Με κατάνυξη και ιεροπρεπώς τελέσθηκε η Ιερά Πανήγυρις του Παρεκκλησίου του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ στην Ενορία του Αγίου Νικολάου στη Σιάτιστα, την Παρασκευή 18 Ιουλίου 2014 (παραμονή της εορτής) και το Σάββατο 19 Ιουλίου 2014 την κυριώνυμη ημέρα.
Κατά την Ιερά Πανήγυρη τελέσθηκε ο Πανηγυρικός Εσπερινός μετά αρτοκλασίας. Στη συνέχεια έγινε λιτάνευση της Ιεράς Εικόνος και του Αγίου λειψάνου του Αγίου Σεραφείμ γύρω από τον Ενοριακό Ναό του Αγίου Νικολάου. Πριν το τέλος του εσπερινού, ο εφημέριος της Ενορίας π. Βασίλειος Βασιλείου κήρυξε τον θείο λόγο, παίρνοντας αφορμή από το δοξαστικό της ακολουθίας του εσπερινού και αναφέρθηκε στον πνευματικό αγώνα του αγίου Σεραφείμ, που ξεκίνησε από την νεότητά του και συνεχίσθηκε σ’ όλη του ζωή. (Ολόκληρο το κήρυγμα στο τέλος).
Την επομένη, τελέσθηκε ο Όρθρος και η Πανηγυρική Θεία Λειτουργία, ιερουργούντων των εφημερίων του Ενοριακού Ναού π. Βασιλείου και π. Νέστορος. Η συμμετοχή των πιστών ήταν μεγάλη σε όλες τις Ιερές Ακολουθίες και πολλοί ήταν εκείνοι που έσπευσαν να προσκυνήσουν τα Άγια Λείψανα, που φυλάσσονται στο Ιερό Παρεκκλήσιο, το οποίο κοσμείται με θαυμάσιες τοιχογραφίες, έργο του αγιογράφου κ. Νικολάου Ρατοπούλου, από την Πτολεμαΐδα.
Η Εκκλησιαστική Επιτροπή ευχαριστεί όλες τις ενορίτισσες, που συνέβαλαν στον καθαρισμό και την ευπρέπεια του παρεκκλησίου, της αίθουσας του Πνευματικού Κέντρου και των εξωτερικών χώρων, καθώς και για την προσφορά πολλών γλυκισμάτων, που προσφέρθηκαν μετά το πέρας του Εσπερινού και της Θείας Λειτουργίας.
ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΙΕΡΕΩΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
«…Διάλεξες την ασκητική ζωή… », είναι κάτι το οποίο δυστυχώς μέσα στους αιώνες, ενώ είμαστε Χριστιανοί, τελικά δεν διαλέγουμε, αλλά διαλέγουμε τη ζωή της ανέσεως.
Τη ζωή της ασκήσεως την έδειξε πρώτος ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, ζώντας εδώ στη γη, εκεί στην πτωχή Ναζαρέτ, στην πτωχή Παλαιστίνη, τον Ισραήλ, αλλά και είπε και ανέφερε πάρα πολλές φορές, αυτό που είχε πει στην επί του Όρους ομιλία: «Μακάριοι οι πτωχοί, ότι αυτών εστίν η Βασιλεία των ουρανών». Εμείς δεν διαλέγουμε ούτε την πτωχεία, ούτε την άσκηση, ούτε τον Σταυρό. Διαλέγουμε την άνεση, θέλουμε να περνάμε καλά. Με αυτά τα πράγματα, έτσι όπως τα επιλέγουμε, στο τέλος δεν θα μπορέσουμε να επιλέξουμε και να απολαύσουμε τη Βασιλεία του Θεού.
Εσύ, Σεραφείμ, επέλεξες, διάλεξες, την ασκητική ζωή, όπως και πάρα πολλοί άλλοι ασκητές. Ένας απ’ αυτούς, είναι ο γνωστός Μέγας Αντώνιος, ο οποίος όταν άκουσε αυτήν την περικοπή να διαβάζεται από τον ιερέα του χωριού του στο ναό, αποφάσισε να τα πουλήσει όλα, για να κερδίσει την Βασιλεία των ουρανών. Και το έκανε, και έμεινε το όνομά του, του Αγίου Αντωνίου, ενώ όλων των άλλων νέων και μεγάλων, των πλουσίων και των εχόντων, δεν έμεινε τίποτα. Του Μεγάλου Αντωνίου, όμως, έμεινε και έγινε Μέγα το όνομα, όπως και του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ. Γιατί; Γιατί διάλεξε την ασκητική ζωή.
«Πάντα τα σα εκ νεότητος τω Σωτήρι ανέθου»: δηλ. όλα αυτά τα οποία θα μπορούσες να έχεις, εσύ τα άφησες, τα ανέθεσες, τα παρέθεσες, στον Σωτήρα σου, στον Ιησού Χριστό. Ποια είναι αυτά τα πάντα; Τρεις λέξεις θα μπορούσαμε να πούμε.
Είναι οι επιθυμίες όλες. Τις άφησε τις επιθυμίες ο Άγιος Σεραφείμ, και επιθυμία του ήταν μόνον ο Χριστός.
Μετά είναι ο πλούτος. Τον άφησε τον πλούτο. Και ο πλούτος του ήταν μόνον ο Ιησούς Χριστός.
Και οι ηδονές. Τις άφησε όλες τις ηδονές. Η μόνη του ηδονή ήτανε ο Ιησούς Χριστός.
Επιθυμίες – πλούτος – ηδονές. Αν τα αφήσουμε αυτά, και αναθέσουμε και αναφέρουμε τα πάντα στον Ιησού Χριστό, τότε κερδίσαμε τα πάντα.
Πότε τα άφησε αυτά; Εκ νεότητος, όχι όταν πέρασαν τα χρόνια, όχι όταν γλέντησε τη ζωή του, αλλά εκ νεότητος άφησε τα πάντα στον Ιησού Χριστό.
Μήπως είμαστε ανόητοι να επιλέγουμε αυτά τα οποία θα μας διώξουν, θα μας χωρίσουν από τον Ιησού Χριστό; Τον πλούτο τις ηδονές τις επιθυμίες; Εκ νεότητος; Αλλά και αν δεν το κάναμε εκ νεότητος, έστω και τώρα, αυτή τη στιγμή, και μετά από λίγο, κάποια στιγμή της ζωής μας, ας αναθέσουμε τα πάντα στον Θεό.
«Σεραφείμ θεόληπτε…» Θεόληπτος είναι αυτός, τον οποίο έλαβε ο Θεός, τον έπιασε ο Θεός. Γιατί; Γιατί ήταν αυτό το οποίο ήταν. Δηλαδή, τηρούσε, θα μπορούσαμε να πούμε, όλες τις προδιαγραφές, όλες τις προϋποθέσεις, που θα έδιναν την δυνατότητα στον Θεό να τον πιάσει.
Ποιες είναι αυτές οι προϋποθέσεις; Είναι αρκετά πράγματα. Αλλά τρία είναι τα βασικά, τα βασικότατα, ούτως ώστε να καταστήσουν τον εαυτό μου θεόληπτο, να μπορεί να με πιάσει ο Θεός.
Το πρώτο απ’ όλα είναι η καθαρότητα της ψυχής και του σώματος. Αν δεν είμαι καθαρός στην ψυχή και στο σώμα, ο Θεός δεν μπορεί να με πιάσει. Το «μπορεί» το βάζω εντός εισαγωγικών. «Δεν θέλει» να με πιάσει. Και αυτό το βάζω εντός εισαγωγικών. Γιατί όλους θέλει να σωθούν, όλους μας θέλει κοντά του, αλλά εμείς κάνουμε τέτοιο τον εαυτό μας, που να «μην μπορεί» και να «μην θέλει» ο Θεός να μας πιάσει. Επειδή δεν είμαστε καθαροί.
Το δεύτερο είναι να έχουμε αγάπη. Όταν αγαπώ το Θεό και αγαπώ τους ανθρώπους και αγαπώ την κτίση ολόκληρη, από εκεί και πέρα γίνομαι ένα πρόσωπο, γίνομαι ένας άνθρωπος θεόληπτος. Μπορεί και θέλει να με πιάσει, να με αγκαλιάσει ο Θεός. Πότε; Όταν αγαπώ τους πάντες.
Και ένα τρίτο όταν έχω πίστη. Τι θα πει πίστη; Όταν έχω εμπιστοσύνη. Εμπιστοσύνη, όχι ότι υπάρχει ο Θεός. Αυτό το λένε και οι πέτρες, το λένε τα σύννεφα, τα κτίσματα, τα πάντα. Ο λογικός νους λέει ότι, υπάρχει ο Θεός. Ο λογικός! Ο παράλογος, ο άφρων άνθρωπος, αυτός δεν μπορεί να το πει. Γιατί έχει τρελαθεί ο άνθρωπος. Δεν μπορεί να πει ότι υπάρχει ο Θεός. Λοιπόν, ο λογικός άνθρωπος λέει ότι υπάρχει ο Θεός. Δεν μιλάμε, όμως, γι’ αυτήν την πίστη. Μιλάμε για την πίστη, την εμπιστοσύνη στο Θεό. Ότι ο Θεός είναι ο πανάγαθος, ο πάνσοφος, είναι ο παντοδύναμος, είναι ο ελεήμων, όλα αυτά. Και μπορεί να κάνει τα πάντα. Έχω αυτή την πίστη; Αυτήν την εμπιστοσύνη στον Άγιο Τριαδικό Θεό;
Λοιπόν, καθαρότητα, αγάπη και πίστη είναι αυτές οι προϋποθέσεις, που μπορούν να μας κάνουνε θεόληπτους.
«…και τον σταυρόν σου αράμενος, σεαυτόν εσταύρωσας κόσμω και τοις πάθεσι…» Διάλεξες, σήκωσες τον σταυρό και σταύρωσες τον εαυτό σου. Είναι αυτό το οποίο είπε ο Απόστολος Παύλος κάποτε στους Γαλάτες. Τι είπε: «…εμοί κόσμος εσταύρωται καγώ τω κόσμω…». Για μένα, ο κόσμος έχει σταυρωθεί, δηλαδή έχει πεθάνει, και για τον κόσμο, εγώ έχω σταυρωθεί, έχω πεθάνει. Ή το ένα ή το άλλο, είναι το ίδιο και το αυτό. Αν σε ένα νεκρό βάλω κάτι δίπλα, δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Γιατί; είναι νεκρός ως προς όλα. Να πάει το αγαπητό του πρόσωπο και να του μιλήσει; Δεν θα καταλάβει τίποτα. Γιατί; είναι νεκρός ως προς τον κόσμο. Έτσι ήτανε ο Απόστολος Παύλος. Έτσι ήτανε και ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ. Ή αν είσαι στην έρημο και δεν υπάρχει τίποτα, κανένας ζωντανός οργανισμός, και είσαι τελείως μόνος, εσύ ζεις αλλά δεν ζουν όλα τα άλλα, δεν υπάρχει τίποτα. Οπότε ή εγώ έχω πεθάνει ως προς τον κόσμο ή ο κόσμος έχει σταυρωθεί ως προς εμένα, είναι το ίδιο και το αυτό. Αυτό έκανε ο όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ. Αφού είχε όλα αυτά, όσα αναφέραμε πιο πριν, και έζησε κατ’ αυτό τον τρόπο, είχε μία σπουδαία προϋπόθεση: να γίνει δοχείο του Αγίου Πνεύματος. Γι’ αυτό και συνεχίζει το δοξαστικό του Εσπερινού:
«…όθεν την χάριν του Πνεύματος πλουσίως εδέξω…» αφού, λοιπόν, ήσουνα τέτοιος και αφού έζησες κατά αυτόν τον τρόπο και αφού επιθυμούσες τόσο πολύ τον Πατέρα τον Υιό και το άγιο Πνεύμα, έγινες δοχείο του Αγίου Πνεύματος και δέχθηκες πλουσίως το Άγιο Πνεύμα και όλες τις ενέργειες του Αγίου Τριαδικού Θεού.
«…Θεοκίνητον όργανον ώφθης…». φάνηκες σε όλους τους ανθρώπους ένα όργανο, ένας ζωντανός οργανισμός, ένας ζωντανός άνθρωπος, Θεοκίνητος. Δεν κινιόσουνα εσύ, δεν έκανες εσύ τίποτα, αλλά ο Θεός ήταν μέσα σε σένα. Ο Θεός σε κινούσε.
«…Ζω ουκέτι εγώ, ζει εν εμοί Χριστός…», λέει ο Απόστολος Παύλος. Εγώ έχω σβήσει τον εαυτό μου, τον έχω διαγράψει. Δεν ζω, δεν υπάρχω, δεν θέλω να υπάρχω. Δεν θέλω να λένε, ο Παύλος, ο Σεραφείμ, δεν θέλω να λένε τίποτα. Εγώ δεν υπάρχω, μέσα μου ζει ο Χριστός. Οπότε, ζώντας μέσα τους ο Χριστός, ζούσε και ο Απόστολος Παύλος και ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ και όλοι οι Άγιοι ζούσαν και ζούνε. Γιατί; Γιατί έχουν μέσα τους τον Ιησού Χριστό, ο οποίος τους οδηγεί, τους ζωογονεί, ο οποίος τους κινεί κάθε κίνηση της ζωής τους.
Οπότε, μένοντας σ’ αυτό και ενθυμούμενοι σ’ όλη μας τη ζωή ότι, πρέπει να γίνουμε δοχεία του Αγίου Πνεύματος, ας καθαρίζουμε τον εαυτό μας, ας αυξάνουμε την αγάπη μας προς όλους τους ανθρώπους, προς το Θεό και προς την κτίση ολόκληρη, και ας έχουμε αυτήν την απεριόριστη πίστη – εμπιστοσύνη στο Άγιο Τριαδικό Θεό μας.
Να μας ευλογεί ο Θεός, να γιορτάζουμε και άλλες φορές, όσο μας δώσει ο Θεός να ζήσουμε, να γιορτάζουμε τον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ. Και να είναι αυτός, ο οποίος θα μας δείχνει τον δρόμο, για την απόκτηση του Αγίου Πνεύματος, το δρόμο για τη Βασιλεία των ουρανών!
Την Πέμπτη 3 Ιουλίου 2014, νέοι, που όλη τη χρονιά μαθήτευσαν στα Κατηχητικά Σχολεία της Ενορίας του Αγίου Νικολάου, επισκέφθηκαν την πόλη της Καστοριάς, συνοδευόμενοι από τους Ιερείς της Ενορίας τους και τους Κατηχητές. Η εκδρομή έγινε για ψυχαγωγία, για τόνωση των φιλικών σχέσεων, για απόκτηση εμπειριών από την ομαδική ζωή για επιμόρφωση και πνευματική ωφέλεια.
Το πρωί εκκλησιάστηκαν στο Μητροπολιτικό Ιερό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Την Θεία Λειτουργία τέλεσε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καστορίας κ.κ. Σεραφείμ με τους εφημερίους του Ναού. Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας καλωσόρισε τα παιδιά και τόνισε την αξία της Θείας Λειτουργίας στο ξεκίνημα της ημέρας. Μετά το αντίδωρο μοιράστηκε ως ευλογία η εικόνα της Οσίας Σοφίας. Κατόπιν προσφέρθηκε πρωινό σε όλους, στην τράπεζα αγάπης της Μητροπόλεως «Αγία Ταβιθά».
Στο Μητροπολιτικό Μέγαρο, για λίγα λεπτά, συναντήθηκαν με τον Μητροπολίτη οι Ιερείς με τις κατηχήτριες και επέδωσαν τα δώρα που έφεραν μαζί τους. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καστορίας κ. Σεραφείμ πρόσφερε στους Ιερείς και τις κατηχήτριες, εις ανάμνηση της επισκέψεως, 10 εικόνες του Αγίου Μηνά, πολιούχου Καστοριάς, από την επετειακή έκδοση 100 ετών ελευθέρου βίου της Καστοριάς.
Οι νέοι και οι συνοδοί τους, στη συνέχεια ξεναγήθηκαν από τον π. Στέφανο στο παρεκκλήσιο των Ταξιαρχών (10ος αιώνας), κοντά στο Μητροπολιτικό Μέγαρο Καστοριάς. Σε μία γωνία του εσωτερικού του Ναού βρίσκεται ο απλός και απέριττος τάφος του Μακεδονομάχου αγωνιστή Παύλου Μελά, καθώς και της γυναίκας του Ναταλίας. Η μαρμάρινη επιγραφή το επιβεβαιώνει: «ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ, ΕΓΕΝΝΗΘΗ 29 ΜΑΡΤΙΟΥ 1870, ΕΠΕΣΕΝ ΥΠΕΡ ΠΑΤΡΙΔΟΣ ΤΗ 13 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1904».
Όπως ανέφερε ο π. Στέφανος, το 1907 το κεφάλι του Παύλου Μελά ή «Μίκη Ζέζα» μεταφέρθηκε στην Καστοριά από το Πισοδέρι της Φλώρινας, όπου φυλασσόταν, και το σώμα του ετάφη ολόκληρο εντός του Αγίου Βήματος του μητροπολιτικού Ναού της Καστοριάς. Το 1950 η σωρός μεταφέρθηκε στο Ναό τον Ταξιαρχών και παραμένει εκεί μέχρι σήμερα.
Σύμφωνα με το πρόγραμμα, η επόμενη επίσκεψη ήταν στο ενυδρείο Καστοριάς, «Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος», το μεγαλύτερο ενυδρείο γλυκού νερού των Βαλκανίων. Το ενυδρείο λειτουργεί από τον Ιούλιο του 2012 και φιλοξενεί ενδημικά και αυτόχθονα είδη ψαριών των ποταμών και των λιμνών της Ελλάδος, καθώς και μεγάλο αριθμό ξένων ειδών, που διαβιούν στις λίμνες της χώρα μας.
Το μεσημέρι, μετά το φαγητό, τα παιδιά ξεχύθηκαν στο χώρο του Δάσους Μεσοποταμίας για παιχνίδι. Ένα ειδυλλιακό τοπίο, ανάμεσα από πανύψηλα δέντρα και ειδικά διαμορφωμένους χώρους αναψυχής, για μικρούς και μεγάλους.
Το απόγευμα επισκέφθηκαν την Ιερά Μονή Παναγίας Θεοτόκου Κλεισούρας, που βρίσκεται στο σύνορο των νομών Καστοριάς και Κοζάνης. Η Μονή, όπου ασκήτευσε η Γερόντισσα Σοφία, ιδρύθηκε περίπου στα 1314 μ.Χ. Στα χρόνια που δεν υπήρχε μοναστική αδελφότητα και οργανωμένη κοινοβιακή ζωή, ασκήτευε η γερόντισσα Σοφία, που καταγόταν από τον Πόντο. Ήρθε νέα και δούλευε πολύ, ως τα βαθιά γεράματά της, και την αγαπούσαν όλοι στο χωριό. Την 1η Ιουλίου 2012 έγινε η επίσημη ανακήρυξη σε Οσία, της αγίας γερόντισσας Σοφίας, από τον Οικουμενικό Πατριάρχη στην Καστοριά.
Οι νέοι, με τους κατηχητές και τους Ιερείς π. Βασίλειο και π. Νέστορα, προσευχήθηκαν στον Εσπερινό και στην Παράκληση της οσίας Σοφίας, που ακολούθησε. Είχαν, επίσης, τη μεγάλη ευλογία να προσκυνήσουν την τιμία κάρα της Οσίας Σοφίας, τον χώρο όπου ασκήθηκε καθώς και τον τάφο της. Μετά, μέσα στο αρχονταρίκι προσφέρθηκε σε όλους πλούσιο κέρασμα.
Αργά το βράδυ, επιστρέφοντας στην Σιάτιστα, αποχαιρετίσθηκαν παιδιά και κατηχητές μέχρι τη νέα κατηχητική χρονιά.
Όλα τα έξοδα της εκδρομής έγιναν με τα χρήματα που συγκεντρώθηκαν από τη δραστηριότητα της τέχνης του ντεκουπάζ σε γυαλί, που είχαν τα παιδιά του μέσου κατηχητικού Σχολείου με την κατηχήτρια κ. Ευφημία Ώττα και τους βοηθούς του τμήματος.
Την Κυριακή 29 Ιουνίου 2014, μνήμη των Αγίων πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλος εόρτασε με κάθε επισημότητα τα σεπτά ονομαστήριά του στον μητροπολιτικό Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου.
Στον πανηγυρικό Εσπερινό της παραμονής χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος, συμπροσευχομένων των Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών Χαλκίδος κ. κ. Χρυσοστόμου, Φλωρίνης Πρεσπών και Εορδαίας κ. κ. Θεοκλήτου και Καστορίας κ. κ. Σεραφείμ. Έλαβαν μέρος πολλοί Κληρικοί της Ιεράς Μητροπόλεως Σισανίου και Σιατίστης καθώς και ακόλουθοι των Μητροπολιτών, ενώ έψαλαν κατανυκτικά Ιεροψάλτες του Μητροπολιτικού Ναού.
Μετά την αρτοκλασία, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καστορίας κ. Σεραφείμ κήρυξε τον θείο λόγο και αναφέρθηκε σε δυο από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του Αποστόλου Παύλου, τα οποία συνέδεσε με την προσωπικότητα του Ποιμενάρχου μας και είπε: «Ο Επίσκοπός σας, όπως ο Απόστολος Παύλος, του οποίου το όνομα φέρει, είναι υπηρέτης του ανθρώπου και μάρτυς της Αναστάσεως του Χριστού, όχι μόνο στην πόλη της Σιάτιστας αλλά και στην πατρίδα του…» Και απευθυνόμενος στον εορτάζοντα Μητροπολίτη είπε: «Άγιε Σιατίστης, δίνεται μεγάλη αξία στον θρόνο, που σας δόθηκε από τον Χριστό, από την διακονία. Σεμνύνεται την Σιάτιστα, την Δυτική Μακεδονία, την Ορθόδοξη Εκκλησία μας…».
Την κυριώνυμο ημέρα τελέσθηκε λαμπρό Αρχιερατικό Συλλείτουργο από τους Σεβασμιωτάτους Μητροπολίτες, Χαλκίδος κ. κ. Χρυσοστόμου και του εορτάζοντος οικείου Μητροπολίτου κ. κ. Παύλου, με τη συμμετοχή πολλών κληρικών της Ιεράς Μητροπόλεως.
Τον θείο λόγο κήρυξε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Χαλκίδος κ. κ. Χρυσόστομος, ο οποίος αναφέρθηκε και στον εορτάζοντα Μητροπολίτη.
Μεταξύ άλλων ανέφερε και τα εξής:
«… όταν βλέπω έναν κληρικό, δεν βλέπω έναν απλό άνθρωπο, αλλά βλέπω έναν άνθρωπο, ο οποίος είναι φορέας και μέτοχος της ιεροσύνης του Ιησού Χριστού.
Να, γιατί οι χριστιανοί τιμούν τους ιερείς. Να, γιατί τους ασπάζονται τα χέρια. Να, γιατί ζητούν την ευλογία τους. Όχι, γιατί είναι δουλοπρεπείς οι μεν, και εγωιστές και φιλόδοξοι οι άλλοι, αλλά γιατί είναι διάκονοι του Θεού και εργάζονται για την οικοδομή του εκκλησιαστικού σώματος.
Την Εκκλησία την αγάπησαν οι απόστολοι και έδωσαν τον ιδρώτα τους, τη ζωή τους, το αίμα τους γι’ αυτήν, και γι’ αυτό η Εκκλησία τους αντάμειψε, και την Εκκλησία του Χριστού, την Μία, την Αγία, την Καθολική, την ονομάζει και Αποστολική Εκκλησία.
Ένα τέτοιο δώρο, εις οικοδομήν του σώματος του Χριστού, στην τοπικήν Εκκλησία αλλά και στην καθόλου Εκκλησία, είναι και ο σεπτός ποιμενάρχης σας και ο αγαπητός μας αδελφός, που έχει σήμερα την επέτειο της σεπτής ονομαστικής του εορτής, ο άγιος Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλος…
…Αυτήν, λοιπόν, την ημέραν που εορτάζει και, που ήρθαμε να εκφράσουμε τα κατακλύζοντα την ταπεινή μας καρδία αδελφικά αισθήματα αγάπης, του ευχόμαστε να συνεχίζει επί πολλά έτη, με υγεία ψυχοσωματική, ακλόνητη και ανθηρά, με δύναμη και φώτιση Θεού, αυτήν την διακονία την οποία παρέλαβε, και να παραδώσει «εν εκείνη την ημέρα την παρακαταθήκη την ιερά», άσπιλον και αμώμητον, ώστε να λάβει από τα χέρια του Χριστού τον αμαράντινον της δόξης στέφανον. Να τύχει του μισθού, τον οποίον έχει ετοιμάσει η αγάπη του Θεού, για τους πιστούς και φρονίμους οικονόμους, και να συναριθμηθεί μαζί με τους Αγίους Αποστόλους, των οποίων τον ζήλον και την προσφοράν εζήλωσε, αλλά και δι’ όλων των δυνάμεών του εμιμήθη, και είμαι βέβαιος ότι, η μεγαλύτερη χαρά και η ανάπαυσις των σπλάχνων του των πατρικών, μπορεί να προέλθει από εσάς, τα παιδιά του, όταν όχι μόνο τιμάτε τον ίδιον, (αυτό είμαι βέβαιος ότι δεν τον πολυενδιαφέρει), όσο τον ενδιαφέρει να αγαπάτε την Εκκλησία, να συνειδητοποιείτε αυτό που είσαστε, ως μέλη της Εκκλησίας, και να ζείτε, να ενεργείτε στον καθημερινό σας βίο εκκλησιαστικά, γιατί ο Παύλος δεν ζει για τον εαυτό του και στενοχωρείται. Το καταλαβαίνω καλύτερα από τον καθένα, όταν υπάρχουν άνθρωποι που προσκολλώνται παραπάνω απ’ ό, τι πρέπει μαζί του, γιατί ο Παύλος είναι λαμπάδα που καίει, για να φωτίζεται το πρόσωπο του Χριστού. Είναι καντήλι, το οποίο δεν προσελκύει για τον εαυτό του την προσοχή και την τιμή και την αγάπη και την λατρεία, αλλά για το πρόσωπο προς τιμήν του οποίου καίει, και το πρόσωπο το οποίο φωτίζεται. Να χαιρόμαστε, λοιπόν, τον δεσπότη μας, να παρακαλούμε τον Θεό, να τον χαριτώνει, αλλά και να χαιρόμαστε, αδελφοί και πατέρες, που είμαστε μέλη της Εκκλησίας, που τιμηθήκαμε από το Χριστό να είμαστε μέλη του σώματός του, και να τον ευγνωμονούμε και να τον δοξάζουμε και να τον ευχαριστούμε, «εν ενί στόματι και μιά καρδία, εν παντί καιρώ και εν παντί τόπω της δεσποτείας του». Αμήν.
Στο τέλος της Θείας Ευχαριστίας διαβάστηκε το κόλλυβο προς τιμήν των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Ο εορτάζων ποιμενάρχης μας ευχαρίστησε, για την παρουσία αλλά και για τα λόγια αγάπης, τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Χαλκίδος κ. κ. Χρυσόστομο, καθώς και τον Πρωτοσύγκελο της Ι.Μ. Χαλκίδος π. Νικόδημο, τον Αρχιερατικό Επίτροπο π. Φιλόθεο, τους κληρικούς του Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Δημητρίου καθώς και το πιστό πλήρωμα του λαού του Θεού, που με την παρουσία του τον τίμησαν.
Παρέστησαν η Δήμαρχος Βοΐου κ. Παναγιώτα Ορφανίδου, εκπρόσωποι του αστυνομικού τμήματος Σιάτιστας και πλήθος κόσμου.
Από το απόγευμα ως αργά το βράδυ, πολλοί πιστοί επισκέφθηκαν την Μητρόπολη, για να ευχηθούν στον σεβαστό Ιεράρχη τη μακροημέρευση και την ευλογημένη και πανίσχυρη βοήθεια του Κυρίου.
Οι Ιερείς της ενορίας του Αγίου Νικολάου, π. Βασίλειος και π. Νέστωρ, επισκέφθηκαν μαζί με τους εκκλησιαστικούς επιτρόπους και ενορίτες που δραστηριοποιούνται στην ενορία, τον Σεβασμιώτατο ποιμενάρχη κ. κ. Παύλο. Του πρόσφεραν ως ελάχιστο δώρο ένα πανέρι γεμάτο με παραδοσιακά εδέσματα και του επέδωσαν επιστολή με ευχές:
«Σεβασμιώτατε, κ. Παῦλε,
Ἐπί τῆ εὐκαιρία τῆς ὀνοματικῆς σας ἑορτῆς, μέ πολλή χαρά θά θέλαμε νά σᾶς εὐχηθοῦμε, ὁ ὑπόλοιπος χρόνος τῆς ζωῆς σας νά εἶναι πολύς και εὐλογημένος ἀπό τον Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό. Νά εἶναι ἐν εἰρήνη καί μετανοία, ἐν διδαχῆ καί πράξει τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ.
Ἐμεῖς, εὐχαριστῶντας διά την πλουσίαν προσφοράν τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, σᾶς ἀντιπροσφέρουμε συμβολικῶς πενιχράν ἀνταπόδοσιν, ἐγχειρίζοντες ὀλίγον ἄρτον καί οἶνον καί τυρόν καί ὠά ὀρνίθων καί τσάϊ βουνοῦ.
Ὑμεῖς σπείρετε εἰς ἡμᾶς τά πνευματικά και ἡμεῖς καταθέτουμε εἰς ὑμᾶς τά διά τήν σάρκα. Τό γνωρίζουμε ὅτι σᾶς συνέχει ὁ Παύλειος λόγος, «Οὐαί μοι ἐστίν, ἐάν μή εὐαγγελίζομαι» (Α΄ Κορ. Θ΄ 16) καί χαιρόμαστε δι’ αὐτό.
Εὐχόμαστε, Σεβασμιώτατε, νά «ἐνδυναμοῦσθε ἐν τῆ χάριτι τῆ ἐν Χριστῶ Ἰησοῦ» (Α΄ Τιμ. Β΄ 1) «ἵνα μή ἄλλοις κηρύττοντες, αὐτός ἀδόκιμος γένησθε». (Α΄ Κορ. Θ΄ 1)
Εὐχόμαστε, ἐπίσης, νά ἔχετε τήν παρησίαν τοῦ Παύλου καί νά πεῖτε πρό τοῦ τέλους τῆς ἐφημέρου ζωῆς, «τόν ἀγώνα τόν καλόν ἠγώνισμαι, τόν δρόμον τετέλεκα, τήν πίστιν τετήρηκα, λοιπόν ἀπόκειταί μοι ὁ τῆς δικαιοσύνης στέφανος, ὄν ἀποδώσει μοι ὁ Κύριος ἐν ἐκείνη τῆ ἡμέρα, ὁ δίκαιος κριτής, οὐ μόνον δέ ἐμοί ἀλλά καί πᾶσι τοῖς ἠγαπηκόσι τήν ἐπιφάνειαν αὐτοῦ». (Β΄ Τιμ. Δ΄ 7-8)
Εὐχηθεῖτε, Σεβασμιώτατε, νά εἴμαστε κι ἐμεῖς μαζί σας στήν μακάρια Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
«Χρόνια πολλά» καί εὐλογημένα.»
Με την χάρη του Αγίου Τριαδικού Θεού και τις ευλογίες του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. κ. Παύλου, ολοκληρώθηκαν οι συναντήσεις των Κατηχητικών Σχολείων της Ενορίας του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας, για την κατηχητική χρονιά 2013 – 2014 και τα παιδιά που συμμετείχαν στις κατηχητικές συναντήσεις, διοργάνωσαν την καθιερωμένη Γιορτή Λήξης.
Την Πέμπτη 19 Ιουνίου 2014 στις 8.00 το βράδυ, στον αύλειο χώρο του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου, τα παιδιά των Κατηχητικών Σχολείων συγκεντρώθηκαν για τη λήξη των κατηχητικών μαθημάτων και παρουσίασαν μια όμορφη γιορτή με θεατρικά, τραγούδια, παιχνίδια, κ.α.
Η γιορτή ξεκίνησε με το απολυτίκιο της εορτής της Πεντηκοστής, «Ευλογητός ει Χριστέ ο Θεός ημών…»
Στη συνέχεια το τμήμα των νηπίων και τα παιδιά της Α’ Δημοτικού τραγούδησαν και έπαιξαν το θεατρικό: «Ο πόλεμος και η Ειρήνη». Υπεύθυνη κατηχήτρια του τμήματος ήταν η κ. Χριστίνα Μπζιώτη με βοηθούς: τη Νικολέτα Μπζιώτη, τη Μαρία Λεζγίδου και την Αθηνά Μαγιάγκα.
Ακολούθησαν τα παιδιά της Β΄ και Γ΄ τάξης του Δημοτικού με κατηχήτρια τη κ. Μαρία Τσακμάκη και βοηθούς: την Αγνή Λέγγου και την Αγνή Τσίτσα, τα οποία τραγούδησαν για τους παρευρισκομένους, διηγήθηκαν την «Ιστορία του χαμογελαστού ανθρώπου» και στο τέλος έπαιξαν το παιχνίδι: «αυγουλοδρομίες».
Μετά, τη σκυτάλη πήραν τα παιδιά του κατώτερου κατηχητικού της Δ΄, Ε΄ και Στ΄ Δημοτικού με κατηχήτρια την κ. Περιστέρα Μάνιου και βοηθούς την Ελένη Βασιλείου τη Μαρία Λεζγίδου και την Πρεσβυτέρα Σταυρούλα Βασιλείου, η οποία κατά τη διάρκεια της χρονιάς είχε αναλάβει τη μουσική τους έκφραση. Τα παιδιά τραγούδησαν και έπαιξαν το παιγνίδι: «ο καλοφαγάς».
Οι νέοι του μέσου Κατηχητικού με κατηχήτρια την κ. Ευφημία Ώττα και βοηθούς την Τατιάνα Τζάλια, τον Ιωάννη Μπατσή και τον Χρήστο Καρακουλάκη, τραγούδησαν και πρόβαλαν σε παρουσίαση τις σημαντικότερες στιγμές της χρονιάς που πέρασε, με τη βοήθεια της τεχνολογίας, που επιμελήθηκε η κ. Βασιλική Δάρδα.
Οι νέοι του ανώτερου κατηχητικού, αγόρια και κορίτσια του Λυκείου, με τον κατηχητή τους Ιερέα π. Βασίλειο Βασιλείου αφιέρωσαν σε όλους το τραγούδι: «Πέφτουν τ’ αστέρια βροχή» με τη συνοδεία κιθάρας.
Όπως κάθε κατηχητική χρονιά, έτσι και φέτος, όλα τα παιδιά πήραν από τα χέρια του πρωτοπρεσβυτέρου π. Νέστορα Γκουρομήσιου από ένα ενθύμιο . Ήταν ένα μικρό βιβλιαράκι για τον καθένα, που αναφερόταν σε κάποια αγία, θαυματουργή, ιστορική εικόνα της Θεοτόκου, όχι μόνο για να την γνωρίσουν αλλά κυρίως για να προσεύχονται στη Θεοτόκο και να είναι η παντοτινή προστασία τους. Φεύγοντας, πήραν όλα τα παιδιά κι ένα μικρό κέρασμα.
Επίσης, οι περισσότερο τακτικοί μαθητές πήραν από τα χέρια του πρωτοπρεσβυτέρου π. Βασιλείου Λ. Βασιλείου ακόμη ένα ωραίο βιβλίο – δώρο της ενορίας.
Οι νέοι του μέσου κατηχητικού πήραν επιπλέον ένα CD με την παρουσίαση, το οποίο προβλήθηκε στο τέλος της γιορτής.
Τελειώνοντας, όλοι μαζί έψαλαν το απολυτίκιο του Αγίου Νικολάου, «Κανόνα πίστεως…».
Σ’ αυτό το σημείο η γιορτή έφθασε στο τέλος.
Την παρουσίαση της γιορτής έκανε η τελειόφοιτος Λυκείου Άννα Λεζγίδου.
Η κατηχητική χρονιά τελείωσε,
τα μαθήματα ολοκληρώθηκαν,
όμως η αίθουσα του Ενοριακού Πνευματικού Κέντρου της ενορίας του Αγίου Νικολάου όλο το καλοκαίρι θα είναι ανοιχτή, για χαλάρωση, για δανεισμό βιβλίων, για πνευματικές συζητήσεις και για παιγνίδια.
Ο π. Βασίλειος στο τέλος της γιορτής έλαβε το λόγο και είπε τα εξής:
«Είμαι πάρα πολύ ευχαριστημένος, και συγκινημένος ασφαλώς, για την όμορφη γιορτή την οποία έκαναν τα παιδιά μας, που την προετοίμασαν από πολλές ημέρες. Γενικά, όμως, θα ήθελα να πω ότι, όλο τον καιρό, όλη την χρονιά ετοιμάζονταν γι’ αυτή την ημέρα.
Σήμερα δεν έχουμε τον Σεβασμιώτατο κοντά μας, ήταν κάπου απασχολημένος, δεν μπόρεσε να έλθει, ήταν και το θέμα της βροχής, ήταν και άλλα πολλά, αλλά δόξα τω Θεώ, ευχαριστούμε και τον Άγιο Νικόλαο, που πρέσβευσε στον Κύριο να μην έχουμε βροχή και να περάσουμε ένα πολύ ωραίο απόγευμα.
Τώρα θα ήθελα να πω ένα ευχαριστώ σε όλους τους κατηχητές, σε όλους τους συντελεστές, σε όλους εκείνους, οι οποίοι ολόκληρη τη χρονιά εργάζονται, κουράζονται, καταπονούνται, στενοχωρούνται, αγωνιούν, αν θα ΄ρθει κάποιο παιδί, αν δεν έρθει κάποιο άλλο, αν κάποιο έχει αρρωστήσει, αν κάποιο έχει άλλες σκέψεις και άλλες επιθυμίες, και ίσως δεν θέλει να συνεχίσει να ’ρχεται στο κατηχητικό Σχολείο. Περνάμε όλες αυτές τις αγωνίες και οι κατηχητές και εγώ προσωπικά. Γιατί το θέμα δεν είναι ότι, όταν ερχόμαστε στο κατηχητικό Σχολείο, θέλουμε να γίνουμε καλοί άνθρωποι, προσέξτε το λίγο αυτό, γιατί το λέμε κιόλας, «Πήγαινε παιδί μου, στο κατηχητικό Σχολείο», «Πήγαινε στη Εκκλησία, για να γίνεις καλός άνθρωπος!».
Καλός άνθρωπος μπορεί να γίνει και έξω από την Εκκλησία, να γίνει και με μια οποιαδήποτε ιδεολογία, με ένα άλλο πιστεύω, με μια φιλοσοφία, αλλά σωσμένος άνθρωπος και ο άνθρωπος αυτός ο οποίος θα κερδίσει και θα αποκτήσει την αιωνιότητα, αυτό πουθενά αλλού δεν μπορεί να το βρει, παρά μόνο κοντά στο Χριστό, κοντά στην Εκκλησία.
Στο ταμπλώ, στην οθόνη που βλέπετε, ζωγραφίσαμε ένα αμπέλι, και έχει και κάποια κλήματα, και έχει και κάποια τσαμπιά. Στα τσαμπιά, όπως βλέπετε, έχουμε βάλει τις φωτογραφίες με τα πρόσωπα των παιδιών, όσα παρακολούθησαν φέτος τα κατηχητικά μαθήματα. Δόξα τω Θεώ ξεπέρασαν τα εκατό, εκατόν σαράντα, εκατό πενήντα παιδιά.
Τι σημαίνει αυτή η εικόνα που έχετε μπροστά σας; Είναι κάτι το οποίο είπε ο ίδιος ο Χριστός: «Εγώ ειμί η άμπελος η αληθινή, υμείς τα κλήματα». Δηλ. Εγώ (ο Χριστός) είμαι το αμπέλι το αληθινό, εσείς είστε τα κλήματα. Εάν κάποιος μένει σε μένα, σ’ αυτό το αμπέλι, θα είναι κλήμα ζωντανό, κανονικό, ωραίο, και θα φέρει και καρπό, θα φέρει σταφύλια. Αν κάποιο κλήμα αυτονομηθεί, κοπεί δηλαδή, αμέσως θα αρχίσει να ξηραίνεται. Και δεν μπορεί ένα κλήμα κομμένο από το αμπέλι να φέρει καρπό. Μόνο σε μένα μένοντας, μπορείτε να φέρεται καρπό. «Εγώ ειμί η άμπελος η αληθινή». «Ο Πατέρας μου είναι ο γεωργός», ο οποίος καλλιεργεί αυτό το αμπέλι. Το αμπέλι είναι ο Χριστός, είναι η Εκκλησία του, είναι το Σώμα του Χριστού, είμαστε όλοι εμείς, όσοι βαπτιστήκαμε, και όσοι είμαστε κολλημένοι, ενωμένοι με το Σώμα του Χριστού. Είμαστε ενωμένοι σ’ αυτό το αμπέλι. Αν κάποιος είναι ενωμένος σ’ αυτό το αμπέλι θα είναι αιώνιος, όπως αιώνιος είναι και ο Χριστός. Θα ζει όπως και ο Χριστός ζει. Γι’ αυτό και στην Ορθόδοξη Εκκλησία το ύψιστο, το οποίο έχουμε και πιστεύουμε, είναι η Ανάσταση των νεκρών. Ότι οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν ποτέ.
Θα πει κανένας, μα θα πεθάνουμε. Τι κι αν πεθάνουμε, αφού θα αναστηθούμε. Η ψυχή μας δεν θα πεθάνει, απλώς το σώμα μας πέφτει κάτω, και θα αναστηθεί, θα ξανασηκωθεί. Οπότε, εκείνος ο οποίος είναι ενωμένος ως κλήμα με αυτό το αμπέλι, που λέγεται Χριστός, αυτός στην Εκκλησιαστική γλώσσα, λέγεται «σώζεται». Αυτός ο άνθρωπος σώζεται! Γι’ αυτό, είπα νωρίτερα, δεν ήρθαμε εδώ στο κατηχητικό, στην Εκκλησία, για να γίνουμε οι καλοί άνθρωποι. Ήρθαμε να ενωθούμε με το Θεό, να ενωθούμε με τον Ιησού Χριστό, με τον Άγιο Τριαδικό Θεό. Όλοι μαζί, όλοι οι Άγιοι, και να ζούμε στους αιώνες των αιώνων.
Δεν θα ήθελα να πω τίποτα άλλο, αυτό είναι το μήνυμα, το οποίο θα ήθελα να το έχουμε για μια ζωή. «Ενωμένοι πάντοτε κοντά στο Χριστό!». Ό, τι και να γίνει.
Ευχαριστώ τους κατηχητές, ευχαριστώ και όλα τα παιδιά, τα οποία ήταν, δόξα τω Θεώ, τακτικά στην κατήχηση. Ευχαριστώ και τους γονείς, οι οποίοι έχουν καταλάβει ότι, πρέπει να στέλνουν τα παιδιά τους στην κατήχηση και στην Εκκλησία.
Καλή αντάμωση τον Σεπτέμβριο. Ή μάλλον, η αίθουσα θα είναι όλο το καλοκαίρι ανοιχτή, οπότε δεν θα χαθούμε, δεν θα αποχωριστούμε. Ο Θεός να είναι μαζί μας! Καλό καλοκαίρι!
Με λαμπρότητα και τη συμμετοχή πολλών πιστών εορτάσθηκε στην Ενορία του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας, την Κυριακή 9 Ιουνίου 2014, η μεγάλη γιορτή της Πεντηκοστής, κατά την οποία έγινε η φανέρωση της Εκκλησίας μέσα στον κόσμο.
Την πανηγυρική θεία Λειτουργία τέλεσαν οι Ιερείς π. Βασίλειος και π. Νέστορας.
Στο κήρυγμά του ο π. Βασίλειος αναφέρθηκε εκτενώς στην φανέρωση της Εκκλησίας στη γη και στην παρουσία του Αγίου Πνεύματος μέσα στην Εκκλησία, τονίζοντας ότι η Πεντηκοστή είναι το βαθύ μυστήριο της Εκκλησίας. Και η αποκάλυψη αυτού του μυστηρίου έγινε με την φανέρωση του Αγίου Πνεύματος κατά ένα καταπληκτικό τρόπο!
«Το Πνεύμα το Άγιο με δύο κινήσεις έδειξε αυτό το βαθύ μυστήριο.
Πρώτα – πρώτα επικύρωσε την ταυτότητα του Ιησού Χριστού. Ποιος ήταν ο Ιησούς; Ήταν ο Χριστός ή ένας ψευδοπροφήτης; Ήταν αληθής ή πλάνος; Ήταν Θεός ή άνθρωπος; Το Άγιο Πνεύμα ήρθε την ημέρα της Πεντηκοστής να δώσει μαρτυρία για την ταυτότητα του Ιησού Χριστού. Και η μαρτυρία ήταν ότι, ο Ιησούς είναι πραγματικά ο Θεός Λόγος που ενανθρώπησε! Θεός και άνθρωπος!
Και το δεύτερο είναι ότι, το Πνεύμα το Άγιο φανέρωσε την ίδρυση ξανά της Εκκλησίας πάνω στη γη. Και αυτή η φανέρωση έγινε με ένα πλήθος περιστατικών, όπως περιγράφει ο Ευαγγελιστής Λουκάς στις Πράξεις.
Αλλά τι είναι Εκκλησία;
Η Εκκλησία είναι συναΐδιος με το Θεό. Όπως ο Θεός δεν έχει αρχή, έτσι και η Εκκλησία δεν έχει αρχή. Η Εκκλησία είναι η αγαπητική σχέση των τριών προσώπων της Τριαδικής Θεότητος. Διότι τα τρία θεία πρόσωπα αποτελούν Εκκλησία.
Ο Θεός όμως ήθελε να εκφράσει αυτήν την αγαπητική σχέση και έξω από τον εαυτό Του και δημιουργεί τον αγγελικό κόσμο. Ήθελε και άλλα όντα να χαρούν αυτή την αγαπητική σχέση. Έτσι ο Θεός επεκτείνει την Εκκλησία Του, την απλώνει, την μεγαλώνει, σ’ αυτά τα όντα που λέγονται άγγελοι.
Μετά τη δημιουργία των αγγέλων, ο Θεός δημιούργησε τον υλικό κόσμο σαν μια προέκταση της αγάπης του. Ήθελε ο Θεός να συμπεριλάβει όσο το δυνατόν περισσότερες λογικές υπάρξεις στη δική του μακαριότητα. Μετά τους αγγέλους επεκτάθηκε στους πρωτοπλάστους, τους οποίους τοποθέτησε μέσα στον Παράδεισο, που ήταν ο τόπος αυτής της Εκκλησίας, δηλαδή της Κοινωνίας του Θεού με τους πρωτοπλάστους.
Εύκολα δεν μπορούμε να κατανοήσουμε αυτή την κοινωνία του Θεού με τους πρωτοπλάστους. Ήταν μια παραδεισένια κατάσταση! Κάτι ανέκφραστο! Πώς ο Θεός μπορούσε να επικοινωνεί με τους ανθρώπους!;
Αλλά αυτή η κοινωνία διακόπηκε απ’ το γνωστό αμάρτημα της αυτονομίας, οπότε η Εκκλησία σηκώθηκε απ’ τη γη.
Η αγάπη, όμως, του Θεού επιμένει, να συμπεριληφθεί και η γη στην ολότητά της, και αυτό έγινε με την ενανθρώπηση του δευτέρου προσώπου της Αγίας Τριάδος.
Έτσι η Εκκλησία αναγεννήθηκε και αναπλάσθηκε και τελειώθηκε εν Χριστώ Ιησού, και εν Πνεύματι Αγίω.
Ενώ ο Χριστός είναι νεκρός επάνω στο Σταυρό, πηγάζει η Εκκλησία απ’ την πλευρά του, με το λόγχισμα του Κεντυρίωνα. Πηγάζει το αίμα και το ύδωρ. Το Βάπτισμα και η Θεία Κοινωνία.
Όπως παλιά, απ’ την πλευρά του υπνωμένου Αδάμ προήλθε η Εύα. Ο Αδάμ είναι τύπος του Χριστού και η Εύα τύπος της Εκκλησίας.
Όμως, στην επέκταση της Εκκλησίας στη γη, έχει το λόγο και το Άγιο Πνεύμα, το οποίο ήρθε στη γη όταν ο Υιός ανήλθε στον ουρανό. Και από τότε και μετά, μένει το Άγιο Πνεύμα στην Εκκλησία, για να την αγιάζει.
Χωρίς το Άγιο Πνεύμα δεν υπάρχει ούτε η γνώση ούτε η αποδοχή της ταυτότητας του Χριστού.
Χωρίς το Άγιο Πνεύμα είναι ακατανόητη η πνευματική ζωή, όπως την θέλει ο Πατήρ και την δίδαξε ο Υιός.
Το Πνεύμα το Άγιο μαζί με τον Υιό προικίζει την Εκκλησία με τα δώρα τα πολλά, που φέρνει απ’ τον Ουρανό. Η Εκκλησία είναι η νύμφη του Χριστού!»
Στο τέλος της ομιλίας του ανέφερε ότι, «Η Εκκλησία έχει μεγάλο σκοπό. Ο σκοπός της είναι να εκκλησιαστικοποιήσει τον κόσμο. Πρέπει οι πιστοί να τελειωθούν «στο μέτρο της ηλικίας του πληρώματος του Χριστού».
Και κλείνοντας ανέφερε ότι, «Αν κάποτε εμβαθύνουμε και μάθουμε, τι είναι Εκκλησία, θα συγκλονισθούμε. Θα δοξάσουμε τον Άγιο Τριαδικό Θεό, που μας συμπεριέλαβε στην κοινωνία του, την Εκκλησία του.
Και όλα αυτά τα εργάσθηκε η δύναμη και η σοφία και η αγάπη του Αγίου Τριαδικού Θεού, του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, στον οποίο ανήκει κάθε δόξα, τιμή και προσκύνηση και τώρα και πάντοτε και αιωνίως.»
Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας τελέσθηκε, σε κατανυκτική ατμόσφαιρα και σύμφωνα με το τυπικό της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ο Μέγας Εσπερινός του Αγίου Πνεύματος ή ο ονομαζόμενος «Εσπερινός της γονυκλισίας», κατά τον οποίο αναγνώστηκαν, από τους πρεσβυτέρους π. Βασίλειο και π. Νέστορα, οι προκαθορισμένες υπέροχες περιεκτικές ευχές της Γονυκλισίας.
Από 23 Ιανουαρίου 2012 μέχρι 12 Σεπτεμβρίου 2024 η Ενορία πρόσφερε σε 2.117 περιπτώσεις 23.009 κιλά ειδών διατροφής
Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας 