Ἐνορία Ἁγίου Νικολάου Σιάτιστας

ΕΛΛΗΝΙΚΗ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

 ΙΕΡΑ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ

Ἀρ. Πρωτ. 40

Ἐν Σιατίστῃ τῇ 1ῃ Μαρτίου 2017

Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ

Πρός

τό Εὐλογημένον Πλήρωμα

τῆς κατά Σισάνιον καί Σιάτισταν Ἐκκλησίας

Ἀγαπητοί μου  Ἀδελφοί,

Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας καί πάλι σήμερα καί ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει. Ἑορτάζει τήν νίκη τῆς ἀληθινῆς πίστεως ἀπέναντι στήν πλάνη καί στήν αἵρεση. Ἑορτάζει δηλαδή τή νίκη τῆς ζωῆς ἀπέναντι στόν θάνατο.

Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας καί μαζευτήκαμε στούς ναούς μας γιά νά ἀποδώσουμε στόν Τριαδικό Θεό μας τήν εὐχαριστία, ὅπως κάθε χρόνο τέτοια μέρα συνηθίζουμε, γιά νά γιορτάσουμε τή χαρά πού σάν σήμερα πρίν ἀπό χρόνια πολλά πήραμε σάν δῶρο μέσα στά χέρια μας, τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μέ ὅλη τήν ἀλήθειά Της.

Ἀκολουθώντας τά προφητικά λόγια, μέ ὑπακοή στίς παραινέσεις τῶν Ἀποστόλων, εὐθυγραμμιζόμενοι μέ τίς διηγήσεις τῶν Εὐαγγελίων, πανηγυρίζουμε καί σήμερα τήν ἀναστήλωση τῶν Ἱερῶν Εἰκόνων διά τῶν ὁποίων ἐκφράζεται τό μέγα τῆς εὐσεβείας Μυστήριον, ὅτι δηλαδή ὁ Θεός ἐφανερώθη ἐν σαρκί.

Λιτανεύοντες τήν Εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ βεβαιωνόμαστε ὅτι ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος καί δι’ αὐτό μπορεῖ νά περιγραφεῖ καί νά εἰκονισθεῖ. Βεβαιωνόμαστε ὅτι στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ἑνώθηκε ἡ Θεία καί ἡ ἀνθρώπινη φύση, ὁ Θεός καί ὁ ἄνθρωπος. Βεβαιωνόμαστε ὅτι ὁ Θεός μπῆκε στόν κόσμο τόν δικό μας γιά νά μᾶς ἐλευθερώσει ἀπό τήν δουλεία τοῦ θανάτου. Ἡ Εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, εἶναι εἰκόνα καί βεβαιότητα τῆς δικῆς μας ἀναστάσεως. Ἀφοῦ ὁ Θεός ἑνώθηκε μέ τόν ἄνθρωπο στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ὁ θάνατός μας νικήθηκε.

Λιτανεύοντες τήν Εἰκόνα τῆς Παναγίας καί τίς Εἰκόνες τῶν Ἁγίων βεβαιωνόμαστε ὅτι ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νά θεωθεῖ, νά νικήσει δηλαδή τόν θάνατο καί νά γίνει κοινωνός θείας φύσεως. Ἡ Παναγία καί οἱ Ἅγιοι εἶναι οἱ θεωμένοι ἄνθρωποι, ἐκεῖνοι πού βεβαιώνουν καί πιστοποιοῦν ὅτι ὁ δρόμος γιά τήν νίκη ἀπέναντι στό θάνατο καί τήν θέωση εἶναι ἀνοικτός καί γιά μᾶς.

Λιτανεύοντες τίς Ἱερές Εἰκόνες θυμόμαστε ὅτι καί ἐμεῖς εἴμαστε πλασμένοι κατ’ εἰκόνα Θεοῦ καί στόχος μας εἶναι ἡ θέωσή μας. Βεβαιωνόμαστε ὅτι ἡ ζωή μας ἔχει νόημα τό ὁποῖο δέν ἐξαντλεῖται στά ὅρια αὐτοῦ τοῦ κόσμου.

Εἶναι ἐκπληκτικό ἀλλά ἀληθινό. Μιά εἰκόνα μέ τόν πιό ἁπλό, ἀλλά καί μέ τόν πιό πλήρη τρόπο φανερώνει τίς πιό μεγάλες ἀλήθειες γιά τόν Θεό, γιά τόν ἄνθρωπο καί γιά τόν κόσμο.

Μιά εἰκόνα, δέν εἶναι μιά φωτογραφία. Ἡ φωτογραφία ἀποτυπώνει μόνο τήν ἐξωτερική ἐμφάνιση καί σέ μιά μόνο χρονική στιγμή. Μιά εἰκόνα δέν σταματᾶ στήν ἐξωτερική ἐμφάνιση ἀποκαλύπτει τόν πλοῦτο καί τό κάλλος, καί τόν ἀγῶνα τοῦ εἰκονιζομένου. Μιά εἰκόνα φανερώνει ὁλόκληρη τήν ζωή τοῦ ἁγιασμένου ἀνθρώπου καί τήν εὐλογημένη τελείωσή του στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Μιά εἰκόνα εἶναι εἰκόνα τῆς Βασιλείας, φανέρωση ἑνός ἄλλου κόσμου.

          Βλέποντας κανείς μιά ὀρθόδοξη εἰκόνα, παρατηρεῖ τήν ἔλλειψη τρίτης διάστασης, τήν ἀπαλλαγή ἀπό τόν φόρτο περιγραφικῶν λεπτομερειῶν, πού ἀντιστοιχοῦν στά φθαρτά στοιχεῖα τοῦ ἐγκόσμιου κάλλους, τήν σχεδόν ἀποκλειστική χρησιμοποίηση τῆς κατά μέτωπο παρουσίασης τῶν ἁγίων μορφῶν. Ἔχει σαφῆ ἀντίληψη, ὅτι αὐτό πού βλέπει στήν εἰκόνα, ἔρχεται πολύ κοντά του καί παράλληλα τόν ἐξάγει ἀπό τόν κόσμο. Παρατηρεῖ ἀκόμη, μέ λίγη ἐμβάθυνση, ὅτι οἱ λεπτομέρειες στήν σύνθεση ἀνταποκρίνονται σέ ἱστορικά ἤ δογματικά δεδομένα τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Ὅπως ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι μιά κένωση τῆς Θεότητος  καί παράλληλα ἕνα ἀνέβασμα τοῦ ἀνθρώπου πρὀς τήν δόξα τῆς Θεότητος, ἔτσι ἀκριβῶς εἶναι ἡ εἰκόνα. Τήν νιώθεις πολύ κοντά σου, τήν προσκυνᾶς, τήν ἀσπάζεσαι καί παράλληλα σοῦ δείχνει ἕναν ἄλλο κόσμο. Ἕνα παράδειγμα: Ἡ ὀρθόδοξη εἰκόνα τῆς Ἀναστάσεως ποτέ δέν παρουσιάζει τόν Χριστό νά ἐξέρχεται ἀπό τό μνημεῖο, οὔτε τόν Ἄγγελο νά ἀποτραβᾶ τόν λίθο. Γιατί; Γιατί ἡ Γραφή ἀφήνει νά ἐννοηθεῖ ὅτι ὁ Χριστός βγῆκε ἀπό τόν τάφο ἐνῶ ὁ λίθος βρισκόταν στήν θέση του. «Ἐσφραγισμένου τοῦ μνήματος ἡ ζωή ἐκ τάφου ἀνέτειλε» ψάλλει τό σχετικό τροπάριο. Οἱ ὀρθόδοξες παραστάσεις τῆς Ἀναστάσεως δείχνουν τόν Χριστό ἤδη ἀναστημένο, νά ἀπελευθερώνει τούς Προπάτορες καί ὅλο τό γένος τῶν ἀνθρώπων.

Τιμώντας, λοιπόν, τίς Ἅγιες Εἰκόνες τιμᾶμε τά πρόσωπα πού εἰκονίζουν. Αὐτή ἡ ἴδια ἡ τιμή εἶναι μιά σχἐση μέ τό εἰκονιζόμενο πρόσωπο.

Στήν Ἐκκλησία μας ζοῦμε μαζί μέ τούς Ἁγίους μας. Οἱ Ἱερές Εἰκόνες τους στολίζουν τά σπίτια μας. Τοποθετημένες στό προσκυνητάρι κάνουν τό σπίτι μας κατ’ οἶκον Ἐκκλησία. Μέ τό καντήλι πού ἀνάβουμε μπροστά στίς Ἅγιες Εἰκόνες, τό κερί πού ἀνάβουμε ἤ τό θυμίαμα μέ τό ὁποῖο τίς θυμιατίζουμε ἐκφράζουμε τή σχέση μας μαζί τους καί ζητᾶμε τήν εὐλογία τους.

Εὐλογημένα τά σπίτια ἐκεῖνα πού τό καντήλι ἀναμμένο μπροστά στίς Ἅγιες Εἰκόνες ἀποκαλύπτει σέ μικρούς καί μεγάλους τήν πραγματικότητα ἑνός ἄλλου κόσμου καί τήν ἀλήθεια ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν εἶναι πλασμένος γιά τήν φθορά καί τόν θάνατο.

Ζοῦμε σήμερα σέ μιά νέα ἐποχή εἰκονομαχίας. Σήμερα καταβάλλεται προσπάθεια νά εὐτελισθεῖ καί νά κατακρημνισθεῖ ἡ εἰκόνα τοῦ ζῶντος Θεοῦ, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός ἀπό τό εἰκονοστάσι τῆς ἀνθρώπινης καρδίας καί ὁ κατ’ εἰκόνα Θεοῦ δημιουργηθείς ἄνθρωπος. Σήμερα δέν θέλουμε τόν ἄνθρωπο εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, ἀλλά εἰκόνα τῶν δαιμονίων. Προσπαθοῦμε νά ἀποδομήσουμε τήν ἔμφυλη διαφορετικότητα τοῦ ἀνθρώπου, ἔργο τῆς σοφίας καί τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, προκειμένου ὁ ἄνθρωπος νά καταστεῖ συνδημιουργός τοῦ Θεοῦ καί ἐπιχειροῦμε νά κατασκευάσουμε ἕνα ἄνοστο, ἀπρόσωπο, χυδαῖο ἄνθρωπο. Ἄνθρωπο ἐνστικτώδη χωρίς προσωπικότητα, ἀνίκανο νά ἀγαπήσει. Γιατί ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος θά εἶναι εὐκολομεταχείριστος, γλοιώδης, ἀνελεύθερος, δουλικός.

Ἡ Ἐκκλησία μας σήμερα, λιτανεύοντας τήν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, λιτανεύει καί φανερώνει τόν ἀληθινό ἄνθρωπο, ἀναδεικνύει  τό μοναδικό μέτρο καί κριτήριο τῆς ἀξίας τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου πού εἶναι ἡ ἐνανθρώπηση τοῦ Θεοῦ.

Αὐτόν τόν ἐνανθρωπήσαντα Θεόν, τόν Κύριο μας Ἰησοῦν Χριστόν καλούμεθα νά ἐμπιστευθοῦμε. Νά ἐμπιστευθοῦμε τό Πρόσωπό Του, νά ἐμπιστευθοῦμε τόν λόγο Του, νά ζήσουμε στήν Ἐκκλησία Του ἑνωμἐνοι μαζί Του, νά κοινωνοῦμε τό Σῶμα καί τό Αἷμα καί νά Τόν ἔχουμε κατοικοῦντα στήν καρδιά μας, νά τηροῦμε τίς ἐντολές καί τό θέλημα Του. Νά μήν προτιμήσουμε τίποτα παραπάνω ἀπό τόν Χριστό, νά Τόν ἀγαπήσουμε μέ ὅλη μας τήν καρδιά, ὅπως μᾶς συνιστοῦσε ὁ Ἅγιος Πορφύριος.

Κοιτᾶχτε, ἀδελφοί γύρω σας. Δέν ὑπάρχει τίποτα στό ὁποῖο μπορεῖτε νά ἐλπίσετε. Ὅλοι μᾶς γέλασαν φοβερά, μᾶς σπάσαν τῆς ψυχῆς τά φτερά, μᾶς ἄφησαν μισοπεθαμένους νά σερνόμαστε χωρίς ἀξιοπρέπεια μέσα στόν κόσμο. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ μόνος ἀληθινός Πατέρας, ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ μόνη ἀληθινή μάννα τοῦ λαοῦ μας. Γι’ αὐτό τήν πολεμοῦν, γιατί ἔχουν στόχο ἐσᾶς, τήν φτωχοποίησή σας, τόν ἐξανδραποδισμό σας, τήν παραχάραξη τῆς ὑπόστασής σας. Δέστε, τήν Εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ μας, δέστε τίς εἰκόνες τῆς Παναγίας καί τῶν Ἁγίων μας, δέστε καί καταλάβετε ποιοί πραγματικά εἶστε, πόσο πολύ ἀξίζετε, κοιτᾶχτε τά παιδιά σας μέ τά μάτια τοῦ Χριστοῦ καί ἐγερθῆτε. Ζῆστε τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας σάν ἐγερτήριο σάλπισμα. Ὁ Χριστός δέν μᾶς ἔδωσε πνεῦμα δειλίας, ἀλλά δυνάμεως καί ἀγάπης καί σωφρονισμοῦ. Τό νά ζεῖς στήν Ἐκκλησία, τό νά ζεῖς μέ τόν τρόπο Της εἶναι μιά ἀντίσταση στή φθορά καί στήν ἀπαξίωσή σου, εἶναι μιά διαμαρτυρία γιά τήν ὑποτίμηση σου.

Ἀδελφοί! Στῶμεν καλῶς!

Εὐχόμενος σταυροαναστάσιμη πορεία διατελῶ

Μετά πατρικῶν εὐχῶν

Ὁ Ἐπίσκοπός Σας

ὁ Σισανίου καί Σιατίστης Παῦλος

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ 2017 (PDF)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ
ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΙΑΤΙΣΤΑΣ 

Μάρτιος 2017

Ἕνα κάθε μήνα

Ἀγαπητοί μου ἐνορίτες,

Τό μήνα Μάρτιο ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει ὁρίσει νά ἑορτάζεται ἡ μεγάλη ἑορτή τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου. Εἶναι τό πρῶτο καί εἰσαγωγικό μυστήριο τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Εἶναι ἡ πρώτη δημιουργική πράξη τοῦ Θεοῦ μετά τήν «κατάπαυση ἀπό πάντων τῶν ἔργων αὐτοῦ ὧν ἐποίησεν».

Τό μυστήριο εἶναι ἕνα: Εἶναι ὁ Ἅγιος Τριαδικός Θεός, ὁ ὁποῖος εἶναι Δημιουργός. Ἡ προβολή τῆς Ἀγάπης του καί τῆς Σοφίας του καί τῆς Παντοδυναμίας του καί ὅλων τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν του εἶναι ἡ δημιουργία τοῦ ἀχανοῦς σύμπαντος «ἐκ τοῦ μή ὄντος».  Ἡ δημιουργία τῆς ἐνέργειας καί τῆς ὕλης καί τοῦ χρόνου, πάντων τῶν ὁρατῶν καί τῶν ἀοράτων. Ἡ δημιουργία εἶναι τό πρῶτο καί περιεκτικό μυστήριο, τό ὁποῖο ἀναλυόμενο μᾶς προβάλλει ἕνα πλήθος μυστηρίων, τά ὁποῖα μελετώμενα μᾶς ἐκπλήσσουν καί μᾶς κάνουν νά ἀναχθοῦμε στόν Ἕνα καί Μέγιστο καί Πάνσοφο Δημιουργό, τόν Πανάγιο Τριαδικό Θεό!

Μυστήριο εἶναι ἡ δημιουργία τοῦ πνευματικοῦ κόσμου, ὅλων τῶν οὐρανίων πνευμάτων, Ἀγγέλων καί Ἀρχαγγέλων, Χερουβείμ καί Σεραφείμ, καί ὅλων τῶν ὑπολοίπων ἀΰλων ταγμάτων.

Μυστήριο μέγιστο εἶναι καί ὁ ἄνθρωπος, ὁ ἄνδρας καί ἡ γυναίκα, πού εἶναι «ἡ μίξη τῆς ὕλης καί τοῦ πνεύματος», ὅπως λέγει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι «σοφίας μείζονος γνώρισμα», καί κάτι ὡς σύνδεσμος «τῆς ὁρατῆς τε καί ἀοράτου φύσεως», κατά τόν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Δαμασκηνό.

Ὅμως, τί θά μπορούσαμε νά ποῦμε γιά τήν ἐνανθρώπιση τοῦ Θεοῦ Λόγου; Δηλαδή γιά τήν ὑποστατική ἕνωση τῶν δύο φύσεων, τῆς Θείας καί τῆς ἀνθρωπίνης στό πρόσωπο τοῦ Θεοῦ Λόγου; Τῆς ἄκτιστης καί τῆς κτιστῆς; Τῆς ἀόρατης καί τῆς ὁρατῆς; Θά μπορούσαμε νά ποῦμε ὅτι πρόκειται, γιά τό μυστήριο τῶν μυστηρίων.

Ἡ ἐνανθρώπιση τοῦ Θεοῦ Λόγου, κατά τόν ἀπόστολο Παῦλο εἶναι «τό σεσιγημένον μυστήριον χρόνοις αἰωνίοις», (Ρωμ. Ιστ΄ 25) γιά τό ὁποῖο ἔκπληκτος ἀναφωνεῖ: «ὁμολογουμένως μέγα ἐστί τό τῆς εὐσεβείας μυστήριον. Θεός ἐφανερώθη ἐν σαρκί…». (Α΄ Τιμ. Γ΄ 16)        

Πραγματικά, «ἡ ἀσύγχυτη καί ἄτρεπτη καί ἀδιαίρετη καί ἀχώριστη» ἕνωση τῶν δύο φύσεων τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι ἕνα μυστήριο ἀκατανόητο, πού ὑπερβαίνει τήν δύναμη τοῦ μυαλοῦ τοῦ ἀνθρώπου καί τῶν ἀγγέλων. Εἶναι ἕνα γεγονός πού μόνο διά τῆς πίστεως μπορεῖς νά τό ψηλαφίσεις.

Πολύ ἀνάγλυφα παρουσιάζει ὁ ὑμνωδός Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός αὐτήν τήν ἀπορία καί ἔκπληξη τοῦ Ἀρχαγγέλου Γαβριήλ στό δοξαστικό τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς ἑορτῆς τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, καί γράφει:

«Ἀπεστάλη ἐξ οὐρανοῦ Γαβριήλ ὁ Ἀρχάγγελος, εὐαγγελίσασθαι τῇ Παρθένῳ τήν σύλληψιν, καί ἐλθών εἰς Ναζαρέτ, ἐλογίζετο ἐν ἑαυτῶ, τό θαῦμα ἐκπληττόμενος…»  Ἐδῶ ἐννοεῖ τήν στιγμή τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου, τῆς συλλήψεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ στά σπλάχνα τῆς Θεοτόκου. Ὁ ἀρχάγγελος Γαβριήλ στέλνεται ἀπό τόν Θεό, ἀπ’ τόν οὐρανό νά μεταφέρει τό χαρμόσυνο ἄγγελμα στήν Παρθένο Μαρία ὅτι θά συλλάβει καί θά γεννήσει τόν Μεσσία, τόν Θεάνθρωπο Ἰησοῦ.  Καί ὁ ἀρχάγγελος Γαβριήλ ἀπορεῖ καί ἐκπλήσσεται, τά ἔχει χαμένα. Ἔλεγε: «Πῶς ὁ ἐν ὑψίστοις, ἀκατάληπτος ὤν, ἐκ παρθένου τίκτεται!…» Πῶς αὐτός πού δέν μπορεῖ νά κατανοηθεῖ, τώρα θά γίνει ἄνθρωπος καί θά γεννηθεῖ ἀπό Παρθένο γυναίκα; Ὁ ἄϋλος πῶς θά ἀποκτήσει ὑλικό σῶμα; Πῶς, «ὁ ἔχων θρόνον οὐρανόν, καί ὑποπόδιον τήν γῆν, ἐν μήτρα χωρεῖται γυναικός;» Πῶς αὐτός πού ἔχει θρόνο του τόν οὐρανό καί πατάει τά πόδια του, σαν σέ σκαλοπάτι, στή γῆ; Πῶς ὁ ἄπειρος καί πανταχοῦ παρών Θεός χωράει μέσα στή μήτρα μιᾶς γυναίκας;;; Πῶς θά λάβει σάρκα;

Καί δέν ἦλθε ἕνα μέρος τῆς θεότητος, ἀλλά ἦταν ὁλόκληρος. Ἀκοῦμε στόν Ἀκάθιστο ὕμνο, «ὅλος ἦν ἐν τοῖς κάτω καί τῶν ἄνω οὐδόλως ἀπῆν ὁ ἀπερίγραπτος Λόγος». Ὁ Θεός Λόγος, πού δέν περιγράφεται, ἦταν ὁλόκληρος ἐδῶ κάτω στή γῆ καί δέν ἀπουσίαζε ἀπό τόν οὐρανό. Πῶς; Εἶναι ὁ πανταχοῦ παρών Θεός.

Πῶς, «ᾦ τά ἑξαπτέρυγα καί τά πολυόμματα ἀτενίσαι οὐ δύνανται, λόγῳ μόνῳ ἐκ ταύτης σαρκωθῆναι ηὐδόκησεν;» Πῶς, Αὐτός ὁ πάμφωτος Θεός, τόν ὁποῖο τά ἑξαπτέρυγα Σεραφείμ καί τά πολυόμματα Χερουβίμ δέν μποροῦν νά τόν κοιτάξουν, μέ μόνο ἕνα λόγο εὐδόκησε νά λάβει σάρκα ἀπό αὐτή τήν γυναίκα; Ὁ ἄϋλος, πῶς γίνεται ὑλικός; Ὁ ἀόρατος, πῶς γίνεται ὁρατός; Ἀπορεῖ καί ἐξίσταται ὁ ἀρχάγγελος Γαβριήλ.

Καί συνεχίζει ὁ ὑμνωδός, βάζοντας στή σκέψη τοῦ Γαβριήλ τά λόγια αὐτά. «Θεοῦ ἐστι Λόγος ὁ παρών.» Μά τί σκέφτομαι; Ὁ Θεός Λόγος εἶναι αὐτός πού εἶναι ἐδῶ μπροστά μου! Αὐτός πού δημιούργησε τά πάντα μέ τό λόγο του. Εἶναι ὁ πάνσοφος καί παντοδύναμος Θεός Λόγος. Αὐτός μπορεῖ νά κάνει τά πάντα!

«Τί οὖν ἵσταμαι, καί οὐ λέγω τῇ Κόρῃ; Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετά Σοῦ. Χαῖρε ἁγνή Παρθένε. Χαῖρε Νύμφη ἀνύμφευτε. Χαῖρε Μήτηρ τῆς ζωῆς. Εὐλογημένος ὁ καρπός τῆς κοιλίας σου!» Γιατί, λοιπόν, στέκομαι καί δέν μιλάω στήν κόρη; Καί τῆς λέγει: Νά χαίρεσαι ἐσύ πού ἤδη εἶσαι χαριτωμένη, ὁ Κύριος, ὁ Θεός εἶναι μαζί σου. Νά χαίρεσαι ἐσύ πού εἶσαι Νύμφη χωρίς ὅμως νά ἔλθεις σέ γάμο. Νά χαίρεσαι ἐσύ πού εἶσαι μητέρα τῆς Ζωῆς! Τό ἔμβρυο πού ἔχεις στήν κοιλιά σου εἶναι ἤδη εὐγογημένο ἀπό τόν Ἅγιο Θεό!

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι, ὁ Ἅγιος Τριαδικός Θεός δώρισε στήν ἁγνή κόρη τῆς Ναζαρέτ δῶρα πολλά καί μεγάλα. Χάριτες πολλές καί λαμπρές. Ἀλλά αὐτή δέν ἔμεινε ἀδρανής καί ἄπρακτη. Ἐργάστηκε πνευματικά καί τά πολλαπλασίασε κι ἔγινε πιό ἀγαπητή στό Θεό.

Ἄς δοῦμε, ὅμως, κάτι ἀπό τήν καταπληκτική καί γλαφυρή γραφίδα τοῦ Ἁγίου Νικολάου Καβάσιλα: «Ἡ Παρθένος πραγματοποίησε ἡ ἴδια μέσα της, καί πρόσφερε στό Θεό ὅλα ἐκεῖνα πού προσείλκυσαν τόν τεχνίτη στή γῆ. Καί ποιά εἶναι αὐτά; Βίος πανάμωμος, ζωή πάναγνη, ἄρνηση κάθε κακίας, ἄσκηση ὅλων τῶν ἀρετῶν, ψυχή ἀπό τό φῶς καθαρώτερη, σῶμα ἐντελῶς πνευματικό, λαμπρότερο ἀπό τόν ἥλιο, ἀπό τούς χερουβικούς θρόνους ἱερώτερο… φτερούγισμα νοῦ… θεῖος ἔρως… κτῆμα Θεοῦ… Ἔτσι ἔχοντας στολίσει μέ τέτοιο κάλλος καί τό σῶμα καί τήν ψυχή της, κατορθώνει νά ἑλκύσει ἐπάνω της τό βλέμμα τοῦ Θεοῦ… καί κατέκτησε τόν ἀπαθή. Καί ἔγινε ἄνθρωπος ἐκεῖνος, ἐξ αἰτίας τῆς Θεοτόκου, πού ἐξ αἰτίας τῆς ἁμαρτίας ἦταν μισητός στούς ἀνθρώπους».

Αὐτή εἶναι ἡ Θεοτόκος!

Ὁ πιό Ἅγιος ἄνθρωπος ὅλης τῆς ἀνθωπότητας, ὅλων τῶν αἰώνων.

Αὐτή ἐργάσθηκε τό θέλημα τοῦ Θεοῦ ἀδιάκοπα καί ἀνύστακτα, σέ τέλειο βαθμό.

Αὐτή πέτυχε τίς ἀρετές σέ ὕψιστο σημεῖο.

Ἔτσι ἑτοίμασε τόν ἑαυτό της γιά κατοικία τοῦ Θεοῦ!

Καί αὐτό εἶναι τό ἔργο της,

ἡ Ἐνανθρώπιση τοῦ Θεοῦ Λόγου,

ἡ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων καί τῶν ἀγγέλων καί ὅλης τῆς κτίσεως.

Τό ἄνοιγμα τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ!

Ἄς μή μένουμε, ὅμως, μόνο στό νά τιμοῦμε καί νά δοξάζουμε καί νά εὐχαριστοῦμε τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, ἀλλά καί νά τήν ὑψώνουμε μπροστά στήν ἀποπροσανατολισμένη ἀνθρωπότητα ὡς τό μοναδικό πρότυπο μέ πραγματικό κάλλος καί τελειότητα.

Γιά νά μπορέσουμε νά δοῦμε ὅλοι τόν ἀληθινό σκοπό τῆς φύσεώς μας.

Αὐτή ἔγινε τό ἅγιο κατοικητήριο τοῦ παμβασιλέως Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ!

Νά γίνουμε κι ἐμεῖς οἰκητήρια δικά Του!

 Μέ τίς πρεσβεῖες τῆς Θεοτόκου

καί πολλές εὐχές καί εὐλογίες,

γιά νά χωρέσουμε μέσα μας τόν Θεό Λόγο!

Ὁ πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Λ. Βασιλείου

ΕΝΑ ΚΑΘΕ ΜΗΝΑ ΜΑΡΤΙΟΣ 2017 (PDF)

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε την Δευτέρα, 20  Φεβρουαρίου 2017, η δεύτερη ομιλία στη Σχολή Γονέων της Ιεράς Μητροπόλεως Σισανίου και Σιατίστης. Ομιλητής ήταν ο συγγραφέας, Θεολόγος, παιδαγωγός, διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών και κληρικός π. Αλέξανδρος Καρυώτογλου, ευγενώς προσκληθείς υπό του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας κ. κ. Παύλου, που ανέπτυξε το θέμα: «Με τον Χριστό στο κάδρο ή συνοδοιπόρο στην ζωή!».

Απλός και λιτός, ο διδάκτωρ της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και συγγραφέας πολλών βιβλίων Αλέξανδρος Καριώτογλου, με σαφή και εύληπτο λόγο, κατέθεσε την προσωπική του εμπειρία, και τις γνώσεις του για τις σχέσεις μέσα στην οικογένεια.

Στο ξεκίνημα της ομιλίας του εξήγησε στους ακροατές του ότι, «η αιτία που διάλεξε με την πρεσβυτέρα του αυτόν τον τίτλο της ομιλίας είναι η βασική ασθένεια από την οποία πάσχουμε εμείς οι χριστιανοί σήμερα. Ζούμε μια ζωή διπλή, η οποία έχει τα χαρακτηριστικά της διπολικότητας, όχι με την παθολογική της σημασία, είναι δηλ. η ζωή μας κάπως σχιζοφρενική και εκεί εντοπίζεται το πρόβλημα.

Από τη μία πλευρά ζούμε την «Εκκλησιαστική» ζωή μας. Πάμε στη Εκκλησία, πιθανώς εξομολογούμαστε, διαβάζουμε κάποια βιβλία πνευματικού περιεχομένου, ζυμώνουμε πρόσφορο, προσευχόμαστε. Αυτή είναι η μία πλευρά της ζωής μας. Συνήθως αποκτούμε και μία έπαρση απέναντι στους άλλους. Νοιώθουμε μία εγωιστική ικανοποίηση ότι, εμείς έχουμε επιλέξει μία ζωή κοντά στο Θεό. Υπάρχει ένα αίσθημα ανωτερότητας και αυτάρκειας. Σ’ αυτή την περίπτωση ο Χριστός είναι στο κάδρο, στοιχείο διακοσμητικό στη ζωή μας, γιατί απλούστατα δεν τον χρειαζόμαστε. Πιστεύουμε, όπως ο νέος της Παραβολής ότι, όλα όσα μας ζητάει ο Θεός τα κάνουμε. Νομίζουμε ότι εκπληρώνουμε τις υποχρεώσεις μας απέναντί του. Παρ’ όλα τούτα όμως δεν αλλάζουμε καθόλου ως άνθρωποι.

Η άλλη πλευρά της σχιζοφρενικής μας ταυτότητας είναι η καθημερινότητά μας. Αυτή είναι πολλές φορές εντελώς διαφορετική, στις αποφάσεις που καθημερινά παίρνουμε, στον τρόπο που χειριζόμαστε τις σχέσεις μας, στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε ο ένας τον άλλον ως σύντροφοι ή ως γονείς, τα παιδιά μας. Εκεί λειτουργούμε χωρίς να ποτίζουμε με το Χριστό αυτά που θα πούμε ή αυτά που θα κάνουμε.

Απ’ τη μία, δηλαδή, είναι ο Χριστός και οι «Εκκλησιαστικές» υποχρεώσεις μου και από την άλλη η ζωή μου…

Αν δεν γνωρίζουμε ο ένας την μοναδικότητα και την αξία του άλλου, αν δεν στρεφόμαστε ευχαριστιακά ως ένας άνθρωπος προς τον Θεό, αν δεν ζούμε ως κοινωνία αγάπης, αν δεν διατηρήσουμε πάντα την επιθυμία να προχωρούμε και να εξελισσόμαστε, δεν μπορούμε και να καταλάβουμε τίποτα απ’ όσα μας μαθαίνει η Γέννηση του Χριστού. Γιατί ο Χριστός έγινε άνθρωπος σαν και μας, μπήκε στην ανθρωπότητά μας να μας τραβήξει προς την θεότητά του. Αυτό το παιχνίδι μας καλεί να παίξουμε καθημερινά στη ζωή μας. Να αναζητήσουμε το αληθινό μας πρόσωπο στο παιχνίδι της συντροφικότητας. Να βάζουμε ανάμεσά μας το Χριστό. Είναι το μόνο τρίτο πρόσωπο στη σχέση μας που δε χωρίζει αλλά ενώνει. Χωρίς την προσπάθεια για ελευθερία, κοινωνία, ευχαριστία και ωρίμανση, ο Χριστός θα παραμένει δυστυχώς στο κάδρο, γιατί δεν θα έχουμε καταφέρει να πραγματώσουμε και να εικονίσουμε στη συζυγική μας σχέση την Τριάδα. Ο Θεός υπάρχει και ζει όπου υπάρχει αγάπη, αφού ο ίδιος είναι Αγάπη. «Ο Θεός αγάπη εστί» λέει ο Ιωάννης, δεν λέει έχει αγάπη, αλλά είναι αγάπη. Αυτή είναι η φύση του Θεού. Εμείς ως εικόνες του είμαστε φυσιολογικοί άνθρωποι όταν καταφέρνουμε να πραγματώνουμε στη ζωή μας την αγάπη μέχρι να γίνουμε αγάπη ολόκληροι. Τότε ο Χριστός κατεβαίνει απ’ το κάδρο και ζει μαζί μας, μπαίνει στη ζωή μας, την αγιάζει και τη χαριτώνει και κάνει τις σχέσεις μας να αξίζουν  τον κόπο να τις ζούμε…»

Τον εκλεκτό ομιλητή συνεχάρη με θερμούς λόγους ο σεπτός Ποιμενάρχης μας κ. Παύλος, ενώ στον εποικοδομητικό διάλογο, που ακολούθησε, ετέθησαν ερωτήματα που αφορούσαν στις σχέσεις μέσα στην οικογένεια.