕψιστη ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ πρός αὐτόν, ἡ ὁποία ἐκφράζεται μέ τόν σταυρικό του θάνατο. «Ἄν ὁ Χριστός ἔδωσε τή ζωή του γιά μένα, ἐγώ γιατί νά μήν τήν δώσω γιά τόν Χριστό; Γιατί νά μή σταυρωθῶ μαζί μέ τόν Χριστό;» Αὐτή ἡ σκέψη γεννᾶ τήν ἀποδοχή τῆς σταυρικῆς ζωῆς στόν κάθε πιστό!
Τί θά πεῖ, ὅμως, συσταύρωση; Συσταύρωση θά πεῖ: Ὁ Χριστός πηγαίνει μπροστά κι ἐμεῖς τόν ἀκολουθοῦμε, εἴμαστε πίσω του. «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθήτω μοι.» (Μάρκ. Η΄ 34) Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος θέλει νά μέ ἀκολουθήσει θά ἔχει καί τίς ἑξῆς ὑποχρεώσεις: 1ον Θά πρέπει νά ἀπαρνηθεῖ τόν ἑαυτό του καί 2ον θά πρέπει νά σηκώνει τόν σταυρό του. Δηλαδή, μᾶς προβάλλει καί μᾶς προτείνει τήν σταυρική ζωή.
Εἶναι ξεκάθαρος ὁ Χριστός. Μᾶς λέει: Ἀκολουθῆστε με. Ἐγώ σταυρώθηκα ἀπό τόν κόσμο, ἀπό τούς ἀντίθεους ἀνθρώπους, κι ἐσεῖς πρέπει νά σταυρωθεῖτε ἀπό τόν κόσμο, ἄν θέλετε νά εἶστε γνήσιοι μαθητές μου. Δέν λέει ὁ Χριστός, «Ὅποιος θέλει» ἤ «ἐάν θέλει κάποιος». Ἀλλά μᾶς ἐξηγεῖται ὅτι, αὐτό θά συμβεῖ ὅταν θά μέ ἀκολουθήσετε. Δηλαδή, ἡ σταυρική ζωή εἶναι φυσική ἀπόρροια τῆς ἀκολουθήσεως τοῦ Χριστοῦ. Ὁπωσδήποτε θά πάσχεις, ἀκολουθώντας τόν Χριστό. Καί αὐτό, θά μπορούσαμε νά ποῦμε, εἶναι ἴσως τό κυριότερο κριτήριο, ἄν εἴμαστε ἀληθινοί, πραγματικοί χριστιανοί.
Ἄς ἀκούσουμε πάλι τί λέγει ὁ Κύριος. Μᾶς δίνει ὁ ἴδιος τό κριτήριο: «ὅς οὐ λαμβάνει τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστί μου ἄξιος». (Ματθ. Ι΄ 38) Ἄρα πρέπει ὁπωσδήποτε νά σηκώσουμε τόν σταυρό μας, (εἰρωνεῖες, κοροϊδίες, θλίψεις, διωγμούς ἐκ τοῦ κόσμου χάριν τοῦ Χριστοῦ), γιά νά εἴμαστε ἄξιοι γιά τόν Ἰησοῦ Χριστό.
Καί ποιό θά εἶναι τό κέρδος μας μετά τήν συσταύρωση μέ τόν Χριστό; Ἡ συνανέγερση μέ τόν Χριστό. Ἀπό τόν σταυρό ἔρχομαι στήν Ἀνάσταση. Ὅπως ὁ Χριστός σταυρώθηκε καί ἀναστήθηκε, τό ἴδιο κι ἐγώ πού συσταυρώνομαι, θά συναναστηθῶ μαζί του. Ἡ ἀνάσταση ἡ δική μου συνεπάγεται μακαριότητα, συνεπάγεται ζωή αἰώνια, ἄφθαρτη καί ἀθάνατη. Συνεπάγεται σωτηρία. Γίνομαι σῶος, ὁλόκληρος, ἔτσι ὅπως μέ ἔκανε ὁ Θεός. Γιά ἐκεῖ πού μέ δημιούργησε ὁ Θεός. Θά βρίσκομαι μαζί μέ τόν ἀγαπημένο μου Ἰησοῦ Χριστό στούς ἀπέραντους αἰῶνες. Ἤδη ἔχω πετύχει τόν σκοπό τῆς ὑπάρξεώς μου!
Ὅμως, ἀπό τούς περισσότερους χριστιανούς δέν κατανοεῖται ὁ Σταυρός. Δέν κατανοεῖται, δηλαδή, ἡ θλίψη, ἡ ὀδύνη στή ζωή τοῦ χριστιανοῦ. Διερωτῶνται οἱ χριστιανοί: Γιατί νά θλίβομαι; Γιατί νά σταυρώνομαι; Γιατί νά διώκομαι; Ἀφοῦ εἶμαι καλός χριστιανός;
Γιατί, ὅμως, δέν κατανοεῖται ὁ Σταυρός; Δέν κατανοεῖται, ἀγαπητοί μου, ἐπειδή στήν ἐποχή μας ἀποφεύγεται ἡ κάθε εἴδους κακοπάθεια καί ἔχει γίνει πλέον σύνθημα τῆς ζωῆς μας, ἡ εὐημερία καί ἡ ἄνεση. Ἀλλά αὐτή ἡ στάση ζωῆς καί αὐτό τό σύνθημα στέκονται ἐχθρικά ἀπέναντι στό Σταυρό τοῦ Χριστοῦ. Καί ἐπειδή ἡ Ὀρθοδοξία προβάλλει καί διακηρύττει τόν Σταυρό καί τό σταυρικό μήνυμα, ρίχνουν τήν μομφή ὅτι, ὁ Χριστιανισμός εἶναι σκληρός! Ἡ Ορθοδοξία εἶναι σκληρή! Λένε, «Ἐμεῖς δέν θέλουμε τέτοιο χριστιανισμό, θέλουμε νά περνοῦμε καλά! Νά ζοῦμε ἄνετα! Νά μή ζοῦμε μέ στερήσεις! Μέ καταπιέσεις».
Γράφοντας, πρίν 2.000 χρόνια, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος τήν ἐπιστολή του πρός τούς χριστιανούς τῶν Φιλίππων, ἐδῶ στή Μακεδονία, κοντά στήν Καβάλα (Φιλ. Γ΄ 18–20), ἔλεγε τά ἑξῆς: «Θυμᾶστε, σᾶς μιλοῦσα κάποτε γιά πολλούς Χριστιανούς, καί τώρα γράφοντας γι’ αὐτούς, κλαίω, καί σᾶς λέγω τά ἑξῆς: Αὐτοί φέρονται ὡς ἐχθροί τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ, καί τό τέλος τους εἶναι ἡ ἀπώλεια, ἡ καταστροφή. Θεό ἔχουν τήν κοιλιά τους, (τί θά φᾶνε, τί θά πιοῦν) παινεύονται γιά πράξεις πού φέρουν ντροπή, (σαρκικές κατά φύση καί παρά φύση πράξεις) καί ἡ σκέψη τους εἶναι στά γήινα πράγματα, (ὑλιστές) ἐνῶ ἡ δική μας σκέψη εἶναι στόν οὐρανό.»
Καί σήμερα, στόν ἑλλαδικό ὀρθόδοξο χριστιανικό χῶρο εἶναι πολλοί ἐκεῖνοι πού ζοῦν ἀντισταυρικά. Μπορεῖ νά διατείνονται καί νά λένε ὅτι εἶναι χριστιανοί, ὅτι ἔχουν τόν Χριστό μέσα τους, ὅμως καταργοῦν τό Σταυρό τοῦ Χριστοῦ. Δέν θέλουν στή ζωή τους τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ. Πολύ δέ περισσότερο δέν θέλουν τό σταυρικό φρόνημα. Καί τί κάνουν; Συμβιβάζονται μέ τόν κόσμο καί μέ τό κοσμικό φρόνημα. Κηρύσσουν νέο θεό, τήν κοιλιά, δηλαδή τήν εὐημερία, τήν ἄνεση, τήν ἄκοπη ζωή. Ἔξω ἡ θλίψη, ἔξω ἡ ἄσκηση, ἔξω ἡ στενή πύλη καί ἡ τεθλιμμένη ὁδός, πού λέει ὁ Χριστός. Κατασκευάζουν ἕναν εὔκολο χριστιανισμό. Ἕνα χριστιανισμό στά μέτρα τους. Ἕνα χριστιανισμό δικῆς τους κατασκευῆς. Ἀλλά ἕνας τέτοιος χριστιανισμός δέν σώζει. Δέν εἶναι ἡ ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ πού σώζει, ἀλλά ἕνα ἀκόμη ἀνθρώπινο κατασκεύασμα. Θά αἰσθανθοῦν μέγιστη ἀπογοήτευση ὅταν μετά ἀπό πολλά χρόνια τέτοιας «χριστιανικῆς ζωῆς», θά ἀντιληφθοῦν ὅτι βρίσκονταν στό λάθος καί στήν πλάνη.
Ἀγαπητοί μου, σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας, στή μέση τῆς Ἁγίας Τεσσαρακοστῆς, Κυριακή τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, προβάλλει τόν Τίμιο Σταυρό τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Τό κάνει αὐτό γιά νά μᾶς ὑπενθυμίσει ὅτι, ὁ Τίμιος Σταυρός εἶναι ἡ καρδιά τῆς πνευματικότητας καί τῆς σωτηρίας μας.
Ὁ Τίμιος Σταυρός εἶναι τό σύμβολο τῆς θυσίας καί ἀντιπαρατάσσεται στό Διάβολο καί στό κοσμικό φρόνημα.
Εἶναι τό σύμβολο τῆς δύναμης, πού μ’ αὐτόν νικήθηκαν οἱ δαίμονες καί ὁ κόσμος.
Εἶναι τό σύμβολο τῆς ἐλπίδας ὅτι, μποροῦμε νά εἰσέλθουμε πάλι στόν Παράδεισο.
Εἶναι τό μεγάλο διάσημο τοῦ Χριστοῦ καί ἡ ἀκρότατη δόξα του. Ξέρετε τί ἐπιγραφή γράφουν οἱ βυζαντινοί ἁγιογράφοι πάνω ἀπό τόν σταυρωμένο Ἰησοῦ Χριστό; Ὁ Βασιλεύς τῆς δόξης! Ἐπάνω στό Σταυρό δοξάστηκε ὁ Χριστός!
Εἶναι ἀκόμη τό σύμβολο τῆς δόξας τῶν πιστῶν, οἱ ὁποῖοι διά τοῦ Σταυροῦ θά εἰσέλθουν στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
Εἶναι τέλος ὁ ἀντίστροφος δρόμος πρός τόν Παράδεισο, ὁ δρόμος τῆς ὀδύνης τῶν πιστῶν, πού θά τούς φέρει στήν ἡδονή «τῶν καθορώντων τό κάλλος τοῦ προσώπου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.»
Θά τελειώσω μέ ἕνα πολύ μικρό ἀπόσπασμα ἀπό τήν Α΄ καθολική ἐπιστολή τοῦ ἀποστόλου Πέτρου, (Α΄ Πέτρου Β΄ 21-23) πού ἐπιγραμματικά καί πολύ χαρακτηριστικά λέει ὅτι, ἡ σταυρική πορεία εἶναι τό κάλεσμα τοῦ Θεοῦ πρός τούς πιστούς, καί ὡς πρότυπο καί ὑπόδειγμα μᾶς ἔχει δώσει τό πάθος τοῦ Χριστοῦ. «Εἰς τοῦτο γάρ ἐκλήθητε, ὅτι καί Χριστός ἔπαθεν ὑπέρ ὑμῶν, ὑμῖν ὑπολιμπάνων ὑπογραμμόν ἵνα ἐπακολουθήσητε τοῖς ἴχνεσιν αὐτοῦ• ὅς ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδέ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ• ὅς λοιδορούμενος οὐκ ἀντελοιδόρει, πάσχων οὐκ ἠπείλει, παρεδίδου δέ τῷ κρίνοντι δικαίως».
Ἡ πορεία μας, ἀγαπητοί μου, πρός τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι μονόδρομος καί μάλιστα ἀνηφορικός καί μάλιστα κακοτράχαλος. Ὅμως δίπλα μας ἤ μάλλον μπροστά μας ὑπάρχει ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ, πού μᾶς ἐνισχύει καί μᾶς παρηγορεῖ!
Εἶναι ὀδύνη αὐτή ἡ πορεία, ἀλλά μᾶς ὁδηγεῖ στήν ἀπέραντη καί αἰώνια ἡδονή τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ!
Ἄς φιλοτιμηθοῦμε νά βαδίζουμε αὐτή τήν πορεία!
Ἀμήν.
Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Λ. Βασιλείου

Μέσα σε κλίμα κατανύξεως εορτάσθηκε η Γ΄ Κυριακή των Νηστειών της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, η επονομαζόμενη Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας.
Λειτούργησαν οι Ιερείς του Ναού π. Βασίλειος και π. Νέστορας.
Στην ακολουθία του όρθρου μετά το ασματικόν «Άγιος ο Θεός…» της δοξολογίας, έγινε η περιφορά του Τιμίου Σταυρού, εντός του ιερού Ναού. Η πομπή ξεκίνησε από τη Βόρεια Πύλη του Αγίου Βήματος και κατέληξε στο κέντρο του Ναού, προπορευομένων μανουλίων και των εξαπρερύγων, στη συνέχεια ακολουθούσαν οι ιεροψάλτες και στο τέλος ο Ιερεύς κρατώντας τον δίσκο με τον Τίμιο Σταυρό επάνω στα λουλούδια. Ακολούθως ο Ιερεύς βλέποντας προς ανατολάς εκφώνησε το «Σοφία, ορθοί», υψώνοντας τον δίσκο με τον Σταυρό. Θυμιάζοντας σταυροειδώς έψαλε το «Σώσον Κύριε τον λαόν σου…» και στη συνέχεια το «Τον Σταυρόν σου προσκυνούμεν Δέσποτα…» και τον προσκύνησε.
Ψάλλοντας οι ψάλτες το τροπάριο «Δεύτε πιστοί…» προσκύνησαν τον Σταυρό με ευλάβεια όλοι οι πιστοί, αντλώντας δύναμη και κουράγιο για τη συνέχιση του αγώνα της περιόδου της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
Σύμφωνα με απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, η Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως και η ακολουθούσα αυτήν Δ΄ Κυριακή των Νηστειών, είναι αφιερωμένη στις Ιερατικές Κλίσεις.
Κατά τη διάρκεια του Κοινωνικού αναγνώσθηκε η σχετική Εγκύκλιος της Ιεράς Συνόδου περί των Ιερατικών Κλίσεων, από τον π. Βασίλειο.

Έγκύκλιος 2948

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Ἔχοντας διανύσει τό ἥμισυ τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία σήμερα, Κυριακή τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, τιμᾶ καί προσκυνεῖ τόν Τίμιο Σταυρό τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, Τόν ὑψώνει καί Τόν προβάλλει ορόσημο πίστεως καί ἐλπίδος γιά κάθε χριστιανό, ὁ ὁποῖος ἀγωνίζεται τόν καλό ἀγῶνα τῆς πίστεως.

Παράλληλα, ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας, ἐπειδή τά ἀποστολικά ἀναγνώσματα τῆς περιόδου τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, καί ἑπομένως καί τῆς σημερινῆς Κυριακῆς, ἀναφέρονται στόν Μέγα Ἀρχιερέα Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, στήν ἀρχιερωσύνη Του καί τήν διακονία Του, ἔχει ἀπό ἐτῶν ἀποφασίσει ἡ ἑβδομάδα πού ἕπεται τῆς Κυριακῆς τῆς Σταυροπροσκυνήσεως νά εἶναι ἀφιερωμένη στήν ἱερωσύνη τῶν λειτουργῶν Της καί ἰδιαιτέρως στήν καλλιέργεια τῶν ἱερατικῶν κλήσεων.

Δοξάζει τόν Κύριο πού ἐμφυτεύει στίς καρδιές νέων ἀνθρώπων τόν κατά Θεό ζῆλο καί τήν ἔφεση τῆς διακονίας τοῦ ἁγίου θυσιαστηρίου καί ἐκβάλλει ἐργάτες στόν θερισμό (Ματθαίου θ’ 38).

Εὐλογεῖ πατρικά τούς εὐσεβεῖς γονεῖς πού καλλιεργοῦν τήν κλίση τῶν τέκνων τους νά ὑπηρετήσουν τό ἱερό θυσιαστήριο καί νά ἀφιερώσουν τήν ζωή τους εἰς «ἔργον διακονίας εἰς οἰκοδομήν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ» (Ἐφεσ. δ’ 11-12).

Θεωρεῖ κατάλληλη εὐκαιρία νά ὑπομνήσει στούς πιστούς τήν διδασκαλία Της γιά τήν ἱερωσύνη.

Ἡ ἱερωσύνη, ὅπως δόθηκε ἀπό τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ὅπως βιώθηκε στά δύο χιλιάδες χρόνια τῆς πορείας τῆς Ἐκκλησίας στόν κόσμο καί ὅπως διδάχθηκε καί ἐξηγήθηκε ἀπό τούς θεολόγους πατέρες καί διδασκάλους Της εἶναι:

α’. Θυσία καί προσφορά.

Ὁ σταυρικός θάνατος τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι θυσία πού προσφέρθηκε ἀπό τόν Ἴδιο μέ τήν θέλησή Του γιά τήν σωτηρία τοῦ κόσμου.

Κατά τόν ἴδιο τρόπο, ἡ ἱερωσύνη, ἡ ζωή τοῦ Κληρικοῦ καί ἡ διακονία του στόν κόσμο, εἶναι ἑκούσια θυσία γιά τόν ἴδιο σκοπό. Ὄντως, προκειμένου νά ἀφιερώσει κανείς τήν ζωή του στήν ὑπηρεσία τοῦ Θεοῦ, χρειάζεται νά διαθέτει μεγάλα ἀποθέματα πίστεως καί ἀγάπης πρός τόν Θεό καί πρός τόν πλησίον, ὥστε νά ὑπαγορεύει καί αὐτήν ἀκόμη τήν αὐτοθυσία.

Ζοῦμε σέ ἐποχή, κατά τήν ὁποία κυριαρχεῖ ἡ ἀβεβαιότητα γιά τό μέλλον, ἡ ἀνασφάλεια, ἡ ἀγωνία γιά τό αὔριο. Ἡ κατάσταση αὐτή ἀφορᾶ στό σύνολο τῆς κοινωνίας καί ὀφείλεται κυρίως σέ πνευματικά αἴτια, ἀλλότρια πρός τό κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου. Ἡ ἔλλειψη ἀγάπης, ἀλληλεγγύης καί ἀνθρωπιᾶς εὐθύνονται πρωτογενῶς γιά τήν πολυδιάσπαση τῆς κοινωνίας, γιά τήν ἐκμετάλλευση, γιά τά ποικίλα ἀδιέξοδα.

Αὐτή ἡ ἐσωτερική ἀγωνία σχεδόν τοῦ καθενός, ἡ αἴσθηση τῆς προσωπικῆς του ἀδυναμίας καί ἡ ἀνάγκη γιά λύτρωση ἀπό τά κάθε εἴδους δεινά, κινοῦν τόν Κληρικό σέ παροξυσμό ἀγάπης γιά προσφορά στόν σύγχρονο ἄνθρωπο, πού εἶναι φορτωμένος μέ τά προβλήματα τῆς ζωῆς καί κουρασμένος ἀπό τήν ἀγωνία καί τήν ἀπογοήτευση.

β’. Δῶρο Θεοῦ.

Ὁ Θεός κατέστησε τούς ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας μέ τό μυστήριο τῆς χειροτονίας «ποιμαίνειν τήν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ» (Πράξεων κ’ 3-8).

Μέ τήν ἱερωσύνη ἀνακαινίζεται ὁ ἄνθρωπος, φωτίζεται ἀπό τό φῶς τῆς θεογνωσίας, ἁγιάζεται ἀπό τήν Χάρη τοῦ ἁγίου Πνεύματος, καθαίρεται ἀπό τούς ρύπους τῆς ἁμαρτίας, λαμπρύνεται ἀπό τήν μετοχή καί κοινωνία τοῦ Θεοῦ, μετέχει στήν δόξα τοῦ Θεοῦ, παρηγορεῖται καί στηρίζεται ὅταν πολεμεῖται ἀπό τίς ἀντίθεες δυνάμεις καί ἀρχές καί ἐξουσίες.

γ’. Πνευματικό ἀξίωμα.

Ἡ ἱερωσύνη ἐνεργεῖ στόν ἐπίγειο κόσμο, οὐσιαστικά ὅμως διαχειρίζεται οὐράνια καί αἰώνια ἀγαθά. Ἐνῶ εἶναι ἐντός τοῦ κόσμου δέν ἀποτελεῖ ἐγκόσμια ἐξουσία ἀλλά ἐργάζεται γιά τήν μεταμόρφωση τοῦ κόσμου σέ βασιλεία Θεοῦ.

δ’. Ἄσκηση διακονίας.

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος καθορίζει τόν σκοπό γιά τόν ὁποῖο δόθηκε ἡ ἱερωσύνη, λέγοντας ὅτι αὐτή ἐπιτελεῖ «ἔργον διακονίας» καί ἐργάζεται «εἰς τήν οἰκοδομήν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ» (Ἐφ. 11-12)

Ὁ ρόλος, ἑπομένως, καί ἡ διακονία τοῦ ἱερέως εἶναι ζωτικῆς σημασίας, διότι ἀποτελεῖ τόν ζωντανό ἀπόστολο καί κήρυκα τοῦ Εὐαγγελίου τῆς ἐλπίδας, τῆς πίστεως καί τῆς ἀγά-πης, ἐργάζεται γιά τήν χριστοποίηση τοῦ κόσμου.

ε’. Ἐκκλησιαστικό λειτούργημα.

Ὁ ἱερεύς ὑπηρετεῖ τόν Θεό καί τόν λαό τοῦ Θεοῦ πού συγκροτεῖ τήν Ἐκκλησία, ἐνδεδυμένος τήν «τῆς ἱερατείας χάριν» καί ἐφοδιασμένος τήν ἐξουσίαν «τοῦ δεσμεῖν καί λύειν» τά ἁμαρτήματα τῶν ἀνθρώπων.

στ’. Ἀποστολή.

Ὁ Κύριος ἀπέστειλε τούς ἁγίους Ἀποστόλους γιά νά κηρύξουν τό Εὐαγγέλιο καί νά συναγάγουν τά διασκορπισμένα τέκνα τοῦ Θεοῦ τελοῦντες τά ἅγια Μυστήρια. Εἶπε: «καθώς ἀπέσταλκέ με ὁ Πατήρ κἀγώ πέμπω ὑμᾶς» (Ἰωάννου κ’ 21) καί «οὐχ ὑμεῖς μέ ἐξελέξατε, ἀλλ΄ ἐγώ ἐξελεξάμην ὑμᾶς καί ἔθηκα ὑμᾶς ἵνα ὑμεῖς ὑπάγητε καί καρπόν φέρητε καί ὁ καρπός ὑμῶν μένῃ» (Ἰωάννου ιε’ 16).

ζ’. Ὑπόσχεση καί προσδοκία.

Ἐάν θέλαμε νά συνοψίσουμε σέ δύο μόνον λέξεις τό νόημα καί τό περιεχόμενο τῆς ἱερατικῆς κλήσεως, δέν θά ἐπιλέγαμε προσφορότερες λέξεις ἀπό τήν ὑπόσχεση καί τήν προσδοκία. Ὑπόσχεση τοῦ κληρικοῦ ὅτι τίθεται ἄνευ ὅρων στή διακονία τοῦ Θεοῦ, καί ὑπόσχεση τοῦ Θεοῦ ὅτι εἶναι ἀρωγός στό δύσκολο ἔργο πού ἀναλαμβάνει ὁ κάθε ἱερεύς. Παράλληλα, προσδοκία ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ ὅτι ὁ κληρικός θά ἀνταποκριθεῖ στήν παρά Θεοῦ κλήση καί θά παραμείνει πιστός στήν ὑπόσχεσή του, καί προσδοκία ὅλων τῶν πιστῶν ὅτι ὁ ἱερέας θά ἀποδειχθεῖ ὁδηγός ἰσάξιος τοῦ Μωυσῆ καί θά τούς ὁδηγήσει μακριά ἀπό τἀ ἀδιέξοδα καί τόν πνευματικό ὄλεθρο, στήν κατάκτηση τῆς γῆς τῆς ἐπαγγελίας, δηλαδή τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας.

Δέν θά μποροῦσε ἄλλωστε ἡ θυσιαστική ζωή τοῦ κληρικοῦ νά περιγραφεῖ διαφορετικά, ἀφοῦ καί ὁ ἴδιος ὁ Σταυρός τοῦ Κυρίου μας ἀποτελεῖ ὑπόσχεση καί προσδοκία: ὑπόσχεση νίκης κατά τοῦ ἀντικειμένου ἐχθροῦ καί πολεμίου, καί προσδοκία Ἀναστάσεως γιά τόν κάθε χριστιανό, ὁ ὁποῖος προστρέχει μέ πίστη καί κλίνει ἐνώπιον τοῦ Τιμίου Σταυροῦ τό γόνυ τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος καί τόν ἀσπάζεται εὐλαβικά.

† Ὁ Ἀθηνῶν Ι Ε Ρ Ω Ν Υ Μ Ο Σ, Πρόεδρος
† Ὁ Καρυστίας καί Σκύρου Σεραφείμ
† Ὁ Νέας Κρήνης καί Καλαμαριᾶς Προκόπιος
† Ὁ Θεσσαλονίκης Ἄνθιμος
† Ὁ Παραμυθίας, Φιλιατῶν καί Γηρομερίου Τίτος
† Ὁ Γρεβενῶν Σέργιος
† Ὁ Μηθύμνης Χρυσόστομος
† Ὁ Μυτιλήνης, Ἐρεσσοῦ καί Πλωμαρίου Ἰάκωβος
† Ὁ Θηβῶν καί Λεβαδείας Γεώργιος
† Ὁ Παροναξίας Καλλίνικος
† Ὁ Ἰλίου, Ἀχαρνῶν καί Πετρουπόλεως Ἀθηναγόρας
† Ὁ Ζακύνθου Διονύσιος
† Ὁ Κηφισίας, Ἀμαρουσίου καί Ὠρωποῦ Κύριλλος

Ὁ Ἀρχιγραμματεύς

† Ὁ Διαυλείας Γαβριήλ

Μάρτιος 2014

Την Παρασκευή 14 Μαρτίου 2014, Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος τέλεσε την ακολουθία του μικρού αποδείπνου ψάλλοντας και τη Β’ στάση των Χαιρετισμών προς την Υπεραγία Θεοτόκο, στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. κ. Παύλος, μετά το πέρας των χαιρετισμών ομίλησε επίκαιρα. Κατά την διάρκεια της ομιλίας του, ανέφερε τα παρακάτω:

«Ανοίξω το στόμα μου και πληρωθήσεται Πνεύματος…», ακούσαμε αγαπητοί αδελφοί, να ψάλλουμε απόψε ξεκινώντας τον κανόνα του Ακαθίστου Ύμνου.

Ο ιερός υμνωδός της Εκκλησίας ζητάει από τον Θεό, καθώς ανοίγει το στόμα του, για να υμνήσει τα θαυμαστά και τα μεγαλεία της Θεοτόκου, να τον αξιώσει να γεμίσει από το Πνεύμα το Άγιο, για να μπορέσει να πει λόγο κατάλληλο σ’ Εκείνη, που είναι Βασίλισσα και Μητέρα.

Και όλος ο Ακάθιστος ύμνος είναι όντως η έμπνευση του Αγίου Πνεύματος στον ευλαβή υμνωδό, ο οποίος στεκόμενος μπροστά στο πρόσωπο της Παναγίας προσπαθεί να κατανοήσει τα θαυμαστά και τα μεγάλα. Προσπαθεί να τη δει από κάθε πλευρά. Διαπιστώνει κάθε στιγμή και κάποια καινούργια αφορμή, για να μπορέσει να την υμνήσει.

Βλέπει στο πρόσωπό της να εκπληρώνονται όλες οι προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης. Χρησιμοποιεί εικόνες, για να μπορέσει να αποδώσει το θαύμα, και γεμάτη η καρδία του από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, τελικά, όντως, παρόλο που ο ίδιος λέει ότι, δεν υπάρχει στην ανθρώπινη γλώσσα λόγος κατάλληλος για να υμνήσει την Παναγία, όμως τελικά εκείνος την υμνεί και την δοξάζει.

Αυτό είναι ο Ακάθιστος Ύμνος. Ένας ύμνος στο πρόσωπο της Παναγιάς, για τον Ευαγγελισμό της, για τη θέση τη μοναδική που παίρνει στην ιστορία του κόσμου ως Θεοτόκος και για τη γέννηση του Θεού, τη Σάρκωσή του και την είσοδό του στον κόσμο του ανθρώπου.

Αυτό το γεγονός έχει στόχο τη σωτηρία του ανθρώπου. Την επάνοδό του στο αρχαίο κάλλος. Τη θεραπεία του απ’ την πληγή που άνοιξε ο ίδιος στον εαυτό του, όταν θέλησε να αποστατήσει από το Θεό και να επιδιώξει την αυτοθέωσή του. Και τότε ο άνθρωπος έπεσε. Και η πτώση του ήταν μεγάλη. Όμως, τώρα έρχεται η θεραπεία. Και ακούσαμε, ανάμεσα στους τόσους λόγους και αιτίες, να χαιρετίζει ο υμνωδός την Παναγία λέγοντάς της: «Χαίρε ανόρθωσις των ανθρώπων, χαίρε κατάπτωσις των δαιμόνων».

Ο άνθρωπος είχε πέσει. Και έπεσε πτώση μεγάλη, που διέφθειρε την υπόστασή του και τον υπόταξε στη φθορά και στο θάνατο. Πράγματα, που ο Θεός δεν τα έβαλε στη ζωή του, αλλά ο άνθρωπος τα επέλεξε μόνος του.

Ο Θεός τον είχε προειδοποιήσει ότι, από τη στιγμή που θα παραβεί το θέλημά του θα αποθάνει. Δεν πίστεψε ο άνθρωπος το Θεό. Δεν του το είπε αυτό, γιατί τον απειλούσε, αλλά γιατί του φανέρωνε την αλήθεια. Δεν υπάρχει ζωή έξω από το Θεό. Έξω από το Θεό υπάρχει σκοτάδι, υπάρχει ο θάνατος, υπάρχει ο Άδης.

Ο Θεός είναι η αλήθεια, είναι το φως, είναι η Βασιλεία του Θεού. Είναι ο Παράδεισος και η χαρά του ανθρώπου. Ο άνθρωπος, όμως, έπεσε, και η πτώση του ήταν μεγάλη.

Με τις δικές του δυνάμεις ήταν αδύνατο να λυτρωθεί, να σηκωθεί, να σταθεί στα πόδια του. Και έχω πει και άλλοτε ότι, μέσα στη δική μας την Ελληνική παράδοση, η τραγωδία του Αισχύλου: «ὁ Προμηθέας δεσμώτης», εκφράζει αυτήν την συνειδητοποίηση του αρχαίου κόσμου. Ο Ερμής που βλέπει το0ν Προμηθέα δεμένο στον Καύκασο, για χρόνια ολόκληρα να βασανίζεται, του λέει: «Ποτέ δεν θα πάρουν τέλος τα δεινά σου, εκτός αν ο Θεός σε λυπηθεί και στείλει κάποιο δικό του να σε σώσει.» Και ο Θεός έστειλε τον Υιό και Λόγο του Θεού. Και η Υπεραγία Θεοτόκος ήταν η πύλη, δια της οποίας πέρασε ο Θεός στον κόσμο. Ήταν η σκάλα, που ο Θεός κατέβηκε στη γη, ήταν η γέφυρα που ένωσε τη γη με τον ουρανό.

Σήμερα, λοιπόν, υμνείται ως «ανόρθωσις των ανθρώπων». Πώς ανορθώνεται ο άνθρωπος; Ανορθώνεται δια του Χριστού και εν Χριστώ. Ή κάπως αλλιώς, ο Χριστός είναι η ανόρθωσις του ανθρώπου. Είναι ο ανορθωμένος άνθρωπος. Γιατί, ο πεσμένος άνθρωπος ανορθώνεται όταν ενωθεί με το Θεό. Και τότε αποκτά τα χαρίσματα του Θεού και τις δωρεές του Θεού. Και έτσι, ο άνθρωπος ενωμένος με το Χριστό είναι πλέον όρθιος. Είναι έξω από το θάνατο. Είναι εν Χριστώ και δια του Χριστού στη Βασιλεία του Θεού.

Ο άνθρωπος έπεσε, γιατί εμπιστεύτηκε το διάβολο, και από εκείνη τη στιγμή ο διάβολος κυριαρχούσε. Ήταν εκείνος που είχε το πάνω χέρι στον άνθρωπο και στη ζωή του. Όμως, τώρα χαιρετίζει ο υμνωδός την Παναγία, «χαίρε κατάπτωσις των δαιμόνων». Διότι τώρα πλέον οι δαίμονες συνετρίβησαν. Πίστεψαν ότι, όταν ο Χριστός σταυρώθηκε και κατέβηκε στον τάφο, αυτοί κέρδισαν το παιχνίδι. Δεν είχαν υπολογίσει, όμως, ποιος είναι αυτός που ανέβηκε στο Σταυρό και κατέβηκε στον τάφο. Ο Χριστός μπαίνοντας στον τάφο, δεν μπαίνει ως συνηθισμένος νεκρός, αλλά μπαίνει ως ελευθερωτής και καταργητής του Άδου και του θανάτου.

Αυτό, όμως, η εμπιστοσύνη στο διάβολο, οδηγεί στην αποτυχία, στη πτώση και στην συντριβή τον άνθρωπο. Όχι μόνον τότε, αγαπητοί αδελφοί, αλλά πάντοτε, όταν ο άνθρωπος προσπαθεί να ζήσει χωρίς το Θεό πέφτει. Και σήμερα ο κόσμος είναι εικόνα αυτής της πτώσεως. Βλέπουμε τον άνθρωπο παντού πεσμένο. Όμως, ο άνθρωπος δεν έχει άλλο τρόπο να σηκωθεί παρά μόνο εν Χριστώ και δια του Χριστού. Και έτσι και σήμερα ακόμα οι άνθρωποι εκείνοι που γνωρίζουν το Χριστό, που ενώνονται μαζί του σηκώνονται όρθιοι και είναι ικανοί να αντιμετωπίσουν ακόμα και το θάνατο. Και για αυτό γιορτάζουμε τους Αγίους και την Παναγία μας. Γιατί είναι οι ανορθωμένοι άνθρωποι. Απ’ τη στιγμή που ο άνθρωπος κοινωνεί με το Θεό, η εξουσία του διαβόλου πάνω στον άνθρωπο καταργείται. Πειράζει ο διάβολος τον άνθρωπο, αλλά ο άνθρωπος είναι πιο δυνατός από το διάβολο.

Ζούμε, λοιπόν, σε μια εποχή η οποία έχει ανάγκη να ακούσει τον ίδιο χαιρετισμό. Και λέει η Εκκλησία στον άνθρωπο ότι, η Παναγία είναι εκείνη η οποία πρέπει να του δώσει το χέρι, για να τον οδηγήσει στο Χριστό και να ανορθωθεί. Και την ίδια στιγμή να απαλλάξει τη ζωή του απ’ την κυριαρχία του διαβόλου. Ο αγώνας και η μάχη, που γίνονται στον κόσμο είναι πρώτιστα και κύρια, αγώνας και μάχη πνευματική. Όσο πιο γρήγορα ο άνθρωπος το καταλάβει, τόσο καλύτερα θα θεραπευτεί.

Ένας άνθρωπος άρρωστος στη ψυχή, δεν μπορεί να φτιάξει τίποτα καλό στη ζωή του. Ένας άνθρωπος που βρίσκεται υπό την κυριαρχία και την αιχμαλωσία των πονηρών πνευμάτων, δεν είναι ικανός για το οποιοδήποτε καλό. Γι’ αυτό γέμισε ο κόσμος από την αποτυχία και από το κακό.

Όσο και αν προσπαθεί ο κόσμος να στηριχθεί αλλού, ουσιαστικά θα βιώνει διαρκώς την πτώση του.

Εμείς οι άνθρωποι καυχηθήκαμε για τα γράμματα που ξέρουμε, για τον πολιτισμό μας. Καυχηθήκαμε για τα επιτεύγματά μας. Τελικά, όμως, εκεί που δεν μπορέσαμε να κάνουμε τίποτα, ήταν το να κάνουμε καλύτερο τον άνθρωπο.

Και αυτή, αν θέλετε, είναι η τραγωδία αλλά και η γελοιοποίηση του ανθρώπου, σε μια εποχή που τελειοποίησε όλα τα τεχνικά μέσα, είναι η ίδια η εποχή που έφτασε στο απόγειο της απανθρωπείας. Έφτασε στο απόγειο της ανικανότητας να αγαπήσει, να κοινωνήσει με τον άλλον. Και ενώ παλιά δεν είχαμε μέσα, αλλά είχαμε μέσο την καρδιά μας, και ήμασταν κοντά και μ’ αυτούς που ήταν μακριά, και τους νοιαζόμασταν, σήμερα είμαστε κοντά, σήμερα επικοινωνούμε κάθε στιγμή με τα κινητά μας τηλέφωνα, αλλά είναι μακριά οι καρδιές μας, μέσα στο ίδιο μας το σπίτι.

Έτσι, λοιπόν, βιώνουμε τη αποτυχία ενός κόσμου, που αν δεν τον προλάβουμε, η πτώση του θα είναι ακόμη μεγαλύτερη.

Στρεφόμαστε, λοιπόν, απόψε στην Παναγιά μας, και την παρακαλούμε, όπως τότε, έτσι και τώρα, να γίνει η ανόρθωση του καθενός από μας, προσφέροντάς μας το Χριστό, που εμείς πρέπει να δεχθούμε. Και την ίδια στιγμή, η παρουσία της να φυγαδεύσει απ’ την καρδιά μας και απ’ την ζωή μας τα πονηρά πνεύματα, για να αποκτήσουμε ειρήνη, χάρη και ευλογία».