ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ

Ἐγκύκλιος

ἐπὶ τῇ Κυριακῇ τῶν Μυροφόρων

Πρός
τόν Ἱερό Κλῆρο καί τόν εὐσεβῆ Λαό
τῆς Μητροπόλεως μας

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,

Χριστὸς Ἀνέστη!

Κυριακὴ Τρίτη ἀπὸ τοῦ Πάσχα σήμερα καὶ ἡ Ἐκκλησία μας μνημονεύει καὶ ἄλλη μιὰ φανέρωση τοῦ ἀναστάντα Χριστοῦ, αὐτὴν στὶς Μυροφόρες γυναῖκες. Αὐτὲς εἶναι οἱ πρῶτες ποὺ λαμβάνουν τὴν πληροφορία τῆς Ἀναστάσεως καὶ οἱ πρῶτες ποὺ Τὸν συναντοῦν.
Ὁ Χριστὸς δὲν κάνει διακρίσεις καὶ ἀπαντᾶ στὸν κάθε ἄνθρωπο, σύμφωνα μὲ τὴ διάθεση τῆς καρδιᾶς του. Οἱ Μυροφόρες γυναῖκες εἶναι οἱ πρῶτες ποὺ Τὸν συναντοῦν καὶ λαμβάνουν τὴ μαρτυρία τῆς Ἀναστάσεώς Του, ὄχι τυχαῖα. Προηγοῦνται αὐτές, γιατὶ ἀγάπησαν μὲ παράφορο πάθος τὸ Χριστό, καθόσον ἤθελαν μέσα ἀπὸ τὴν καρδιά τους νὰ Τὸν συναντήσουν. Αὐτὲς πρωτοστατοῦσαν καὶ στὸν πόθο καὶ στὴ διάθεση καὶ στὴν ἀγάπη γιὰ τὸ Χριστό.
Πῶς μπορεῖ νὰ ἀποδειχθεῖ ὅτι αὐτὲς περισσότερο ἀπὸ τοὺς ἄλλους μαθητὲς ἐπεθύμησαν τὸν Ἀναστάντα Χριστό; Αὐτὸ διακρίνεται ἀπὸ τὶς πράξεις τους. Τὴ στιγμὴ ποὺ οἱ ἄντρες μαθητὲς ἦταν συνηγμένοι, μαζεμένοι ἀπὸ φόβο γιὰ τοὺς Ἰουδαίους σὲ κάποιο χῶρο, αὐτὲς «λίαν πρωὶ» πηγαίνουν στὸν τάφο τοῦ Χριστοῦ νὰ Τὸν ἀλείψουν μὲ ἀρώματα. Ἡ ἀγάπη τους ξεπερνᾶ τὸ φόβο, τὸν κίνδυνο καὶ τὴ δυσκολία. Ναί, νὰ πᾶνε. Μὰ πῶς θὰ κυλίσουν τὸ λίθο;
Ἡ ἀγάπη τους ὅμως ξεπερνᾶ τὴ δυσκολία, γίνεται πίστη. Ὅταν ἡ ἀγάπη μας δὲν ξεπερνᾶ τὸ συμφέρον μας, δὲν ξεπερνᾶ τὴν ἐξασφάλιση ἢ τὴ βεβαιότητα καὶ τὴν ἀσφάλειά μας, δὲν εἶναι ριψοκίνδυνη δηλαδὴ μέσα στὸν πόθο συνάντησης τοῦ ἄλλου, δὲν εἶναι ἀληθινὴ ἀγάπη. Ἐκεῖ πάσχουμε, ἐκεῖ εἶναι τὸ πρόβλημά μας. Ὀργανώνουμε διάφορες θεωρίες εἴτε κοσμικές, εἴτε θρησκευτικές, τῶν ὁποίων ἡ βάση θεωρητικὰ εἶναι ἡ ἀγάπη, ἀλλὰ ἀγνοοῦμε στὴν πράξη ποιὰ εἶναι ἡ ἀληθινὴ ἀγάπη.
Ἡ ἀληθινὴ ἀγάπη κατὰ τὴν πράξη τῶν Μυροφόρων μαθητριῶν, εἶναι αὐτὴ ποὺ ἀναδεικνύει, ποὺ φανερώνει τὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο. Δὲν μπορεῖς ἀληθινὰ νὰ ἀγαπήσεις, ἐὰν δὲν προβάλεις μέσα σου τὴν ἀξία τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου τοῦ κάθε ἀνθρώπινου προσώπου, ὄχι μόνο τοῦ συγγενή σου ἤ τοῦ συνεργάτη σου. Αὐτὴ ἡ ἀξία μπορεῖ νὰ προβληθεῖ μόνον ἐὰν καὶ ἐφόσον βγεῖς ἀπὸ τὰ στενὰ ὅρια τοῦ συμφέροντός σου, τῆς λογικῆς σου, τῆς ἐξασφάλισης καὶ τῆς δικαίωσής σου.
Ἐμεῖς λέμε ὅτι ἀγαποῦμε καὶ θέλουμε νὰ μᾶς ἀγαποῦν, ἀλλὰ ἡ ἀγάπη μας εἶναι στηριγμένη στὸ συμφέρον, στοὺς ἀριθμούς, στὶς πράξεις ἢ στὴ δικαίωση. Ἀδυνατοῦμε νὰ βγοῦμε ἀπὸ τὶς φοβίες καὶ τὶς ἀνασφάλειές μας, γεγονὸς ποὺ ἀποδεικνύει ὅτι ἡ ἀγάπη μας ἔχει ὡς βάση τὸ προσωπικὸ συμφέρον, τὴν ἀπόλαυση καὶ τὴν ἀντικειμενοποίηση τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου. Ἡ ἀγάπη προσμετρᾶται καὶ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸ βαθμὸ τοῦ συμφέροντος ἢ τὸ βαθμὸ τῆς ἀπόλαυσης ποὺ κάποιος μπορεῖ νὰ λάβει ἀπὸ τὸν ἄλλον ἢ ἔστω «ἰσορροπιστικὰ», νὰ δώσει καὶ νὰ πάρει. Ὅμως ἀγάπη εἶναι ἡ δυνατότητα αὐτῆς τῆς «ἐμπαθοῦς» καταστάσεως, αὐτοῦ τοῦ πάθους ποὺ ὁ Θεὸς φύτεψε μέσα μας νὰ μεταμορφωθεῖ, νὰ μετουσιωθεῖ σὲ δυνατότητα λόγου ζωῆς, γιὰ νὰ μπορῶ διὰ τοῦ λόγου αὐτοῦ νὰ κοινωνῶ καὶ νὰ τιμῶ τὸ ἄλλο ἀνθρώπινο πρόσωπο, τὸν ἀδελφό μου. Αὐτὸς ὁ ἀγώνας εἶναι ὁ προσωπικὸς ἀγώνας ποὺ κάνουμε.
Λένε κάποιοι πὼς αὐτὰ εἶναι θεωρητικά. Ὅμως ἡ εὐθύνη μας εἶναι νὰ γίνουν πράξη γιὰ τὸν καθένα ἀπὸ μᾶς. Ποιός εἶναι ὁ προσωπικός μου ἀγώνας; Ὅταν μέσα μου ὑπάρχει ἡ σύγκρουση γιὰ τὸ τὶ εἶναι σωστὸ καὶ τὶ λάθος, ἂν ὁ ἄλλος μὲ ἀδίκησε ἢ ὄχι, ὅταν σκέφτομαι τὶ θὰ λάβω καὶ τὶ νὰ δώσω, ὅταν μέσα μου προβάλλονται τέτοια ἐρωτήματα, πῶς συνήθως τοποθετοῦμαι; Τὶς περισσότερες φορὲς ἀπαντοῦμε παρορμητικά, συναισθηματικά, ἢ καὶ ἐκλογικευμένα. «Ἀφοῦ ὁ ἄλλος μὲ ἀδίκησε, δὲν πρέπει νὰ προστατέψω τὸν ἑαυτό μου»; Ἀλλά αὐτὴ εἶναι ἡ κοσμική, ἡ ἐμπαθὴς ἀντιμετώπιση τῶν πραγμάτων. Ὑπάρχει ὅμως καὶ ἡ πνευματικὴ ἀντιμετώπιση ποὺ εἶναι ἡ ἀνάγκη ἀνάστασης – διάσωσης τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου. Αὐτὸ κατορθώνεται ὅταν διασώσω τὸ δικό μου πρόσωπο, μετανοήσω, δηλαδὴ ἀγαπήσω παράφορα τὸ Χριστό.
Ἐὰν δὲν ἀγαπήσω τὸ Χριστό, θὰ εἶμαι μιὰ κακομοιριά, ποὺ θὰ συνυπάρχει μὲ ἕναν χριστιανικὸ λόγο, χωρὶς νὰ ἐξασφαλίζει τὴ χαρὰ τῆς πνευματικῆς ἠδονῆς μέσα στὴν ἀγάπη. Ἡ ἠδονὴ τῆς ἀγάπης εἶναι νὰ προοδεύει ὁ λόγος τῆς ἀγάπης μέσα στὴν ἀνθρώπινη σχέση, ὥστε ἡ ἀγάπη νὰ μὴν καθηλώνεται στὴ στασιμότητα, ἀλλὰ νὰ ὑπάρχει μιὰ προοδευτικὴ διάθεση, μὲ τὴν ὁποία διαρκῶς ἀνακαλύπτεται ὁ ἄλλος καὶ ἀνακαλύπτομαι ἐγὼ ἀπὸ αὐτόν, καὶ οἱ δύο ἀνακαλυπτόμαστε μέσα στὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ.
Χρειάζεται ὁ ἄνθρωπος νὰ βγεῖ ἀπὸ τὴ στασιμότητα, στὴν ὁποία ὀδηγεῖται εἴτε ἀπὸ τὴ θρησκευτικότητα εἴτε ἀπὸ τὴν κοσμικότητα, στὴν ὁποία κοσμικότητα ἡ ἀγάπη περιορίζεται καὶ ἀποθεώνεται ὡς ἐρωτισμὸς ἢ σεξουαλικότητα. Ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ βγεῖ ἀπὸ αὐτὴ τὴν κατάσταση, νὰ κάνει πραγματικὴ ἔξοδο, ἔξοδο ἐλευθερίας, ἂν μπεῖ σ’αὐτὴ τὴ διαδικασία τῆς ἀνάδειξης τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου μέσα ἀπὸ τὴν εὕρεση τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, τοῦ λόγου τῆς ὑπάρξεώς του.
Ὑπάρχει βέβαια ἡ δυνατότητα νὰ προστατευθεῖ ὁ ἄνθρωπος ψυχολογικά, νὰ μπεῖ μέσα στὰ τεχνικὰ σχήματα ἄμυνας – σύγκρουσης, σκοπιμότητας. Αὐτὰ εἶναι μὲν σημαντικά, ἀλλὰ δὲν τὸν ἐλευθερώνουν. Μέσα ὅμως στὸ Λόγο τοῦ Θεοῦ, στὸ Λόγο τῆς ἀγάπης Του, ὁ ἄνθρωπος πραγματοποιεῖ ἕνα μεγάλο ἄνοιγμα, ἕνα μεγάλο ἅλμα. Ἂν, λοιπὸν, δὲν μάθει ἡ καρδιά μας νὰ τρέφεται ἀπὸ τὸν πόθο γιὰ τὸ ἀγαπώμενο πρόσωπο κι ἂν ἡ ἀγάπη μας δὲ ρισκάρει, δὲ ριψοκινδυνεύει τὴν προσωπικὴ σχέση μὲ τὸ Θεό, ἂν δὲν ξεπεράσουμε τοὺς φόβους μας τοῦ τύπου: «Ἄχ, θὰ μὲ ἀδικήσει ὁ ἄλλος. Ἐντάξει συμφωνῶ, ἀλλὰ θὰ βρῶ τὸ Θεό; Μήπως χάσω τὸν κόσμο καὶ δὲν ἀπολαύσω τίποτα ούτε ἀπὸ τὸ Θεό»; Ἂν δὲν ξεπεράσει ὁ ἄνθρωπος αὐτὸ τὸ δίλημμα τοῦ φόβου, ὅτι θὰ χάσει τὶς ἀπολαύσεις τοῦ κόσμου γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, δὲν θ’ ἀναστηθεῖ ποτὲ ἡ Ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μέσα του, δὲν θὰ συναντήσει ποτὲ τὸν Ἀναστάντα Χριστό.

Μὲ ἀναστάσιμες εὐχὲς
Ὁ Ἐπίσκοπός σας

ο Σισανίου και Σιατίστης Παύλος

Η ενορία του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας τίμησε με λαμπρότητα την Παναγία και εόρτασε την Ζωοδόχο Πηγή στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου.
Το απόγευμα της Πέμπτης της Διακαινησίμου, 16 Απριλίου 2015, οι Ιερείς της Ενορίας π. Βασίλειος και π. Νέστορας τέλεσαν τον Μεγάλο Εσπερινό στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου.
Την κυριώνυμο ημέρα της εορτής, Παρασκευή της Διακαινησίμου, 17 Απριλίου 2015, τελέσθηκε η Ακολουθία του Όρθρου και στη συνέχεια η Θεία Λειτουργία από τους Ιερείς της Ενορίας, με την συμμετοχή πολλών πιστών.

ΣΥΝΑΞΑΡΙ: Ένα από τα πολλά ονόματα της Θεοτόκου είναι και το “Ζωοδόχος Πηγή”, αφού γέννησε την Ζωή, που είναι ο Χριστός. Το όνομα αυτό αποδόθηκε στην Παναγία από τον Ιωσήφ τον Υμνογράφο (9ος αι.). Η γιορτή αναφέρεται στα εγκαίνια του Ναού της Παναγίας, γνωστού ως «Ζωοδόχος Πηγή στο Μπαλουκλί» έξω από τα Θεοδοσιανά τείχη της Κωνσταντινούπολης, όπου και τα λεγόμενα «παλάτια των πηγών», θέρετρα Βυζαντινών Αυτοκρατόρων. Εκεί υπήρχε αγίασμα που επιτελούσε και επιτελεί πολλά θαύματα.
Ο ΝΑΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ: Ο Ιερός Ναός Ζωοδόχου Πηγής στην Πόλη ανεγέρθηκε από τον αυτοκράτορα Λέοντα τον Θράκα, που, πριν γίνει αυτοκράτορας, ως απλός στρατιώτης, συνάντησε έναν τυφλό έξω από την Χρυσή Πύλη της Βασιλεύουσας. Ο τυφλός του ζήτησε νερό να πιει και ο Λέων αναζήτησε την πηγή του νερού στην κατάφυτη περιοχή, αλλά δεν μπόρεσε να την ανακαλύψει. Η διήγηση προσθέτει πως ο Λέων λυπήθηκε που δεν βρήκε νερό να δώσει στον τυφλό. Άκουσε τότε φωνή να του λέει: «Βασιλιά Λέοντα», ενώ ακόμη ήταν στρατιώτης, “είσελθε βαθύτερα στο δάσος, και αφού λάβεις με τις χούφτες σου το θολερό αυτό νερό, να ξεδιψάσεις τον τυφλό και να του πλύνεις τα μάτια. Τότε θα γνωρίσεις ποια είμαι εγώ που κατοικώ στο μέρος αυτό”. Ο Λέων έκανε αμέσως όπως τον διέταξε η φωνή και ο τυφλός είδε το φως του. Η φωνή εκείνη ήταν της Παναγίας. Όταν ο Λέων έγινε αυτοκράτορας (457- 474), με ευγνωμοσύνη έκτισε στο μέρος εκείνο του αγιάσματος Ιερό Ναό προς τιμήν της Παναγίας.

Όταν κατέρρευσε ο Ναός από τον χρόνο, ο Ιουστινιανός ανοικοδόμησε τη Ζωοδόχο Πηγή, καθιστώντας το Ναό μεγαλοπρεπέστερο, ενώ αργότερα ο Βασίλειος Α΄ο Μακεδών, μετά από σεισμό, ανέλαβε την ανακαίνισή του (869). Ο Ναός αυτός κατέρρευσε τον 15ο αιώνα. Ο Pierre Gylles σημειώνει ότι εκείνη την περίοδο (16ος αι.), η εκκλησία δεν υπήρχε πια, αλλά οι ασθενείς εξακολουθούν να επισκέπτονται την Πηγή. Το 1825 το αγίασμα καταστράφηκε από γενιτσάρους κατά την εξέγερσή τους. Το 1833 ο Πατριάρχης Κωνστάντιος Α΄ ξαναέκτισε τον Ναό πάνω στα ερείπια του παλαιού. Τα εγκαίνια έγιναν την 2/2/1835 από τον ίδιο τον Πατριάρχη στο Μπαλουκλί. Μπαλουκλί σημαίνει τόπος με ψάρια, αφού στην δεξαμενή της Πηγής υπάρχουν ψάρια. Σήμερα, εκτός από τη μεγάλη εκκλησία, λατρευτικό κέντρο του συγκροτήματος αποτελεί ο υπόγειος Ναός της Ζωοδόχου Πηγής, όπου βρίσκονται η δεξαμένη με το αγίασμα και τα ψάρια. Aκόμη και Tούρκοι πηγαίνουν στην εκκλησία αυτή, παίρνουν αγιασμένο νερό και θεραπεύονται. Να σημειώσουμε ότι το 1955 ο ναός βεβηλώθηκε από όχλο Τούρκων που όρμησαν διαλύοντας τα πάντα στην περίοδο των Σεπτεμβριανών, του ξεσπάσματος δηλαδή των βαρβάρων κατά κάθε τι χριστιανικού και ελληνικού στην Κωνσταντινούπολη. Στον Ναό αυτό θεραπεύθηκαν η αυτοκράτειρα Ζωή, οι αυτοκράτορες Ιουστινιανός, Λέοντας Σοφός, Ρωμανός Λεκαπηνός, ο Ανδρόνικος Γ΄, ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Στέφανος, ο Ιεροσολύμων Ιωάννης, πλήθος κληρικών, μοναχών και απλών πιστών. Τον 14ο αιώνα ο Νικηφόρος Κάλλιστος παραθέτει έναν κατάλογο 63 θαυμάτων.
Η ΕΟΡΤΗ: Η σημερινή εορτή είναι α΄ Κινητή εορτή, διότι εξαρτάται από την ημέρα του Πάσχα, όπως και άλλες μεγάλες εορτές (Ανάληψη, Πεντηκοστή, κ.ά.) Εορτάζεται ην Παρασκευή της Διακαινησίμου, δηλαδή την εβδομάδα που ακολουθεί αμέσως μετά το Πάσχα. Β΄ Είναι Θεομητορική εορτή γιατί είναι μία εορτή προς τιμήν της Παναγίας. H εορτή αυτή, αντίθετα με τις υπόλοιπες Θεομητορικές, έχει σχέση με τις θαυμαστές επεμβάσεις της Παναγίας πρός σωτηρίαν ανθρώπων που την επικαλέσθηκαν με πίστη. Όπως στο Mπαλουκλί εορτάζουν την Zωοδόχο Πηγή και ο ναός εκείνος της Θεοτόκου είναι πηγή θείων δωρεών, έτσι και κάθε εκκλησία με ορθόδοξο ιερέα που λειτουργεί και τελούνται τα άγια μυστήρια, είναι μία ζωοδόχος πηγή. «Στήν Eκκλησία τρέχει το αθάνατο νερό της διδασκαλίας του Kυρίου. Tο νερό αυτό που ξεδιψά, πηγάζει από την υπερτάτη θυσία του Kυρίου. Tο νερό αυτό θεραπεύει, δίνοντας υγεία στις ανάπηρες και τραυματισμένες ψυχές, διά πρεσβειών της Παναγίας.» (Αυγ. Καντιώτης).

Η Ζωοδόχος Πηγή και ο ομώνυμος Ναός της Κωνσταντινούπολης
του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ
ΙΕΡΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Τὴν Κυριακή  19 Ἀπριλίου 2015, Κυριακή του Θωμᾶ, τὸ ἀπόγευμα στὶς 6.00, θὰ μεταφερθεῖ ἀπό τούς πιστούς στήν πόλη μας, ἡ Ἁγία Εἰκόνα τῆς Παναγίας Ἐλεούσας τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Μικροκάστρου.

Ἡ ὑποδοχὴ τῆς εἰκόνας θά γίνει στὴν εἴσοδο τῆς πόλης, στὸν Ἅγιο Ἀθανάσιο.

Στὴ συνέχεια, ἡ Εἰκόνα θὰ μεταφερθεῖ μὲ ἐπίσημη πομπὴ στὸν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, ὅπου θὰ ψαλεῖ ὁ Παρακλητικός Κανών τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.

Ἐνορία Ἁγίου Δημητρίου

Τους Αγίους Ραφαήλ, Νικόλαο και Ειρήνη εόρτασε σήμερα, Τρίτη 14 Απριλίου 2015, Τρίτη της Διακαινησίμου, η Ενορία του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας.
Ανήμερα της εορτής, το πρωί, τελέσθηκε η Θεία Λειτουργία στον Κοιμητηριακό Ναό του Αγίου Νικάνορος, από τους Ιερείς π. Bασίλειο και π. Νέστορα, με τη συμμετοχή πολλών πιστών.
Μετά την Κυριακή του Πάσχα, μία Θεία Λειτουργία τελείται στο Ναό του κοιμητηρίου του Αγίου Νικάνορος, για να προσέλθουν οι ενορίτες στους τάφους των προσφιλών τους κεκοιμημένων και να ακουσθεί το «Χριστός Ανέστη» και σ’ αυτούς.

Μέσα στο Αναστάσιμο εορταστικό κλίμα της Διακαινησίμου Εβδομάδος, εόρτασε η Ενορία του Αγίου Νικολάου, την Δευτέρα 13 Απριλίου 2015, την Δευτέρα ημέρα του Πάσχα ή Δευτέρα της Διακαινησίμου.
Το πρωί τελέστηκε η Θεία Λειτουργία στον ιστορικό Ιερό Ναό των Ταξιαρχών από τους Ιερείς της Ενορίας π. Βασίλειο και π. Νέστορα με τη συμμετοχή πλήθους πιστών.